สูญองศา
facebook-icon Twitter-icon

ยินดีต้อนรับสู่นิยายอีโรติด ตลก โปกฮา ติดตามกันเยอะๆน๊าาาา อัฟตามใจคนแต่ง จะมีอีบุคด้วยจร้าา

ตอนพิเศษ 2 โดดเดี่ยวผู้น่ารัก

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ 2 โดดเดี่ยวผู้น่ารัก

คำค้น : นิยายโรมานส์ นิยายรัก นิยายโรเมนติก

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ม.ค. 2561 12:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ 2 โดดเดี่ยวผู้น่ารัก
แบบอักษร

ตอนพิเศษ 2

โดดเดี่ยวผู้น่ารัก

ฟาร์ริน ทอดมองไปไกลสุดสายตาเขามาประชุมประจำปีที่บาหลีเหมือนเช่นทุกครั้ง ชายหนุ่มมองจากด้านบนลงไปเห็นสระน้ำสุดหรรษาที่เขาไม่คิดจะย่างกรายเข้าใกล้มันอีก 

แต่ก็อยากเอาคืนลูกถีบสลาตันของไอ้บ้านั่นเต็มทน ดูซิ มันพาศรีภรรยามาสวีทวี๊ดวิ๊วไม่เกรงใจใคร ชวนกันดื่มน้ำมะพร้าวอยู่ได้ เห็นแล้วเคืองตา

ชายหนุ่มตัดสินใจเดินออกจากลิฟต์รวดเร็วเพื่อไป.......หาเรื่อง

“ไงไอ้ปากหมา” ฟาร์รินเปิดฉากลุย

“ไม่เท่าแกหรอก ว่างๆ ก็เอาออกมาให้ฉันเลี้ยงสักตัวหน่อยสิ”

“ซื้อเอาไม่ดีกว่ารึไง เงินก็มี” ทั้งก่นด่าญาติตัวแสบในใจ มันไม่เคยยอมเลยนะ

“ซื้อได้แต่ไม่ซื้อ ฉันอยากแคะจากปากแกมาเลี้ยงมากกว่า ท่าจะดุดี” ดวงตาวาวโรจน์เตรียมตัวปะทะเต็มที่ เดินมาหาหอกอะไรไม่ทราบ เสียบรรยากาศหมด

“สองคนใจเย็นๆ กันก่อนได้ไหม ทำตัวเหมือนเด็กๆ ไปได้” มันตราพยายามสงบศึกทว่าไม่น่าห้ามได้เลยสองสิงค์เตรียมพุ่งชนกันเต็มที่

“มันเริ่มก่อน” สามีเธอออกปาก

“เมื่อไหร่พวกคุณจะคุยกันดีๆ อายุก็ไม่ใช่น้อยๆ จะสร้างเรื่องกันไปทำไม อโหสิกรรมให้กันแล้วจับมือคืนดีทุกอย่างจบ” เป็นข้อเสนอที่น่าสนใจแต่พวกเขาต่างหันหน้าไปคนละทาง

“งานแต่งเราก็ไม่เห็นหน้ามันนะที่รัก” เขานั่งลงข้างเธอแล้วทำทีฟ้องร้อง

“นี่พวกคุณไม่คิดถึงวันวานบ้างรึไง”

“ไปละ” ฟาร์รินเลือกเดินหนี บางทีเขาอาจไม่พร้อมเผชิญหน้ากับคำว่าสมานฉันท์ คนเราเมื่อห่างกันมานานเวลาทำให้การปะติดปะต่อความสัมพันธ์ยากขึ้น 

สำหรับเขามันก็หินขึ้นจริงๆ หรือควรอยู่แบบโดดเดี่ยวเช่นนี้ต่อไป เวลานี้อยากผ่อนคลายเหลือเกิน "อ้อแต่ถ้าแกอยากเลี้ยงหมานะเอริค เอาในปากแกเด็ดกว่าฉันเยอะ"

เอริคยิ้มหัวมองตามแผ่นหลังยะโสไปจนสุดทาง ยอมให้สักวันเขายักไหล่ตลกให้ไม่ใส่ใจคำพูดนั้นเพราะมันมีมูลเหตุอยู่พอสมควร 

"จะว่าไปก็ถูกของเขา" มันตราบีบจมูกเป็นสัน เอ็นดูในตัวสามี แม้จะดูไม่กินเส้นกันทว่าทั้งสองยังมีความเป็นญาติกันอย่างเหนียวแน่น ช่างเป็นครอบครัวที่น่ารักไปอีกแบบ


ชนะขาดดดดดด

ไม่รู้ว่าความเหงานำพาหรือชะตาดลใจ ชายหนุ่มเดินขึ้นชั้นบนเพื่อพักผ่อนแต่กลับเจอสาวสวยเดินซวนเซเข้ามาภายในลิฟต์ เธอไม่พูดอะไรและเขาก็ได้กลิ่นแอลกอฮอล์จากกายหล่อนหรือเขาควรดื่มบ้างเพื่อให้รอดพ้นอาการกลัดกลุ้มที่เป็นอยู่

“คุณค่ะ คุณว่าฉันสวยไหม” ไม่พูดเปล่าเธอเดินเข้าหา พร้อมยกแขนขึ้นคล้องลำคอและสบตาเขา ฟาร์รินนิ่งงันกับที่ เขาไม่ชอบการจู่โจมเช่นนี้ เดี๋ยวตบะแตก

“ปล่อยครับคุณผู้หญิง”

“บอกมาก่อนสิ” เธอมีเสียงอ้อแอ้สะบัดผมเย้ายวน

“สวยครับ”

“คุณโกหก ถ้าสวยแล้วทำไมฉันอกหักละ” เธอลดมือลงเปลี่ยนเป็นกอดแน่น “ผู้ชายอุ่นแบบนี้ทุกคนรึเปล่านะ”

“คุณปล่อยผมก่อนได้ไหม”

“ไม่ฉันจะกอด”

ลิฟต์เปิดออกพร้อมกับผู้คนที่ยืนอยู่ข้างหน้า เขาไม่รู้จะทำยังไงได้แต่พาเธอเดินออกมาภายนอกด้วย คนอะไรเมาได้เมาดี เมาแล้วเที่ยววิ่งมากอดคนอื่นแบบนี้หวั่นไหวเป็นเหมือนกันนะ

“คุณรังเกียจฉันไหม” ไปกันใหญ่ก็คำนี้ละ จะเมานะได้ แต่จะเที่ยวถามเอากับคนอื่นไม่ได้

“เรายังไม่รู้จักกัน” เขากำลังจะพาเธอกลับไปยังฟรอนท์เพื่อให้พนักงานหาห้องให้ ระหว่างที่กดลิฟต์คุณเธอก็โปรยเหยื่อล่อเหลือเกินทั้งลูบไล้จับนั่นดึงนี่ยุบยับเต็มไปหมด ถ้าเขาไม่ใช่สุภาพบุรุษละก็คงจับแหวกเธอไปแล้ว

“ฉันชื่อไอ ไอหมอก ที่คล้ายๆ เมฆนะแต่อยู่ใกล้พื้นดินมากกว่า” เธอยื่นนิ้วเมาเขี่ยปลายคาง จากนั้นก็โน้มคอเขาลงมาประทับริมฝีปากกับเธอ

เธอไล้เม้มไปทั่วโพรงปากเขา ลิ้นเรียวล้วงลึกเข้าหา ขดเกี่ยวไปทั่วเพื่อกระตุ้นอีกฝ่ายจนเขาเริ่มเคลิ้มฝัน นางแมวยั่วสวาทกำลังปลุกปั่นคนตัวโตให้คล้อยตาม ช้อนดวงตาเรียวรีขึ้นมองเมื่อถอนตัวออก

“ฉันเกลียดผู้ชาย” เธอซบลงกับอกเขาแล้วคร่ำครวญ ลมหายใจรินรดอกแกร่ง มือบางเลื่อนต่ำกอบกุมความตุงจนเขาสะดุ้ง เธอวนอยู่อย่างนั้นจนเขาเคร่งจัดและเริ่มทนไม่ไหว

“เดี๋ยวผมจะทำให้คุณกลับมาชอบผู้ชายเอง” เขาเป็นสุภาพบุรุษแต่กฎทุกกฎมีข้อยกเว้น

เมื่อห้องถูกปิดตาย คนกระหายก็เดินหน้าประชิด ฟาร์รินปลดกระดุมเสื้อเม็ดแรกเพื่อให้หายใจสะดวก เขาถลันตัวเขาหาร่างนุ่มนิ่งที่โงนเงนอยู่กลางห้อง ทรวงอกอิ่มโผล่พ้นเสื้อเชิญชวนคือชนวญชั้นดีในการจุดคาวราคะ

เมื่อริมฝีปากจรดกัน ความชิดเชื้อทำให้เชื้อไฟติดเปลวเพลิงง่ายดาย เขาบดเบียดริมฝีปากอิ่มจนน้ำลายเหนียวใสไหลออกมาไม่หยุด ลิ้นน้อยต่อสู้โดยกายรัดเขาเช่นกัน จูบเป็นแบบนี้แสดงว่าเคยหลายทีแล้วสิท่า เมื่อรู้งานก็จัดการเสตปต่อไป มือหนาถลกเดรสสั้นจู่ขึ้นจนถึงสะโพก อสรพิษซ่อนเขี้ยวใช้ชั้นเชิงในการจัดแจงเธอให้อยู่ในรูปชวนขย้ำ

ฝ่ามือลูบไล้ไปตามสะโพกไล่ลงไปยังร่องและเริ่มกระตุ้นโดยการถูร่องลึกนั้นเบาๆ เรียบเรื่อยจนถึงกลีบดอกไม้หนานุ่ม ขณะที่ระดมดูดน้ำหวานจากริมฝีปาก ลำแขนแกร่งกอดรัดเมื่อเธอพยายามถดถอย เพราะสะดุ้งเมื่อนิ้วหนาเข้าครอบครองช่องร้อน ความคับแคบของเธอดิ้นตอดนิ้วเขาแทบแหลกทว่ายิ่งทำให้อยากกระตุ้นรสรักให้มากขึ้น

“อื้อ..” เธอครางเมื่อถูกเสือกไสบางอย่างเข้าหา ขาสองข้างถ่างออกพร้อมสั่นเทา เขากำลังทิ่มตำจนเธอจะรับมันไม่ไหว

“จะเสร็จแล้วเหรอ” เขายังไม่ทันทำอะไรมาก เธอก็หวั่นไหวแทบกลั้นมันไม่อยู่ น้ำหวานสีใสไหลออกมาไม่ขาดสาย ชายหนุ่มยกมือหนาขึ้นมาลองลิ้มรสของเธอบ้าง “อื๊อ หวาน” แล้วเข้าไปใหม่ในรูปแบบที่แรงกว่าเดิม

“จะ..เจ็บ..เบาหน่อย” เธอเกร็งกายจนปวดไปทั้งสะโพกรองรับสิ่งที่เขาประเคนแทบไม่ไหว

ชายหนุ่มอุ้มร่างชื้นเหงื่อนอนราบลงบนเตียง จัดการกับตัวเองให้โล่งแจ้งเหมือนเธอบ้าง เต้าตึงสองคู่ ชูชันล่อสายตาเมื่อมาถึงจุดแตกดับเขาจุ่มลิ้นชิมมันทันที ลำตัวสาวน้อยหดเกร็งเมื่อเขาดูดกลืนมันเป็นจังหวะ สะดือแบบราบกระตุกเมื่อถูกปลุกเข้าทั้งบนและล่าง นิ้วหนาเสียดสีดอกไม้ไม่ละวาง

เสียงหายใจเธอหอบกระชั้นสลับกับเสียงครางคล้ายจะขาดใจ ความโหดร้ายของเขาอยู่ที่ฟันหนู เมื่อขูดมันเขากับปลายปทุมทำให้เธอแทบแดดิ้นลงตรงนั้น ความซ่านสยิวแล่นไปทั่ว เมื่อถูกขบเธอจวนเจียนขาดใจ

“อย่าทรมานฉันอีกเลย” นี่เป็นคำขอหรือ ช่างน่าขันนัก

ฟาร์รินลากริมฝีปากลงมาเผชิญกับเนินโหนก ความอวบอูมของมันทำเขาแทบอดใจไม่ไหว ชายหนุ่มเกลี่ยสั่นจุดอ่อน หญิงสาวร้องระงมไม่จนจับทางไม่ถูก เขากำลังก่อบางขึ้นและเธออยากให้เขาทำลายมันให้หมด

“อ๊าส์ ฉัน..อ๊าส์” แทบสะท้านไปทั้งตัวเมื่อเขาลงลิ้นกลืนกินเธอเหมือนกระหาย ดูดดื่มโอเอซิสบริสุทธิ์ มือเธอปัดป่ายไร้แก่นสาร เบลอไปหมด

“ขอผมบ้าง” ไม่รอให้ตอบเขาใช้อาวุธลับประจำกายทะลวงแทงเข้าหา ปรับโหมดแทบไม่ทันเมื่อสิ่งขวางกั้นกำลังถูกบดขยี้ด้วยฝีมือตัวเอง “เธอยังไม่เคย” เขากัดกรมจนกระพุ้งแก้มเป็นสันนูน ขมับปวดหนึบเมื่อต้องฝ่าฟันบางอย่างนั้นเขาไป

“อึก” เธอตาเหลือกตาลาน เจ็บปวดถึงกระนั้นกลับไม่ร้องสักแอะ “อื๊อ”

แม้จะไม่ต่อต้านทว่าความเครียดทำให้เธอรัดเขาไว้แน่นจนไม่กล้าทำอะไร กล้ามเนื้อเรียบกำลังตอดจนรู้สึกได้ มือหนาเริ่มฟอนเฟ้นอกอิ่มอีกครั้ง หญิงสาวถูกเขาปลุกเร้าจนต้องยมถวายชีวี ความเก่งกาจนี้ทำให้เธอเผลอลืมความใหญ่โตที่เข้าไปภายในไปชั่วขณะ

“จะเริ่มแล้วนะ” เขาค่อยๆ เบามือ จากนั้นจึงเพิ่มแรงขึ้นตามความกลัดเกร็งที่อยากปลดปล่อย กล้ามเนื้อเขาขึ้นรูปเนื่องด้วยกำลังเข้าขั้น เมื่อจังหวะกระชั้นเริ่มเพิ่มกำลังถี่ยิบความอุ่นร้อนจวนเจียนสาดกระเซ็นรินรดสะดือ เขาไม่อยากอยู่ภายใน ทว่ายังไม่ปลอดภัยอยู่ดี

“เอาอีกนะ” เขารู้เพียงชื่อเล่น ไอหมอกหรือตอนนี้เขากำลังจะจับเธอลอกคลาบอย่างสมบูรณ์ จะกลืนกินเธอทั้งตัว

เขาดึงขาเธอรวดเดียวแล้วซ้อนทับไว้ด้วยโครงร่างหน้าแน่นของตัวเอง จัดแจงให้ร่างนุ่มนิ่มอยู่ในท่าถนัด เขาย้ำตัวเองกับปากปล่องสองสามครั้งก่อนนำพาตัวตนเข้าหาแนบชิดสนิทเนื้ออีกครั้ง เมื่อถึงแก่นจังหวะนาที ทำให้เขาลืมตัวหลั่งตัวตนออกมาจนสิ้น ความหวานฉ่ำของเธอทำให้เขาอดใจไม่ไหวอีกต่อไป เขาสมรักกับทุกท่วงท่า บทรักมาราทอนทำให้เธอตัวโยนราวกับไกวเปร ชาวาบไปทั่วขาขาวเมื่อเสือไสอย่างแรงหลายครั้ง จุดจบสายแข็งจะเป็นเช่นไร เสนอมาก็สนองให้หลายเพลงเชียวละ

“เชื่อผมพรุ่งนี้คุณลุกไม่ขึ้นหรอก” เขายังบรรเลงมันต่อไม่รู้จักเบื่อข้อดีของการออกกำลังกายสม่ำเสมอคือแรงไม่ตก แม้เธอพร่ำบอกว่าพอแล้วเขายังลากเท้าน้อยเข้าหาจวนเจียนเธอเหนื่อยอ่อน

“อึม..” เธอเคี้ยวปากงึมงำ

“นอนซะนะคนดี” เหมือนปลอบใจหลังไฟสวาทดับแสงลง ความหวานล้ำที่ไม่เคยพานพบ อะไรที่เขาโหยหิวพอได้ดื่มกินแล้วช่างจัดจ้านจนไม่อยากถอดถอน

เธอหลับไปแล้วเหลือเพียงเขาที่เอามือก่ายหน้าผาก อยากกอดเธอเสียแล้วสิ เท่าทันความคิดร่างหน้าก็กระชับเอวบางเขามาใกล้ชิดแล้วกกกอดจนพร้อยหลับไป

รุ่งอรุณสาดแสง หญิงสาวลืมตาขึ้นในห้องไม่คุ้นเคย ประจวบเหมาะกับลำแขนใครสักคนที่ทาบทับลงบนตัวเธอ หญิงสาวระบมไปทั้งตัวเมื่อคิดขยับ

“ผมเคยบอกแล้วว่าลุกไม่ขึ้นหรอก”

“คุณ” ไม่อยากตกใจเหมือนในละคร ทว่าถ้าใครได้มาอยู่ในสภาพแบบเธอจะอดได้หรือ

“ก็ผมไงจะใครละ” เธอเริ่มปวดหัวตุบ เธอได้กับใครก็ไม่รู้เขายังนอนคว่ำหน้าสนทนากับเธอแต่พอจะลุกก็ต้องหุบขากลับเมื่อความเจ็บผ่ากลางไล่ลาม

“โอ้ย..” เธอจิ๊จ๊ะปากจนหน้าหยี

“อย่าขยับสิ” แทนที่จะปลอบดันดุซะงั้น

“ฉันจะกลับ”

“กลับไม่ได้หรอก”

“ทำไมฉันจะกลับไม่ได้”

“ก็คุณต้องอยู่กับผมอีกนาน” ความเงียบปกคลุมไปทั่วพื้นที่ หญิงสาวกะพริบตาปริบๆ ดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้า ทั้งอกหักและมาเสียท่าที่ต่างแดนนี่มันซวยยกกำลังสองเลย




ความคิดเห็น