ขอขอบคุณที่ช่วยสนันสนุนนะคะ

บทที่ 3 ส่งกลับบ้าน...

ชื่อตอน : บทที่ 3 ส่งกลับบ้าน...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.8k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ย. 2562 12:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3 ส่งกลับบ้าน...
แบบอักษร

อรนิสา ซึ่งนั่งอยู่ในตอนหลังของรถยนต์ กับแอนโทนี่ คาร์ล สเตฟาน โดยมีบอดี้การ์ดของชายหนุ่มเป็นคนขับ หญิงสาวพยายามทำเหมือนว่าตนเองไม่ได้เมา แต่แท้จริงแล้วเมาจนแทบจะเดินเซอยู่แล้ว เธอหันออกไปมองยังนอกรถไม่หันไปยังฝั่งที่ แอนโทนี่ คาร์ล สเตฟาน นั่ง จนชายหนุ่มที่นั่งอยู่ด้วยกันอดรนทนไม่ไหว ดึงร่างบางให้เข้ามาแนบชิด  

“อุ้ย! นี่คุณปล่อยนะ!!” แอนโทนี่ คาร์ล สเตฟาน เลิกคิ้วส่งยิ้มมายัง อรนิสา อย่างยั่วยุ “ทำไมต้องปล่อยด้วยละ?” อีกทั้งพูดจายียวนกวนประสาทหญิงสาวด้วย “ก็ฉันต้องการให้ปล่อยไงค่ะ ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง?” อรนิสา กล่าวด้วยอารมณ์โมโหนิดๆ 

“รู้..แต่ไม่อยากปล่อยนี่” แอนโทนี่ คาร์ล สเตฟาน กล่าวหน้าตายและเมียงมองไปยังปากบางจิ้มลิ้มของหญิงสาว แล้วโน้มหน้าเข้ามาประกบจูบเข้ากับปากบางจิ้มลิ้มนั้นอย่างอดใจเอาไว้ไม่ไหว 

“อื้อออ!!..” อรนิสา ส่งเสียงประท้วงแต่หาได้หลุดรอดออกมาจากลำคอไม่ พยายามผลักอกชายหนุ่ม แต่ก็ไม่สะดุ้งสะเทือนเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มกลับยิ่งกอดกระชับร่างบางให้แน่นแนบอกมากขึ้นกว่าเดิม  

ชายหนุ่มจูบไปทั่วใบหน้างามหวานซึ้ง แล้ววกกลับมาที่ปากบางจิ้มลิ้มอวบอิ่มนั้นอย่างหลงใหล ไล่ลิ้นลามเลีย ล้อหลอก หยอกเย้า ให้หญิงสาวเปิดรับลิ้นสากเข้าไปในโพรงปากหอมหวานนั้น 

ซึ่งจากประสบการณ์ในการจูบของเธอที่มีเพียงน้อยนิด ก็ทำให้คนที่มีประสบการณ์สูงกว่าอย่างเขา ชนะไปได้อย่างขาดลอย เมื่อหญิงสาวพลั้งเผลอหลงเข้าไปในห้วงอารมณ์ที่ซาบซ่าน เสียงกระสัน จึงเผยปากรับลิ้นสากของชายหนุ่มให้เข้าไปตวัดรัด หยอกเย้า ลิ้นเล็ก อย่างง่ายดาย สติสะตังของหญิงสาวลดเหลือน้อยเต็มที บวกกับอาการมึนเมาจากแอลกอฮอล์ที่มีอยู่ในร่างกายเป็นจำนวนมาก ยิ่งทำให้ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้เลย 

มือเล็กจากที่ได้ผลักอกประท้วงชายหนุ่มในตอนแรก ก็เลื่อนขึ้นไปโอบรอบลำคอแกร่งนั้นแทน มือชายหนุ่มก็ช่างแสนซุกซนไม่อยู่นิ่ง ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังหญิงสาว แล้ววกกลับมากอบกุมที่อกอวบหยุ่น เต่งตึงนั้น  

ชายหนุ่มไม่คิดเลยว่าผู้หญิงคนนี้จะทำให้เขาตบะแตก และไม่สามารถควบคุมความต้องการของตนได้ถึงเพียงนี้ ซึ่งเขาไม่เคยเป็นอย่างนี้กับผู้หญิงคนไหนเลยสักครั้งเดียว  

“โอ้!! ทูนหัว คุณทำให้ผมแทบคลั่งอยู่แล้ว ผมไม่อยากหยุดอยู่แค่จูบแล้วในตอนนี้” ชายหนุ่มกระซิบบอก อรนิสา หลังจากถอนปากออกจากจูบอันเร้าร้อนนั้นแล้ว 

อรนิสา ก้มหน้างุดอยู่ตรงอกของชายหนุ่ม ด้วยความอับอาย ไม่กล้าที่จะเงยหน้าขึ้นมามองคนตัวโต ที่ตอนนี้ก็ยังคงสวมกอดร่างบางไว้อยู่อย่างนั้น  

“หึหึ!..” เมื่อชายหนุ่มเห็นกิริยาอาการเอียงอาย ใสซื่อ เหมือนคนไม่เคยผ่านเรื่องอย่างว่ามาเลย ยิ่งทำให้ แอนโทนี่ คาร์ล  สเตฟาน เกิดความรู้สึกอยากได้ อยากครอบครองตัวเธอมากยิ่งขึ้นกว่าเดิมอีก และคิดว่าจะต้องทำทุกวิถีทางให้ได้มา ในสิ่งที่ตนเองต้องการนั้น เพราะเขาไม่เคยมีคำว่าไม่ได้ ในพจนานุกรมของเขา 

เมื่อรถยนต์จอดลงตรงหน้าโรงแรม 5 ดาว ที่อยู่ใจกลางเมืองหลวง ซึ่งบนชั้นดาดฟ้าของโรงแรมแห่งนั้น ได้เปิดให้ลูกค้าระดับที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นหนุ่มสาวไฮโซ ที่ชื่นชอบความสำเริงสำราญ สังสรรค์ ดื่ม เล่น เต้นรำ มาชุมนุมกัน อรนิสา ออกจากรถยนต์พร้อมกับ แอนโทนี่ คาร์ล สเตฟาน เธอมองหาเพื่อนก็เห็นว่าพวกเขายืนรอเธออยู่ที่หน้าโรงแรมอยู่ก่อนแล้ว  

ขวัญฤทัย นั้นทำหน้าหงิกหน้างอส่งให้ อรนิสา ด้วยความขัดเคืองใจเป็นอย่างยิ่ง จะไม่ให้ขัดเคืองใจได้ยังไงล่ะ ก็เจ้าหล่อนพึงใจและต้องการ แอนโทนี่ คาร์ล สเตฟาน มาครอบครอง ถ้าหากเธอได้ครอบครองชายหนุ่ม เธอก็ต้องสบายไปทั้งชาติ ไม่ต้องทำงานก็มีเงินมีทองใช้ไม่ขาดมือ เพราะเขาออกจะร่ำรวยและแถมยังหล่อ หุ่นก็ล่ำน่ากินซะขนาดนั้น  

แต่แทนที่เธอจะได้นั่งรถมากับผู้ชายที่เธอหมายมอง เพื่อสานต่อความสัมพันธ์ กลับเป็น อรนิสา ซะงั้นที่ได้นั่งรถมากับชายหนุ่มแทน คิดแล้วมันน่าเจ็บใจนัก  

“ร้านที่เรามา อยู่ที่ชั้นดาดฟ้าของโรงแรม รับรองว่าสาวๆ ต้องชอบแน่นนอนครับ” แอนโทนี่ คาร์ล สเตฟาน กล่าว แล้วเชื้อเชิญให้ทุกคนเดินเข้าข้างในของโรงแรม และขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นดาดฟ้า 

พอถึงชั้นดาดฟ้า สาวๆ ต่างตกตะลึงกับความอลังการของผับแห่งนี้ เพราะหากไม่มีเงินมากจริงๆ คงมาที่นี้ไม่ได้อย่างแน่นอน “ผมไปห้องน้ำก่อนนะครับ” แอนโทนี่ คาร์ล สเตฟาน เอ่ยขึ้น “ผมก็จะไปเหมือนกัน” อีธาน เวล โทมัส กล่าว  

“พวกเธอจะไปห้องน้ำกันไหม?” นิโลบล ถามเพื่อน “ฉันไป” อรนิสา ตอบรับ “ฉันไม่ละ” ขวัญฤทัย ปฏิเสธ “งั้นพวกฉันไปห้องน้ำนะ เดี๋ยวมา” นิโลบล กล่าว “อื่อ! ไปเถอะ”  

เมื่อได้ที่นั่งและได้เครื่องดื่มสำหรับทุกคนแล้ว สองหนุ่มและสองสาวก็ไปเข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัวกัน คงเหลือ ขวัญฤทัย นั่งอยู่ที่โต๊ะเพียงลำพังคนเดียว ซึ่งนั้นก็เป็นโอกาสดีของเธอ ที่จะทำให้ได้ แอนโทนี่ คาร์ล สเตฟาน มาครอบครอง ซึ่งวิธีที่เธอจะทำถึงแม้มันจะเสี่ยงก็ตามที แต่ก็คิดว่าต้องได้ผลที่คุ้มค่าอย่างแน่นอน 

ขวัญฤทัย เอาอะไรบ้างอย่างใส่ลงไปในแก้วของ แอนโทนี่ คาร์ล สเตฟาน และของเธอ แล้วก็นั่งรอผลที่จะเกิดขึ้นด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจ  

เมื่อทั้งสี่คนกลับมายังโต๊ะที่นั่ง ขวัญฤทัย ก็ชวนทุกดื่ม “อ้าวทุกคนชนแก้วกันค่ะ” เธอยกแก้วเครื่องดื่มชูขึ้น  

“เพี๊ยง!.. เพี๊ยง!..” อรนิสา เอื้อมมือไปหยิบแก้วเครื่องดื่มของตน จึงทำให้แขนของหญิงสาวไปชนเข้ากับแก้วเครื่องดื่มของ ขวัญฤทัย เข้าให้อย่างจัง จนทำให้ทั้งแก้วเครื่องดื่มของเธอและของ ขวัญฤทัย ตกลงไปแตกกระจายเกลื่อนพื้น และเครื่องดื่มในแก้วได้ซาดกระเซ็นโดน ขวัญฤทัย จนเสื้อเปียกปอนไปหมด 

 “อ้ายย!!..ยายสา ทำไมแกถึงซุ่มซ่ามขนาดนี้ห๊ะ!!” ขวัญฤทัย ร้องเอะอะโวยวายกล่าวโทษ อรนิสา ด้วยความโมโห “ฉันขอโทษแก” อรนิสา กล่าวด้วยความรู้สึกผิด “ไม่ต้องเลย..เชอะ!!” ขวัญฤทัย ว่าพลางก็เดินจ้ำอ้าวไปยังห้องน้ำ ด้วยอารมณ์ที่บูดบึ้งเป็นยิ่งนัก  

“อะไรของยายนี่ ทำไมจะต้องโกรธมากมายขนาดนั้นด้วย ก็แค่อุบัติเหตุเอง” นิโลบล ว่าพลางส่ายหน้าให้กับเพื่อน 

แอนโทนี่ คาร์ล สเตฟาน เลื่อนแก้วของตนเองมาให้ อรนิสา แล้วเขาก็สั่งเครื่องดื่มให้กับตัวเองและ ขวัญฤทัย ใหม่ “ขอบคุณค่ะ” อรนิสา กล่าวขอบคุณชายหนุ่มอย่างเสียไม่ได้  

“เปลี่ยนจากคำขอบคุณ เป็นอย่างอื่นได้ไหมครับ?” ชายหนุ่มกล่าวกระซิบให้รู้กันแค่สองคน อรนิสา จึงขึงตาใส่ชายหนุ่ม “งั้น! ฉันขอคำขอบคุณคืนก็แล้วกัน” หญิงสาวกล่าวตอบ พร้อมกับสะบัดหน้าหันไปทางอื่น 

 “หึหึ!” แอนโทนี่ คาร์ล สเตฟาน หัวเราะในลำคออย่างชอบอกชอบใจเป็นอย่างยิ่ง อรนิสา ยกแก้วขึ้นดื่มไปอึกใหญ่ เพื่อให้ความอึดอัดนั้นหายไป สิบนาทีผ่านไป ขวัญฤทัย ก็เดินเข้ามายังโต๊ะ “นี่แก้วเครื่องดื่มของเธอ” อรนิสา บอกเพื่อน “ขอบใจ” ขวัญฤทัย เอ่ยด้วยอารมณ์ที่ยังกรุ่นโกรธอยู่ยังไม่หาย  

“อ้าวๆ คิดอะไรเยอะวะก็แค่อุบัติเหตุน่ะ หายโกรธได้แล้ว มาๆ ชนแก้วกัน” นิโลบล เอ่ยขึ้นแล้วยกแก้วชนกับทุกคน “หมดแก้วค่ะ..ทุกคน” ขวัญฤทัย เอ่ยขึ้นบ้าง แล้วทุกคนก็ยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นดื่มกันจนหมดในคราวเดียว 

อรนิสา รู้สึกแปลกๆ เธอเหมือนกับกำลังจะไม่ค่อยสบาย “แก ฉันว่าฉันกลับก่อนดีกว่านะ รู้สึกเหมือนจะไม่สบายน่ะ” อรนิสา บอกกับ นิโบล และขวัญฤทัย “อะไรอีกล่ะกำลังสนุกเลยเนี้ย!” ขวัญฤทัย เอ่ยอย่างรู้สึกรำคาญใจเต็มที  

“แกนี่!../เป็นไรมากหรือเปล่าแก?” นิโลบล ตวาดกลับ ขวัญฤทัย ที่ทำปฏิกิริยาอย่างนั้น โดยไม่คิดจะเป็นห่วงเพื่อนเลยสักนิด ก่อนจะหันมาเอ่ยถาม อรนิสา อย่างเป็นห่วงเป็นใย  

“ฉันไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก ฉันกลับคนเดียวได้ ไม่ต้องห่วง สบายมาก” อรนิสา กล่าวบอกให้เพื่อนได้คลายความกังวล “แน่ใจหรือ?” นิโลบล ถามอีกทีเพื่อความแน่ใจ กลัวว่าเพื่อนจะเป็นอะไรมาก “แน่สิ” อรนิสา กล่าวยืนยัน แล้วหันมาทางสองหนุ่ม “ฉันกลับก่อนนะค่ะ รู้สึกเหมือนไม่สบายน่ะค่ะ” 

“เป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ?” อีธาน เวล โทมัส ถามด้วยความเป็นห่วงขึ้นมาอีกคน “ไม่มากเท่าไรหรอกค่ะ” อรนิสา กล่าวตอบชายหนุ่ม  

“เดี๋ยวผมไปส่ง” แอนโทนี่ คาร์ล สเตฟาน บอกแก่ อรนิสา “ฉันกลับเองได้ ขอบคุณ” อรนิสา ตอบปฏิเสธ แอนโทนี่ คาร์ล สเตฟาน โดยทันที “อย่าดื้อน่ะ เกิดเป็นอะไรกลางทางขึ้นมาเดี๋ยวจะแย่ไปกว่าเดิมนะ” แอนโทนี่ คาร์ล สเตฟาน กล่าวตัดบทอย่างนึกโมโหหญิงสาวที่ปฏิเสธน้ำใจของตน 

“ให้ คุณสเตฟาน ไปส่งเถอะนะแก ฉันจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงแกมากว่านี้” นิโลบล พูดเสริมเป็นแรงหนุนให้ชายหนุ่ม ‘น่าเป็นห่วงมากกว่าล่ะไม่ว่า เอ๋! แต่ก็คงไม่เป็นไรมั้งเพราะเธอไม่สบาย เขาคงไม่ทำอะไรหรอก’ อรนิสาคิดอยู่ในใจ  

“อืออ! ก็ได้ๆ” อรนิสา ตอบตกลง “ดูแลตัวเองนะ แล้วเจอกัน” นิโลบล บอกเพื่อน “จ้า พวกแกก็ด้วยนะ ดูแลตัวเองด้วย อย่าเมามากล่ะ” อรนิสา ว่าพลางเดินออกไปพร้อมกับ แอนโทนี่ คาร์ล สเตฟาน ตรงไปยังลิฟต์ เพื่อลงไปขึ้นรถยนต์ของชายหนุ่มที่จอดอยู่ข้างล่าง 

 

อะไรกันเนี้ย! คุณสเตฟาน จะไปส่ง อรนิสาที่ไหนล่ะนั้น จะถึงงบ้านไหมละเอ่อ??... 

ฝากติดตามและเป็นกำลังใจให้ไรท์ ด้วยนะค่ะ ติชมกันมาก็ได้ จะได้นำมาปรับปรุงให้ดียิ่งขึ้นกว่าเดิม... :) 

 

ความคิดเห็น