คีตาอักษร

ขอขอบคุณที่ช่วยสนันสนุนนะคะ

บทที่ 7 กลับบ้านเรา

ชื่อตอน : บทที่ 7 กลับบ้านเรา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.8k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ธ.ค. 2560 15:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 7 กลับบ้านเรา
แบบอักษร

​“ไฮ..พี่ลอฟ นาถ ดีใจจังที่เจอพี่” อนงค์นาถ เป็นลูกพี่ลูกน้องกับ ธนกฤษ ลอฟ ลีโอนาด กล่าวทักทาย พร้อมเดินเข้ามากอดแขนชายหนุ่ม “แล้วนี้ พี่ลอฟ พาใครมาด้วยล่ะคะ? อย่าบอกนะว่าเป็นคู่ควงคนใหม่อ่ะ” อนงค์นาถ ถามท่านประธานหนุ่ม สายตาเหลือบมองมายัง วรารี ที่ยืนอยู่ข้างๆ กับท่านประธานหนุ่ม 

“ไฮ..พี่ลอฟ นาถ ดีใจจังที่เจอพี่” อนงค์นาถ เป็นลูกพี่ลูกน้องกับ ธนกฤษ ลอฟ ลีโอนาด กล่าวทักทาย พร้อมเดินเข้ามากอดแขนชายหนุ่ม “แล้วนี้ พี่ลอฟ พาใครมาด้วยล่ะคะ? อย่าบอกนะว่าเป็นคู่ควงคนใหม่อ่ะ” อนงค์นาถ ถามท่านประธานหนุ่ม สายตาเหลือบมองมายัง วรารี ที่ยืนอยู่ข้างๆ กับท่านประธานหนุ่ม

“งั้น นาถ ขอเรียก นุ่น แล้วกันนะค่ะ จะได้ดูเป็นกันเองดี” อนงค์นาถ กล่าวและส่งยิ้มมาให้ “ได้ค่ะ” วรารี ยิ้มรับกับมิตรภาพที่ อนงค์นาถ หยิบยื่นให้ด้วยความยินดี “เรามาฉลองกับการเป็นเพื่อนและมิตรภาพของเรา ที่ได้มาพบและรู้จักกันดีกว่าค่ะ” อนงค์นาถ พูดพรางยกแก้วไวท์แดง 2 แก้ว จากพนักงานเสิร์ฟของโรงแรมที่เดินผ่านมา ยื่นแก้วไวท์แดงแก้วหนึ่งส่งให้ วรารี หญิงสาวรับมาอย่างเสียไม่ได้ “หมดแก้วเลยนะค่ะ” อนงค์นาถ ยกแก้วไวท์ขึ้นชนกับ วรารี

“หือ!..จะดีหรือคะ นุ่น ยังทำงานอยู่เลยค่ะ อีกอย่าง นุ่น ก็ดื่มไม่เก่งด้วย” วรารี กลัวว่าจะเมา ไม่อยากทำให้เสียงาน “แค่นิดเดียวเองค่ะ ไม่เมาหรอก ถึงเมา พี่ลอฟ ก็พากลับได้อยู่แล้ว ใช่ไหมคะ” อนงค์นาถ หันไปขอความเห็นจากท่านประธานหนุ่ม 

“ก็แล้วแต่เราเลย พี่ได้อยู่แล้ว” ท่านประธานหนุ่มกล่าวเป็นเชิงอนุญาต “พี่ลอฟ น่ารักเสมอ” อนงค์นาถกล่าวชมท่านประธานหนุ่ม และหันมาหา วรารี พร้อมกับคะยั้นคะยอให้แก้วไวท์ขึ้นดื่ม วรารี จึงจำต้องดื่มไวท์แก้วนั้นจนหมด

‘ทำไมรู้สึกมึนๆ หัวอย่างนี้ล่ะ’ วรารี คิดในใจ รู้สึกว่าเพลงที่ทางโรงแรมเปิดอยู่นั้น ช่างไพเราะขึ้นกว่าเดิม และรู้สึกตัวเองพูดเยอะพูดมากขึ้นกว่าเดิม สนุกขึ้นกว่าเดิม ท่านประธานหนุ่มเห็นว่า วรารี และ อนงค์นาถ คุยกันอย่างถูกคอ จึงเลี่ยงไปคุยกับเพื่อน ปล่อยให้สองสาวคุยกันไปตามประสาผู้หญิง

“อีกแก้วนะ” อนงค์นาถ ว่าพรางยกแก้วไวท์แดงมาให้ วรารี กับตัวเองอีก สองสาวต่างกำลังมึนได้ที่ อนงค์นาถ ยกแก้วขึ้นชนกับ วรารี “หมดแก้ว” และกล่าวชวน วรารี ให้ดื่มจนหมดแก้ว วรารี ยกแก้วที่สองขึ้นดื่มจนหมด วรารี รู้สึกว่ามึนหัวกว่าเดิม จะไม่ให้มึนได้ไงล่ะ ก็เล่นยกดื่มหมดแก้ว “อีกแก้วนะ นุ่น” อนงค์นาถ ชวนให้ดื่มอีก “ไม่ไหวแล้วค่ะ คุณนาถ นุ่น เริ่มเมาแล้ว เดี๋ยวจะกลับบ้านไม่ได้เอา” วรารี รีบปฏิเสธทันที เพราะรู้สึกไม่ไหวแล้วจริงๆ 

“นุ่น นี่คออ่อนจริงเลย แค่สองแก้วก็เมาแล้วอ่ะ” อนงค์นาถกล่าวยิ้มๆ แต่ก็ไม่ได้คะยั้นคะยอให้ วรารี ดื่มอีก “ไง สาวๆ ไปเที่ยวต่อกันไหม?” รัฐชัย เดินเข้ามาหาสองสาวแล้วกล่าวชวน ซึ่งชายหนุ่มอยากที่จะสานสัมพันธ์กับ วรารี หากเป็นไปได้ “ไปไหนละคะ?” อนงค์นาถ เอ่ยถาม ซึ่ง อนงค์นาถ นั้น ได้มีใจให้กับ รัฐชัย มานานแล้วแต่ไม่กล้าแสดงหรือบอกความนัยออกไป เพราะตัวเองก็เป็นผู้หญิงจะพูดก่อนได้อย่างไร และอีกอย่างฝ่ายชายก็ไม่เคยที่จะทำให้รู้สึกว่าเขาชอบพอเธอเลยสักครั้ง จึงต้องเก็บความรู้สึกนี้ไว้ไม่เปิดเผยออกมาให้ฝ่ายนั้นได้รับรู้

“ไปนั่งดื่มอะไรต่อที่ร้านแถวเอกมัยน่ะ ไปกันนะ” รัฐชัย พูดอ้อนอยากให้ทั้งสองตอบรับ “ไปนะ นุ่น นาถอยากไป แต่ถ้าไปแต่กับผู้ชายก็ไม่สนุกอ่ะ ไม่มีเพื่อน แล้วพรุ่งนี้ก็เป็นวันหยุดของ นุ่น ด้วย ไปเปิดหูเปิดตาบ้างอะไรบ้าง..ไปนะ.. นะ” อนงค์นาถ หันมาอ้อน วรารี บ้าง “เอ่อ!!..ไปก็ไปค่ะ” วรารี เจอลูกอ้อนจาก อนงค์นาถ ก็ปฏิเสธไม่ลงจริงๆ 

“จะชวนสาวๆ ฉันไปไหนวะ” ธนกฤษ ลอฟ ลีโอนาด เดินมาถึงสองสาวหนึ่งหนุ่มก็ได้ยินการเอยชวนเข้าพอดี ก็เอ่ยถาม รัฐชัย “ไปเที่ยวต่อไง ร้านแถวๆ เอกมัย ที่เราจะไปกันต่อไง แล้วสาวๆ ก็ตกลงแล้วด้วย” รัฐชัย กล่าวยิ้มๆ 

ร้านที่ทั้งสี่คนไปนั้น เป็นร้านหรูแถวเอกมัยกึ่งผับกึ่งร้านอาหาร ลูกค้าส่วนใหญ่ของร้านจะเป็นชาวต่างชาติมากกว่าคนไทย เพลงที่เปิดก็จะออกเป็นแนวนานาชาติ วรารี เลือกดื่มไวท์แดงเช่นเดิม ไม่อยากดื่มแอลกอฮอล์หลายขนาน กลัวว่ามันจะตีกันแล้วทำให้เมาหนักและแฮงค์ในตอนเช้า “เราไปแดนซ์กันดีกว่า” อนงค์นาถ ลุกจากที่นั่งแล้วดึงแขน วรารี ให้ลุกขึ้นไปเต้นที่กลางฟลอร์ด้วยกัน 

รัฐชัย เห็นสองสาวเต้นกันอย่างสนุกสนานจึงเดินเข้าไปร่วมเต้นด้วยอีกคน ซึ่งในจังหวะที่เต้นอยู่นั้น วรารี ที่เมาอยู่แล้ว เซเหมือนจะล้ม รัฐชัย จึงยกแขนขึ้นโอบประคองหญิงสาวไว้เพื่อไม่ให้ล้ม เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ ธนกฤษ ลอฟ ลีโอนาด มองดูทั้งสามคนเต้นอยู่ เห็นเช่นนั้นจึงเกิดความไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง เคืองเพื่อนของตนขึ้นมาทันที จึงเดินเข้าไปหาทั้งสามคนทันที

“ฉันขอตัวเลขาฉันไปนั่งพักก่อน รู้สึกว่าเธอจะเมามากแล้ว” ธนกฤษ ลอฟ ลีโอนาด กล่าวกับเพื่อน และส่งสายตาดุๆ ไปยังเลขาพร้อมกับดึงร่างบางมากอดไว้เสียเอง แล้วพาเดินออกมานั่งที่โต๊ะ โดยไม่สนใจ รัฐชัย เลยแม้แต่น้อย 

“ทำไมถึงดื่มเข้าไปเยอะจนเมามายขนาดนี้นะ” ท่านประธานหนุ่มดุคนในอ้อมแขน “นุ่น ม่ายมาว...” หญิงสาวปฏิเสธพร้อมทำท่าเหมือนจะทรงตัวไม่อยู่ “ดูสิจะทรงตัวไม่อยู่แล้ว ยังว่าไม่เมาอีก มันน่าจับตีก้นนัก” ท่านประธานหนุ่มว่าพลางดึงร่างบางให้เอนมาพิงอก โอบกอดไว้ด้วยแขนแกร่ง

“ฉันต้องกลับแล้ว เลขาฉันเมามาก วานนายไปส่ง นาถ ให้หน่อยแล้วกันนะ” ท่านประธานหนุ่มกล่าวเมื่อ รัฐชัย และ อนงค์นาถ เดินมาถึงที่โต๊ะ ซึ่ง รัฐชัย เห็นท่าทางเพื่อนเหมือนกับจงอางหวงใข่ซะขนาดนั้น ดูก็รู้ได้ทันทีว่า ธนกฤษ ลอฟ ลีโอนาด คิดยังไงกับ วรารี และอีกทั้งไม่อยากที่จะบาดหมางใจกับเพื่อน เพราะเรื่องผู้หญิง จึงเลิกความคิดที่จะจีบสาวเจ้า

“นี้นายคิดจะเป็นสมภารกินไก่วัดหรือไงวะ ลอฟ” รัฐชัย กล่าวขึ้น ใจคิดที่จะเลิกแต่ปากก็ยังมิวายพูดเหน็บแนมแซวเพื่อน “เรื่องของฉันน่ะ” ธนกฤษ ลอฟ ลีโอนาด กล่าวอย่างหงุดหงิด “เดี๋ยวฉันไปส่ง นาถ ให้ไม่ต้องเป็นห่วง” รัฐชัย รับปากเพื่อนอย่างเสียไม่ได้ “ขอบใจ” ธนกฤษ ลอฟ ลีโอนาด ประคอง วรารี ให้ลุกขึ้นแล้วพาเดินออกจากร้านไป

เอาล่ะสิ คุณลอฟ จะพา วรารี ไปส่งถึงบ้านไหมละนั้น.....

สามารถติดชมเข้ามาได้นะค่ะ และเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยค่า..... :)



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น