ขอขอบคุณที่ช่วยสนันสนุนนะคะ

บทที่ 7 รังแกคนป่วย

ชื่อตอน : บทที่ 7 รังแกคนป่วย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 11 พ.ย. 2562 07:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 7 รังแกคนป่วย
แบบอักษร

อรนิสาตื่นมาในตอนเช้า อาการไข้ของหญิงสาวดีขึ้นมาจนเกือบหายเป็นปกติแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกปวดเมื่อยเนื้อตัวอยู่ “ตื่นแล้วเหรอ?” แอนโทนี่ คาร์ล สเตฟาน เข้ามาในห้องพร้อมกับถาดอาหารในมือ  

“ลุกมากินข้าวก่อนแล้วค่อยกินยา จะได้หายไข้” ชายหนุ่มกล่าวพร้อมกับวางถาดลงบนโต๊ะข้างเตียง “ฉันจะกลับบ้าน” อรนิสา ตั้งท่าจะลุกออกจากเตียง ชายหนุ่มจึงดึงหญิงสาวเข้ามาสวมกอด “ปล่อยนะ! ฉันจะกลับบ้าน ไม่ได้ยินหรือไง” อรนิสา ดิ้นรนออกจากอ้อมแขนแกร่ง แต่ยิ่งดิ้นอ้อมกอดก็ยิ่งแน่นขึ้น จนเธอหมดเรี่ยวแรง  

“อย่าดื้อสิ กินข้าวก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกที” ชายหนุ่มกล่าว แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยร่างบางออกจากอ้อมแขนแกร่ง ซึ่งหญิงสาวนั่งนิ่ง หันไปส่งค้อนให้ชายหนุ่มหนึ่งที “ถ้าไม่ยอมกิน ผมจะป้อนด้วยวิธีของผมนะ และถ้าเป็นอย่างนั้น วันนี้ทั้งวันคงกินกันไม่อิ่มแน่” ชายหนุ่มกล่าวในเชิงขู่ และส่งยิ้มกรุ้มกริ่มให้อย่างมีเลศนัย  

“บ้า..คนบ้า! กินก็ได้.. แต่ถ้ากินเสร็จแล้วให้ฉันกลับบ้านนะ พรุ่งนี้ฉันต้องทำงาน” อรนิสา กล่าวขอร้อง “ขอดูอาการก่อน ว่าหายไข้แล้วหรือยัง แล้วค่อยว่ากันอีกที แต่ตอนนี้กินข้าวแล้วก็กินยา” อรนิสา ทำหน้างอเหมือนเด็กโดนขัดใจ ลงมือทานข้าวที่ชายหนุ่มยกมาให้อย่างเสียไม่ได้ เพราะหากไม่ทานก็กลัวว่าชายหนุ่มจะลงมือทำอย่างที่พูด 

เมื่อทานข้าวเสร็จก็ตามด้วยทานยา แล้วชายหนุ่มก็ต้องบังคับให้ อรนิสา นอนพักอีกรอบ “นอนได้แล้ว” หญิงสาวทำท่าจะไม่นอนและขอกลับท่าเดียว “ฉันหายแล้ว ฉันจะกลับบ้าน ไปพักผ่อนที่บ้านก็ได้” อรนิสา กล่าวอย่างดื้อรัน  

“หายแล้ว.. งั้น! เรามาออกกำลังกายตอนเช้ากันที่กว่าเนอะ” แอนโทนี่ คาร์ล สเตฟาน กล่าว พลางหรี่ตามองมายังร่างบาง “อย่านะ! ฉันนอนแล้วก็ได้” อรนิสา กล่าวเสียงหลง แล้วล้มตัวลงนอน พร้อมกับดึงผ้าห่มมาคลุมปิดจนถึงคอ 

แอนโทนี่ คาร์ล สเตฟาน เห็นเช่นนั้นก็อมยิ้มอย่างเอ็นดู พร้อมกับส่ายหน้าไปมา มองดูแล้วเจ้าหล่อนช่างเหมือนเด็กซะจริง แต่ร่างกายนั้นไม่ใช่เด็กแล้ว มีอะไรๆ ที่ซ่อนอยู่ข้างในชวนให้หลงใหลยิ่งนัก พอคิดมาถึงตรงนี้ ร่างกายชายหนุ่มก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที จนต้องปัดความคิดนี้ให้ออกไปโดยพลัน เพราะกลัวว่าอาจทำให้ต้องรังแกคนป่วย เดี๋ยวทำให้คนตัวเล็กไม่ได้นอนเป็นแน่ 

และสักพัก อรนิสา ก็หลับไปเพราะฤทธิ์ยาที่ทานเข้าไป ชายหนุ่มก้มลงจุมพิตที่หน้าผาก “ดื้อได้ใจ จริงๆ” ชายหนุ่มกล่าวพึมพำกับตัวเอง พลางยิ้มในหน้า แล้วลุกขึ้นเอาจานชามออกไปเก็บ จากนั้นเดินเข้าไปเคลียร์งานที่ห้องทำงาน 

พอตกบ่าย แอนโทนี่ คาร์ล สเตฟาน ได้ยินเสียงดังก๊อก แก๊ะๆ มาจากห้องรับแขก จึงเดินออกไปดู ก็เห็น อรนิสา กำลังจะย่องเบาออกไป จึงเข้าตะครุบลูกแมวตัวน้อยที่กำลังจะหนีไว้ด้วยอ้อมแขนแกร่งทันที  

“อุ้ย! นี่ปล่อยฉันนะ มากอดฉันไว้ทำไม ฉันจะกลับบ้าน” อรนิสา ตกใจคิดว่าตัวเองจะหนีออกไปได้แล้วเชียว แต่ก็ยังไม่ทันคนตัวโตอยู่ดี 

“ใครอนุญาตให้ไป ผมยังไม่ได้บอกว่าจะให้คุณไปเลยนะ” แอนโทนี่ คาร์ล สเตฟาน เอ่ยชิดใบหูเล็ก ทำให้หญิงสาวขนลุกซู่ขึ้นมาด้วยความสยิว “นี่คุณไม่มีสิทธิ์จะมากักขังหน่วงเหนี่ยวฉันนะ ฉันอยากกลับ ฉันก็จะกลับ ไม่มีใครห้ามได้” อรนิสา ตะคอกขึ้น  

“ก็สิทธิ์ของความเป็นผัวไง ทูนหัว เอ๋! หรือว่าจะลืมไปแล้วว่าเราเป็นอะไรกัน งั้น! ผมจะรื้อฟื้นให้อีกรอบก็ได้” ว่าแล้วชายหนุ่มก็ยกอุ้มร่างบางขึ้นไว้ในอ้อมแขนแกร่ง แล้วพาเดินเข้าห้องนอนไป โดยไม่ฟังเสียงคัดค้านใดๆ ทั้งสิ้น 

“ว้าย!.. คนบ้านี่ ปล่อยฉันนะ คุณจะทำอะไร ไม่เอานะ ปล่อย!” อรนิสา เอะอะโวยวาย แต่กระนั้นก็ยังยกมือเรียวเล็กขึ้นคล้องคอแกร่งของชายหนุ่มไว้เพราะกลัวตก 

เมื่อมาถึงห้องนอนชายหนุ่มก็วางร่างบางลงบนเตียงนอน โดยมีร่างหนาตามมาทาบทับอีกที “ปล่อยสิ ออกไปจากตัวฉัน..อื้อออ!..” แอนโทนี่ คาร์ล สเตฟาน ฉกริมฝีปากหนาลงมาปิดปากบางจิ้มลิ้มไว้ จูบซับไปรอบๆ แล้วส่งลิ้นสากอุ่นร้อนลื่นเข้าไปในโพรงปากเล็กอันแสนหวานนั้น ไล่ตวัดกวาดต้อน ดูดกลืนลิ้นเล็ก มือหนาก็ทำหน้าที่ลูบไล้ไปมาอย่างไม่หยุดอยู่นิ่ง  

อรนิสา สะท้านกับการกระทำที่ชายหนุ่มหยิบยื่นให้อย่างปัจจุบันทันด่วนนี้ เรี่ยวแรงเริ่มอ่อนเพลี้ยลงเรื่อยๆ สมองมึนงง จากที่พยายามขัดขืนอยู่ เริ่มตอบรับ และตอบกลับอย่างเงอะๆ งะๆ ซึ่งทำให้ชายหนุ่มรู้สึกพึ่งพอใจเป็นอย่างยิ่ง และรู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาเลยทีเดียว 

ความต้องการของชายหนุ่มตอนนี้ เพิ่มทวีมากขึ้นจนแทบจะฉุดรั้งไว้ไม่อยู่ พยายามที่จะควบคุมไม่ให้รนราน แต่ก็ช่างควบคุมยากเสียจริง ชายหนุ่มปลดเสื้อผ้าของตัวเองรวมทั้งของหญิงสาวออกอย่างผู้เชี่ยวชาญ โดยปากก็ยังทำหน้าที่อยู่อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง  

จนทั้งสองไม่เหลืออะไรปกปิดเลยแม้แต่ชิ้นเดียว และสิ่งต่างๆ ก็ได้ดำเนินต่อไปตามครรลองของธรรมชาติ ที่จะต้องเกิดขึ้นอย่างไม่อาจหักห้ามได้ 

และเมื่อสิ่งที่ได้ดำเนินไปถึงจุดแห่งความหฤหรรษ์แล้ว อรนิสา ซึ่งยังไม่หายจากไข้ดี ก็ไร้ซึ่งเรี่ยวแรง หลับสลบไสลไปในทันที ชายหนุ่มพลิกตัวลงจากร่างบาง ก้มล้มจุมพิตที่หน้าผาก ดึงผ้าห่มขึ้นมาปกปิดร่างบางไว้  

แอนโทนี่ คาร์ล สเตฟาน มองร่างบางที่ตอนนี้หมดฤทธิ์หลับไม่รู้เรื่อง อย่างรู้สึกทั้งสงสารและเห็นใจสาวน้อยตรงหน้า ก็ใครใช้ให้เจ้าหล่อนน่าถวิลหา ชวนหลงใหลไปหมดซะทุกอย่างละ จนทำให้เขาอดใจไม่ไหวทุกครั้งที่เข้าใกล้ มองร่างบางอยู่สักพัก แอนโทนี่ คาร์ล สเตฟาน ก็ลุกขึ้นปลีกตัวเข้าไปในห้องน้ำเพื่อทำธุระส่วนตัว 

 

 

คุณสเตฟาน จะเอายังไงกับ สา กันค่ะเนี่ย ตัดสินใจมาเร็วๆ เลย สา เปลื้องเนื้อเปลื้องนะ อิอิ..... ;) 

​ 

 

 

ความคิดเห็น