Hunny Exo

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รุ่นพี่ ครั้งที่48 เมื่อไหร่จะกลับมา

ชื่อตอน : รุ่นพี่ ครั้งที่48 เมื่อไหร่จะกลับมา

คำค้น : รุ่นพี่เซ็กส์เฟรน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.9k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ธ.ค. 2560 21:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รุ่นพี่ ครั้งที่48 เมื่อไหร่จะกลับมา
แบบอักษร

​(ชาย พาท)


โครมมมม!! ตึ้งง!

"ไอชายมึงใจเย็นหน่อยดิวะ...มึงจะอาละวาททำไม..."

"เป็นมึงมึงไม่เครียดหรอห้ะ!!!ไอต้น!...แฟนกูหายไปทั้งคนนะเว้ย!.."

ถ้าถามว่าทำไมผมอารมณ์ผมถึงเหวี่ยงวีนและอาละวาทได้ขนาดนี้ก็ร่างบางผมน่ะสิหายไปทันทีที่ตื่นขึ้นมาผมก็ต้องเอะใจก็เลยตามหาแต่พอมันเริ่มผิดสังเกตเมื่อผมหาร่างบางเท่าไหร่ก็หาไม่พบอารมณ์ก็เริ่มฉุนเฉียวขึ้นเลยไปวานให้พวกไอต้นไอเบสและไอวีช่วยกันตามหาแต่ก็ไม่เจออะไรเลย

"ไอชาย...หรือว่าเกลจะไปกับไอเฟมวะ..."ไอเบสพูดขึ้นพวกมันสามคนนั่งอยู่บนโซฟาตัวยาวในห้องผมด้วยกันส่วนผมก็ยืนพิงประตูเลื่อนของระเบียงอยู่และสอดส่องสายตามองทะเลที่กว้างใหญ่

"จะไปด้วยกันเพื่ออะไร...ในเมื่อก็ไม่ได้ทะเลาะอะไร...ทำไมต้องหนีกูด้วย..."ผมพูดด้วยความที่ไม่รู้จริงๆว่าร่างบางหายไปไหนพร้อมกับไอเฟมเพื่อนสนิท

"แต่เมื่อคืนหลังจากเกลพามึงขึ้นมานอน...ที่กูจำได้นะ...เกลลงไปข้างล่างอีกในตอนที่กูกำลังแดกเบียร์กัน...กูเป็นคนเดียวที่เห็นเกลเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหายไป..."

"มึงว่าไงนะไอต้น...มึงเล่ามาดิ๊...มันหมายความว่าไง...เกลลงไปหาพวกมึงอีกหรอ..."ผมหันขวับหาไอต้นทันทีพลางซักไซ้ถามมันเพราะมันเป็นคนเดียวที่อยู่กับร่างบาง

"เกลลงไปหาไอเฟม...เกลเดินมาถามกูว่าไอเฟมอยู่ไหน...พอกูชี้ทางให้เกลก็เดินไปและจากนั้น...เกลก็หายไปเลย..."ไอต้นเล่าด้วยสีหน้าที่ไม่สบายใจน่าดูไม่ต่างอะไรกับทุกคนที่อยู่ภายในห้องต่าวพากันเครียดและไม่สบายใจ

"ชิส์!...ไอเฟมแม่งต้องพาเกลไปไหนสักที่แน่..."

จะพูดไปก็เปล่าประโยชน์ซะจริงสำหรับผมที่ใจตอนนี้โหยหาแต่ร่างบางคิดถึงและเป็นห่วงแค่ขอให้ได้ยินเสียงเพียงแค่เบาๆว่าร่างบางยังคงสบายดีและปลอดภัยผมก็หายห่วง แต่ว่าใจมันเต้นแรงไม่หยุดแถบจะหลุดออกมาพลางให้นึกถึงรางบางว่าตอนนี้จะเป็นยังไงบ้าง

"กูว่าแจ้งตำรวจเถอะ...นะไอชาย..."

"กูว่าอย่าดีกว่า...อย่าให้ตำรวจมาเกี่ยวด้วยเลย...เรื่องนี้มันแปลกๆ..กูคิดมานานแล้ว..."

"จริงของมึงไอชาย...กูว่ามันพิกล...เหมือนไอเฟมไม่ได้จะพาเกลหนีว่ะ...แต่กูว่าเกลต้องถูกจับไปแน่.."ผมมองไอเบสที่พลางพูดขึ้นมันทำให้รู้หลักคร่าวๆว่าทำไมเกลถึงหายไป เพราะ หนีไปหรือถูกจับไแกันแน่

"ตัดประเด็นที่เกลจะหนีมึงไปได้เลยไอชาย...มึงกับเกลไม่ได้ทะเลาะกันเลยใช่มั้ย...เรามาถูกทางแล้วละ..."ผมมองไอต้นที่พูดเสริมขึ้นมาเเค่นี้คงจะฟันธงได้แล้วสินะ

"แต่ถึงยังไง...กูว่าเราต้องรอหรือรีบออกตามหาดีว่ะ..."ผมพูดขึ้นนั่นสิอันที่จริงเราต้องรอให้เกลหรือคนที่เอาตัวร่างบางไปติดต่อมาหรือจะออกตามหาดี

"รอเถอะ...รอดูไปก่อนแล้วกัน...ถ้าออกตามหาทั้งพัทยาคงยากว่ะ...มันลำบากเกินไป..."

เวลานี้ตอนนี้คงได้แค่ต้องรอสินะ เห้อ เมื่อไหร่ร่างบางของผมจะกลับมาสักทีผมเองจะจุกอกตายแล้วนะหายไปนานเกินไปรึเปล่า ช่วงเวลานี้คงได้แค่รอและนิ่งเฉยอยู่แค่นี้ใช่รึเปล่า

"เมื่อไหร่จะกลับมาสักทีละเกล...คิดถึงเตี้ยแล้วนะ..."








"อึก...อืมมมมม..อะ...ปวดท้อง...อึก...ที่ไหนวะเนี่ย...โอยยย...เจ็บท้องจัง..."

ผมตื่นมาม่านตาที่เปิดขึ้นก็เจอกับเพดานสีขาวที่อยู่ตรงหน้าของตัวเอง ไม่ใช่แค่งุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นเพียงอย่างเดียวความเจ็บจากท้องก็แล่นปวดและจุกมาตามๆกัน พอมองไปรอบๆก็เห็นรอบๆห้องก็เหมือนห้องพักธรรมดาทั่วไปเตียงใหญ่ที่มีแต่ผมอยู่คนเดียวและภายในห้อง

"กูมาอยู่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่...อ๊ะ...เมื่อคืน...โดนจับมานี่หว่า..."ผมอุทายเอ่ยขึ้นทันทีที่นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเมื่อขยับร่างกายได้ก็เริ่มรนที่จะหนีทันทีแต่

เคร้ง เคร้ง

ผมมองเส้นโลหาที่อยู่ที่ข้อเท้าของผมเมื่อขยับเสียงขยับไปมาทำให้มันเกิดเสียงดังขึ้นไอที่อยู่ตรงข้อเท้านี่มันคือ...

"โซ่...ห้ะ...นี่มึงใช้โซ่ล่ามกูเลยหรอ...แม่ง...แล้วกูจะหนียังไงวะ.."ผมพูดขึ้ยด้วยความโมโหทันทีเริ่มอารมณ์เสียและอยากจะออกไปจากที่นี่ให้ไวที่สุดแต่มันติดอยู่ที่ไอโซ่นี่แหละ

"เห้อออ!....หมดหนทาง...ป่านี้ไอชายคงจะอาละวาทแล้วแน่เลย...มันจะรู้มั้ยว่ากูโดนจับมาเนี่ย...เห้อออ..."ผมละอ่อนใจและท้อทันทีได้แต่นั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงเฉยๆพลางมองสภาพร่างกายตัวเองก็สภาพเดิมชุดนอนชุดเดิม หาทางจะออกจากที่นี่มันจะยากแสนยากอะไรขนาดนี้ ในขณะที่ผมกำลังคิดหาทางออกจากที่นี่อยู่นั้นก็ได้ยิ้นเสียงฝีเท้าคนเดินอยู่หน้าห้องจากนั้นประตูห้องก็เปิดขึ้น

แกร๊กกก

"ไง...เด็กดีจังนะไม่ดื้อซะด้วยสิ...ว่าง่ายจัง..."ประตูถูกเปิดออกพน้อมกับไอชาติชั่วเมื่ิอคืนที่มันจับตัวผมมาพร้อมกับไอเฟม ผมมองหน้ามันอย่างเหยียดชนชั้นมันอย่างสมเพชการกระทำของมันจะเลวทรามอะไรขนาดนี้

"หึ...ไม่ตอบซะด้วยสิ...ดูมองเข้าทำอย่างกับรังเกียจกันเลยนะ...หิวรึเปล่า.."

"เฟมอยู่ไหน?"ผมไม่ได้ฟังที่มันพูดเลยสักนิดมันจะพล่ามอะไรก็เรื่องของมันผมถามถึงไอเฟมแทนทันที

"เหอะ!...ทำไม...ไอเฟมมันจะอยู่ไหนก็เรื่องของมันเซ่...จะไปสนมันทำไม..."

"ไอเฟมอยู่ไหน..."ผมถามยํ้าอีกครั้งเพราะตอนนี้ผมอยากเจอหน้ามันที่สุดไอเพื่อนซี้ผมที่ผมอยากเจอหน้าและถามมันว่านี่มันเรื่องอะไรกันเเน่ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้

"เห้ย!!!...พูดไม่รู้เรื่องหรอวะ...มันจะอยู่ไหนก็เรื่องของมัน!!!..เอาเวลานี้มาคุยกันดีกว่านะจะบอกให้...หึ!..."ผมมองไอเลวนี่ด้วยหางตาที่รังเกียจคนอย่างมัน มันเองคงจะหงุดหงิดเหมือนกันที่ผมเอาแต่ถามหาไอเฟมจนมันตะวาดใส่ผม

"กูไม่คุยกับพวกเลวๆ...กูจะคุยกับเพื่อนกูเท่านั้น..."ผมนั่งกอดเข่าเเน่นแล้วมองไปทางอื่นไอเลวที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงตัวเองยืนอยู่หน้าประตูก็มองผมอย่างน่าโมโห

"หึ...อย่าทำมาเป็นได้ใจไปหน่อยเลย...คิดหรอว่าไอคนที่มันจะมาช่วยมันจะมาได้ทันก่อนที่ตัวเองจะไม่ตายไปซะก่อน..."

"หึ...แล้วคิดหรอว่ากูอยากให้คนมาช่วย...กูยอมตายดีกว่ามาทนฟังมึงพล่ามอีก..."ตอนนี้ผมละเครียดและอยากจะออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะหนีได้

"โอ๋โอ๋...อย่าพึ่งรีบตายเลยนะ...พี่เองยังไม่อยากให้น้องเกลคนดีตายไปซะก่อน...ก่อนอื่นจะตาย...เรามาสนุกกันก่อนดีกว่าเนอะ...หึ!"

ปังงง!

กึก!

เสียงประตูที่ปิดอย่างดังสนั่นพร้อมกับเสียงล๊อคประตูก็ดังขึ้น ทำเอาใจผมผวาและสั่นสะท้านเมื่อไอเลวนี่ค่อยๆเดินเข้ามาหาผมที่อยู่บนเตียงจนผมต้องรีบเขยิบหนีอยู่บนเตียง ยังไม่ทันจพหันหลังก็ถูกกระชากโซ่ที่ข้อเท้าไว้ซะแล้ว

เคร้งงง!

"ปล่อยกู!!...อย่าเข้ามานะ!...ถ้าเข้ามากูจะตะโกนจริงๆด้วย...ถอยออกไป!..."

"อ่าว...ไหนมาเริ่มกลัวเอาตอนนี้ละครับเด็กดี...จะตะโกนให้คอแตกตายก็เชิญ...พี่ไม่ว่านะ.."ผมมองสายตาที่มันมองผมทั้งโลมเลียเเละหื่นกามเห็นแล้วชยะแขยงที่สุด มันจับโซ่ที่ล็อคข้อเท้าผมไว้ได้มันก็ออกแรงดึงจนตัวผมเคลื่อนเข้าไปหาตัวมัน

"อย่า!!...อย่ามาจับ!...ออกไป!...ปล่อย!!.."ผมดิ้นสุดตัวเมื่อมันมาคร่อมบนตัวผมและส่งสายตาหื่นกามเมื่อมองตัวผม มันจับข้อมือทั้งสองข้างของผมกดไว้กับที่นอนอย่างแรงและเริ่มก้มลงมาสูดดมซอกคอผมจนตาผมเบิกกว้างเพราะทั้งตกใจและสะอิดสะเอียนเมื่อมันถูกตัวผม

"ไม่!...อย่า!..อย่า!...ปล่อย!...ฮึก...ฮึก...ชาย...ชาย...ช่วยด้วย!...ปล่อย!.."ผมร้องโหยหวนถึงไอชายทันทีใจเริ่มนึกถึงแต่มันตอนนี้ขอแค่ไอชายมาหาผมมาช่วยผมให้พ้นจากไอชาติชั่วนี่สักที่

"หึ...จะไปร้องหาไอชายมันทำไม...ร้องไปมันก็ไม่มาหรอก..หึ...มาสนุกกันดีกว่าน่า..."

"ไม่!!!!...ปล่อยยกู...ฮรืออออ...ไอชาย!...ช่วยด้วย!...ฮรึก...อึก...อื้อออออ!!!"







​ติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น