Hunny Exo

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รุ่นพี่ ครั้งที่47 ความจริง

ชื่อตอน : รุ่นพี่ ครั้งที่47 ความจริง

คำค้น : รุ่นพี่เซ็กส์เฟรน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.3k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ธ.ค. 2560 20:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รุ่นพี่ ครั้งที่47 ความจริง
แบบอักษร


"เอาชน!!!!!..."

เคร้งงงง

"เย้!!...แดกโว้ยยยย..."

การสังสรรค์ปาร์ตี้เล็กๆก็เริ่มขึ้นมานานแล้วด้วยจะว่าไปทะเลตอนกลางคืนมันก็สวยดีถึงจะไม่เห็นคลื่นแต่ได้ยินเสียงมันก็เพลินหูดีเหมือนกัน ผมมองเหล่านักกระดกกันทั้งหลายที่ต่างมากันกระดกไม่ว่าเหล้าหรือเบียร์ก็ต่างเท่เข้าปากกันอย่างกับนํ้า

"อืมมมม...เตี้ยจ๋าา...มากินกับเค้าสิ...นะๆ.."

"หึไม่เอาอ่ะ...ตัวเองกินไปเหอะ..."ผมดันเเก้วเบียร์ที่ไอชายยื่นมาให้ออกไปมันเองตอนนี้ก็ได้ที่เหมือนกันก้มลงมองนาฬิกาตอนนี้ก็สองทุ่มเกือบจะสามแล้วยัดห่าเบียร์เข้าไปตั้งแต่เย็นก็คงจะเมาได้ที่เลยละ

"ถ้าไม่กิน...อึก...เค้าไปกินต่อนะ...อึก..."

"อืมๆ...เอาๆ...จะเดินไปไหนละนั่น..."ผมมองไอชายที่เดินโซซัดโซเซจะไปไหยของมันว่างั้นเถอะ

"ไปกินต่องายยยยยยย...อึ๊ก..."

"ทางนี้...มึงจะไปว่ายนํ้าหรอ..."

"แหะๆ...ล้อเล่งน่าาา..."

ผมละส่ายหัวกับความกวนตีนของมันที่ทั้งเมาจนจะไม่รู้ภาษาและยังจะกินอีก ถ้ามองดูดีๆมันก็คงจะตลกแหละเนอะคนเมามันจะไปรู้เรื่องอะไร







แกร๊กกก

"โอ้ยยย...ตัวหนักชิบหายเลยเนี้ย..."

"อืมมม...งึ่ม...เตี้ยว่าอะไรนะ...อืมมมม.."

"เห้ย...เดินดีๆสิ...ห้องนอนอยู่นี่...จะไปทำไมห้องนํ้าฟ้ะ!..."

ตอนนี้ผมละทุลักทุเลกับไอชายจริงๆทั้งเมาเละเทะแล้วยังจะเป็นภาระให้ผมพยุงไม่สิจะแบกมันขึ้นมาบนห้องได้แม่งเล่นเอาซะเหงื่อไหลเป็นนํ้าคนบ้าอะไรตัวยังกะหมีควายหนักโครตตตตต

ฟรึ่บบบ~

"เอ้า....นอนได้แล้ว..."ผมทิ้งทุ่มไอชายลงบนเตียงทันทีเมื่อถึงเเละจัดการถอดรองเท้าออกให้มันนอนสบายขึ้น

"เอิ่มมม...เตี้ยยยจ๋า...มาทามมมต่อกานนนนน..."ไอชายมือขึ้นและกวักมือเรียกผมให้ทำต่อจากตอนเย็นละสิท่า

"สภาพแบบนี้เนี่ยนะจะทำ...เมาเละขนาดนี้...นอนไปเถอะไป๊..."ผมพูดอย่างไม่คิดอะไรมากนักทั้งที่ใจจริงก็อยากทำอยู่แต่ว่าสภาพไอคนที่จะทำด้วยคงไม่ไหวแน่

"งื้มมมม...เตี้ยก็มาขย่มให้เค้าสิ...อื้มมม...."

"ไม่...บอกให้นอนก็นอนไปไง..."ผมพูดดุไอชายอย่างกับเด็กเลยตอนนี้มันก็บิดไปบิดมาอย่างกับเด็กขี้แย

"อื้อ!...นอนก็ได้..."จากนั้นมันก็ยอมนอนดีๆร่างกายมันเริ่มนิ่งและเลิกบิดไปบิดมาคงจะหลับแล้วละ ผมเองเห็นแบบนั้นก็หยิบผ้าขนหนูและเดินเข้าห้องนํ้าไปเพื่ออาบนํ้าล้างตัวและจะได้มานอน

หลังจากเสร็จภาระทุกสิ่งทุกอย่างผมก็แต่งตัวด้วยชุดลายหมีพูกางเกงขายาวและเสื้อแขนยาวอันน่ารักที่ผมชื่นชอบที่มันเป็นชุดนอนสุดโปรนปรานของผมเพื่อที่จะใส่มันนอนไปด้วย

ติ้งงงง!

"ใครไลน์มาวะ...อ่าว..ไอเฟมนิ..."ในขณะที่ผมกำลังจะขึ้นเตียงไปนอนเสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้นปรากฏว่าเป็นไอเฟมที่ไลน์มาตอนนี้

(มึงลงมาหากูหน่อยสิ...กูมีเรื่องจะคุยด้วย...รอตรงที่กินเหล้านะ...)

ผมมองข้อความเป็นว่าไอเฟมจะให้ผมลงไปหาซะงั้นแล้วไอปาร์ตี้นี่ก็ยังไม่จบเลยซะด้วยสิ

(จะให้ลงไปทำไมวะ...มีเรื่องอะไร)~เกล

ติ้ง!

(กูขอเวลาแค่แป๊ปเดียว...)~เฟม

(เออๆ)~เกล

ผมตอบข้อความอันสุดท้ายจบก็หันหลังไปมองไอชายที่นอนหลับอยู่บนเตียงก่อนจะไปดึงผ้าห่มมาห่มให้มันและเดินออกจากห้องเพื่อลงมาหาไอเฟม ความจริงเวลาไอเฟมมีปัญหาอะไรหรือเรียกร้องอะไรจากผมก็ไม่ปฏิเสธมันหรอกเพราะมันเป็นเพื่อนสนิทนี่แหละถึงไม่ปฏิเสธ

ฟิววววววว ซ่าาาาา ซ่าาาาา

ผมออกมาจากโรงแรมก็ปะทะเข้ากับคลื่นลมทะเลทันทีดีนะที่ใส่ชุดนอนเสื้อกับกางเกงขายาวมันเลยไม่เย็นเท่าไหร่ ผมเดินตรงไปหากลุ่มที่กำลังปาร์ตี้กันอยู่ทันทีปรากฏว่าทุกคนยังคงกินเหล้าเบียร์กันอยู่ผมเลยมองหาไอเฟมทันทีแต่ไม่เห็นมันเลย

"อ่าว...เกล...มาทำไรอ่ะ...ไหนว่าพาไอชายขึ้นไปนอนแล้วไง..."พอผมเดินเข้ามาในวงเหล้าพี่ต้นที่พอจะมึนๆบ้างแต่ก็ยังประครองสติได้อยู่ก็เอ่ยถามผมขึ้น

"อ๋อ...ลงมาหาไอเฟมมันอะ...พี่ต้นเห็นไอเฟมมั้ย..."ผมเอ่ยถามร่างสูงที่นึกคิดอยู่แล้วก็มองหน้าผมอีกทีนึง

"อ๋อ...พี่เห็นมันเดินไปตรงนู้นอ่ะ..."ผมมองร่างสูงของพี่ต้นที่กำลังชี้นิวออกไปที่อีกทางนึงผมดูแล้วมันคงไม่ไกลมากเลยตัดสินใจเดินไปดูเพื่อหาไอเฟม

แต่แล้วผมเดินมาหยุดอยู่ที่ต้นมะพร้าวต้นเดิมที่เคยมาคุยกับไอเฟมเมื่อตอนบ่ายแค่แสงไฟสลัวๆที่เห็นก็พอจำได้ พอเดินมาหน่อยก็เห็นร่างสูงของไอเฟมยื่นคุยกับใครกันผมเลยตัดสินใจค่อยๆหลบตรงหลังต้นมะพร้าวต้นใหญ่และคอยฟังบทสนทนาที่คนทั้งสองกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น

"พี่...พอเหอะเชื่อผมเถอะนะ...ผมขอละอย่ายุ่งกับพวกผมเลย.."ผมจ้องมองร่างของผู้ชายสองคนที่กำลังยืนคุยกันอีกคนคือไอเฟมแต่อีกคนละผมมองไม่เห็นหน้าเลยได้ยินแต่เสียง

"มึงคิดว่าไอชายมันทำกับกูแสบขนาดไหนรู้มั้ยห้ะ!...จะให้กูยอมง่ายๆหรอ...ไม่มีทาง..."ผมได้ยินชื่อไอชายแล้วขนลุกซู่ผู้ชายคนนี้ต้องการทำร้ายไอชายนิ

"พี่...เรื่องมันนานแล้วนะ...จะมาเอาคืนทำไม...ให้มันผ่านไปเหอะนะ...นะพี่..."ผมมองไอเฟมที่เอ่ยปากขอร้องจากผู้ชายที่กำลังจะทำร้ายไอชายมันเรียกว่าพี่อย่างงั้นหรอ

"หึ...ง่ายไปมั้ยน้องชาย...มึงจำเมื่อสามปีก่อนไม่ได้รึไง...ที่มันทำมึงเจ็บปางตายถึงกับนอนโรงบาล...เรื่องนั้นกูก็ฝังใจมาตลอด...ถึงคราวกูต้อวเอาตืนบ้างละ..."

"ไม่!...พี่ไม่เข้าใจหรอว่าผมไม่ติดใจเอาอะไรกับมัน...มันทำเพราพห่วงไอเกลนู่น..เชื่อผมเหอะปล่อยวางเถอะนะพี่..."

ผมมองชายหนุ่มทั้งสองที่ต่างคุยกันถึงเรื่องการเอาคืนจากไอชายและเกี่ยวกับผมด้วย ไอเฟมมันรู้จริงๆด้วยสิว่ามันกำลังจะมีอะไรเกิดขึ้นกับไอชายและผม

"มันมีแฟนแล้วใช่มั้ยละ...กูจะเอาแฟนมันเนี่ยแหละมาเอาคืนให้สาสมกับที่มันทำ...ทั้งบ่อนกูแม่งก็เสือกเรียกตำรวจมาถล่มซะให้วอดวาย...ไหนจะแม่งต้องเสียเงินเป็นสิบๆล้านเพื่อปิดปากไอพวกนั้นอีก...เหอะ!"

"ไม่ได้!...แฟนมันก็คือเพื่อนผม...พี่ทำแบบนั้นไม่ได้..."ผมมองไอเฟมที่ตะวาดลั่นใส่ผู้ชายคนนั้นที่มันเรียกว่าพี่ผมได้ยินคำว่าพี่แล้วทำให้พลางคิดไอเฟมมันมีพี่ด้วยหรอ_?

"เพื่อนมึงแล้วไง...แต่มันสำคัญกว่าเพื่อนมึงมันเป็นแฟนไอชาย...มึงหยุดกูไม่ได้หรอกไอเฟม...มึงกลับไปซะ..."ผมทนฟังมานานแล้วละรู้สึกว่าต้องทำอะไรสักอย่างผมเลยตัดสินค่อยๆก้าวและถอยห่างจากต้นมะพร้าวนั้นแต่ดันหันหลังสิ่งไปชนกันใครคนนึงเข้าซะงั้น

ปึก!

"อ๊ะ!...อึก...เจ็บ..."ผมล้มลงทันทีเมื่อใบหน้าและลำตัวไปปะทะเข้ากับใครบ้างคนจนเผลอร้องออกมาอย่างเสียงดัง

"ไอเกล...มึงมาทำอะไร...หนีเร็ว!..."ผมหันหน้าไปมองไอเฟมที่ตกใจเมื่อเห็นผมเป็นอย่างมามันตะโกนบอกให้ผมหนีอย่างดัง

"เห้ย!...จับมัน..."ผู้ชายที่ไอเฟมเรียกว่าพี่เหมือนจะสั่งไอผู้ชายที่ผมชนเข้าอย่างเต็มๆให้จับผม ผมเองก็จะลุกวิ่งแทบไม่ทันถูกผู้ชายที่ชนเข้าคว้าแขนผมไว้ได้ทัน

"ปล่อย!...เห้ย!...บอกให้ปล่อยไง!..."ผมพยายามสะบัดข้อมือฝห้หลุดจากการจับจากผู้ชายคนนี้แต่แทบจะไม่หลุดเลย ผมเลยหันหน้ากลับไปมองไอเฟมที่มองผมเหมือนอยากจะช่วยแต่ว่าทำไม่ได้

"พี่ชิน!...ปล่อยไอเกลเดี๋ยวนี้...เห้ย!...ได้ยินที่พูดมั้ยวะ..."ผมมองไอเฟมที่กำลังบอกให้ ไอชิน ห้ะ! ชื่อนี้ทำไมมันคุ้นจังเหมือนเคยได้ยิน

"ฮะๆๆ...มาให้จับถึงที่เลยโว้ย...ง่ายจริงๆ...จอบใจมึงมากนะไอเฟมที่ล่อมันมา..."

"เฟม...เฟมมึงช่วยกูด้วย..."ผมร้องบอกให้ไอเฟมช่วยผมไอเฟมที่กำลังจะก้าวเดินตรงมาหาผมก็ถูกพี่ชายของมันจับคอเสื้อและดึงให้ถอยหลังกลับไป

"ปล่อย!!!...ช่วยด้วย!!...ช่วยด้วยครับ!!!"ผมร้องตะโกนอย่างดังเพื่อขอความช่วยเหลือและพยายามดิ้นให้หลุดจากการจับ

"เห้ย!...ทำให้มันเงียบดิ๊...เดี๋ยวก็มีคนแห่กันมาหรอก..."

"ครับ"

"เห้ย!!!...อย่านะ....กูบอกให้ปล่อยเพื่อนกูไงเล่า!!..."

"ไอเฟม....ช่วยกูด้วย...ปล่อย...อึก!!!"

กำปั้นหมัดที่กระแทกสวนเข้ามาหาท้องผมอย่างเต็มแรงทำเอาผมสะท้านจุกไปทั่วตัวร่างกายเริ่มชาคอก็เหมือนมีอะไรมาติดอยู่ในลำคอจะพูดก็ไม่ออกทำให้ล้มลงไปนอนกองกับพื้นทรายสีขาวตัวงออย่างกับกุ้งด้วยความจุก

"เห้ย!..ไอเกล...ไอเกล...ไอพี่ชิน...กูบอกให้ปล่อยเพื่อนกูไง..."ภาพตรงหน้าผมเริ่มลิปหลี่และเลือนลางสายตาที่ดูสมเพชจากคนที่คิดร้ายกับผมเห็นแล้วมันช่างสะใจที่เห็นผมสภาพแบบนี้ แสงจันทร์ที่สาดลงมาทำให้ผมเห็นหน้าไอคนที่ชื่อชินอย่างชัดเจนทำให้นึกถึงคู่แค้นคู่อาฆาตของไอชายได้ทันทีก่อนที่จะความมืดเริ่มมาควบคุม

"เอาตัวมันไป...มึงมากับกูด้วยไอเฟม..."





​ติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น