คีตาอักษร

ขอขอบคุณที่ช่วยสนันสนุนนะคะ

บทที่ 16 สองจิตสองใจ

ชื่อตอน : บทที่ 16 สองจิตสองใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ธ.ค. 2560 11:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 16 สองจิตสองใจ
แบบอักษร

​วรารี ออกมาจากห้องน้ำ ก็ไม่พบ ธนกฤษ ลอฟ ลีโอนาด อยู่ในห้องนอนแล้ว จึงเปิดประตูออกไปยังห้องรับแขก ก็เห็นชายหนุ่มกำลังก้มหน้าก้มตาทำอาหารอยู่ที่โซนห้องครัว ซึ่งห้องของท่านประธานหนุ่มเป็นห้องสูทกว้างขวางมาก จัดเรียงเป็นสัดเป็นส่วน เมื่อเปิดประตูห้องเข้ามาจะเจอห้องรับแขกก่อนเป็นอันดับแรก ซ้ายมือจะเป็นห้องครัว เดินเลยเข้าไปก็จะเจอห้องนอนซึ่งมี 2 ห้อง

วรารี ได้กลิ่นอาหารโชยมาแต่ไกล ทำให้น้ำลายสอเลยทีเดียว เธอเดินไปหาท่านประธานหนุ่ม ก็เห็นว่าเขากำลังขมักขเม้นในการทำอาหารอยู่ ชายหนุ่มได้ยินเสียงฝีเท้าของ วรารี เดินเข้ามาใกล้ “รอแป๊บนะ อาหารใกล้เสร็จแล้ว นุ่น ช่วยจัดโต๊ะหน่อยสิ” ท่านประธานหนุ่ม เอ่ยกับหญิงสาว โดยไม่หันมามอง วรารี จึงเดินไปยังตู้ที่จัดเก็บอุปกรณ์ครัว ที่อยู่ข้างๆ ชายหนุ่ม ดึงลิ้นชักเปิดออก หยิบช้อน ซ้อม เดินไปวางที่โต๊ะรับประทานอาหาร รินน้ำใส่แก้วทั้งสองใบวางไว้ด้านขวามือของคนนั่ง แล้วนั่งลงรอที่โต๊ะอาหาร 

ธนกฤษ ลอฟ ลีโอนาด ทำอาหารเสร็จตักใส่จาน 2 จาน แล้วถือมาวางไว้ตรงหน้า วรารี และวางลงตรงที่นั่งของตน พร้อมกับนั่งลงประจำที่ “กินเยอะๆ จะได้มีแรง” ชายหนุ่มกล่าว พร้อมกับส่งยิ้มกรุ่มกริ้มให้ “บ้า!..” วรารี แก้มแดงระรื่อขึ้นทันตา ส่งค้อนให้ชายหนุ่มหนึ่งที ทั้งสองจึงลงมือรับประทานอาหารกัน 

เมื่อทานเสร็จ วรารี ก็เก็บจาน ชาม ช้อน ไปที่อ่างล้างจานเพื่อล้างทำความสะอาด “เอาวางไว้นั้นแหละ ไม่ต้องล้าง เดี๋ยวให้แม่บ้านล้าง” ท่านประธานหนุ่มกล่าวขึ้นข้างใบหูหญิงสาว เธอขนลุกซู่ขึ้นมาด้วยความวาบหวิว ชายหนุ่มเอามือสอดมากอดเอวหญิงสาวไว้ “ล้างเลยดีกว่าค่ะ แค่นี้เอง ไม่อยากเพิ่มงานให้แม่บ้าน” วรารี พูดพลางลงมือล้างจาน ชาม แต่ก็ไม่ถนัดเพราะชายหนุ่มยังคงกอดเอวเธอไม่ยอมปล่อย 

“คุณลอฟ ปล่อยค่ะ นุ่นจะล้างจาน ชาม” วรารี เอียงคอหันมาพูดกับท่านประธานหนุ่ม “ผมกอดอย่างนี้ก็ล้างได้ ดีซะอีกจะได้เป็นกำลังใจให้ไง” ท่านประธานหนุ่มกล่าวหน้าตาย แถมมือก็ไม่อยู่สุขคอยลูบไล้ขึ้นลงไปมา วุ่นวายไปหมด “คุณลอฟ นุ่น ไม่ถนัด และมือคุณก็ไม่อยู่นิ่งอย่างนี้จะให้ล้างเสร็จได้ไงคะ?” วรารี ว่าพลางจับมือท่านประธานหนุ่มไว้ไม่ให้เลื่อนต่ำลงมากกว่านี้ “ทำไมล่ะ ดีออก” ท่านประธานหนุ่มหอมแก้มหญิงสาวหนึ่งฟอดใหญ่ มีความสุขที่ได้แกล้งหญิงสาวตรงหน้า 

“ดีตรงไหนล่ะ เดี๋ยวจะไม่เสร็จเอา ได้โปรดเถอะค่ะ” หญิงสาวกล่าวอ้อนวอน “เสร็จแน่นอน ผมรับรอง มือชั้นนี้แล้ว” ธนกฤษ ลอฟ ลีโอนาด ก้มหน้าลงหาซอกคอ วรารี “บ้าสิ ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น คุณนี้ลามกได้ตลอดเวเลยนะ” วรารี ว่าพลางหดคอหนีท่านประธานหนุ่ม “หึหึ!!..ก็ใครใช้ให้คุณหอมหวานไปทั้งเนื้อทั้งตัว จนผมอดใจไม่ไหวล่ะ” 

เมื่อท่านประธานหนุ่มได้แกล้งหญิงสาวจนสมใจแล้ว ก็ปล่อยมือที่กอดเอวบางนั้น เพราะหายังคงแกล้งหญิงสาวเช่นนี้อยู่ต่อไป คงหักห้ามใจไม่ไหว มิต้องให้สาวเจ้าได้ล้างจานชามกันพอดี คงจะได้ทำรักกันตรงนี้แน่ๆ ท่านประธานหนุ่มผละออกจากร่างบางอย่างเสียดาย เขาเป็นอะไรมากหรือเปล่าพอเข้าใกล้หญิงสาวทีไร จะควบคุมตัวเองไม่ได้ทุกที ท่านประธานหนุ่มส่ายหน้าให้กับตัวเอง แล้วเดินเลี่ยงเข้าห้องทำงานไป

“เฮอะ!!..” วรารี ถอนหายใจ คิดว่าจะทำยังไงกับชีวิตดี จะเป็นอยู่อย่างนี้ต่อไปเขาอาจจะมีใจรักเธอเข้าสักวันไหมไม่อาจรู้ได้ แต่เธอเชื่อในหัวใจตัวเองแน่นอนว่า ต้องหลงรักท่านประธานหนุ่มจนถอนตัวไม่ขึ้นแน่ทีเดียว แล้วถ้าวันใดท่านประธานหนุ่มหมดความพิศวาทในตัวเธอล่ะ เธอจะทำยังไง จะทนได้ไหม จะรับได้หรือเปล่า พอคิดมาถึงตรงนี้ หน้าอกซ้ายก็เจ็บหน่วง เหมือนมีก้อนแข็งๆ วิ่งขึ้นมาจุกแน่น ทำให้หายใจไม่ทั่วท้องเลยทีเดียว ไม่ได้นะหากปล่อยให้ถึงวันนั้นเธอคงรับไม่ไหว สู้ให้เรื่องราวต่างๆ มันจบลงตั้งแต่ตอนนี้ ตอนที่ยังไม่เจ็บมาก ตอนที่ยังทนรับไหวจะดีกว่า

“ติ๊งต๊อง ติ๊งต๊อง” เสียงกดออดหน้าห้องดังขึ้น แล้วประตูก็เปิดออก วรารี เห็นแม่บ้านวัยกลางคนเดินถือเสื้อผ้าเธอเข้ามา “สวัสดีค่ะ อิฉันเอาเสื้อผ้าที่ คุณลอฟ ให้เอาไปซักมาส่งค่ะ ให้อิฉันเอาไปเก็บที่ห้องนอนเลยนะคะ?” แม่บ้านเอ่ยถาม วรารี ซึ่งหญิงสาวได้ล้างจานเสร็จพอดี และกำลังเดินออกมาจากห้องครัว 

ตั้งแต่ที่นางทำงานเป็นแม่บ้านของ ธนกฤษ ลอฟ ลีโอนาด ก็นานมากแล้ว แต่ไม่เคยเห็นว่าชายหนุ่มจะให้ผู้หญิงคนไหนขึ้นมาบนห้องเลยสักคน มีผู้หญิงคนนี้เป็นคนแรกที่ได้ขึ้นมา แถมยังมานอนค้างอ้างแรมด้วย สงสัยจะเป็นคนพิเศษของชายหนุ่มอย่างแน่นนอนเลย

“ขอบคุณนะคะ เดี๋ยว นุ่น เอาไปเก็บเองค่ะ” วรารี ส่งยิ้มให้ เดินไปรับเสื้อผ้ามาไว้ในมือ “มีอะไรจะให้อิฉันทำหรือเปล่าคะ?” แม่บ้านถาม วรารี เผื่อว่าหญิงสาวจะมีอะไรให้ต้องทำ “ไม่มีแล้วล่ะค่ะ” วรารี กล่าว “งั้นอิฉันไปนะคะ” แม่บ้านกล่าวขอตัว และออกจากห้องไป เป็นจังหวะเดียวกับที่ประตูห้องทำงานของท่านประธานหนุ่มเปิดออกมาพอดี “ใครมาหรือ นุ่น” ท่านประธานหนุ่มกล่าวถาม วรารี พลางเดินเข้ามาสวมกอดร่างบางไว้ทางด้านหลัง และยังหากำไรด้วยการหอมแก้มเนียนใสของสาวเจ้าเสียฟอดใหญ่ต่างหาก 

“แม่บ้านนำเสื้อที่เอาไปซักมาส่งค่ะ อุ้ย!.. คุณลอฟ ปล่อยค่ะ นุ่น จะไปเปลี่ยนชุดและก็กลับบ้าน” วรารี พยายามขืนตัวออกจากการกอดรัดของชายหนุ่ม “ใครอนุญาตให้กลับ ผมยังไม่ได้บอกเลยว่าจะให้ นุ่น กลับ” หญิงสาวหันมามองท่านประธานหนุ่ม เขาก้มลงช้อนอุ้มร่างบางเดินเข้าห้องนอนไปโดยไม่รับฟังเสียงโวยวายทักท้วงจากหญิงสาว

ในเมื่อคุณลอฟ ไม่คิดจะปล่อยนุ่นอย่างนี้แล้ว นุ่นควรจะทำยังไงต่อไปดีล่ะทีนี้..... 

เรื่องราวกำลังเข้มข้นทุกขณะ เอาใจช่วยนุ่นกันด้วยนะค่ะ..... :)


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น