จิงโจ้น้อย
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 17

คำค้น : yaoi,drama

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.5k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ธ.ค. 2560 21:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 17
แบบอักษร

ตอนที่ 17





“วันนี้ข้าต้องเข้าวัง เจ้าอยากได้อะไรก็บอกเพ่ยจูไว้นะ นางจะอยู่ดูแลเจ้าแทนข้า แล้วข้าจะรีบกลับมา” เสี่ยวติงเอ่ยบอกกับคนที่นอนหันแผ่นหลังให้เขา หากแต่ก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับมา...

เช่นเดิม...

“อู่เค่อ เจ้าพูดอะไรกับข้าบ้างสิ ตั้งแต่เจ้าตื่นมาข้ายังไม่ได้ยินเสียงเจ้าเลยนะ” ร่างสูงที่อยู่ในชุดเครื่องแบบเต็มยศก้าวเข้าไปหาอู่เค่อใกล้ๆก่อนที่จะนั่งลงบนเตียงแล้วใช้มือพลิกร่างของอีกฝ่ายหันมา

“...” วงหน้านั้นซีดเซียวดวงตาก็ช่างดูเลื่อนลอย

“ถ้าเจ้าไม่อยากพูดก็ไม่เป็นไร แต่เจ้าต้องกินข้าวเยอะๆแล้วกินยานะ ถ้าข้ากลับมาแล้วเพ่ยจูบอกว่าเจ้ายังคงดื้อดึงข้าก็ต้องเป็นคนจัดการเอง” เมื่อยังคงมีแต่ความเงียบ ร่างสูงจึงยอมล่าถอยออกมาก่อนแต่ก็ยังมิวายกำชับข้ารับใช้ที่เขาเป็นคนสั่งให้มาดูแลคนป่วยซึ่งนั่งก้มหน้าอยู่หน้าห้องอย่างหนักแน่นว่า

“ถ้านายหญิงของพวกเจ้าไม่ยอมกินข้าวเจ้าก็ต้องใช้เล่ห์กลทุกอย่างทำให้เขากินให้เยอะๆ เข้าใจหรือไม่!” เสี่ยวติงมองอีกฝ่ายอย่างไว้วางใจ เพราะเพ่ยจูเป็นคนที่อยู่รับใช้เขามานานและเขาก็วางใจให้หล่อนทำหน้าที่สำคัญทุกอย่างในบ้าน

“เจ้าค่ะ บ่าวจะทำให้ได้เจ้าค่ะ” หญิงวัยชราเอ่ยบอกอย่างแข็งขัน เพราะเธอเริ่มมีอายุแล้ว เดิมทีเธอจึงรับหน้าที่แค่ทำอาหารอยู่ในครัว ทั้งๆที่แต่ก่อนก็มีแต่เธอนี่แหล่ะที่เป็นคนทำเกือบทุกอย่าง ได้รับการไว้วางใจจากเสี่ยวติงมาก แต่ตอนนี้หน้าที่ของเธอกลับเพิ่มมาหนึ่งอย่าง แต่ก็เป็นหน้าที่ๆยินดียิ่งนัก เพราะเธอก็ทุกข์ใจและเป็นห่วงเจ้านายอีกคนเหมือนกันที่ยิ่งนับวันก็ยิ่งผ่ายผอมลงราวกับจะสูญสลายภายในไม่ช้าถ้าไม่ได้รับการดูแลเอาใจใส่ดีๆ

เมื่อรับคำนายท่านของบ้านเสร็จสิ้น เพ่ยจูก็เดินเข้าไปในห้องนั้นอย่างเงียบเชียบภายในมือมีถาดอาหารที่ทำเพื่อคนป่วยโดยเฉพาะ

“ท่านอู่เค่อเจ้าคะ เช็ดเนื้อเช็ดตัวกันก่อนนะเจ้าคะ” เมื่อไม่ยินเสียงตอบรับ จึงถือวิสาสะไปหยิบอ่างน้ำและผ้าสะอาดมาเตรียมตัวไว้ เธอจะเช็ดแค่ข้างนอกเสื้อผ้าเท่านั้น กับแผ่นอกเล็กน้อย ถึงอย่างไรเธอก็มิอาย เพราะด้วยอายุที่เกินห้าสิบปี วัยอย่างเธอมันเกินที่จะอายร่างกายของเด็กหนุ่มรุ่นลูกได้แล้ว

“...” อู่เค่อนอนเงียบๆ เขารับรู้ทุกอย่าง ร่างกายถูกพลิกไปมาด้านหลังโดนทำความสะอาดอย่างเบามือ แผ่นอกผอมกะหร่องค่อยๆถูกบรรจงเช็ด จวบจนกระทั่ิงเสร็จ

“บ่าวเช็ดตัวเรียบร้อยแล้ว ท่านก็กินข้าวนะเจ้าคะ จะได้กินยา”

“…ข้า...ไม่หิว”

“ไม่ได้นะเจ้าคะ ถ้าท่านไม่กินแล้วจะหายจากอาการไม่สบายเช่นนี้ได้เยี่ยงไร”

“ข้า...อยากตาย เจ้าไม่ต้องสนใจข้าหรอก ถ้าเสี่ยวติง...กลับมา...ข้าจะบอกเองว่าเจ้าทำหน้าที่ได้สมบูรณ์แบบทุกอย่าง” อู่เค่อเอ่ยพร้อมพลิกกายหันหลังอีกครั้งอย่างต้องการปิดบทสนทนา

“ท่าน! รู้ไหมว่าท่านเสี่ยวติงเป็นห่วงท่านขนาดไหน วัยของพวกท่านก็มิใช่เด็กน้อยแล้วทำไมถึงยังไม่รักตัวเองไม่รักคนที่เป็นห่วงท่านบ้าง!”

“…อย่างเสี่ยวติงน่ะหรือ หึ เจ้าไม่รู้เรื่องอะไรก็พูดได้นี่ อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็เป็นเจ้านายของเจ้า!” อู่เค่อหันหน้ามาตะคอกใส่อีกฝ่ายอย่างหงุดหงิด!

“ไม่มีผัวคนไหนมีความสุขเพราะเห็นเมียตัวเองทำตัวทุกข์แถมไม่รักตัวเองแบบนี้หรอกนะเจ้าคะ บ่าวไม่รู้ว่าระหว่างท่านทั้งสองเกิดเรื่องราวอะไรกันขึ้น แต่ตอนนี้...แค่ปัจจุบันนี้...ท่านเสี่ยวติงก็ทั้งแสดงออกว่าเป็นห่วง ทั้งดูแลท่านถึงขนาดนี้ แล้วจะไม่รักได้อย่างไรกัน...”

…แล้วจะไม่รัก...ได้อย่างไร...งั้นหรือ...

“ผัวเมียต้องทำความเข้าใจกัน แต่ที่บ่าวเห็นตอนนี้ก็มีเพียงแค่ท่านเสี่ยวติงพยายามทำความเข้าใจอยู่ฝ่ายเดียว ส่วนท่านก็เอาแต่หลบหนีทำตัวราวกับว่าไม่มีความสุข ทั้งๆที่ความสุขมันมาอยู่ตรงหน้าแล้วแท้ๆ แต่กลับไม่คว้าเอาไว้”

“…”

“อีกอย่าง...นายของข้ามีสองคนเจ้าค่ะ คือท่านเสี่ยวติงและท่านอู่เค่อ..”

“เจ้า…”

“ท่านจะลงโทษข้าอย่างไรก็ได้ เพราะข้าที่คิดบังอาจล่วงเกินสั่งสอนท่าน ขี้ข้าแบบข้านี้ทำตัวยโสยิ่งนัก แต่ถึงอย่างไรก็ลองเปิดใจให้กับท่านเสี่ยวติงเถอะนะเจ้าคะ” เมื่อพูดประโยคที่ยาวเหยียดเสร็จแล้ว หญิงชราก็ก้มลงเอาหน้าผากโขกพื้นเพื่อเตรียมตัวรับโทษที่บังอาจไปสั่งสอนเจ้านาย แต่เธอทนดูไม่ไหวแล้วเช่นกัน คู่ผัวเมียต้องรักและมีความสุขด้วยกันไม่ใช่หรือ? เธออยากเห็นบ้านหลังนี้มีรอยยิ้มของเจ้านาย แล้วขี้ข้าแก่ๆอย่างเธอจะได้มีความสุขไปด้วย...

“...”

“…”

“…ก้มหน้าทำไม ข้าหิวแล้ว จะได้กินยาแล้วพักผ่อนเสียที” เมื่อได้ยินประโยคนั้นคนที่นั่งอยู่ที่พื้นก็รีบเงยหน้าขึ้นมองด้วยความดีใจ คนที่เพิ่งพูดประโยคนั้นออกมาตอนนี้กำลังค่อยๆเขยิบตัวพิงหัวเตียงไว้ หล่อนจึงรีบผุดลุกเข้าไปช่วยทันที

“เจ้าไม่ต้องรีบขนาดนั้น ระวังตัวเองบ้าง...” คนป่วยเอ่ยออกมาเสียงเบาเพราะเห็นว่าอีกฝ่ายอายุก็ไม่ใช่น้อยๆแล้ว เกือบๆเท่าแม่ของเขาที่เสียไปเลย เห็นท่าทางการเป็นห่วงแถมสั่งสอนแบบนั้นแล้ว...อดที่จะคิดถึงแม่ไม่ได้

ท่านแม่...

“ขอบคุณนะ...”  

_____________________________________________________________________________________________________

แง่วว เท่านี้ก่อนเน้อ ตอนหน้าสถานการณ์เริ่มจะดีแล้ว...แต่!...

อย่าลืมว่านางชิงหนี่ว์ยังไม่ได้ออกโรงเลย โฮะๆๆ

นางจะออกมากวนใจอีกไม่กี่ตอนแล้วก็จะหายไป แต่สิ่งที่นางทำลงกลับจะทำให้อู่เค่อต้องxxxไปตลอดชีวิตอิอิ

ความคิดเห็น