เฌอรามิล/ษุรอยยา/วาเลนไทน์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ศึกรบ ตอนที่ 4

ชื่อตอน : ศึกรบ ตอนที่ 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ธ.ค. 2560 19:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ศึกรบ ตอนที่ 4
แบบอักษร

ของที่ถูกปล้นไปถ้าเทียบกับคนมีเงินคงมีค่าแค่เล็กน้อยแต่สำหรับพวกเขาแล้วมันมีค่ามหาศาลเพราะสิ่งของเหล่านั้นคือส่วนที่จะมาช่วยในเรื่องผลผลิตให้มีความเจริญงอกงาม และนั่นหมายถึงการเจริญเติบโตไปในทางที่ดีของกิจการด้วย จึงไม่แปลกที่ภูมิศิลาจะโกรธจัดกับเรื่องที่เกิดขึ้นแถมคนที่ร่วมมือกระทำยังเป็นคนในที่เลี้ยงไม่เชื่อง มันก็สมควรได้รับโทษของมันแล้ว มีดโชกเลือดจึงค่อยๆ กดลงไปมันรีบปิดตาหนีทันที มีดแหลมจึงค่อยๆ ปักลงที่เปลือกตาและถูกเพิ่มแรงกดเขาไปจนทะลุเปลือกตาบางๆ

“อ๊ากกกก...” เสียงร้องโหยหวนดังทั่วบริเวณ หัวมันถูกจับไว้มั่นโดยลูกน้องอีกคน มีดคมยังคงกดปลายกรีดลากตามความยาวของเปลือกตาบนอย่างช้าๆ

“มึงคงอยากเป็นอย่างเพื่อนมึง...” คมมีดยิ่งกดลึกลงไปที่หัวตา เลือดสีแดงสดเริ่มไหลซิบออกมา

“บอกแล้ว...บอกแล้วนายอย่าทำผมเลย ฮือๆๆๆ” ชายหนุ่มผู้ลงมือชะงักยิ้มเยาะที่มุมปากหนาก่อนจะเดินเปลือยอกมานั่งตรงเก้าอี้ตัวเดิมก้มตัวลงมานิดนึง สายตามองไปยังนักโทษอาการสาหัสสากรรจ์ที่นั่งตัวสั่นงกตรงหน้า มีดในมือยังคงถูกแกว่งไกวไปมาอย่างอารมณ์ดี

“ใคร...” น้ำเสียงนั้นช่างเต็มไปด้วยความเย็นยะเยือก

“คุณ...คุณพิทักษ์ครับ...คุณพิทักษ์ครับนาย” ชื่นตอบด้วยเสียงสั่นเครือ

เมื่อได้ยินชื่อทั้งภูมิศิลาและณกรถึงกับร้องอ๋อ เพราะนายพิทักษ์ที่ว่านี้คือเจ้าของไร่และสวนผลไม้รายใหญ่ที่สุดในภาคเหนือซึ่งพวกเขายังเป็นรองบุคคลคนนี้อยู่มากในทุกๆ ด้านแล้วทำไมจึงได้คิดเล่นงานพวกเขากันนะ

“นายพิทักษ์เหรอ...เขาอยู่คนละจังหวัดกับเราด้วยซ้ำแล้วทำไมจึงได้คิดเล่นงานเรา” ณกรเดินเข้าไปถามด้วยความร้อนใจ

“เพราะระยะสองสามปีหลังมานี้ ลูกค้ารายใหญ่ของคุณปันถูกนายแย่งไปหลายรายแล้วครับ...เมื่อลูกค้ารายใหญ่มาหานายลูกค้ารายย่อยเล็กๆ ก็พลอยตามไปด้วยทำให้รายได้ลดลงเรื่อยๆ ผลผลิตก็ค้างสต็อกจนต้องเอามาขายในราคาถูกลง คุณปันคิดว่าถ้าปล่อยให้นายขยายตัวอย่างนี้ไปเรื่อยๆ ลูกค้าคงจะไปซื้อผลผลิตของนายกันหมดแน่...แล้ว...แล้วอีกเรื่องก็คือที่ดินผืนใหญ่ที่พวกนายไปกว้านซื้อคุณปันก็เล็งอยู่ก่อนแล้วแต่ตกลงกับเจ้าของที่ไม่ได้ พวกนายก็เป็นคนได้ไป...”

เมื่อฟังจากคำพูดและคำเรียกชื่อเล่นที่สนิทสนมทั้งสองพี่น้องจึงเชื่อแน่ว่าไอ้มารสองคนนี้คงไม่ได้ตั้งใจมาสมัครงานเพื่อทำงานอย่างคนอื่นๆ ตั้งแต่ทีแรกแล้ว มันเป็นหนอนบ่อนไส้ตั้งแต่แรกเริ่มเลยทีเดียว

“พวกแกเป็นอะไรกับนายพิทักษ์ ทำไมกลัวมันนัก...แล้วของที่ปล้นไปมันเอาไปไว้ไหน” ภูมิศิลาถามขึ้นบ้าง

“ผมกับไอ้แสนเป็นลูกน้องของคุณปันครับ...คุณปันชุบเลี้ยงเรามาตั้งแต่เด็ก...แล้วเอ่อ...ของที่ปล้นไปพอปล้นมาได้ก็นำไปที่ไร่คุณปัน ก่อนจะขนไปเก็บในโกดังที่จังหวัดปทุมฯ อีกทอดครับนาย” ชื่นบอกละล่ำละลัก สายตาหลุกหลิกไม่กล้าสบตาผู้เป็นอดีตนายเพราะความกลัว

“ทำไมต้องพาไปไกลขนาดนั้น”

“เพื่อไม่ให้ใครสงสัยครับ นายภูมิ...เพราะถ้าเอาไปไว้ไกลขนาดนั้นก็สาวตัวได้ยาก ว่าเป็นใครกันแน่”

“แล้วแกรู้จักโกดังที่ว่าไหม”

“รู้...รู้ครับ นายภูมิ...แต่...แต่ผมไม่กล้าพาไป...คือคุณปันเอาผมตายแน่”

“แล้ว...แกคิดว่าถ้าไม่พาพวกฉันไปแกจะรอดเหรอ...เลือกเอาจะตายตอนนี้หรือจะยืดเวลาไปอีกสักหน่อย...บางทีฉันกับณกรอาจไม่ใจดำถึงขนาดฆ่าแกงแกก็ได้หากแกทำประโยชน์ให้เรา”

ข้อเสนอของภูมิศิลาทำให้ชื่นรู้ว่ามันไม่ได้มีทางเลือกมากนักในการตัดสินใจ มันจึงตกลงช่วยนำทางไปยังโกดังซึ่งได้ซุกซ่อนของที่ปล้นไป

ความคิดเห็น