Hunny Exo

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รุ่นพี่ ครั้งที่49 ปวดร้าว

ชื่อตอน : รุ่นพี่ ครั้งที่49 ปวดร้าว

คำค้น : รุ่นพี่เซ็กส์เฟรน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.2k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ธ.ค. 2560 21:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รุ่นพี่ ครั้งที่49 ปวดร้าว
แบบอักษร

​เพล้งงงงง!


"ไอชายมึงเป็นไรไป..."

"เอ่อ...เปล่า...เปล่า...สงสัยกูคงจะ..."

ทันทีที่แก้วนํ้าที่อยู่ในมือนั้นร่วงตกกระทบกับพื้นห้องเสียงแก้วแตกอย่างดังสนั่นเศษแก้วที่แตกกระจายไปละทิศละทางทำเอาใจกระตุกวูบเมื่อจู่ๆผมด็เห็นภาพของร่างบางนั้นกำลังร้องไห้ผุดขึ้นมาเอง

"มึงแน่ใจนะว่าไม่เป็นไร..."เสียงไอต้นเพื่อนสนิทผมถามยํ้าอีกทีให้แน่ใจว่าผมยังคงโอเคอยู่

"อืม...."

นี่มันก็ผ่านมาครึ่งวันแล้วด้วยผมยังไม่เจอร่างเล็กเลยสักทีไปอยู่ที่ไหนกัน ผมเก็บเศษแก้วอย่างเหม่อลอยใจคิดถึงแต่ร่างบางว่าตอนนี้สบายดีรึเปล่าพอเหม่อได้ไม่นาน หยดนํ้าสีแดงสดก็หยดลงสู่พื้นตอนไหนก็ไม่รู้ซะแล้ว

"หะ...เห้ย!...ไอชายมึงเก็บเศษแก้วยังไงของมึงเนี้ย...ดูดิ๊นิ้วมึงโดนแก้วบาดแล้ว..."ผมรู้ตัวอีกที่ไอต้นก็เดินมาเห็นเข้าพอดีผมเองก็มองนิ้วตัวเองที่ถูกเศษแก้วบาดอย่างเฉยเมยอย่างกับพวกไร้ความรู้สึก

"ไอชายมึงไปทำแผลไป...ไอเบส!...มึงพาไอชายไปล้างแผลหน่อย..."

"อะเออๆ...ไหนๆ...มันโดนไรวะ..."

"นั่นไง...คุณชายเค้าโดนเศษแก้วบาด...ช่วยหายามาล้างและทำแผลให้มันด้วย...กล่องยาอยู่ในตู้ห้องครัวนู่น..."

ผมที่ยังคงใจจดใจจอกับหยดเลือดของตัวเองอยู่นั้นแทบจะไม่รู้สึกเจ็บเลยด้วยสิทำไมกัน ใจที่ยังคงหวั่นไหวถึงร่างบางว่าเมื่อไหร่จะผมจะเจอสักที

"เอา...กูแปะพลาสเตอร์ให้แล้วนะ...มึงก็ระวังๆบางสิวะ..."

"ขอบใจมึงมาก..."

"เป็นอะไรละมึง....คิดถึงเกลอยู่หรอ...มึงอย่าห่วงไปเลย..พวกกูจะช่วยมึงตามหาเอง...แต่ว่าตอนนี้กูยังไม่เจออะไรเลยว่ะ...แหะๆ..."ผมมองไอเบสที่หัวเราะแหยะๆก็จริงอย่างที่มันว่าถึงตอนนี้ก็ยังไม่เจออะไรที่จะทำให้รู้ว่าร่างบางอยู่ไหนเลยด้วยซํ้า

"ไม่เป็นไนหรอก...แต่...กูรู้สึกอึดอัดใจชิบหายเลยว่ะ...กูเจ็บกลางอกแปล๊บๆ...อย่างกับว่าเกลกำลังเป็นทุกข์อยู่ว่ะ..."

"ใจเย็นก่อนนะมึง...มันอาจไม่ใช่อย่างที่คิด...เรายังไม่รู้ว่าตอนนี้เกลอยู่ไหน...กูก็หวังว่าให้คนรักมึงปลอดภัยนะ..."

ผมพยักหน้าให้ไอเบสก่อนที่มันจะเดินออกไป ผมปล่อยตัวเองให้อยู่ในโลกของคนกำลังเหม่อลอยแค่เศษแก้วบาดผมยังไร้ความรู้สึกขนาดนี้แต่กับเมื่อนึกถึงร่างบางตอนนี้กลางอกมันแสนจะเจ็บปวดราวกับว่าเมื่อร่างบางเจ็บผมก็เหมือนจะยิ่งเจ็บทวีคูณมากขึ้นเรื่อยๆยังไงยังงั้น






"ปล่อยยยยย!!!...ฮรึก...ฮรึกกก...ชาย...ชาย...ช่วยด้วย!...ออกไป!!...อย่า!..อ๊า!...เจ็บ!..ฮรึก..."

นํ้าตาใสๆหลั่งไหลออกมาจากดวงตามากมายเสียงขับไล่ไสส่งดังสนั่นเสียงร้องเรียกถึงร่างสูงที่ยังคงตราตรึงในหัวใจที่จะอ้อนวอนให้ร่างสูงมาพาผมออกไปจากนี่สักที

"โอ้ยยยย!!...บอกให้หยุดไงเล่า!!...ฮรึกกก...ฮือออ...ออกไป!!...เจ็บ!"ผมส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดร่างกายตอบรับความรู้สึกอันเจ็ยปวดเมื่อเนื้อหนังถูกโลมเลียและฝังคมเขี้ยวของฟันลงบนผิวหนังของผมอย่างรุนแรง

"โอ้ย!...จะดิ้นทำไมนักหนาวะห้ะ!...อยากเจ็บตัวรึไงวะ!"เสียงตะวาดดังลั่นห้องออกมาจากปากของไอสารเลวที่กำลังจะขืนใจผมสบถออกมาด้วยความไม่พอใจและหงุดหงิดที่ผมขัดขืน

"ปล่อยกู!...ออกไปให้ไกลๆเลย!...ฮึก..อึก...ปล่อย!!..."ผมเริ่มดิ้นและตะวาดใส่มันกลับไปมือหนาของมันที่สามารถจับข้อมือผมทั้งสองข้างให้อยู่หมัดได้ตอนแรกที่ออกแรงกดอย่างไม่เจ็บมากก็พอแค่ให้ผมไม่หลุดและดิ้นไปมาตอนนี้มือของมันเริ่มออกแรงกดข้อมือผมทั้งเจ็บเหมือนกระดูกจะแตกละเอียด

"กูพูดดีๆแล้วไม่ฟังใช่มั้ย...หึ...กูจะเล่นบทเลวๆให้มึงดู..."

ตุ้บ!!!

"อึก!!...อะ...อึก!...เจ็บ...จะ...เจ็บ!.."

เมืี่อกำปั้นของไอสารเลวนั่นสวนเข้าท้องผมอย่างเต็มแรงแทบจะไม่มีคำว่าปราณีใดๆ ความจุกแล่นผ่านทำเอาตัวง้อหน้าแดงด้วยความจุกและเจ็บท้องไปตามๆกัน

"หึ...นอนเฉยๆแต่แรกคงไม่ต้องมาเจ็บตัวขนาดนี้หรอก...มาต่อกันดีกว่า..."

"ยะ...อย่า...ไม่เอา...ฮรึก...อึก...อย่า..."ตอนนี้เสียงผมแทบจะแหบหายไปกับความจุกอย่างรุนแรง ไอเลวนั่นก็เริ่มซุกไซร้ซอกคอผมอรกครั้งพร้อมกับมือสากๆของมันที่ไล่เรี่ยลูบและจับไปทั่วตัว ผมได้แต่นอนร้องไห้ด้วยความเวทนาตัวเองซํ้ายังจะต้องมาตกเป็นเมียของไอเลวนี่อีกคนงั้นหรือ...

"เสื้อผ้าเดี๋ยวพี่ถอดให้นะจะเด็กดี...หึ..."ผมส่ายหน้าไปมาพร้อมกับนํ้าตาที่เอ่อล้นไหลออกมาจากดวงตาชุดที่ผมใส่ถูกถอดออกไปที่ละชิ้นทีละชิ้นจนตัวผมเหลือแต่กางเกงชั้นในที่ใส่มาเหลือเพียงปกปิดส่วนสำคัญของร่างกาย

"อืมมมมมมมมม...ตัวหอมจัง...น่าเสียดาย...คงให้ความบริสุทธิ์ให้กับไอชายแล้วสินะ...หึ...ถึงพี่จะไม่ใช่คนแรก...ก็ขอลองหน่อยแล้วกัน..."

"ไม่!...อึก...อืออออออ...อย่า...ปล่อย..."มันพูดจบก็ใช้มือของมันจับที่ข้อมือของผมแล้วจับกดลงไปกับที่นอนทันที แรงผมแทบจะไม่เหลือแล้วตอนนี้อยากจะตายซะมากกว่ามาเสียตัวให้กับไอชาติชั่วเลวๆที่ไหนก็ไม่รู้ อยากจะหายไปเร็วๆสักที

ปัง!!!!!ๆๆๆๆ

"ไอพี่ชิน!...เปิดประตู!!!!..."

ผมลืมตาเบิกกว้างอีกครั้งเสียงทุบประตูดังลั่นและเสียงของคนที่เอ่ยก็คุ้นหูผมดีน่าจะใช่ไอเฟมแน่นอนต้องใช่แน่ๆ

"อึ๊ก!...เฟม!!...ช่วยกูด้วย...เฟมมมม...ช่วยกูด้วยยย..."

ปัง!!!!!ๆๆๆๆ

"เห้ย!...บอกให้เปิดประตูไงวะ!!!..."

ไอเลวหยุดการกระทำทุกสิ่งทุกอย่างแล้วหันไปจ้องมองที่ประตูก่อนที่มันจะปล่อยข้อมือผมที่กดกับที่นอนให้ผมเป็นอิสระเมื่อผมเป็นอิสระได้ก็รีบถอยหนีลงไปนั่งอยู่ข้างเตียงของอีกฝั่งทันทีทั้งตัวที่สั่นกลัว ใจที่โล่งอกว่าเกือบไปแล้ว

แกร๊กกก!!!

"อะไร..."

"พี่ทำอะไรไอเกล...ผมบอกว่าอย่ายุ่งกับมันไง...ผมขอละพี่..."

"กูยังไม่ได้ทำอะไรเลยนิ...."

"ผมได้ยินเสียงไอเกลขอความช่วยเหลือ...เนี่ยหรอที่บอกว่าพี่ไม่ได้ทำอะไรน่ะห้ะ!.."

ผมนั่งหลบข้างเตียงอย่างสั่นกลัวหูก็คอยฟังไอเฟมที่ต่อว่าไอเลวที่มันเรียกว่าพี่ มันมาช่วยผมไว้จริงๆด้วย

"หึ...เอาเหอะ...กูแค่อยากลอง...มึงอยากจะอยู่คุยอะไร็เชิญ...แต่มึงเลิกหวังที่จะพามันหนีได้เลย...คนของกูเยอะพอ...อยากลองก็ตามใจ...กูบริการล่าตัวกลับมาได้แน่...หึ..."

"ออกไปได้แล้ว..."

ปัง!

เสียงปิดประตูดังขึ้นหลังจากการสนทนาจบลงผมที่นั่งสั่นเทาด้วยความกลัวก็รู้สึกโล่งใจมากขึ้น แต่กลับกันผมได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ตัวมากขึ้น

"มึง...ใส่เสื้อนี่ไปก่อนนะ...อะ.."นั่นก็คือไอเฟมที่เดินมาพร้อมกับเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่สีดำที่มันยื่นมาให้ผมใส่

"ใส่ชุดเก่าได้...."ผมตอบกลับมันไปแค่นี้สายตาผมไม่มองหน้ามันแม้แต่นิดเพราะถึงจะมองไปมันก็ไร้ค่าความเป็นเพื่อนตั้งแต่มันไม่คิดที่จะบอกผมเลยแม้แต่สักคำก็ไม่มี

"ชุดมึงกูจะเอาไปซัก...ใส่นี่ไปก่อน..."ผมมองที่มือของมันที่กำลังถือชุดของผมไว้ว่ามันจะเอาไปซักให้ ผมเลยค่อยๆเอื้อมมือที่สั่นเทาไปรับเสื้อเชิ้ตตัวสีดำเเละใส่มันเพื่อปิดร่างกายที่แทบจะเปลือยเปล่า

ผมใส่เสื้อได้ก็นั่งชันเข่าขึ้นและกอดเข่าตัวเองทันทีที่อยู่ข้างๆเตียงบนพื้นเย็นๆที่แทบจะชาไปทั่วตัวกับเหตุการณ์อะไรหลายๆอย่างที่เกิดขึ้น

"กูขอนั่งด้วยนะ..."ไอเฟมค่อยนั่งลงตรงหน้าผมมันนั่งบนพื้นเหมือนผม ผมสบตากับมันเพียงแค่ไม่ถึงเสี้ยววิก็รับรู้ถึงความผิดที่มันทำกับผมได้แล้ว

"กูขอโทษ....กูไม่ได้อยากจะให้มันเป็นแบบนี้...กูขอโทษที่ทำให้มึงเดือดร้อน..."ผมยังคงส่งสยตาไปทางอื่นส่วนไอเฟมยังคงนั่งอยู่ตรงหน้าผมและขอโทษขอโพยผมอยู่ตลอดเวลา

"มึงรู้จักกับมันได้ยังไง..."ผมเอ่ยปากถามมันและสายตาก็ไม่ได้มองมันแม้แต่นิดอยากจะร้องไห้จริงๆที่เพื่อนสนิทแท้กล้าทำถึงขนาดนี้

"ไอชินเป็นพี่กูเอง...แต่ไม่ใช่พี่แท้หรอกคนละแม่กัน...มึงคงไม่รู้หรอกเพราะกูไม่เคยพูดถึงมันให้มึงฟังเลยด้วยซํ้า..."

"มันต้องการอะไร...."

"เอ่อ..อยากแก้แค้นไอชายเพราะก่อนหน้านี้ไอชายมันแจ้งตำรวจให้มาจับไอชินจนต้องเสียเงินเป็นสิบๆล้านเพื่อสู้คดีความ..."

"รวมถึงเรื่อที่ไอชายเคยให้พวกพี่ต้นมันรุมกระทืบมึงจนเข้าโรงพยาบาลด้วยใช่มั้ย..."ผมค่อยๆมองหน้าไอเฟมที่ดูรู้สึกผิดเป็นอย่างมาก ผมเองก็เหมือนกันที่วันนั้นเมื้อสามปีก่อนที่เป็นต้นเหตุให้ไอเฟมมันเจ็บตัวแถมเป็นต้นต่อของปัญหานี้ด้วย

"ใช่....มันไม่พอใจเอามากๆเลยละที่ไอชายทำแบบนั้นกับกู...แต่อันที่จริงกูก็ไม่เอาความกับไอชายหรอกนะ...ถือซะว่าเรืีองมันเป็นอดีตไปแล้ว..."ผมมองมันอย่างกับเงาสะท้อนตัวเองในตอนนี้เลยที่ข้อเท้าก็มีโซ่ล่ามไว้ไม่ให้หนีไปไหนได้ ไอเฟมไม่ต่างจากผมเลยด้วยซํ้าที่มันไม่สามารถเอาปัญหาพวกนี้หนีไม่ให้ผมต้องมาเจอกับมันได้เลย

"ฮรึก...อึก...เฟม...เฟม...ฮรึก...กูคิดถึงไอชาย...ฮืออออ...มึงจะพาไอชายมาช่วยกูใช่มั้ย...ฮรึก...ใช่มั้ยมึง..อึก..."นํ้าตาผมไหลอีกแล้วละนี่ไม่ใช่การขอความช่วยเหลือนะเเต่สำหรับผมมันเป็นการอ้อนวอนต่างหาก

"อย่าร้องไห้...กูรู้แล้ว...แต่มึงไม่ต้องกลัวนะ...กูจะรีบติดต่อให้ไอชายมาช่วยทันที...หยุดร้องไห้เถอะ..."

น่าแปลกสิ่งที่ผมอ้อนวอนและขอร้องมันช่างน่าเวทนาอะไรขนาดนี้ แต่ยังดีในความน่าเวทนาก็ยังมีคำปลอบโยนจากไอเพื่อนคนนี้ที่เอื้อมมือและปาดนํ้าตาออกให้ผมอย่างกับเด็กงองแง

"ฮึก...อึก...มึงพูดแล้วนะ...มึงต้อง..ทะ..ทำตามนะ...อึก..ฮรึก.."เสียงสะอึกสะอื้นของผมยังคงไม่หยุดที่จะสะอึกสะอื้นต่อเมื่อไอเฟมรับปากแล้ว

"เออสิ...กูต้องทำตามสิ...มึงรอไอชายก่อนนะ...ต่อจากนี้กูไม่รับประกันความปลอดภัยของมันได้ว่ามันเจอกับไอชินแล้วใครจะอยู่หรือไป...หรืออะไรก็ตาม..."

"อื้ม!"









​ติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น