Hunny Exo

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รุ่นพี่ ครั้งที่45 หวั่นเกรง

ชื่อตอน : รุ่นพี่ ครั้งที่45 หวั่นเกรง

คำค้น : รุ่นพี่เซ็กส์เฟรน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.4k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ธ.ค. 2560 22:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รุ่นพี่ ครั้งที่45 หวั่นเกรง
แบบอักษร



"โอ้ววววววว!!!...ทะเลจ๋า...พี่มาแล้ว...วู้วววววววววว!!!...สุโค่ยยย!!.."

"ไอห่าวี...มึงจะตะโกนหาบ้านมึงหรอ...กูหนวกหู..."

"อ่าวๆ...ไอสัสเบสมึงพูดดีๆนะ...ยุ่งอะไรกับกูละ...ทำอะไรก็เรื่องของกูเซ่!..."

"เอ้า!...ก็มันหนวกหู!!...กูรำคาญ!!!..ใจป้ะ..."

"ไม่โว้ยยยยยย!!!..."

พัทยาขึ้นชื่อว่าเมืองน่าเที่ยวน่าสนุกทั้งทีได้กลับมาเมืองไทยอีกครั้งมันก็จัดว่าดีแถมได้มาพักผ่อนอีกด้วยบรรยากาศที่นี่ไม่เลวเลยด้วยซํ้าร่มรื่นแต่มันจะไม่ร่มรื่นก็เมื่อไอสองตัวนี่มันเถียงเเหกปากด่ากันอยู่นี่แหละ...

"เตี้ย...อย่าไปฟังพวกมันเลยนะ...เอสกระเป๋าขึ้นไปเก็บบนห้องกันเถอะ.."

"อื้ม..."

ผมกับไอชายเดินหนีสงครามการประชันระหว่างปากต่อปากกันออกมาและมุ่งหน้าช่วยกันแบกกระเป๋าเสื้อผ้าขึ้นไปเก็บไว้บนห้องของโรงแรมหรูที่ป๋าผมจัดไว้ต้อนรับกลับมาเมืองไทยด้วย

"ฮึ่บ!...อะนี่...เตี้ยเค้าเอากระเป๋าว่างไว้ในห้องนอนนะ..."หลังจากเอากระเป๋าเข้ามาไว้ภายในห้องผมก็เดินสำรวจห้องไปรอบๆแต่ต้องสะดุดตาตรงระเบียงที่มีทิวทัศน์เป็นทะเลพร้อมกับสายลมเย็นๆพัดผ่านเข้ามาด้วย

"เตี้ยเดี๋ยวเค้าลงไปเตรียมทำบาร์บีคิวย่างก่อนนะ...จะลงไปพร้อมกันเลยมั้ย..."ผมหันหน้าไปมองไอชายที่เดินออกมาจากห้องนอนและเอ่ยชวนผมให้ลงไปด้านล่างพร้อมกัน

"ไม่อะ...ขอดูบรรยากาศก่อนนะเดี๋ยวจะตามลงไป..."

"เอ่อ...งั้นก็แล้วแต่ก็ได้...เค้าไปก่อนนะ.."

"อื้ม!..."

ผมมองไอชายที่หันหลังเดินออกไปจากห้องแล้วก็กลับมาสูดบรรยากาศของคลื่นทะเลและสายลมที่พัดเข้ามาอย่างเย็นฉํ่าสมกับเป็นที่เที่ยวพักผ่อนจริงๆหลังจากผมกลับมาพร้อมกับเพื่อนของไอชายและเพื่อนสนิทของผมอย่างไอเฟมที่ต่างมาเที่ยวพร้อมกันเพื่อต้อนรับการกลับเมืองไทยด้วย

"ฮ้าาาา!...ชื่นใจชะมัด...ลงไปข้างล่างดีกว่า..."ผมที่กำลังจะออกจากห้องพักโดยไม่ลืมที่จะหยิบคีย์การ์ดออกมาจากห้องพร้อมกับล็อคห้องก่อนที่จะเดินตรงไปที่ลิฟท์ทันใดนั้นหางตาผมก็เหลือบไปเห็นผู้ชายสวมฮู้ดสีดำกางเกงยีนสีดำเช่นกันพร้อมกับใส่ผ้าปิดปากไว้เดินตามหลังผมที่กำลังตรงไปที่ลิฟท์ในใจก็คงคนมาผักผ่อนทั่วไปเลยไม่ได้คิดอะไรมาจนเสียงเรียกดังขึ้นในขณะที่ผมยืนอยู่หน้าประตูลิฟท์

"คุณครับ...คุณ..."

"อะ...เอ่อ...ผมหรอครับ..."ทันทีที่เสียงเรียกจากด้านหลังดังขึ้นทำให้ผมหันหน้ากลับไปมองชายร่างสูงทันที

"คุณทำนี่ตกครับ..."ผมมองที่มือของร่างสูงบนมือนั้นมือคีย์การ์ดอยู่บนมือทำเอาผมจับกระเป๋ากางเกงพร้อมกับล้วงหาคีย์การ์ดทันทีแต่แล้วก็ว่างเปล่าแสดงว่าคีย์การ์ดนี่ต้องเป็นของผมแน่ซุ่มซามจริงๆ

"อ่า...เอ่อ...ขอบคุณมากๆนะครับ..."

"ไม่เป็นไรครับ..."ผมยื่นมือไปรับคีย์การ์ดนั้นไวก่อนจะเห็นรอยสักรูปดาวที่ข้อมือของร่างสูงนั้นที่แขนเสื้อฮู้ดนั้นมันเลิ่กขึ้นไปพอดีตอนที่เค้ายื่นคีย์การด์มาให้ผมภายใดรูปรอยสักรูปดาวนั้นทำเอาผมประหลาดใจเพราะมันไม่เหมือนรอยสักทั่วไปมันเป็นดาวที่ตรงกลางเป็นรูปดวงตาราวกับว่าเป็นสัญลักษณ์ยังไงยังงั้นก่อนที่ผมจะเลิกสงสัยเพราะประตูลิฟท์มันเปิดออกพอดี

ผใเดินเข้าไปภายในลิฟท์โดยเลือกที่จะอยู่ตรงมุมของลิฟท์ส่วนผู้ชายที่สวมผ้าปิดปากเค้าก็ยื่นอีกฝังโดยที่ห่างจากผมพอเหมาะ ในใจมันก็เต้นตุ่มๆต่อมๆเหมือนจะเป็นลางสังหรณ์อะไรสักอย่างแต่ผมไม่ได้ใส่ใจจนสบตาเข้ากับผู้ชายคนนั้นผ่านเงาสะท้อนจากแผ่นโลหะผนังของลิฟท์เข้าอย่างจังมันทำให้ผมรู้ว่าเค้าจ้องมองผมผ่านเงานสะท้อนนี่ตลอด เอาแล้วไงละไม่ปกติซะแล้วนาทีนี้แหละผมรีบล้วงเอาโทรศัพท์ที่อยู่ในกางเกงที่พกมาด้วยกดโทรหาไอชายทันที

"ฮัลโล...กำลังจะลงไปหาแล้วนะ...อยู่ตรงไหนหรอ.."

(อ่าว...เค้าบอกเตี้ยไปแล้วนี่ว่าอยู่ข้างๆโรงแรมไง...)

"อ่าาา...ก็คนมันลืมอะ...เดี๋ยวจะรีบไปหานะ..."ในขณะที่ปลายสายผมรับโทรศัพท์ผมก็ไม่รีรอทำเป็นพูดคุยกับไอชายให้มันกลบความกลัวและความไม่ชอบมาพากลจากชายคนนั้นที่เอาแต่จ้องมองผมไม่ว่างตาไหนจะรอยสักแปลกๆที่ผมตะหงิดใจนั่นอีกมันทำให้รู้ว่าไม่ปลอดภัย

ติ้งงงงงง

ทันทีที่ประตูลิฟท์เปิดขาของผมทำงานทันที่โดยที่รีบจํ้าอ้าวอย่างไวโดยที่จะไม่หันกลับไปมองผู้ชายที่อยู่ในลิฟท์นั่นอีก เอาแต่วิ่งและก็วิ่งจนวิ่งออกมาจากโรงแรมได้ผมก็มุ่งหน้าไปหากลุ่มพวกไอชายที่อยู่ข้างโรงแรมทันที

"อ่าวๆ...เห้ยๆ...ไอเกล..มึงเป็นไรวะน่ะ...วิ่งหนีอะไรมาละนั่น...มึงเจอผีรึไงวะ.."

"อ่าว...เกลใจเย็นๆก่อน...ดูๆเหงื่อยแต่พลักเชียว...พักก่อนๆ..."ผมวิ่งออกมาก็เจอไอเฟมพี่ต้นที่กำลังหลุดขำหัวเราะกับท่าทางของผมที่อย่างกับหนีผีมายังไงยังงั้น เพราะตอนนี้หน้าผมเต็มไปด้วยเหงื่อยและหายใจหอบเพราะความเหนื่อย

"ไอเฟม...มึงมานี่กับกูแป๊ปนึง...พี่ต้นเดี๋ยวผมกับไอเฟมมานะ..."พี่ต้นพยักหน้าเป็นอันว่าเจ้าใจก่อนที่ผมจะลากไอเฟมออกมาไม่ไกลมากจนลากพามันมาถึงใต้ต้นมะพร้าว

"ฮ่าๆๆๆ...มึงเป็นไรของมึงวะ...ทำท่าทาวตลกชิบ...ตั้งแต่มึงวิ่งหน้าตาตื่นมาโน่นและ..."ไอเฟมหัวเราะไม่หยุดกับอาการตื่นตกใจของผมที่วิ่งมาอย่างกับกระต่ายตื่นตูม

"มึง...ตอนกูลงลิฟท์มากูเจอผู้ชายคนนึงด้วย..."

"เออ...แล้วไงวะ...มันหล่อกว่าไอชายอีกหรอวะ...มึงชอบหรอ...ฮะๆๆๆๆ..."

"ไม่ใช่...คือมันแปลกๆ...ตอนกูอยู่กับผู้ชายคนนั้นเค้าเอาแต่จ้องกูอยู่นั่นแหละ..อีกอย่างใจกูมันสังหรณ์แปลกๆและก็รอยสักรูปดาวที่มีดวงตาอยู่ตรงกลางอีกด้วย..."ผมพูดด้วยความกังวลใจและหวั่นเกรงกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อเจอกับผู้ชายคนนั้นพร้อมกับรอยสักแปลกๆนั่นด้วย

"เมื่อกี้มึงว่าไงนะ..."

"อะ...ไอเชี่ยเฟมกูตกใจหมด...กูบอกว่ากูผู้ชายท่าทางแปลกๆในลิฟท์และก็รอยสักไง..."ผมเบิกตากว้างเมื่อไอเฟมมันจับที่ต้นแขนผมพร้อมกับออกแรงบีบจนผมตกใจไม่รู้เหมือนกันว่าสีหน้าไอเฟมเปลี่ยนไปตอนไหน

"ฟังกูนะ...มึงห้ามไปไหนคนเดียวอีกเด็ดขาด...ถ้ามึงจะไปไหนต้องบอกคนอื่นๆให้ไปเป็นเพื่อนด้วย...เข้าใจมั้ย..."ท่าทีของไอเฟมเปลี่ยนไปราวกับว่ามันรู้สึกไม่ดีแทนผมซะอย่างงั้นแถมสั่งห้ามผมอีกด้วยยิ่งทำเอาผมไม่เข้าใจใหญ่

"ไอเฟม...มึงพูดงี้หมายความว่าไง...จะมีอะไรไม่ดีเกิดขึ้นงั้นหรอ..."

"กูไม่รู้หรอก...แต่มึงกับไอชายต้องระวังตัวกันไวดีๆนะ...มึงต้องเชื่อคำพูดกูนะ..."ผมสะบัดไหล่ออกจากไอเฟมทันทีและจ้องมองตามันอย่างงุนงง

"มึงรู้ใช่มั้ยว่ารอยสักนั่นคืออะไร...และไหนจะผู้ชายคนนั้นอีก..."ผมบังคับเข็นไอเฟมทันทีเพราะความกลัวด้วยว่ามันจะเกิดอะไรไม่ดีก็อยากจะรู้เรื่องด้วย

"กูไม่รู้หรอก...กูบอกมึงได้แค่นี้...แต่ว่ารอยสักที่มึงพูดถึง...กูจะลองเอากลับไปคิดเพราะกูก็เหมือนจะเคยเจอแบบที่มึงบอกอยู่.."

"มึงหมายความว่าไงวะ!...มึงรู้ใช่มั้ยไอเฟมว่ามันจะมีอะไรเกิดขึ้น...ตอบกูสิวะ!!.."ผมตะวาดใส่ไอเฟมทันที่ทีหลบสายตาผมผมทั้งถามมันซํ้าแล้วแต่มันก็บอกแค่ไม่รู้จนผมเริ่มโมโห

"กูไม่รู้จริงๆ...กูรู้แค่ว่า...พวกเราต้องระวังตัวกันให้มากๆ...โดยเฉพาะมึงกับไอชาย..."

"กูกับไอชายงั้นหรอ...."

ผมงุนงงกับไอเฟมทันทีลางสังหรณ์ใจที่เต้นตุ่มๆต่อมๆอย่างหวั่นเกรงกับผู้ชายคนนั้นไหนจะรอยสักนั่นอีก เอาแล้วไงชะตามันจะพาไปพลิกผลันให้เจอกับอะไรอีกละคราวนี้







​ติดตามตอนต่อไป

​หุๆๆๆๆมาต่อให้แล้วนะจร้าาาอย่าพึ่งรีบหายกับไปไหนละ อยากรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับนางและพี่ชายก็ติดตามกันเด้อจร้า

ช่วงนี้จะพยายามไม่หายไปไหนนะ คิดว่าน่าจะไม่หายถ้าความเกียจคร้านและความติดเล่นเกมส์ของไรท์จะไม่มารบกวน(รึเปล่า)ก็จะมาอัพนะจร้าาาา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น