mayarose

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

CH.28 [ ลางบอกเหตุ ]

ชื่อตอน : CH.28 [ ลางบอกเหตุ ]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.8k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ธ.ค. 2560 06:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CH.28 [ ลางบอกเหตุ ]
แบบอักษร

'.....การเก็บเอาความรู้สึกที่แท้จริงไว้ภายใน

มันช่างทรมานเหลือเกิน 

กับคนที่ใจกำลังอ่อนแอ และการสร้างภาพให้ดูว่า

เรายังแข็งแรง 

เรายังไหว ก็ช่างยากเย็นซะเหลือเกิน

สำหรับคนที่กำลังเจ็บปวด.....'

........

'.....ต่อหน้าคนมากมาย เราอาจจะปั้นยิ้ม

ให้เป็นไปในรูปแบบต่างๆนานาได้

แต่เรา...ก็รู้แก่ใจอยู่แล้ว ว่ารอยยิ้มพวกนั้น

มันไม่อาจสร้างขึ้นได้เมื่อเราอยู่เพียงลำพัง....'

........

'.... มีแต่น้ำตาเท่านั้น ที่จะหลั่งไหลออกมาไม่ขาดสายเพื่อตอกย้ำความเป็นจริงว่า

เราอาจจะอยู่กับผู้คนมากมาย

โดยไม่มีคนที่เรารักด้วยรอยยิ้มจอมปลอมได้

แต่เราไม่อาจสร้างรอยยิ้มจอมปลอมขึ้นได้เลย เช่นเดียวกัน

ในเวลาที่เราต้องอยู่คนเดียวจริงๆ 

มันจะเหลือแต่น้ำตาที่ไหลออกมาเสมอ

เมื่อข้างกายไม่มีใคร ไร้คนที่รักเรา....'

​- LIKE -

posted



.............................................



"ว้าววว~ ทำอะไรกินกันครับบบบหอมเชียว" ไลค์​ที่เพิ่งเดินลงมาจากชั้นบนของบ้านเดินตรงมายังครัวก็พบแม่และน้องสาวของเขากำลังทำอาหารกันอยู่  จมูกโด่งของคนสวยฟุตฟิตไปมาเพราะกลิ่นหอมๆของอาหาร

"เสียงลูกทำไมเป็นแบบนี้ละไลค์ ไม่สบายใช่มั๊ยเนี่ย" ผู้เป็นแม่พูดพลางยกมืออังหน้าผากสวยเพื่อวัดไข้ 

....ตัวอุ่นๆ....

"นี่นอนไม่ห่มผ้าอีกแล้วใช่มั๊ยเนี่ย" คนเป็นแม่เอ่ยด้วยเสียงเข้ม เลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย

"อ๋า ...อย่าตีผมน๊าาาา" ไลค์​ย่นคอลงเล็กน้อยให้รู้ว่า กลัวจริงๆน๊าาา

"น่าตีนักเชียว...ลูกคนนี้ ไม่รู้จักดูแลสุขภาพ"

"ผมแค่ป่วยนิดหน่อยเองนะฮะ"

"เดี๋ยวกินข้าวเสร็จแล้วกินยาเลยนะ นอนพักสักวัน จะได้หาย"

"แม่ก็..ลูกมันก็โตแล้ว สั่งเหมือนตอนเด็กตลอดแบบนี้เมื่อไหร่ลูกมันจะรู้ว่าควรจะทำอะไรตอนไหนล่ะฮื้มม!!"

คุณพ่อหัวหน้าครอบครัวเดินเข้ามาแล้วโอบไหล่ลูกชายไว้

"พ่อก็....ปล่อยลูกดื้อตลอด" แม่ส่งสายตาตำหนิไปยังพ่อทันที อะไรก็ตามใจลูกตลอดเพราะแบบนี้ไงลูกๆถึงดื้ออออ~

"เอ่อ อย่าเถียงกันเลยครับ ไปไปครับพ่อ เราไปนั่งรอตรงนู้นกันดีกว่า " ไลค์​รีบแทรกขึ้นมาทันทีก่อนที่สงครามย่อยๆจะเกิดขึ้นพร้อมทั้งดันหลังผู้เป็นพ่อให้ไปนั่งรอยังโซฟาหน้าทีวีกับตน


......................................................


ไม่นานนักมื้อเช้าก็เริ่มด้วยบรรยากาศที่สดใส โต๊ะอาหารเต็มไปด้วยอาหารหลากหลายอย่างที่แม่ตั้งใจทำให้เป็นพิเศษ เพื่อเอาใจลูกชายของครอบครัวที่นานๆจะกลับบ้านที

บทสนทนาของครอบครัวมีแต่เสียงหัวเราะและความสุข แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า ไลค์​ที่นั่งหัวเราะร่าอยู่นั้น ความรู้สึกภายในนั้นบอบช้ำเพียงใด รอยยิ้มพวกนั้นมันก็แค่การแสดงที่ไลค์​แสร้งทำเพื่อปกปิดความเศร้าในใจ เพราะกลัวครอบครัวจะเป็นกังวล เป็นห่วง 

เมื่อทานอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว ไลค์​ก็โดนผู้เป็นแม่มัดมือชก ให้ทานยาละไปนอนพักทันที ไม่นานนักฤทธิ์ยาแก้ไข้ ก็ออกฤทธิ์ให้เห็นผล เปลือกตาที่ปิดสนิทกำลังเข้าสู่ห้วงนิทรา


กึกกัก~ กุกกัก~ ตึง!!!!

ไลค์​สะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ เหงื่อนับสิบเม็ดเกาะพราวเต็มใบหน้าสวย ดวงตากลมจ้องไปยังประตูห้องนอนด้วยสีหน้าหวาดกลัว

......เมื่อกี้มันเสียงอะไรน่ะ......

ครืดๆ~

"ใครน่ะ แม่เหรอ " ไลค์​ถามด้วยน้ำสียงสั่นๆเพราะความกลัว แต่ก็ไม่มีเสียงใดตอบกลับ ยิ่งทำให้ไลค์​คิดไปต่างๆนานาเข้าไปใหญ่

แกร๊ก~

"อลิซ เธอเหรอ ?" 

เมื่อมีเสียงก๊อกแกร๊กดังขึ้นอีก ไลค์​ก็ตะโกนถามออกไปอีก แต่ก็ไม่มีใครขานตอบกลับมาเช่นเคย ไลค์​ค่อยๆขยับลงจากเตียง เท้าเล็กก้าวอย่างเชื่องช้าไปยังประตูห้อง แต่ยังไม่ทันได้จับลูกบิด ดวงตาสวยก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ

น้ำสีแดงฉานไหลผ่านประตูเข้ามายังพื้นในห้อง 

......เลือดดดด.....

เท้าเล็กถอยหลังกลับมายังเตียงนอนทันที เสียงกุกกักยังมีให้ได้ยินอยู่ตลอด ไลค์​ที่ซุกตัวอยู่ในผ้าห่มสั่นเทาด้วยความกลัว ไลค์​ไม่กล้าแม้แต่จะโผล่หน้าออกมาดูด้วยซ้ำไป

แอ๊ดดดดด~ อยู่ๆเสียงของประตูห้องก็ดังขึ้น คล้ายว่ามันถูกเปิดออกอย่างช้าๆ ด้วยความตกใจไลค์​รีบโผล่หน้าออกมาดูทันที 

"คะ ..เค ... เคน" 

ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำเอาไลค์​ลืมความกลัวต่างๆนานาไปหมดสิ้น แล้วรีบลงจากเตียงวิ่งเข้าไปดูร่างของเคน​ที่นอนนิ่งจมกองเลือดแดงฉานอยู่หน้าประตูห้อง 

ใบหน้าและเนื้อตัวของเคน​ที่เต็มไปด้วยเลือด เลือดดดด เลือดดดดดดดดดดดด!!!!

"ไม่นะ ...เคน !!!​" 

มือบางเขย่าร่างไร้วิญญาณของคนรักไม่หยุดหย่อน ไร้ปฏิกิริยาตอบรับ ร่างของเคน​ยังคงนอนนิ่งอยู่อย่างนั้น





.

...

.....เคนตายแล้ว....

"ไม่!!!!!!!!~"ไลค์​ตะโกนดังลั่นห้อง 

...

.





มือก็ปัดป่ายไปมาในอากาศ ดวงตากลมเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว เหงื่อเกาะพราวเต็มใบหน้าสวย ไลค์​จ้องมองเพดานห้องอยู่นิ่ง

.........ฝันเหรอ.........

"ฝันไปเหรอเนี่ย!!" เมื่อรู้้ว่าแค่ฝันไปไลค์​ก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เฮ้อ ~ มือบางเอื้อมไปหยิบมือถือที่หัวนอนแล้วกดโทรออกทันที


RRRRRRR~

("ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก กรุณาติดใหม่ภายหลัง")

"มัวทำอะไรกันอยู่นวะทำไมไม่รับสาย" ไลค์​บ่นออกมาอย่างหงุดหงิดใจ กระวนกระวายเป็นที่สุด เพราะความฝันบ้าๆนั่น มันทำให้ใจเขาคิดมากไปหมด 

....กลัว กลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเคน​..... 


RRRRRRR~

("ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก กรุณาติดใหม่ภายหลัง") 

"โอ้ยยยย!!!! ทำไมไม่รับสายกันสักคนวะ ไอ้พวกบ้า" ไลค์​คว้ากระเป๋าใบเล็กที่นำติดตัวมาเก็บข้าวของส่วนตัวใส่ในนั้นแล้ววิ่งลงไปยังชั้นล่างของบ้านทันที

"อ้าวจะไปไหนลูก" พ่อทีกำลังตัดแต่งกิ่งต้นไม้อยู่บริเวณสวนหน้าบ้านถามขึ้นด้วยความสงสัยเมื่อเห็นลูกชายวิ่งพรวดพราดออกมา

"เอ่อ เอ่อ....มีงานด่วนครับพ่อ ฝากบอกแม่กับอลิซด้วยนะ ว่าผมกลับก่อน" ไลค์​บอกด้วยความเร็วสูงแล้ววิ่งออกจากรั้วบ้านไปทันที

ตึก ตึก ตึก 

เฮ่อ เฮ่อ !!!

ไลค์​วิ่งออกมาจากซอยที่ไม่ลึกมากนักแต่ก็พอจะทำให้หอบได้เมื่อวิ่งไม่คิดชีวิตออกมาซะขนาดนี้ อกเล็กหอบหายใจแรงๆ มือก็โบกเรียกแท๊กซี่ที่กำลังวิ่งมา

ปัง!!

"ไปหมู่บ้าน เดอะเบสท์วิลเลจ ถนน45 สุดซอย 2 เลยครับ เร็วๆเลยนะครับ" ไลค์​รีบขึ้นรถและปิดประตูอย่างรวดเร็วพร้อมกับบอกจุดหมายปลายทางเรียบร้อย มือสวยก็คว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดต่อ


RRRRRRR~

("ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก กรุณาติดใหม่ภายหลัง") 

"ทำอะไรกันอยู่วะทำไมไม่รับสาย เฮ้อ~" ไลค์​ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยๆ นึกไปถึงตอนที่พีซโทรมาถามเขาว่า เคน​ได้มาหามึงรึป่าว?......

"กูไม่อยากจะสนเรื่องของมึง​เลยสักนิด ให้ตายเหอะ สาบานได้ว่ากู​ไม่ได้สน"  ไลค์​ยืนยันกับตัวเองในใจตลอดว่า ตัวเองไม่ได้สนใจเคน​ แต่มันก็เป็นการหลอกตัวเองเท่านั้นแหละ 

เอี๊ยดดดดด~ 

เสียงล้อรถยนต์เบรกตังเอี๊ยดดดดด ไลค์​หลับตาปี๋ด้วยความตกใจพอลืมตาขึ้นมาดูก็พบว่าถึงแล้ว บ้านพักของวงอยู่ตรงหน้า ไลค์​รีบจ่ายตังค่ารถแล้วรีบวิ่งไปหน้าบ้านอย่างรวดเร็ว

"เชี่ยยยยยยย ลืมกุญแจ!!" พอจะไขกุญแจเข้าบ้าน ก็ต้องมาอารมณ์เสียที่ตัวเองนั้นลืมกุญแจไปที่บ้านแม่

ปิ๊งป่อง~ เมื่อเข้าบ้านไม่ได้ไลค์​ก็กดกริ่งหน้าบ้าน รอให้คนข้างในมาเปิด แต่ก็เงียบ ไม่มีใครเดินมาเปิดประตูหรือส่งเสียงอะไรออกมา ไลค์​จึงกดกริ่งอีกครั้ง

ปิ๊งป่อง~

"มาแล้วครับๆๆๆ" เมื่อมองในวีดีโอคอล์ถึงรู้ว่าเป็นไลค์​นั้นเองแม็กเลยเปิดประตูให้ไลค์​เข้ามา ไลค์​เดินเข้ามาสายตาก็สาดส่องหาเคนที่เขาต้องการเจอในเวลานี้ คนที่ทำให้เขาต้องกระวนกระวายกลับมาที่นี่ เพื่อนๆทุกคนนั่งรวมกันอยู่ที่ห้องนั่งเล่นเงียบๆ หวังว่าอีกไม่นานเคน​ก็คงจะกลับมาเอง....

จริงๆแล้วพวกเขาทุกคนออกตามหาเคน​กันแล้วแต่ก็หาไม่พบ ไม่รู้จะทำยังเลยได้แต่นั่งหงอยกันอยู่ในห้องอย่างนี้จะโทรไปแจ้งตำรวจก็กลัวเป็นเรื่องใหญ่จะบอกพี่ท็อปก็ไม่กล้า เลยนั่งหมดอะไรตายอยากกันอยู่แบบนั้น

ยิ่งท่าทางคนอื่นๆเศร้าๆ เฉาๆ หงอยๆ ไม่มีใครพูดอะไรเท่าไหร่ มันก็ยิ่งทำให้ไลค์​คิดมากกว่าเดิมไปอีก

.........ทำไม ไม่พูดอะไรกันสักคำ........

ความจริงแล้วบรรดาเหล่าสมาชิกไม่อยากพูดชื่อเคน​ออกมา ไม่อยากพูดถึงเรื่องของเคน​ให้ไลค์​ได้ยินอีกเลยเอาแต่เงียบ เพราะไม่รู้จะพูดอะไรดี 


"พวกมึง​เงียบกันทำไม"ไลค์​ถามขึ้นอย่างสงสัย 

"สวัสดีไลค์​ " บลูทักขึ้น

"เป็นอะไรกันไปหมด" ไลค์​เดินจนรอบห้องแล้วก็ยังไม่พบเคน​ สีหน้ากระวนกระวายแสดงออกถึงความวิตกกังวลในใจได้ดีเยี่ยม 

"เคน​อยู่ไหน??" คำถามของไลค์​ทำให้เพื่อนๆทุกคนหันไปมองที่เขาเป็นตาเดียว

"กู​เห็นว่ามึง​ไม่อยากให้พูดอะไรเกี่ยวกับมัน กู​เลยไม่อยากพูดน่ะ " พีซตอบอย่างตรงไปตรงมา

"ตอบกู​มา เคน​ไปไหน!!"


เงียบ..ไม่มีใครตอบอะไรออกมาสักคน

"กูถามว่าเคนไปไหนนนน!!!!"

"ไม่รู้ พวกกูไม่รู้ไลค์​ พวกกูพยายามหาแล้วแต่ก็หาไม่เจอ ไม่เจอเลย" แม็กที่อัดอั้นตันใจมานานพูดขึ้น

ไลค์​ไม่ได้ฟังอะไรอีก นอกจากใส่รองเท้าแล้ววิ่งออกจากบ้านไป 


.......................................


MAYA :  ฮืออออออออไลค์ คนดีอีกแล้วลูก คนดีของหม่อมแม่ หนูเป็นห่วงได้ แต่อย่าใจอ่อนง่ายๆนะลูก ตามหาเคนให้เจอ / เมื่อวานกะจะมาอัพตอนดึกๆอีกที ปรากฎว่าหลับจ้าาาาาาาาา / มาๆ เอา เอาใจช่วยไลค์กันต่อ / ขอบคุณคอมเม้นมันๆที่เม้นกันนาอ่านไปก็ยิ้มไป ดีใจมากที่รีดฯทุกคนสนุกไปกับ FANBOY รักนาจาาาาาาา 


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น