ขอขอบคุณที่ช่วยสนันสนุนนะคะ

บทที่ 5 ใครผิด ใครถูก

ชื่อตอน : บทที่ 5 ใครผิด ใครถูก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.8k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 05 พ.ย. 2562 07:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5 ใครผิด ใครถูก
แบบอักษร

อรนิสา ตื่นขึ้นมาในช่วงบ่ายของอีกวัน รู้สึกปวดเมื่อยตามเนื้อตัวเป็นยิ่งนัก เธอหันไปมองคนข้างกายที่กำลังหลับใหล แต่อ้อมแขนแกร่งก็ยังคงสวมกอดเธอไว้ไม่ยอมปล่อย  

อรนิสา คิดทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมา น้ำตาไหลพรั่งพรูออกมา ค่อยๆ ยกแขนแกร่งที่กอดเธอไว้ออกอย่างช้าๆ และเบามือที่สุด เธอขยับลุกขึ้นเป็นผลให้เจ็บแปลบที่แกนกาย “โอ๊ะ โอ้ยย!!..” จนต้องนั่งลงที่เดิม  

“จะไปไหน?” แอนโทนี่ คาร์ล สเตฟาน ตื่นขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงหญิงสาวร้อง พลางใช้แขนแกร่งโอบตวัดร่างบาง จนล้มลงไปบนนอนตามเดิม “ปล่อยฉันนะ คนบ้า คนฉวยโอกาส” อรนิสา พยายามดิ้นออกจากอ้อมแขนแกร่ง  

“อ้าว!..ตื่นมาก็อวยพรผัวแต่เช้าเลยนะ เมียจ๋า” ชายหนุ่มกล่าวล้อพลางยิ้มอย่างอารมณ์ดี “ใครว่าฉันอวยพร ฉันด่าย่ะ ประสาทหรือไง” อรนิสา หันไปส่งค้อนให้ชายหนุ่มด้วยใบหน้าบึ้งตึง  

“อ้าวเหรอ นึกว่าอวยพร” ชายหนุ่มกล่าวยิ้มๆ “คุณเอาอะไรให้ฉันกินเมื่อคืน คุณนี่มันเลวจริงๆ” อรนิสา ว่าแล้วน้ำตาก็ไหลลงมาอีกรอบ “อ้าว! ผมไม่เคยคิดจะเอาของสกปรกอย่างนั้น ให้ใครกินหรอกนะ และก็ไม่จำเป็นต้องทำอย่างนั้นด้วย แค่ผมมองสาวๆ ก็เข้ามาหาแล้ว แล้วคุณไปกินอะไรมาล่ะ คิดดูให้ดีๆ” ชายหนุ่มเท้าข้อศอกขึ้น มือค้ำยันศีรษะตัวเองไว้ หรี่ตามองหญิงสาวข้างกาย 

“ฉะ ฉัน..ไม่ได้กินอะไรทั้งนั้น นอกจากเครื่องดื่มที่คุณยื่นให้” อรนิสา คิดทบทวนเรื่องราวแล้วกล่าวขึ้น ก่อนจะหลับตาลง ‘ในเมื่อสิ่งต่างๆ มันเกิดขึ้นแล้ว จะไปร้องแรกแหกกระเชอกับใครก็ไม่ได้ คงต้องโทษตัวเองที่ไม่ระวังเนื้อระวังตัว จนทำให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมา’  

อรนิสา ลืมตาขึ้นแล้วเอ่ยกับชายหนุ่มออกไป “งั้น!!..เรื่องนี้ให้มันจบเพียงแค่นี้ก็แล้วกัน ฉันผิดเองที่ไม่ระวังตัวเองให้มากกว่านี้ จะโทษใครได้ล่ะ” อรนิสา กล่าวอย่างน้อยเนื้อต่ำใจตัวเอง และทำท่าจะลุก  

“จะรีบไปไหนล่ะ?” แอนโทนี่ คาร์ล สเตฟาน ว่าพลางกระชับอ้อมแขนแกร่งมากขึ้นกว่าเดิม “ปล่อย.. ฉันจะเข้าห้องน้ำและก็กลับบ้าน” อรนิสา ดิ้นจนสุดแรงแต่ก็ยังไม่พ้นจากอ้อมแขนแกร่งอยู่ดี  

“ยังไม่ให้กลับ อยู่ด้วยกันก่อน” ชายหนุ่มว่าพลางลุกขึ้นอุ้ม อรนิสา แล้วพาเดินเข้าห้องน้ำ “อุ้ยยย!!..คุณ” อรนิสา ยกมือขึ้นปิดส่วนสงวนของตนเองจากสายตาชายหนุ่ม ที่ตอนนี้จ้องมาตาเป็นมัน หน้าของ อรนิสา แดงระเรื่อไปถึงใบหูด้วยความอายเป็นที่สุด  

“จะอายทำไมผมเห็นจนหมดแล้ว” ชายหนุ่ม ยิ้มและหลิ่วตาให้ อรนิสา “บ้า!..” หญิงสาวส่งค้อนให้ชายหนุ่มวงใหญ่ อายจนไม่รู้จะพูดอะไรตอบกลับเขาไปดี “หึหึ!..” ชายหนุ่มชอบใจ ในท่าทางเอียงอายของเจ้าหล่อน ที่ดูแล้วช่างน่ารัก น่าหลงใหลอะไรอย่างนี้  

เมื่ออยู่ในห้องน้ำ ชายหนุ่มก็วางหญิงสาวลง “ฉันอาบน้ำเองได้ค่ะ” อรนิสา บอก แอนโทนี่ คาร์ล สเตฟาน พลางจับมือชายหนุ่มไว้เป็นเชิงห้ามปราม “เดี๋ยวผมอาบให้น่ะดีแล้ว สลับกันอาบให้กันไง ดีจะตาย” ชายหนุ่มกล่าว พร้อมกับทำตากรุ่มกริ่ม  

“ดีกับผีนะสิ คุณจะเอาเปรียบฉันล่ะสิไม่ว่า” อรนิสา ว่าให้ชายหนุ่ม แต่คนที่ถูกต่อว่าก็ไม่มีท่าทีจะโกรธอะไร “เดี๋ยวผมให้คุณเอาเปรียบคืน จะได้หายกัน แค่นี้ก็ไม่เอาเปรียบกันแล้ว” แถมชายหนุ่มยังพูดออกมาหน้าตาย  

“บ้า!..” อรนิสา ส่งค้อนให้ชายหนุ่ม ยกมือขึ้นทุบอกแกร่งหนึ่งที “โอ้ย! ทำร้ายกันได้อย่างนี้คงจะมีแรงแล้วใช่ไหม?” ชายหนุ่ม จับมือเล็กที่ประทุษร้ายเขาไว้ ยื่นมืออีกข้างไปเปิดฝักบัว น้ำจากฝักบัวรดลงมาหาทั้งสองร่าง...  

ซึ่งกว่าการอาบน้ำจะเสร็จสิ้นลง ก็ปาเข้าไปบ่าย 3 โมงเข้าไปแล้ว ทำให้ร่างบางตัวซีดตัวสั่นเลยทีเดียว คนตัวโตจึงเอาผ้าเช็ดตัวมาคลุมร่างบางไว้ แล้วพาออกจากห้องน้ำ แล้วหาเสื้อเชิ้ตของตนมาให้สวมใส่ไปพลาง แล้วคนตัวโตก็เข้าไปจัดการกับตัวเองในห้องแต่งตัวเดินออกจากห้องนอนไป ปล่อยให้ อรนิสา จัดการแต่งตัวอยู่ในห้องได้อย่างสะดวก  

เมื่อเธอแต่งตัวเสร็จแล้วก็เดินออกไปดูว่าชายหนุ่มอยู่ข้างนอกหรือเปล่า ซึ่งเธอรู้สึกปวดระบมไปหมดทั้งตัว ร่างกายร้อนๆ หนาวๆ ครั่นเนื้อครั่นตัว เหมือนกำลังจะเป็นไข้ แต่อาการก็ไม่ได้แสดงออกมามากจนทนไม่ไหว จึงพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด 

อรนิสา เห็นชายหนุ่มนั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหาร “กินข้าวกันคุณ” แอนโทนี่ คาร์ล สเตฟาน เห็น อรนิสา เดินออกมาจากห้องนอนจึงร้องเรียก หญิงสาวเดินมานั่งข้างๆ ชายหนุ่มที่มีอาหารวางไว้เผื่อเธอ “ฉันจะกลับบ้าน เสื้อผ้าฉันอยู่ไหน?” อรนิสา แจ้งความต้องการให้ชายหนุ่มทราบ  

“เสื้อคุณผมให้แม่บ้านเอาไปซัก กินข้าวก่อนค่อยว่ากัน” ชายหนุ่มหลิ่วตาให้ พลางกล่าวตัดบท แล้วลงมือกินอาหารที่อยู่ตรงหน้า “หือ!” อรนิสา ถอนหายใจออกมา จะขัดขืนชายหนุ่มก็ใช่เรื่อง เพราะเธอก็หิวข้าวจนตาลายอยู่แล้ว จึงลงมือกินอาหารตรงหน้า ชายหนุ่มอมยิ้มแอบลอบมองหญิงสาวอยู่เป็นพักๆ  

“คุณชื่ออะไรนะ?” ชายหนุ่มเอ่ยถามขึ้น ทำให้ อรนิสา ชะงักไปนิดหนึ่ง แล้วหันไปมองคนถาม “ถามทำไม? จำเป็นต้องรู้ด้วยเหรอ?” อรนิสา ถามกวนๆ “อ้าว ก็อยากรู้ คนทำอะไรกันมาทั้งวันทั้งคืน จะไม่รู้ชื่อกันก็กะไรอยู่ หรือจะให้ผมเรียกว่า ดาริ่งก็ได้นะ :)” ชายหนุ่มกล่าวยิ้มๆ  

“คุณ!.. บ้า ใครดาริ่งของคุณ ฉันชื่อ อรนิสา ย่ะ” หญิงสาวอายจนหน้าแดงราวกับลูกตำลึงสุก ส่งค้อนให้คนหน้าไม่อาย “ผมเห็นเพื่อนคุณเรียก สา งั้นผมเรียก สา ก็แล้วกัน คุณก็แล้วเรียกผมว่า สเตฟานก็ได้” 

 

คุณสเตฟาน ไม่ยอมให้ สา กลับบ้านหมายความว่าไงเนี่ย จะรั้งไว้ทำไมค่ะ คุณขา... :) 

ความคิดเห็น