คีตาอักษร

ขอขอบคุณที่ช่วยสนันสนุนนะคะ

บทที่ 15 เหตุเกิดในห้องน้ำ

ชื่อตอน : บทที่ 15 เหตุเกิดในห้องน้ำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.6k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ธ.ค. 2560 20:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 15 เหตุเกิดในห้องน้ำ
แบบอักษร

พอถึงในห้องน้ำท่านประธานหนุ่มก็วาง วรารี ลง เปิดน้ำอุ่นลงในอ่างอาบน้ำ เทครีมอาบลงไปในอ่าง เมื่อปริมาณน้ำได้ที่ก็ช้อนอุ้มคนตัวเล็กลงไปในอ่าง “อุ้ยย!..คุณลอฟ นุ่น ลงไปเองก็ได้ค่ะ” วรารี ร้องบอกชายหนุ่มด้วยความเขินอาย ท่านประธานหนุ่มวางคนตัวเล็กลงในอ่างแล้ว หันมาจูบปากจิ้มลิ้ม แล้วผละออกอย่างเร็วไว แล้วก็เข้าไปในนั่งซ้อนหลังสวมกอดร่างบางไว้ มือชายหนุ่มอยู่ไม่เป็นสุขลูบไล้ร่างบางไปทุกตารางนิ้ว 

“คุณลอฟ ยะ..อย่าค่ะ อื้อออ....” วรารี เอียงคอหันไปห้ามปรามชายหนุ่ม มือก็ตะครุบคว้ามือใหญ่ไว้ได้เพียงข้างเดียว แต่อีกข้างก็ไม่วายไหลเลื่อยไปตามเรือนร่างบางอย่างกับเป็นมือปลาหมึกยังไงยังไง   

และเมื่อ วรารี หันหน้ามาทักท้วงก็เป็นโอกาสดีของท่านประธานหนุ่ม เขากดปากหนาจูบลงไปประกบปากบาง ชายหนุ่มสอดลิ้นสากเข้าไปในโพรงปากอันแสนหวานของ วรารี ลิ้นสากเกี่ยวตวัดหยอกเย้าลิ้นของคนตัวเล็ก มือหนาข้างหนึ่งเลื่อนมาเกาะกุมดอกบัวงาน ส่วนอีกข้างเลื่อนลงไปตามหน้าท้อง ผ่านสะดือ เลยลงไปจนถึงแกนกายของหญิงสาว ลูบวนเวียน หยอกเย้าอยู่ตรงนั้น 

แล้วชายหนุ่มเอานิ้วกลางสอดเข้าไปข้างในแกนกายอันอุ่นร้อนนุ่มนิ่มของสาวเจ้า แล้วขยับนิ้วเข้าออกเป็นจังหวะ “อื้อออ..” วรารี ส่งเสียงครางไม่ได้ศัพท์ในลำคอ เพราะชายหนุ่มยังคงจูบปากจิ้มลิ้มไม่ยอมปล่อย ความซาบซ่าน เสียวกระสันแล่นไปทั่วร่าง ไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงที่จะต่อต้านการกระทำของชายหนุ่ม และไม่สามารถที่จะหักห้ามความต้องการที่อยากจะปลดปล่อยของตนเองได้อีกต่อไป

 ธนกฤษ ลอฟ ลีโอนาด ถอนปากหนาออกจากปากจิ้มลิ้มนั้น “อื้อ..อ้า..ชูววว์..ลอฟขา” ชายหนุ่มยิ้มรับเสียงครางกระเส้า ที่เอื่อยเอ่ยชื่อของตน ว่ามันช่างดูเซ็กซี่และช่างน่ารักน่าถวิลหาเป็นอย่างยิ่ง จนชายหนุ่มแทบจะทนต่อความปวดร้าวของแกนกายไม่ไหว ปล่อยมือจากสาวเจ้า ลุกขึ้นก้าวออกมาจากอ่างอาบน้ำ เปิดฝักบัว แล้วจับมือ วรารี ให้ลุกขึ้นล้างเนื้อตัวใต้น้ำฝักบัว 

ท่านประธานหนุ่มสวมกอดร่างบางไว้ ลูบไล้ไปตามเนื้อตัวนุ่มลื่น ดันร่างบางถอยหลังไปติดผนังห้องน้ำ เลื่อนมือลงไปจับขาเรียวข้างหนึ่งขึ้น แล้วแนบแกนกายแกร่งสอดประสานเข้าไปในเนื้อนุ่มนิ่ม อุ่นร้อน ชุ่มแฉะ ของ วรารี และพายุสวาทก็โหมกระหน่ำเข้าหาคนทั้งสองอีกครั้ง หลังจากที่ได้สงบลงไปเมื่อตอนรุ่งสาง กว่าที่ท่านประธานหนุ่มจะพา วรารี ออกจากห้องน้ำได้ก็ปาเข้าไปบ่ายโมงแก่เข้าไปแล้ว

“เอ่อ!!! เสื้อผ้า นุ่น ล่ะคะ?” วรารี ซึ่งตอนนี้มีผ้าเช็ดตัวพันรอบกาย มองหาเสื้อผ้าของตนไม่เจอเลยสักชิ้น “ผมให้แม่บ้านเอาไปซักน่ะ” ท่านประธานหนุ่มกล่าวยิ้มๆ ด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ “อ้าว!..แล้ว นุ่น จะใส่อะไรล่ะทีนี้” วรารี ทำหน้าตกใจ มองมายังท่านประธานหนุ่ม “ก็ไม่ต้องใส่ จะได้ไม่ต้องเสียเวลาถอด” ชายหนุ่มว่าพลางเดินเข้ามาสวมกอดร่างบาง 

“จะบ้าเหรอ!” วรารี อายหน้าแดงขึ้นมาทันตาเห็น ไม่รู้จะทำยังไงกับชายหนุ่มดีที่ชอบพูดให้อายนัก จึงได้เอากำปั้นทุบอกชายหนุ่มไปหนึ่งที “โอ้ย!.. ทำร้ายผมได้อย่างนี้ แสดงว่ายังมีแรงแล้ว งั้นต้องจัดอีกสักทีสองที” ชายแสร้างร้องออกมา ยิ้มกรุ่มกริ่ม ก้มมองหญิงสาวที่ตนกอด 

“อย่านะค่ะ นุ่น ไม่มีแรงแล้ว และก็หิวข้าวมากๆ ด้วย” ถึงชายหนุ่มจะพูดให้อายจนแก้มแดงปลั่งไปถึงใบหู แต่สาวเจ้าก็ส่งเสียงออดอ้อนเพื่อชายหนุ่มจะได้ไม่ทำตามข่มขู่ไว้นั้น

“งั้นเดี๋ยวใส่เสื้อผมก่อนก็แล้วกัน” ท่านประธานหนุ่มว่า แล้วปล่อยคนตัวเล็กออกจากอ้อมแขนแกร่ง เดินไปหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวของตนมายื่นให้หญิงสาว เธอรับเสื้อเชิ้ตแล้วเดินเข้าห้องแต่งตัวไป เสื้อเชิ้ตของท่านประธานหนุ่มตัวใหญ่กว่าตัว วรารี มากมายนัก แต่กระนั้นความยาวของเสื้อก็ยังสั้นอยู่ดี จนทำให้ วรารี ไม่อยากที่จะออกจากห้องห้องแต่งตัวเลย แต่ถ้าไม่ออกก็ทนความหิวไม่ไหวจึงได้แต่ทำใจ ดีกว่าไม่ใส่อะไรเลย

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น