mayarose

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

CH.13 [ คนโง่ที่รักมึง ] End

ชื่อตอน : CH.13 [ คนโง่ที่รักมึง ] End

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ธ.ค. 2560 15:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CH.13 [ คนโง่ที่รักมึง ] End
แบบอักษร

“จบไปแล้วนะครับสำหรับการแสดงของวง S.O.A...” MCก็ประกาศพูดนั่นนี่ขึ้นมาทันที ในขณะที่ผมกำลังจะเดินลงจากเวทีไปพร้อมกับพี่ๆในวงแต่แล้วจู่ๆ เสียงตะโกนเรียกชื่อผมก็ดังขึ้น ถึงจะไม่ดังมากนักแต่ก็พอจะได้ยินเสียงทุ้มคุ้นหูนั่น

“เบ​!!! กูอยู่นี่นะ อยู่ตรงนี้” ไอ้คนที่ผมชะเง้อคอมองหาแทบเป็นแทบตาย กำลังยืนโบกมืออยู่ที่ด้านหลังสุดของกลุ่มคนที่ยืนออกันอยู่ด้านหน้าเวที

ชาร์ป~ 

“เดี๋ยวก่อนครับ MC เรายังมีอีกเพลงนึงครับ เป็นเพลงพิเศษ ” ผมเดินกลับไปคว้าไมค์ที่ตั้งอยู่กลางเวทีมาพูดอีกครั้ง

“เอ่อ...มันไม่ได้อยู่ในลิสท์ที่แจ้งไว้นี่ครับน้องเบต้า​” รุ่งพี่ที่เป็นMC ของงานเดินมากระซิบถามผมอย่างงงๆ

“มันเป็นเซอร์ไพรซ์ครับ~”

“อ๋อออ~ โอเคครับๆ ”

ผมโกหกหน้าด้านๆออกไปได้ยังไงกันนะ แทบอยากจะเอามือแปะหน้าผากให้กับความบ้าของตัวเอง พอได้สติอีกครั้งผมก็รีบกวักมือเรียก คีย์ เซฟ มีร์และคอปเตอร์ ให้ขึ้นมาบนเวที เจ้าพวกนั้นดูจะงงเอ๋อๆ ก็แน่หละ ผมไม่ได้บอกอะไร ไม่ได้ซักซ้อมอะไร เกริ่นก็ไม่มีสักนิด แต่ใครจะไปกล้าขัดเบต้า​แห่งคณะดนตรีละ ฮ่าๆ พวกเพื่อนตัวแสบก็ทำได้แค่เดินมึนๆขึ้นมา โดยเฉพาะคอปเตอร์นี่ยิ่งงงหนัก ที่อยู่ๆผมก็เรียกขึ้นมาด้วย แต่ทุกคนก็ฉลาดพอที่จะไปยืนประจำที่ ตามเครื่องดนตรีเพื่อเตรียมความพร้อมของตัวเอง

“ว๊าวววว ~ มีเพลงพิเศษสำหรับค่ำคืนนี้อีก 1 เพลง งั้นเราไปฟังพวกเขาเลยดีกว่าครับ ” 

เมื่อ MC พูดจบผมก็โค้งขอบคุณให้จนสุดตัวแล้วหันมาสนใจผู้คนตรงหน้าแทน

“เพลงนี้นะครับ ผมเป็นคนแต่งเนื้อร้องเอง ตอนที่แต่งเนี่ย ผมคิดถึงใครบางคนอยู่ ผมอยากให้เขาได้ฟังเพลงนี้ครับ ชื่อว่าเพลง 'โง่' ” 

“เพลงโง่เนี่ยนะเบ เพลงอะไรของมึงวะ แล้วมันเล่นยังไงเนี่ย” คีย์ร้องถามผมทันทีที่ผมพูดจบ

“เล่นเพลงที่เราใช้สอบปลายภาคนะ มันคือเพลงนั้นแหละ ” ผมหันไปบอกทุกคนพร้อมกับยิ้มให้ แต่ดูท่าทางแต่ละคนจะดูไม่มั่นใจเอาซะเลย

“ไม่มีนัดอะไรกันก่อนเลยโว้ย จะไปรอดมั้ยเนี่ย” เซฟบ่นแทรกขึ้นมาทันที ผมรีบจุ๊ๆปากให้หมอนั่นเงียบลงซะเพราะการโวยวายโน้นนี่บนเวทีไม่ใช่เรื่องที่ดีเลย แล้วก็หันไปหาคอปเตอร์ที่ดูจะเอ๋อรับประทานไปแล้ว

“เพลงที่เราซ้อมกันน่ะ มึงจำได้ใช่มั้ยคอป” 

หมอนั่นไม่ได้ตอบอะไรผม แต่ยิ้มบางๆให้ผมแล้วยกกีต้าร์ขึ้นสะพาย ก่อนจะพยักหน้าเป็นเชิงว่าพร้อมแล้วให้ผมอีกครั้ง

“มาฟังกันเลยครับ 'โง่' ” 


.....ระหว่างเธอกับฉัน ถ้าจะเรียกว่าเป็น “เพื่อน”กัน

คงไม่เหมาะเท่ากับ เป็น “คนรัก”

…ฉันรู้ใจตัวเองตั้งแต่แรก

จะให้คว้าดาวบนฟ้านั่น หรือจะอะไรก็ตามที่เธออยากได้

ฉันก็หามาให้เธอได้ทั้งนั้น

โอ..ฉันรักเธอ รักเธอ รักเธอ เธอก็รักฉัน

รักฉัน รักฉัน ฉันรู้ว่าเธอก็มีใจให้กัน

โอ..ฉันรักเธอ รักเธอ รักเธอ เธอรักฉันรึเปล่าที่รัก

เพราะว่าฉันก็รักเธอเหมือนกัน

ฉันมันโง่ โง่ที่มองแต่เธอคนเดียว จะรักเธอคนเดียว

มองเธอคนเดียว ถึงใครจะว่าฉันโง่ ฉันก็ยอม

ฉันมันโง่ โง่ที่มองแต่เธอคนเดียว

จับมือฉันและกอดฉันไว้นะ แล้วคนโง่คนนี้จะรักแต่เธอคนเดียว

ฉันคิดถึงแต่เธอคนเดียว

แม้แต่เวลานอนหลับ ก็ยังฝันถึง

ฝันถึงเธอคนเดียว ตื่นตอนเช้าก็ยังนึกถึง

โอ..ฉันรักเธอ รักเธอ รักเธอ เธอก็รักฉัน

รักฉัน รักฉัน ฉันรู้ว่าเธอก็มีใจให้กัน

โอ..ฉันรักเธอ รักเธอ รักเธอ เธอรักฉันรึเปล่าที่รัก

เพราะว่าฉันก็รักเธอเหมือนกัน

ฉันมันโง่ โง่ที่มองแต่เธอคนเดียว

ขอบคุณคนโง่ที่มองแต่ฉันคนเดียว จนเพื่อนๆพากันอิจฉา

เธอก็โง่ โง่ที่มองแต่ฉันคนเดียว

เชื่อเถอะว่าเราสองคนจะเป็นคนโง่ ที่มองแต่แค่กันและกัน

ไม่ว่าจะอีกนานแค่ไหนก็ตาม...

Baby~ want your love, Baby want your love~

love you love you I’ll take you in to my mind

Baby~ want your love, Baby want your love~

love you love you I’ll take you in to my mind


[End Beta Talk]





นี่ผมตาฟาดไปรึเปล่า เบต้า​ที่กำลังยืนร้องเพลงนั้นอยู่บนเวที กำลังชูข้อมือที่ประดับไปด้วยสร้อยเส้นนั้นที่ผมให้ไปต่อหน้าผมแล้วเพลงที่กำลังร้องอยู่นี่ ก็แต่งให้ผมใช่มั้ย? บอกผมทีว่า ผมไม่ได้ฝันไป ผมกำลังยืนอยู่บนความเป็นจริงใช่มั้ย? รอยยิ้มที่สดใสบนใบหน้าสวยเวลานี้ คือเรื่องจริงใช่มั้ย?

เสียงดนตรีจบลงเมื่อไหร่ผมแทบไม่รู้เรื่องเลย มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ร่างบางบนเวที เอ่ยเรียกชื่อผมใส่ไมค์ขึ้นมาแบบดื้อๆ

"ชาร์ป​ อย่าทำให้กู​ต้องผิดหวังซ้ำสองนะ" ผมพยายามเดินแทรกกลุ่มคนเข้าไปจนถึงหน้าเวที พร้อมกับหยิบกระดาษแผ่นนึงที่เตรียมมา คลี่ออกแล้วชูให้เบต้า​ดู

'do you love me?'

เชื่อผมมั้ยล่ะว่า คนทั้งงานดูชะงักและเงียบไปตั้งแต่ที่เบต้า​พูดว่า 'อย่าทำให้กู​ต้องผิดหวังซ้ำสองนะ' แล้ว และตอนนี้ ทุกคนต่างจับจ้องมาที่เราผมก็ประหม่าเหมือนกันนะเวลาโดนคนมองเยอะๆแบบนี้ เบต้า​ใส่ไมค์เก็บไว้ที่ขาตั้งเหมือนเดิมแล้วเดินมานั่งลงที่ขอบเวทีตรงหน้าผม พร้อมกับส่งกระดาษที่พับมาจนยับเยินให้ ใบหน้าสวยขึ้นสีระเรื่อเล็กน้อย ผมรีบรับมันมาและเปิดออกดูทันที (.//.)


'กู​รักมึง​ชาร์ป​' 


ผมเงยหน้าขึ้นจากกระดาษยับๆขึ้นมองใบหน้าสวยที่อยู่ห่างกันแค่ศอกเดียว "ขอบคุณสำหรับโอกาสและความรักของมึง​...กู​รักมึง​นะร๊อคสตาร์แขนเจ็บ"

"ย๊า!!! ใครอนุญาตให้มึง​เรียก...กู​"

อุ๊บ!!! 

ผมไม่ปล่อยให้เบต้า​ได้เถียงรึด่าทออะไรผมหรอก ผมรู้แค่ว่า อยากจะจูบคนตรงหน้ามากแค่ไหน จากนี้มันจะเป็นจูบเพราะรัก ไม่ได้หวังจะทำร้ายอะไร ริมฝีปากของเราบดเบียดเข้าหากันเนิ่นนาน ท่ามกลางความเงียบอันน่าสะพรึงของงานที่น่าจะครึกครื้น แต่เพียงไม่นานหรอก เสียงโห่ร้องแซวต่างๆนานาก็ดังขึ้น เบต้า​ผลักผมออกเล็กน้อยแล้วลุกขึ้นยืนเดินลงจากเวทีไปหน้าตาเฉยๆ 

"เฮ้ยย!! เบ​ ไปไหนน่ะรอกู​ก่อนสิ" ผมตะโกนเรียกร่างบางที่เดินจ้ำอ้าวไม่รออะไรเลย พร้อมกับวิ่งตามไปติดๆ 

"กลับบ้านไง ง่วงแล้วจะกลับมั้ยบ้านเนี่ย" 

"แล้วนั่นมึง​จะเดินไปไหนน่ะ" ผมตะโกนถามคนที่เดินพรวดๆต่อไปไม่หยุดสักที

นี่จะเดินไปไหนเนี่ย~

"ก็แล้วมึง​จอดรถไว้ไหนล่ะ"

"ก็หยุดเดินก่อนสิ มึง​จะเดินไปไหนเนี่ย" 

เหมือนคำพูดของผมจะได้ผล ร่างบางหยุดเดินแต่ก็ยังเอาแต่ยืนหันหลังให้ผมนิ่ง

"..มึง​ไม่...ไม่เขินบ้างรึไง" (.//.) เสียงหวานเอ่ยขึ้นตะกุกตะกัก

"มึง​กำลังเขินอยู่เหรอ" ผมเดินเข้าไปมองหน้าอีกคนใกล้ๆ ย๊า!! เบต้า​กำลังเขินจริงๆด้วยแก้มเนียนขึ้นสีระเรื่อชัดเจน ริมฝีปากอิ่มสวยขมเม้มกันเน้น เหมือนกำลังโมโหที่ตัวเองดันมาเขินเอาได้ ฮ่าๆ น่ารักเป็นบ้าเลย~



[Beta talk]

โอ้ยยย!! ผมจะอยากจะบ้าตาย ทำไมหมอนี่ถึงทำให้ผมเขินถึงขนาดนี้เนี่ย แล้วมาจูบผมต่อหน้าคนทั้งมหา'ลัยผมจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนละทีนี้แค่ที่ผมไปร้องเพลงบอกรักหมอนั่นมันก็น่าอับอายมากพอแล้ว แล้วนี่ จูบ!!! แทบจะสตั้นคนทั้งมหา'ลัยให้หยุดหายใจเพื่อมองฉากจูบอันน่าสะพรึงนั้น

"เบ~"

"..." (.//.) ผมได้แค่เงยหน้ามองชาร์ป​เพื่อทำให้รับรู้ว่าผมได้ยินที่เขาเรียกชื่อนะ

"กู​รักมึง​นะ" เสียงทุ้มนุ่มของชาร์ป​ดังก้องอยู่ในหัวผม ก่อนที่ผมจะหลับตาลงรับจูบอันแสนอ่อนโยนที่ร่างสูงมอบให้ ผมชอบจูบของชาร์ป​ ชอบมือหนาๆ อ้อมแขนอุ่นที่กอดผมเอาไว้ตอนนี้จัง อยากให้ความรู้สึกดีดีแบบนี้มันอยู่กับผมไปนานๆ (>//<) หวังว่ามึง​จะไม่ทำให้ต้องเสียใจอีกแล้วนะชาร์ป​~

[End Beta talk]





เรากลับมาถึงบ้านค่อนข้างดึกพอสมควร เพราะหลังจากที่เราปรับความเข้าใจอะไรกันเรียบร้อย ก็กลับเข้าไปในงานท่ามกลางเสียงร้องแซวของคนมากมายจนท้ายที่สุดเบต้า​ก็ทนกับสายตาคนที่เอาแต่จ้องมาที่เราไม่ไหว ผมเลยต้องพาร่างบางปลีกตัวออกไปหาอะไรกินกันสองคนข้างนอกมหา'ลัยแทน

ปังๆๆ "แม่ครับ!!!ผมกลับมาแล้วนะ เปิดประตูให้หน่อย~"

เพราะกลับมาดึกเกินไปเลยทำให้คนในบ้านนอนกันหมดแล้ว นี่ปาเข้า 20 นาทีแล้วที่ผมยืนเฝ้าเบต้า​เคาะประตูบ้านตัวเอง

"เบต้า​ ทำไมมึง​ไม่เอากุญแจบ้านออกมาด้วยล่ะ" ผมถามไปอย่างเอือมๆเล็กๆ 

แหม~ มันก็จริงอ่ะน่ะ จะออกไปงานตอนกลางคืนไม่เอากุญแจบ้านติดไปได้ไง อย่างน้อยพ่อแม่ก็ไม่ต้องลุกมาเปิดประตูให้ จะว่าไปมันก็คงเป็นเพราะเบต้า​ไม่เคยออกจากบ้านตอนกลางคืนมากกว่าเลยไม่รู้ว่าควรนำอะไรออกไปบ้าง

"ก็กู​...คิดว่าแม่จะยังไม่นอน เฮ้อ~ ทำไงดี หนาวอ่ะ" ผมส่ายหน้าให้ร่างบางทันทีแทนคำตอบว่า 'ไม่รู้'

"เอางี้!! คืนนี้ไปนอนห้องกู​ก่อน" ผมชวนด้วยความบริสุทธิ์ใจถึงหน้าจะไม่ให้ว่าเชื่อถือได้ก็เถอะ

"ย๊า!! ใครจะไปนอนห้องมึง​ ไม่มีทาง มึง​ไว้ใจได้ที่ไหน มึงมันไอ้โรคจิต !!!" =[]=

โอ้โห~ นี่ผมมาโรคจิตในสายตาเบต้า​ไปแล้วเหรอเนี่ย อาเมน~ 

"รึจะนั่งให้หนาวตายอยู่ตรงนี้...กู​ไปละนะ ง่วงแล้ว~" ผมแกล้งทำเป็นจะลุกขึ้นแล้วเดินออก แต่มือเล็กก็กระตุกรั้งชายเสื้อผมเอาไว้ทันที ผมรู้อยู่แล้วหละว่าต้องเป็นแบบนี้ ฮ่าๆ

"เฮ้ยยย ได้ไงอ่ะ มึง​จะทิ้งแฟนมึง​ไว้ตรงนี้เหรอ ชาร์ป​"

"หื้มมม มึง​พูดว่าอะไรนะ มึง​บอกว่า แฟนเหรอ ...เมื่อกี้มึง​พูดว่าแฟนใช่มั้ย" 

ได้ยินเหมือนผมใช่มั้ย เบต้า​เรียกตัวเองว่าแฟน ผมไม่ได้หูฟาดไปใช่ป่าว นี่เราเป็นแฟนกันแล้วใช่มั้ย? แล้วไปเป็นตอนไหนวะ? นี่ยังไม่ได้ขอคบดีดีเลยนะเนี่ย

"ป่าว!!!" (.//.)

นั่น!!! ปฏิเสธตาใสๆอีกต่างหาก เมื่อกี้พูดอยู่ชัดๆ ผมได้ยินทันนะ

"มึง​พูด มึง​บอกว่า..."

"เออๆๆๆ กู​พูด ก็แล้วเรา..." พอผมเริ่มจะเถียงขึ้นมาอย่างจริงๆ เบต้า​ก็รีบยอมรับแล้วยู่หน้าใส่ผมอย่างหมั่นไส้ เจ้าตัวก็คงรู้แหละว่าผมแกล้ง

"เป็นแฟนกัน!!!" ผมพูดแทรกต่อขึ้นมาทันทีแล้วลุกขึ้น ยื่นมือไปคว้าเอามือเล็กมากุมไว้ 

"..." (.//.)

"เพราะงั้นแฟน ไปนอนกับแฟนสักคืน ไม่เสียหายหรอก"

"แต่..."(.//.)

"กู​สัญญา ด้วยเกียรติ์ของจิตรกรผู้หล่อเหลา ว่าจะไม่ทำอะไรมึง​" ^[]^

"แน่นะ~"

"อะฮะ ... ไปกันเถอะจะแข็งตายเพราะอากาศแล้วเนี่ย"

"ก็เดินไปสิ บ้านมึง​นี่ เดินนำไปเลย" (.//.)

"มึง​ฟอร์มเยอะมากเบ~"

"ชาร์ป​!!!" เสียงหวานตะหวาดผมดังลั้นทันทีที่ผมพูดแบบนั้นออกไป ฮ่าๆ ผมรู้นะ เบต้า​ขึ้นเสียงใส่ผมเพราะกำลังเขินต่างหากล่ะ


คืนวันที่ 29 กุมภาพันธ์ ปีนี้ จะเป็นคืนที่ลบล้างเรื่องร้ายๆ และสร้างเรื่องรักที่มีแค่เราต่อไป ถึงระหว่างเราจะเกิดเรื่องบ้าๆขึ้นมากมาย แต่สุดท้ายแล้ว ไม่มีใครหรอกที่จะเข้ากันได้ดีเท่ากับเรา มันก็เหมือนการที่ชาร์ป​ช่วยเบต้า​เล่นกีต้าร์ได้นั่นแหละ ไม่ได้ใช้ทักษะ ไม่ได้ใช้พรสวรรค์ ไม่ได้นับจังหวะด้วยปาก ไม่ต้องเคาะจังหวะตาม ไม่ต้องให้สัญญาณ ไม่ต้องทำการบ้าน ต่อให้เป็นใคร ก็ไม่สามารถเป็นแขนขวาให้เบต้า​เล่นกีต้าร์ได้สนุก และเข้ากันได้ดีเท่ากับชาร์ป​หรอก เพราะ ทุกอย่างที่สองคนนี้ทำร่วมมันใช้ใจทั้งนั้น ต้องเป็น "ชาร์ปเบ" เท่านั้นที่จังหวะหัวใจ ตรงกัน~



สาบานได้ คืนนี้เบต้าจะอยู่รอดปลอดภัย~



--------------------------------------------------------------------


END


KEY : เดี๋ยวๆ ไรท์เตอร์ !!!!  ทำไมผมไม่มีคู่อยู่คนเดียวละ ทำไมลำเอียงแบบเนร้!!!!

MAYA  :โถ่วโว้ยยยยยยยใจเย็นๆ สิวะ เดี๋ยวต่อสเปเชี่ยลให้แกเลยนังคีย์

KEY : โกหกโดนต่อยนะเว้ย

MAYA : ต่อยตรูไม่เขียน

KEY : อ๊ะ โอ๋ๆๆๆๆๆๆๆ ใจเย็นๆยัยมารร้าย 



..................................................



MAYA : จบแล้วจ้าาาาาาาาาาาาาาา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น