Meisan

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Reckless real

คำค้น : นิยาย,รัก,นิยายรักวัยรุ่น,แฟนตาซี,ไซไฟ,นักวาดภาพประกอบ,นักเขียนการ์ตูน

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 148

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ย. 2561 15:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Reckless real
แบบอักษร

วันนี้เป็นวันสบายๆของฉัน เพราะรีลมาสาย ช่วงเช้าฉันเลยไม่ต้องเรียนวาดรูปกับเขา บรรยากาศห้องมีลมอุ่นๆแผ่วเบาเข้ามา พร้อมกับแสงอาทิตย์ที่สาดส่องเข้ามาเป็นลำระยิบระยับ

วันนี้อีกเช่นกันที่ตานั่นใส่เสื้อยืดลายที่ทำให้ฉันอายพวงหน้าแดงก่ำ.......ทำไมตาโซคลีนชอบใส่เสื้อลายตัวอักษรจังนะ ฉันมองอกตัวเองที่ใส่เสื้อลายโลโกสันติภาพแล้วมีพันธุ์ไม้ต่างๆขึ้นบนโลโก เป็นเสื้อที่เชยมากแต่ถูกใจฉัน ไม่เหมือนอีตานั่นซึ่งใส่เสื้อเขียนว่า

GAIA so REA| soL KEANE

เขาทำเท่แทนตัวแอลด้วยเครื่องหมายไปป์ ตรงไปป์มีหยดน้ำตางอกเป็นต้นกล้าและรูปดาวหยินหยางด้านบนวาดเป็นกราฟิค ฉันเลยอ๋อว่า นายนี่มีความสามารถด้านนี้ เขาออกแบบเสื้อยืดเอง...ทุกตัว

ซักพักอีตารีล โซสะอาด เขาตรงปรี่มาที่ฉันด้วยลีลาลูกเสือสำรองดังเดิม เพื่อนๆต่างมองอ้าปากค้าง เพื่อนผู้หญิงกระฟัดกระเฟียดราวกับฉันกินเขาเข้าไปทั้งตัวแบบหนูน้อยหมวกแดงกับหมาป่าอย่างนั้นแหละ ให้ตายสิ ไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เลย ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย แล้วอีตานี่ก็ไม่ได้อยู่ในเสปคฉันด้วย เขาดูเจ้าชู้ยังไงไม่รู้สิ แต่ฉันปวดหัวกับไอ้ลายเสื้อเขาจริงๆมันดูเป็นคู่รักแต่งงานมากกว่าทีม

ซักพักอีตารีลก็เดินมาพร้อมกับยื่นถุงสีน้ำตาลเรียบๆมาให้ฉัน ด้านในเป็นเสื้อสีขาว ฉันลองเปิดดูมันเป็นเสื้อลายเดียวกันกับที่เขาใส่…..

"เพื่อนๆครับไกอาตอบตกลงเข้าทีมผมแล้วนะ อ่ะไกอานี่เสื้อทีม" เขายิ้มแฉ่งโชว์ฟันขาว ฉันคิดพร้อมหรี่ตา มองเสื้อคู่อีกที ของเขาเป็นสีดำ นายรีลแต่งตัวมีคอนเซปต์คุมโทนตลอด ที่นายทำจะพยายามทำให้ฉันรู้สึกเหมือนนางงามที่ได้มงกุฏหรือไง!เพื่อนๆตาร้อนจนจะไหม้แล้ว

ว่าแต่.......ดะ......เดี๋ยวนะ ฉันไปตอบตกลงนายตอนไหนมิทราบคะ......แล้วไหนจะไอ้เสื้อคู่บ้าบอคอแตกนี่ อ้าก!! ฉันคิดในใจ พลางสะอึกเอาลมก้อนใหญ่เข้าไปอย่างทุลักทุเล ฉันจะโดนเพื่อนสาวๆรุมทึ้งไหมนะ หรือนี่เป็นมุขเล่ห์กลของรีลในการบังคับให้ฉันเข้าร่วมทีม อีตาโซสะอาดปราศจากความเนียน 

ซักพักก็มีเสียงโวยขึ้นมา ......

"เดี๋ยวสิ รีล ฉันบอกนายแล้วนี่ว่าฉันอยากแข่งรายการนี้ โดยร่วมทีมเดียวกับนาย"เสียงชิโดนักเรียนแลกเปลี่ยนแซงจูรี่ทอรัสอีกคน ดังมาจากด้านหลังรีลโซลคีน เขาเป็นเด็กผู้ชายร่างท้วม อ้วนเตี้ยตัน ดูเนิร์ด ผมสีบลอนด์จางๆ นัยน์ตาดูโกรธขึ้ง

"ชิโด การแข่งขันมันต้องวิ่งทั่วทั้งสนาม สนามก็ใหญ่ นายมันฉลาดมากก็จริง แต่วาดรูปไม่เก่ง และ อ้วนด้วยเข้าใจมั้ย ไป๊ ชิ่ว"

รีล นายใจร้ายจังเลยนะ ทำดีเฉพาะเพื่อนสาวหรือไง แล้วอ้วนมันผิดมากหรือไงฉันคิด

"ฉันพริ้วนะไม่เชื่อนายลองสิ" ชิโดท้ารีล

ซักพักรีลถีบเขาจริงแต่ไม่โดน ชิโดอ้อมมาด้านหลังเขาอย่างเร็ว ปราดเดียว ชิโดถีบรีลคว่ำ ฉันรู้สึกดีมากณ.จุดนี้

"จำไม่ได้เหรอรีล ตอนเราสูงพอกัน หุ่นพอกัน ฉันเป็นแชมป์คาราเต้ไปแล้วนายไม่เคยสู้ชนะฉันเลย แม้ตอนเข้าค่ายลูกเสือ นายยังกลัวผีเกาะฉันงกๆ ไอ้อ่อนรีลเอ๊ย รอฉันลดน้ำหนักก่อนเถอะ"ชิโดแสยะ 

พวกเขาเถียงกันโวยวายสักพักราวตลาดสด เพื่อนๆก็สนใจ และพบว่ารีลได้ 4.00 ก็จริงแต่ชิโดเป็นนักเรียนทุนพิเศษ เขาได้ที่หนึ่งทุกเทอม เขาได้เกรด 4.00+ มีประจุ จึงแซงรีลไปอย่างเฉียดฉิว อีตารีลแพ้ชิโดเกือบทุกวิชายกเว้นวิชาวาด และอีตานี่เล่นลงหลบวิชาเรียนที่ต้องชิโด เขาไม่ถนัดวิชาคณิต วิทย์ เพราะลงวิชาวาดมาตลอดแต่ดันไปพนันแข่งกับชิโดไว้ว่าถ้าใครได้ 4.00 วิชาวิทยาศาสตร์ทั้งหมดคนนั้นต้องเป็นติวเตอร์สอนวิชาที่ไม่ถนัดให้ฟรีๆสองคนนี้จึงมาแลกเปลี่ยนที่โรงเรียนฉันที่มีชื่อด้านนี้ พอเถียงกันมากๆเข้า…..

รีลไม่พูดไม่จา เขาหยิบสเปคตรามาแล้วใช้นิ้วปาดๆ2-3วิ แล้วทำสัญลักษณ์มือเป็นรูปตัว Z และ ตัว X ตามลำดับ พร้อมกับวาดมือเป็นรูปวงกลมในอากาศ มันปรากฏเป็นเส้นเรืองแสงสีฟ้ามีเกล็ดเล็กๆกระจายทั่ว แล้วเขาก็ตะโกนเรียกโซลออกมาจากดวงดาว

"ดรอว์ เมอร์มานอยด์!!!!!!!!"

ชิโดหน้าซีดเผือดพร้อมตะโกนว่า

"เจ้าบ้ารีล!!!!!ครูสั่งห้ามดรอว์มอนสเตอร์ออกมาในโรงเรียน!!!!!!"

ซักพักน้ำจากไหนไม่รู้ไหลบ่าท่วมอาคารเรียนชั้นหนึ่งเลยมายังชั้นสอง โดยแอเรียของน้ำเท่ากับบริเวณของอาคาร

เพื่อนๆแตกตื่นเสียงเซ็งแช่ในห้อง พร้อมกับน้ำที่ท่วมมาถึงระดับข้อเท้าบนชั้นสอง

“ชิโด นั่นไม่ได้เรียกว่ามอนสเตอร์ เราเรียกเขาว่าโซล เขาเป็นผู้ที่อาศัยในดวงดาวต่างๆที่ฉันดึงพลังงานส่วนหนึ่งเขามา” รีลอธิบาลด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นพร้อมทั้งหอบแฮ่กๆ การดึงโซลมายังที่แบบนี้พร้อมทั้งโซลชั้นสูงอย่างเมอมานอยด์คงทำให้เขาเหนื่อยมาก

ฉันเพิ่งรู้ว่าการใช้คำสั่งดรอว์ ด้วยดิเสปคตรา และทำท่าร่ายด้วยสัญลักษณ์มือบางอย่าง โซลจะออกมาจากโฮโลแกรมจริงๆโดยดึงพลังงานโซลจากดวงดาวและนี่คือสิ่งที่เราจะแข่งขันกันในสนามแข่งด้วย เมื่อใช้ท่าร่ายครั้งที่สองจะเป็นการเก็บโซลเข้าไปในเครื่องดิเสปคตราตามความจุโซลของฮาร์ดไดร์ฟนั้น อ้อ บางทีทอรัสชอบใช้ศัพท์เก่าน่ะ ซึ่งความจุของฮาร์ดไดร์ฟของดิเสปคตรานั้นเยอะมากโดยเฉพาะรุ่นของรีลเขามีตัวท็อปที่มีความจุสูงสุด ซึ่งติดตั้งอุปกรณ์บางอย่างให้เก็บรูปหรือโซลที่เคยวาดไว้ได้ ถ้าจะใช้งานก็แค่สั่งดรอว์ แต่อีตาบ้ารีลนำมาใช้ในโรงเรียนจนน้ำท่วมโรงเรียนไปถึงชั้นสองกรอมข้อเท้าฉัน  เขาดรอว์เมอร์มานอยด์ เงือกดรอยด์โซลชั้นสูงที่มีความสามารถในการเรียกน้ำ

ชิโดถามรีล “นี่รีล นายโกรธฉันขนาดดรอว์โซลเลยเหรอ”

“เปล่าฉันเห็นมอนสเตอร์จริงๆที่ไม่ใช่โซล”………เขาทำหน้าเหวอ อ้าปากหวอ แล้วพูดต่อ

“นายรู้ได้ไงว่าไม่ใช่โซล”ชิโดถาม

“ฉันดรอว์เก็บไม่ได้ ชิโด ไกอา มันไต่จากชั้นบนที่เราอยู่ลงไปชั้นล่าง”รีลสีหน้าหวาดหวั่นสุดๆ

“รูปร่างเป็นไงหละคะ” ฉันถาม

“เหมือน ปลาหมีกจักรกลตัวเท่าคน มีสี่ขา ไม่มีหัว ฉันเลยเรียกน้ำมาพยายามจะขังมันไว้ในชั้นล่าง”เขาตอบ ทำสีหน้าอึ้งกับสิ่งที่เห็น

“บ้าสิถ้ามันอยู่ในอากาศได้คุณจะขังมันไว้ในน้ำได้ไง”ฉันทำหน้าเหมือนมีเควสชันมาร์คอยู่บนหน้า

“ผมจะเรียกอีกโซลมาแช่แข็งน้ำไว้”เขาตอบ

“เพื่อนๆที่อยู่ชั้นล่างไม่ตายกันหมดเหรอถ้าทำวิธีนั้น”ชิโดถาม

“ไม่ครับเมอร์มานอยด์จะรู้ตำแหน่งสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในน้ำและเราสามารถสั่งแช่แข็งเฉพาะจุดและเขาสามารถใส่อ็อกซิเจนในน้ำทำสภาพเหมือนอากาศให้คนหายใจได้”เขาบอกพร้อมกับบอกว่าความสามารถเขาตอนนี้สามารถดรอว์พร้อมกันได้สองโซลเท่านั้น เขาต้องเก็บโซลเข้าดิเสปคตราถ้าต้องการดรอว์เพิ่มและถ้าดรอว์พอยท์หมด ก็ไม่สามารถดรอว์โซลได้อีก ดรอว์พอยท์จะขึ้นเมื่อบรรจุเป็นทหารหรือเสปคทรัลยูนิทชั้นสูงขึ้นๆไป โซลแต่ละโซลใช้ดรอว์พอยท์ไม่เท่ากัน

“บอกรีลว่า……..มันยังไม่ตาย มันแค่ข้ามมิติมา”อิควินอกซ์บอกฉันให้บอกกับรีลและชิโด

“มันยังไม่ตาย มันข้ามมิติมา”ฉันพูดด้วยน้ำเสียงงงๆพอๆกับสองคนนั้น ไม่รู้ทำไมคราวนี้ฉันถึงเชื่ออิควินอกซ์

รีลและชิโดตกใจ “ไกอารู้ได้ไงว่า……มันข้ามมิติ”

“มะ…มีมิติอยู่จริงๆเหรอ” ชิโดถาม

“มีอยู่จริงๆมันเหมือนกับ การที่คุณเลือกทางเลือกแตกต่างกันออกไปในแต่ละมิติ ส่งผลให้เกิดตัวตนในมิตินั้นขึ้นมา นั่นมันคือฝ่ายทอรัสที่สามารถข้ามไปมาระหว่างมิติได้…………..”เดี๋ยวนะทำไมฉันพูดจาเหมือนอิควินอกซ์เลย

“เขาเรียกการซิงค์ครับ ผมร่ายโซลซิงค์ ทำให้ผมสามารถควบคุมร่างกายคุณได้ ทำได้เฉพาะเวลาผมอยู่มิติเดียวกับคุณเท่านั้น” อิควินอกซ์อธิบายกับฉันในหัว

ฉันที่มีอิควินอกซ์ซิงค์….หรือสิงกันแน่….พูดต่อไป

“ตัวพวกคุณมีหลายมิติ แต่ละมิติเวลาต่างกัน  1 วันในโลกเราอาจจะเท่ากับ 1 ปีในอีกโลก พวกเราแต่ละคนที่เกิดเป็นคนเดียวกันแต่ต่างมิติเรียกว่าโซลทีม ส่วนคนที่เคยเกิดเป็นคนเดียวกันแต่ต้องพรากจากกันเรียกโซลเมท ไอ้ตัวนั้นมันมาสอดแนมเรื่องพวกเราในมิตินี้  ทอรัสหนะก็แค่แช่แข็งโลกแต่พัฒนาเทคโนโลยีของตัวเองอยู่ดี เพื่อที่จะรบกับฝั่งเซราฟิม……” 

“เฮ้ย ไกอาคุณรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง”รีลตกใจอ้าปากค้างเห็นฟันขาวสวยของเขาเรียงตัวกัน ขนาดทำท่าอ้าปากอีตาบ้ายังดูดี นายคงเป็นเด็กบ้านรวยที่ไม่รู้อะไรเลยนอกจากการวาดสินะ

“รีล……. เมื่อวาน คุณโดนแม่ด่า เรื่องลืมกางเกงในไว้ในเครื่องซักผ้า” รีลสะดุ้งโหยง

“ชิโด เมื่อวาน คุณกินมะเขือเทศสลัด คุณกำลังจะลดความอ้วน” ชิโดอ้าปากหวอ

สองคนนั้นทำตาโตค้างไว้ โดยเฉพาะอีตารีล ดูจะอยู่ไม่สุขทีเดียว ที่ฉันรู้ข้อมูลพวกนี้  ตลกดี แต่ฉันไม่รู้เลยว่า ความวุ่ยวายกำลังจะมาเยือนชีวิตฉัน

ที่ห้องพักครู อาจารย์เซียลยิ้มให้พวกเรา พร้อมเดินไปเดินมาและมองหน้าพวกเราทั้งสาม และพูดว่า 

“พวกเธอรู้มั้ยจ้ะว่าทำอะไรลงไป”

รีลเล่าเรื่องชิโดถีบเขาคว่ำหน้าหันไปทางระเบียง จนเจอมอนสเตอร์ที่เขาเห็นให้อาจารย์เซียลฟังและเรื่องที่เขาจำเป็นต้องดรอว์โซลในโรงเรียน เขาเล่าอย่างตั้งใจและจริงจัง และบอกว่า

“ผมผิดเองครับ!!!ไกอากับชิโดไม่ผิด” รีลทำหน้าจ๋อย เหมือนแมวหงอ เขากล่าวกับอาจารย์เซียลแบบนั้นในขณะที่เขาคงจะรู้สึกผิดจริงๆอย่างที่เขาพูด เพราะไม่เคยเห็นเขาทำท่ากำมือ แนบลำตัว ก้มหัวแบบนี้มาก่อน

“ยังไงก็ตาม พวกเธอก็ผิดที่ไม่ห้ามปรามกันหรือตักเตือนกันดีๆ เธอรู้มั้ยชั้นล่างมีนักเรียนกี่คน อุปกรณ์การเรียนต่างๆอีก ถ้าเธอทำพลาดหละก็มันหมายถึงชีวิตของนักเรียนหลายคน”

“มันเกิดขึ้นเร็วมากค่ะอาจารย์ พวกหนูไม่ทันตั้งตัวเลย”

“ครับอาจารย์ผมรู้ตัวอีกทีรีลก็ดรอว์โซลไปแล้ว”

“อาจารย์ถือว่าพวกเธอผิดทั้งสามคน รีล เธอผิดที่ไม่รอบคอบ ชิโด เธอผิดที่ไปถีบรีล ถ้ามีเรื่องชกต่อยกันพวกเธอก็โดนอยู่ดี ไกอา เธอผิดที่ไม่มั่นใจในตนเองไม่ตัดสินใจสักทีว่าจะลงแข่งหรือไม่ ทำให้เป็นต้นเหตุที่ทำให้สองคนนี้ต้องทะเลาะกัน พวกเธอต้องถูกพักการเรียนทั้งหมด 1 เทอม หรือ 4 เดือน ครูจะสั่งระงับบัญชีธนาคารพวกเธอและเอาเงินทั้งหมดมาเป็นเงินกองกลาง ซ่อมแซมโรงเรียนที่เสียหาย ระหว่างนี้พวกเธอจะได้รับเงินในการดำเนินชีวิตส่วนหนึ่ง และเธอต้องย้ายจากบ้านมาอาศัยในโรงเรียนในส่วนหอพักในพิเศษเพื่อบำเพ็ญประโยชน์ และเธอต้องหาเงินเพื่อไปแข่งขันและซ่อมโรงเรียนเพิ่มเติม และใช้เวลา 4 เดือนนี้ในการเก็บตัวฝึกซ้อมในการแข่งขันที่จะมีในอีก 6 เดือนข้างหน้า”

“หนูผิดด้วยค่ะ หนูเห็นทุกอย่างแต่ห้ามพวกเขาไม่ทัน” เสียงปริซึมดังมาจากไกลๆ เธอเล่าให้อาจารย์เซียลฟังว่าวันนั้นเธออยู่นอกระเบียง เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างทั้งเห็นรีลทะเลาะกับชิโดและเห็นมอนสเตอร์ด้วย

“ปริซึมเธอไม่ได้ผิดตรงๆซะหน่อยนะ” ไกอาบอก

“ชิโดฉันอยากอยู่ทีมเดียวกับเธอ เธอเลิกแย่งรีลจากไกอาเถอะ อาจารย์คะ หนูอยากร่วมช่วยเหลือพวกเขาด้วย”

ปริซึมนั้นเป็นสาวเท่ เธอป็อบปูลาร์มากในห้อง ต่างจากฉันทุกอย่าง มั่นใจในตัวเอง ทำอะไรมีเป้าหมาย ผมเธอย้อมสีชมพู มีสีม่วงแซม สีดั้งเดิมผมเธอคือสีน้ำตาลออกเขียว ดวงตาเธอคมและเธอมักจะแต่งหน้ามาโรงเรียนตลอด คือโรงเรียนเราไม่ได้ห้ามเรื่องแต่งหน้า

“เอาหละ พวกเธออย่าคิดว่านี่เป็นการลงโทษจากครู แต่เป็นการฝึกฝน ตลอด 4 เดือน ครูจะดูแลเธอแทนผู้ปกครอง วันนี้พวกเธอกลับบ้านไปเก็บของจำเป็นซะ แล้วมาอยู่หอพักในพิเศษ”

หอพักในพิเศษ……ให้ตายสิ ตอนแรกที่ฉันได้ยิน ฉันนึกว่ามันจะเป็นหอพักแบบหรูหราพิเศษ มีน้ำอุ่นให้อาบ มีเตียงนุ่มๆให้นอน เราต้องเดินทางด้วยรถของโรงเรียนแล้วขี่จักรยานเสือภูเขาเข้ามากันเพราะมันเป็นโซนป่าด้านในโรงเรียนที่ยังไม่ได้รับการสร้าง แต่พอเข้าไป ชั้นแรก เป็นห้องรับแขกรวม มีทีวีเก่าๆรุ่นปู่ย่าตาทวดเครื่องนึง และห้องครัวเก่าๆสนิมเกาะเขรอะ ชั้นสองมันเป็นบ้านหลังเล็กๆที่ซอยเป็นห้องเท่าๆกันมีสี่ห้อง แต่ละห้องไม่มีกำแพงมีแค่พาร์ติชันกั้นไว้เท่านั้น และ…เอ่อไม่มีเฟอร์นิเจอร์ มีห้องน้ำเล็กๆห้องเดียว โถส้วมแบบส้วมซึมและถังน้ำกับก็อกและขัน……..ฉันนึกในใจว่านี่เราอยู่ยุคไหนกันเนี่ย ปี 2254 ยังมีห้องน้ำโบราณในบ้านเล้าไก่ขนาดนี้อีกเหรอ  แถมมันยังดูเหมือนบ้านในหนังผีมากกว่า บ้านทั้งหลังหยากไย่จับตรึม อบอวลไปด้วยบรรยากาศแปลกๆ แต่ดีที่มันมีสวนและมีเก้าอี้ในสวนให้นั่ง เก้าอี้พลาสติคเก่าๆ และโต๊ะไม้แบบขาเป็นเหล็กดัดสีดำ

“ทำไมห้องนอนชั้นสองไม่มีกำแพงห้องเลย อย่างนี้ก็ไม่มีความเป็นส่วนตัวสิ เฟอร์ก็ไม่มี”ปริซึมกล่าว

“อะไรกันเนี่ย เราต้องมาอยู่ที่แบบนี้จริงเหรอ”รีลทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ เขาบิดเท้าไปมาบนพื้นแก้ขัด นี่นายยังเป็นลูกเสือสำรองอยู่สินะ ไม่เลื่อนเป็นสามัญสักที คิดสิคิดว่าไปเข้าค่าย อย่างน้อยก็สบายกว่าค่ายลูกเสือนอนเตนท์หละนะ ตาบ้านี่งอแงอย่างกับเด็กๆ โถๆอีตาบ้านรวย

“อย่าเรื่องมากน่า นี่เป็นโอกาสในการฝึกซ้อมนะ” ดูเหมือนชิโดจะอารมณ์ดีเพราะเรื่องทีมได้รับการแก้ไข จะว่าไปเขาคงเห็นแล้วว่าปริซึมวาดรูปสวย และแน่นอนสวยด้วย…..

“ก่อนอื่นเราต้องทำความสะอาด”ฉันเสนอ

“เริ่มจากตรงไหนดีหละ มันเน่าไปหมดเลย”รีลยังคงทำหน้าแมวหงอ

“เริ่มจากนายนั่นแหละไปทำความสะอาดบ้านทั้งหลังเลยรีล นายเป็นตัวต้นเรื่องต้องเจองานหนักสุด ปริซึมไปซื้อเฟอร์ราคาถูกกับฉัน เธอดูมีสไตล์น่าจะเลือกของเก่ง ส่วนไกอาเธอช่วยไปซื้ออุปกรณ์ทำอาหารสำหรับเย็นนี้ให้พวกเราทีนะ”ชิโดสั่ง

“หาาาาาาาา ฉันคนเดียวเนี่ยนะ….!!!!ชิโดนายจะบ้าเหรอ” รีลทำท่ากระฟัดกระเฟียด

“อย่าให้ฉันถีบนายคว่ำอีกรอบนะ หรือจะโดน”ชิโดขู่ฟ่อๆยกขาขึ้นเตรียมถีบเหมือนแมวตั้งท่าจะกัดกัน สงสัยจริงว่าอีตาสองคนนี้มาสนิทกันได้ยังไงนะ

จู่ๆอาจารย์เซียลก็โผล่มา ! ชิโดกับรีลรีบทำตัวปกติ

“เย้ย….!!อาจารย์คับ มีอะไรเหรอคับพวกผมกำลังจะช่วยกันบูรณะบ้าน”รีลทักอาจารย์แบบเกรงๆและตกใจที่จู่ๆอาจารย์ก็โผล่มา

“ไม่มีอะไรแค่จะมาบอกว่าครูอยู่บ้านข้างๆนี่ เธอมีอะไรด่วนมาเรียกครูได้ อ้อ ครูชอบให้เรียกว่าครูมากกว่าอาจารย์นะ”

พวกเราแวะไปบ้านครูเซียล ครูอยู่บ้านซอมซ่อไม่ต่างจากพวกเราเลย การที่เห็นแบบนี้ทำให้ฉันนับถือครูเซียลมากยิ่งขึ้น การลงโทษของเธอจะว่าไปก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร เป็นการเปลี่ยนบรรยากาศ อีกอย่างพักหลังๆฉันเบื่อการเรียนเหลือเกิน อยากวาดรูปมากกว่านี่เป็นโอกาสที่ดี น่าสงสัยว่าหอพักในพิเศษนี่มันจะมีอะไรลึกลับอยู่ในนี้ไหมนะ เพราะมันอยู่ในเขตต้องห้าม คือ ถ้าไม่ได้รับคำอนุญาติ ห้ามนักเรียนเข้าไปหนะ…..

ความคิดเห็น