Aurorapp

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทนำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.3k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ม.ค. 2561 09:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ
แบบอักษร

"นังพิมมมมมมมมมม"  

"นังพิมเว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย"

"อยู่ไหนหว่ะ  โผล่หัวออกมาออกมาเดี๋ยวนี้นะ   อย่าไห้กูขึ้น วันนี้กูเล่นเสียมาทั้งวันเเล้ว "

"อิพิมมมมมมมมมมมม"

"จ๋าาาา ย่าา   พิมอยู่หลังบ้านจ๊ะ ทำการบ้านอยู่  ย่ามีอะไรจ๊ะ​"

"ไหนข้าวกูอีพิม  กูบอกมึงแล้วใช่ไหมว่า ตอนกูกลับมาจากวงไพ่กูต้องมีข้าวกิน  ทำไมมีแต่หม้อเปล่าแบบนี้  มึงบอกกูมาสิอีพิม"

"คือ  ย่าจ๋า พิมเอาเงินไปผ่อนค่าเทอมหมดเเล้วจ๊ะ"

"มึงว่าอะไรนะอิพิม   มึงเอาเงินกูไปจ่ายค่าเทอมมึงเนี่ยนะ  อิเด็กเวร กูเคยบอกมึงแล้วใช่ไหมว่าลูกกระหรี่แบบมึงเรียนไปทำไมแม่เป็นกระหรี่พ่อเป็นคนชงเหล้า มึงจะเรียนสูงแค่ไหนก็ไม่มีใครยอมรับมึงหรอกนะอีพิม  อีโง่ อีควายย"

กี่รอบกับคำพูดแบบนี้ที่ออกมาจากปากคนที่ได้ว่าเป็นย่าแท้ๆของตน ทำไมนะ  ย้อนไปเมื่อหลายปีก่อน  แม่เธอทำงานเป็นเด็กนั่งดริ๊ง ในร้านเหล้าแห่งหนึ่ง วันนึงเกิดพลาดท้องกับเด็กชงเหล้า ซึ่งเป็นพ่อของเทอขึ้นมา แม่พยามยามทำแท้งหลายครั้งแต่ นรกคงยังไม่เปิดรับเธอหล่ะมั้ง ทำกี่ครั้งก็ไม่หลุดสักที พอเธอคลอกได้ไม่นานพ่อก็ตายจากไปเพราะเมายาบ้าแล้วตกน้ำ  แม่ก็ไปเป็นเมียน้อยเสี่ยเล้กเสี่ยใหญ่ไปทั่ว คงรู้นะว่าคนเป็นเมียน้อยสุดท้ายตายยังไง  แม่เธอโดนเมียหลวงของเสี่ยคนนึงสั่งฆ่าทำไห้ย่า ซึ่งเป็นญาติคนเดียวที่เหลืออยู่ต้องเลี้ยงเธอมา 

"อิเด็กเวร  มึงเหม่ออะไรอยู่  กูด่าๆไปมึงฟังบ้างไหม  สันดานกระหรี่แบบนี้ได้จากแม่มาเต็มๆใช่ไหมอีกระหรี่"

"พิม ขอโทษคะย่า เดี๋ยวพิมไปหาตังค์มาชื้อข้าวมาไห้ย่านะคะ"

"ไม่ต้องแล้วอิกระหรี่  กูไม่หิวเเล้ว  กูจะไปบ่อนกลับ พรุ่งนี้ แต่  พรุ่งนี้กูกลับมากูต้องมีข้าว แดกมึงเข้าใขไหมอีพิม แล้วอย่าไห้กูรู้นะว่ามึงเอาตังค์ไปจ่ายค่าเรียนมึงกุไม่อยากไห้คนเขาว่ากูส่งกระหรี่เรียน เข้าใจไหมอีพิม"

"ไปแล้วเว้ยกูเห็นหน้ามึงแล้วกูอารมณ์เสีย"

หญิงสาวร่างท้วมเดินหายไปพร้อมกับคำด่าหลาบโลนมากมายที่ได้ยินแว่วมากับลม

ทำไมนะ ทำไมไม่ตายไปตั้งแต่ที่แม่ทำแท้ง ทำไมนะพิมพลอย คำถามซ้ำที่หญิงสาวเผ้าถามตัวเองทุกๆๆวัน 

"เห้อออแล้วจะไปหาเงินมาจากเนี่ยยัยพิม"  คิดพลางลอบถอนหายใจเป็นพักๆค่าเทอมก้ค้างจ่ายอีกตั้งสามหมื่น ข้าวสารก็หมด เห้อออออออออ

ก็อกๆๆๆๆๆๆๆ

"ป้าแดงค่ะ  ป้าแดง   เปิดร้านหน่อยค่ะ"  เสียงหวานยืนตะโกนเรียกเจ้าของร้านค้าประจำซอย

"อีพิม  มึงจะมาเรียกกูทำดึกๆแบบนี้ กูจะนอน " เสียงก่นด่าของเจ้าของดังมาแต่ใกล

"ป้าจ๋า คือ ซื้อข้าวสารสักกิโลหน่อยจ๊ะ"  

"อินี้   เรียกกุไห้เสียเวลานอนมาเพื่อซื้อข้าวสารเนี่ยนะ   กูไม่ขายไห้มึงเว้ย"

"ครั้งที่แล้วที่ซื้อยังไม่จ่าย ถ้าไม่จ่ายของเก่ามาก่อนอย่าหวังเลยอีพิม"  

"แต่................ป้าจ๋า ฉันไหว้แล้วนะ ขอแค่ครึ่งกิโลพอกรอกหม้อก็ได้"

"ไม่ได้....มึงไม่เข้าใจภาษาคนรึไง อิลูกกระหรี่"

โครมม  จ้าของร้านปิดประตูใส่หน้าเธออย่างแรง

เห้อออออ  

กริ๊งงงงงงงงงงงงง  งงงงงงงงงงงงงง

ใครมาโทรนะ  ร่างบางคิดในใจปกติร้อยวันพันปีไม่ค่อยมีใครดทรมาหาเธอมากนักยกเว้นมหาลัยที่โทรมาทวงค่าเทอมอยู่บ่อยๆ ลูกโสเภณีอย่างเธอไม่ค่อยมีใครคบด้วยอยู่เเล้วมีแต่คนรังเกียจ

"สวัสดีค่ะ   พิมพูดคะ" ร่างบางกรอกเสียงไปอย่างสดใสพลางเดินไปเรื่อยๆตลอดซอย

"พิมนี่หวานนะ 

หวาน  โทรมาทำหลอ  ถ้าเป็นเรื่องเดิม พิมไม่คุยด้วยนะ พิมเคยบอกไปแล้วว่ายังไงพิมกีไม่ขายตัว

"พิม  แกใจเย็นๆก่อนดิ  คือมีเรื่องไห้ช่วยอะ  คือ ที่ร้านขาดเด็กเสริฟ พอดีวันนี้ลูกค้ารายใหญ่มา แต่เด็กเสริฟลาหยุดไปหลายคน  แกมาช่วยหน่อยได้ไหม ฉันไห้ 3000 ตกลงไหม"

"แค่เสริฟใช่ไหมหวาน โอเคเดี๋ยวไป รอแปปนึงนะ แค่นี้นะ บายๆ"

"ขอบคุณๆมากๆนะพิม บายๆ"

เห้อ  หาตังค์ได้เเล้วพิม  หญิงสาวยิ้มปลอบใจตัวเองถึงแม้งานไปเสริฟเหล้าที่ร้านของหวานจะไม่ได้เปลืองตัวแต่ทุกคนก็ไม่เชื่ออยู่ดี เพราะเเค่เธอเดินผ่านกลุ้มวัยรุ่นหน้าปากซอยย่า้หาว่าเธอเเรดเหมือนแม่ ถ้าย่ารู้ว่าเธอหาเงินด้วยการทำงานครั้งนี้ เรื่องนี้คงดังทั้งซอย

ไปอีกสามวันเจ็ดวันแน่  ทำไมนะพิม เราเกิดมาทำไมนะ ร่างบางเฝ้าถามตัวเองซ้ำๆย้ำๆทุกครั้ง เกิดมาจากความผิดพลาด เกิดมาไห้ทุกคนลำบาก เมื่อไร่นะที่ประตูนรกจะเปิดรับเธอ 



>>>>>>>>>>>>>>>รีทจร้าาาา   คือ ตอนเเรกมันควรจะดีกว่านี้แต่ไรท์ทำต้นฉบับหายเลยต้องเขียนไหม่ไรทืขอโทดนะ<<<<<<<<<<<

ยังไม่แก้คำผิดนะ

ไม่ชอบด้ด่าได้เลยนะ ไรท์จะพยามไหม่อแค่อย่าเลิกติดตามก็พอ #pp

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น