ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 41 [100%]

ชื่อตอน : รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 41 [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 143.7k

ความคิดเห็น : 467

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ธ.ค. 2560 22:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 41 [100%]
แบบอักษร

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4  ตอนที่ 41

Author :   (ยอนิม)



พอเล่าเรื่องศรให้อิฐฟังเรียบร้อยแล้ว เดย์ก็ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าบ้าง ก่อนจะออกมานอนคุยกับอิฐร้านไปเรื่อยๆ จนได้เวลาออกไปรวมตัวกับทุกคน เดย์พาอิฐลงมานั่งรอที่ล็อบบี้ด้านล่าง อิฐก็คอยแต่จะชะเง้อไปมองเค้กในตู้ จนเดย์ต้องใช้สายตาปรามดุๆ อิฐจึงยิ้มแหยๆกลับไป จนนีลนิค นันแม็ค ลงมารวมตัวกัน

“เราจะไปกันยังไงวะ” อิฐถามนันเมื่อทุกคนเตรียมตัวพร้อมแล้ว


“พี่ปอมเค้าให้ยืมรถ 4 ประตูของเค้า แต่ก็อาจจะต้องนั่งเบียดกันนิดหนึ่ง พวกเฮียโอเคมั้ย” นันพูดถามขึ้นมา


“โอเค ไม่ได้ลำบากอะไรนี่” นีลบอกออกมา เดย์กับอิฐก็พยักหน้ารับ


“งั้นเดี๋ยวผมขับเองละกันนะเฮีย ผมพอรู้เส้นทางอยู่บ้าง เดี๋ยวจะพาไปร้านอร่อยๆ” นันตอบกลับ ก่อนที่จะเดินแยกไปเอากุญแจรถที่เจ้าของที่พัก แล้วพากันเดินออกมาที่รถ ซึ่งจอดอยู่ด้านหน้า นันจะเป็นคนขับ ส่วนแม็คก็นั่งด้านหน้าคู่กับนัน ส่วนด้านหลังจะเป็นเดย์อิฐ นีลนิค และเมื่อทั้งหมดขึ้นรถแล้ว นันก็ขับพาตรงไปยังร้านอาหารทันที


“กูเอายาแก้แพ้ติดมาด้วยนะ” เดย์พูดขึ้น ขณะนั่งอยู่บนรถ อิฐหันมามองเดย์อย่างงงๆ


“กูไม่ได้แพ้กุ้งแม่น้ำสักหน่อย จะเอามาทำไม” อิฐถามกลับไป


“ก็เอามาเผื่อ ขนาดมึงบอกว่าเคยกินไข่แมงดามาก่อนหน้านี้ มึงยังแพ้ได้เลย” เดย์บอกกลับไปเสียงนิ่ง


“มึงน่ะพูดให้กูกลัว ถ้ากูแพ้กุ้งแม่น้ำอีกนี่จบเลยนะ กูอยากกินมากกกก” อิฐพูดลากเสียงยาว เดย์ก็ยกยิ้มนิดๆ แล้วไม่นานนักก็มาถึงร้านอาหารที่เป็นแนวบ้านทรงไทย และมีบรรยากาศแบบไทยๆ พอลงจากรถทั้ง 6 คนก็พากันเดินเข้าไปด้านใน

“เดย์ๆ ให้กูกินได้กี่ตัวอ่ะ” อิฐถามเดย์ทันทีเมื่อเดินเข้าไปด้านใน นันแจ้งพนักงานที่มาต้อนรับ ว่าเขาโทรจองไว้แล้ว พนักงานก็เดินนำไปยังโซนที่นันจองไว้ทันที


“มึงจะกินจนหมดร้านเค้าเลยมั้ยล่ะ” เดย์แกล้งว่ากลับไป และเดินตามพนักงานไปเรื่อยๆ พอได้เห็นการตบแต่งภายใน อิฐก็ขยับมากอดแขนเดย์เอาไว้

“อะไร” เดย์หันมาถามอิฐ


“ก็..มันมีแต่ของประดับแบบโบราณ แบบไทยๆทั้งนั้นเลย มันสวยดีนะ แต่...มันก็ดูน่ากลัวไปด้วยอ่ะ” อิฐบอกเดย์เสียงอ้อมแอ้ม เดย์ส่ายหน้าไปมาให้กับความกลัวผีของอิฐ นันจองโต๊ะโซนริมน้ำเอาไว้ บรรยากาศโดยรอบทำให้เดย์พอใจไม่น้อย เพราะค่อนข้างเป็นส่วนตัว เมื่อมาถึงโต๊ะ ก็นั่งประจำที่

“วันนี้กูจะกินแต่กุ้ง จะไม่กินอย่างอื่น” อิฐบอกออกมายิ้มๆ ขณะนั่งดูเมนูในมือ


“ให้มันจริงนะเว้ย ถ้ากูเห็นมึงตักอย่างอื่นกิน กูจะด่าให้” นิคแกล้งว่าเพื่อนตนเอง


“ใจคอมึงจะไม่ให้กูชิมอะไรเลยรึไงวะ” อิฐเถียงนิคกลับไป


“มึงสองคนเลิกเถียงกันได้แล้ว รีบดูแล้วรีบสั่ง จะกินอะไรก็เลือกเอา” นีลพูดดุทั้งอิฐและคนรักของตัวเอง นิคก็หันไปงอแงใส่นีล ส่วนอิฐก็หันมาหาเดย์


“เดย์ มึงสั่งมาเหอะ กูกินได้ทั้งนั้นแหละ” อิฐบอกกับเดย์ เดย์ก็รับหน้าที่สั่งอาหารให้อิฐ ก่อนที่อิฐจะหันไปหาแม็คที่นั่งอีกด้าน

“แล้วมึงพอจะกินอะไรได้บ้างมั้ย” อิฐถามขึ้น เพราะแม็คกินอาหารยากกว่าเขา เพราะแพ้กระเทียม แม็คพยักหน้าไปทางนัน ที่กำลังคุยกับพนักงานเพื่อกำชับเรื่องอาหาร อิฐยกยิ้มนิดๆ

“เห็นชอบกวนตีนมึงบ่อยๆ ที่แท้ก็ดูแลดีเหมือนกันนี่หว่า” อิฐแกล้งแซวแม็คออกมาแม็คยกยิ้มเล็กน้อย


“นินทาอะไรกูรึเปล่าวะ” นันที่คุยกับพนักงานเสร็จแล้วก็หันมาหาแม็คกับอิฐ


“เปล่า ไม่ได้นินทา แค่ชมว่ามึงดูแลไอ้แม็คดีเหมือนกันนี่” อิฐพูดขึ้นยิ้มๆ นันยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย


“ดูแลมันตอนนี้ ดีกว่าไปดูแลมันตอนอยู่โรงพยาบาล  ค่าโรงพยาบาลมันแพง หึหึ” นันแกล้งพูดแหย่คนรัก อิฐทำหน้าเบื่อใส่นัน ที่สุดท้ายก็หาเรื่องแหย่แม็คอยู่ดี


Tru…Tru…Tru

เสียงมือถือของอิฐดังขึ้น อิฐจึงหยิบขึ้นมาดู ก่อนจะเลิกคิ้วนิดๆแล้วหันไปหาเดย์ เดย์เองก็มองหน้าจอมือถือของอิฐอยู่เหมือนกัน

“กูรับนะ” อิฐพูดขอกับเดย์


“ก็รับไปสิ เพื่อนมึงนี่” เดย์ตอบกลับโดยไม่คิดอะไรอยู่แล้ว อิฐเลยกดรับสายและนั่งคุยตรงนั้นเลย ไม่ได้ลุกไปคุยที่อื่น


“อืม ว่าไงมีน.......อ่อ เราไม่ได้อยู่บ้าน พอดีเรามาเที่ยวอยุธยากับเดย์น่ะ.....ก็มากับไอ้แม็ค ไอ้นัน ไอ้นีล ไอ้นิคน่ะ.....นั่งรถไฟกันมา.....อ่า งั้นเหรอ ขอบใจมาก มีนเอาไปฝากไว้ที่บ้านป๊าเราก็ได้นะ เดี๋ยวเรากลับไปเอา....โอเค เราจะซื้อของฝากจากที่นี่ไปแลก....ครับ...คุยกับไอ้แม็คมั้ยล่ะ....แป๊บนะ” อิฐคุยสายกับมีนก่อนจะส่งให้แม็คพร้อมกับบอกว่ามีนจะคุยด้วย แม็คก็รับไปคุยไม่นานนัก มีนก็วางสายไป

“มีนโทรมาบอกว่าไปเที่ยวเชียงใหม่มา เลยแวะเอาของฝากไปให้ที่บ้าน แต่เห็นบ้านปิด กูเลยบอกให้เอาไปฝากที่ป๊า” อิฐบอกให้เดย์รู้ ว่าคุยอะไรกับหญิงสาว เดย์ก็พยักหน้ารับ


“แหม รีบรายงานก่อนเลยนะ” นิคแกล้งแซว


“ไม่ได้รายงาน ก็แค่บอกให้ฟังเฉยๆเว้ย” อิฐเถียงนิคกลับไปทันที


Tru…Tru…Tru

ไม่ทันที่อาหารจะมาเสริฟ มือถือของอิฐก็ดังขึ้นอีกครั้ง


“รู้สึกว่าวันนี้มึงจะฮอตเหลือเกินนะไอ้อิฐ” นิคแซวออกมาอีก อิฐด่านิคแบบไม่ออกเสียงแล้วหยิบมือถือมาดูอีกครั้ง


...พี่จัน...


“หืม เดย์ พี่จันโทรมา มีอะไรรึเปล่าวะ” อิฐบอกกับเดย์ เมื่อรุ่นพี่ที่เป็นเพื่อนบ้านข้างๆ ซึ่งย้ายไปทำงานที่ต่างจังหวัดนานๆจะกลับมาบ้านสักครั้ง แต่ก็จะมีคนคอยมาทำความสะอาดให้เรื่อยๆ


“รับสิ” เดย์บอกกลับไป อิฐจึงรีบรับสายทันที


“ครับ พี่จัน” อิฐพูดทักขึ้น

“ไม่ได้อยู่บ้านครับ.....พี่จันจะกลับมาทำงานที่สาขากรุงเทพฯแล้วเหรอครับ ดีจัง วันไหนครับ.......ดีเลยครับ” อิฐพูดคุยกับจันอย่างยิ้มแย้ม เพราะค่อนข้างสนิทกันพอสมควร ก่อนที่อิฐจะเลิกคิ้วขึ้น

“หืม น้องกันต์เหรอครับ....ผมอยากเจอครับ ตอนนี้อายุเท่าไรแล้วครับ ไม่ได้เจอนานเลย” อิฐพูดถึงหลานของหญิงสาวที่เคยมาฝากเลี้ยง

“ป่านนี้คงเดินได้แล้วสินะครับ อยากเจอมากเลย........ได้เลยครับ เดี๋ยวผมจะอยู่บ้านรอเจอน้องกันต์เลยครับ.....ครับ...โอเคครับ สวัสดีครับ” อิฐพูดตอบกลับ ก่อนจะวางสาย ระหว่างที่อิฐคุย อาหารก็ทยอยมาเสริฟ

“เดย์ๆ พี่จันจะกลับมาอยู่บ้านแล้วล่ะ” อิฐบอกกับเดย์ทันที ที่วางสาย


“กลับมาทำงานที่กรุงเทพฯรึไง” เดย์ถามกลับ พร้อมกับขยับจานกุ้งแม่น้ำเผามาให้อิฐ อิฐตาโตเมื่อเห็น


“อืม...เห็นว่าจะกลับมาวันอังคารมั้ง จะพาน้องกันต์มาหาด้วย ตอนนี้น้องขวบกว่าแล้ว” อิฐพูดยิ้มๆ สายตาก็จ้องกุ้งแม่น้ำเผาตาเป็นมัน


“หึหึ เดี๋ยวค่อยคุย กินก่อนเหอะ” เดย์บอกกลับ เพราะอิฐคงอยากกินเต็มที แต่ติดที่ต้องบอกเขาเรื่องที่จันโทรมาก่อน อิฐยิ้มกว้าง ก่อนจะตักมันกุ้งขึ้นมาชิม


“อื้มมมมมม” อิฐทำหน้าฟินเมื่อได้กิน


“สมใจอยากรึยัง” เดย์ถามกลับไป อิฐพยักหน้ารับแล้วลงมือกินกุ้งแม่น้ำตัวโตอย่างรวดเร็ว


“น้องกันต์คือใครวะ” นันถามอิฐ


“เดี๋ยวค่อยคุย กูขอกินก่อน มึงอย่าเพิ่งขัดจังหวะกูสิไอ้นัน กูกำลังลิ้มรสอย่างลึกซึ้งอยู่” อิฐบอกกลับไปแล้วใช้ช้อนตัดเนื้อกุ้งขาวแน่นเป็นชิ้นพอดีคำ แล้วจิ้มลงไปที่น้ำจิ้มซีฟู้ดรสจัด พร้อมเอาเข้าปาก ก่อนจะทำหน้าเคลิบเคลิ้ม


“ระหว่างโดนผัวเอา กับกินกุ้งแม่น้ำ อะไรฟินกว่ากัน” นิคแกล้งถามออกมา ทำให้อิฐชะงักกึก แล้วหันไปมองหน้าเดย์กับมองกุ้งในจานสลับไปมา


“อ่าวๆ มีท่าทีลังเลแบบนี้ สงสัยคืนนี้มึงโดนเฮียเดย์จัดหนักแน่ไอ้อิฐ” นันแกล้งแซวออกมาอย่างขำๆ


“จัดบ้านมึงสิ กูไม่ได้ลังเล กูแค่งง ว่าไอ้นิคมันเอาเดย์กับกุ้งแม่น้ำมาเทียบกันได้ไงวะ มันฟินไม่เหมือนกันเว้ย กุ้งแม่น้ำ มันฟินที่ปาก แต่....” อิฐชะงักคำพูดตัวเอง เพราะดันนึกได้ว่าเผลอพูดเรื่องน่าอายออกไป


“แต่กับผัว มึงฟินที่ก้นอ่ะดิ ฮ่าๆๆ” นิคพูดต่อให้ ก่อนจะหัวเราะขำ อิฐขยำกระดาษทิชชู่ปาใส่หัวเพื่อนตัวเองทันที


“มึงนี่ชวนพาเข้าเรื่องจังไรตลอด เนี่ย มึงเห็นมั้ยเดย์ ไอ้นิคมันเป็นแบบนี้ กูเลยเผลอติดนิสัยมันมาด้วยเลย” อิฐหันไปฟ้องเดย์ ที่นั่งยกยิ้มอยู่เงียบๆ


“กูอยู่กับมันมากกว่ามึงอีก กูยังไม่ติดนิสัยมันเลย” นีลพูดออกมาบ้าง นิคก็หัวเราะเยาะอิฐอย่างขำๆ


“แหม่ ช่วยกันดีจริงๆนะมึงสองคนน่ะ” อิฐเถียงไม่ออก ทุกคนก็นั่งยิ้มขำ แล้วกินอาหารกันต่อ อิฐมีขอสั่งกุ้งแม่น้ำเพิ่ม เดย์ก็ไม่ขัดอะไร เพราะเขาอยากพาอิฐมาผ่อนคลาย มากินของอร่อยๆอยู่แล้ว แต่อิฐก็ขอสั่งเพิ่มเรื่อยๆ จนในรอบที่ 4 เดย์ยกมือห้ามเมื่ออิฐทำท่าจะเรียกพนักงาน


“พอ อิฐ มึงกินไปกี่ตัวแล้ว ถ้ามึงจะสั่งเพิ่มอีก กูว่ากูไปหาซื้อที่แล้วลงทุนเลี้ยงกุ้งให้มึงกินโดยเฉพาะจะดีกว่ามั้ย” เดย์แกล้งเหน็บคนรักกลับไป อิฐยิ้มแหยๆ


“ก็มันอร่อย” อิฐตอบเสียงอ้อมแอ้ม เดย์พยักหน้าไปทางนิคและแม็ค


“มึงดูนั่น สองคนนั้นกินรวมกัน ไม่เท่ามึงกินคนเดียวเลยนะ เดี๋ยวมึงจะจุกท้อง” เดย์บอกออกมา อิฐทำหน้ามุ่ยๆ


“มันกินได้ก็ให้มันกินเหอะเฮีย ดูอย่างไอ้แม็คสิ จะกินอะไรทีต้องคอยแสกนแล้วแสกนอีกว่าจะแพ้มั้ย กินอะไรก็ไม่ได้มากแบบคนอื่นเค้า” นันพูดออกมา


“ถ้ามึงจะกินอีกกูไม่ว่านะอิฐ แต่กลับไป มึงห้ามไปกินเค้กต่อ” เดย์ต่อรองขึ้นมา ทำให้อิฐส่ายหน้าไปมาอย่างรวดเร็ว


“ไม่กินแล้ว แต่กลับไปที่พักมึงต้องให้กูกินเค้กนะ” อิฐรีบพูดออกมาทันที


“โอ้วว เค้กชนะทุกสิ่ง ต่อให้กุ้งราคาตัวเป็นพัน ก็ยังแพ้เค้กชิ้นแค่ไม่กี่สิบบาท” นันพูดออกมาอย่างขำๆ คนอื่นๆก็หัวเราะเบาๆ


“เออ แต่แค่ชิ้นเดียวพอ” เดย์ตอบตกลง ไม่ใช่ว่างก ไม่ใช่ว่ามันแพง ต่อให้ราคาถูก แล้วอิฐกินเยอะแบบนี้ เขาก็ห้าม เพราะห่วงเรื่องอิฐจะปวดท้องมากกว่า


“โอเค งั้นกูไม่กินกุ้งละ พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่” อิฐพูดยิ้มๆ


“เฮีย ผมว่าเฮียจะเลี้ยงมันไม่ไหวแล้วนะ กินอะไรขนาดนั้น กลับไปกรุงเทพฯก็ไปชั่งน้ำหนักด้วยนะไอ้อิฐ” นันแกล้งแซวออกมาอีก


“กูไม่อ้วนเว้ย หุ่นกำลังดี” อิฐรีบเถียงกลับไป แต่ก็ก้มมองร่างกายตัวเองเหมือนกัน


“อ่อ ลืมไป เดี๋ยวเฮียเดย์พาเบิร์น” นันยังแซวออกมาอีก อิฐก็เอาก้อนน้ำแข็งปาใส่อย่างหมั่นไส้


“เรียกคิดเงินเลยเหอะ เดี๋ยวไปนั่งดื่มที่ที่พักกันต่อดีกว่า” นีลบอกออกมาเพราะตอนกลางคืน ตรงล็อบบี้ที่พัก จะเปลี่ยนเป็นบาร์เหล้าให้คนภายนอกเข้ามาดื่มและฟังเพลง ดูบอลได้ ทุกคนก็เห็นด้วย เดย์เลยเรียกพนักงานมาเก็บเงิน มื้อนี้เดย์ขอเป็นคนจ่าย และเมื่อจ่ายเงินเรียบร้อยก็พากันเดินออกมาที่รถ


“ไอ้นัน เดี๋ยวมึงรีบขับหน่อยนะ” อิฐพูดขึ้น


“ทำไมวะ” นันถามกลับ


“กูปวดฉี่ อยากเข้าห้องน้ำ” อิฐบอกออกมาตรงๆ


“อ่าว แล้วทำไมมึงไม่เข้าห้องน้ำในร้านล่ะวะ” นันถามกลับ อิฐหันมามองหน้าเดย์นิดๆ ก่อนจะยิ้มแหยๆ


“แหะแหะ บรรยากาศในร้านมันดูขลัง จนกูไม่กล้าไปเข้าห้องน้ำว่ะ เลิกถามมากเหอะ กลับที่พักกัน” อิฐตอบแล้วเร่งให้ทุกคนขึ้นรถ



+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++50%+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++



เมื่อกลับมาถึงที่พัก อิฐก็ขึ้นไปเข้าห้องน้ำบนห้อง ก่อนจะลงมาสมทบกับคนอื่นๆ ที่มานั่งดื่มกันต่อตรงส่วนชั้นล่างของที่พัก ซึ่งทางเจ้าของที่พัก ดัดแปลงสวนเล็กๆหน้าที่พักและตรงบริเวณล็อบบี้เป็นร้านเหล้าเล็กๆ ชิลๆ เปิดเพลงเบาๆ และปิดแค่เที่ยงคืนเท่านั้น เพื่อความเป็นส่วนตัวของคนที่มาพัก กลุ่มของเดย์นั่งอยู่ด้านในตรงล็อบบี้ สั่งเครื่องดื่มมาดื่มกันเล็กน้อย

“เดย์ๆ กูกินเค้กนะ” อิฐพูดขอคนรักเมื่อลงมานั่งข้างๆ


“กินไหวงั้นเหรอ” เดย์ถามกลับไป เพราะอิฐกินกุ้งมาเต็มที่แล้ว อิฐพยักหน้ารับทันทีเพราะความอยากกิน

“งั้นก็ไปสั่ง” เดย์บอกกลับ อิฐยิ้มกว้างรีบชวนนีลไปเลือกเค้กในตู้ทันที เพราะที่นี่นอกจะขายเหล้าแล้ว ก็มีพวกเครื่องดื่มต่างๆด้วย


“พี่ปอมครับ เอาสตอเบอรี่ชีสเค้ก 1 ชิ้น เค้กมะพร้าว 1 แล้วก็ เครปเค้กช็อคโกแลต 1 ครับ” อิฐบอกกับเจ้าของที่พัก


“ไอ้อิฐ มึงขอเดย์มันรึยังเนี่ย” นิคถามขึ้นทันทีด้วยความตกใจ เมื่อเพื่อนรักเล่นสั่งเค้ก 3 ชิ้น


“ขอแล้ว เดย์มันบอกว่าให้กินได้” อิฐบอกกลับไป ขณะที่เจ้าของที่พักกำลังจัดเค้กใส่จานให้อิฐ


“แต่ไม่ได้บอกใช่มั้ยว่าจะกิน 3 ชิ้นน่ะ” นิคพูดดักคอ อิฐเอี้ยวตัวไปมองเดย์ที่นั่งคุยอยู่กับนันเล็กน้อย ซึ่งเดย์ไม่ได้หันมามองอิฐ


“นั่งกินตรงนี้สักชิ้นก่อนละกัน เดี๋ยวค่อยถือไปนั่งกินที่โต๊ะต่อ มึงนั่งกับกูก่อน อย่าเพิ่งรีบกลับโต๊ะ” อิฐพูดขึ้น เพราะใจก็กลัวเดย์ว่าเหมือนกัน แต่อีกใจก็อยากกิน


“เดี๋ยวพี่เค้าตีบิลออกมา ก็ต้องเห็นอยู่ดี” นิคบอกออกมาอย่างเหนื่อยใจ กับความชอบกินเค้กของเพื่อน


“พี่ปอมๆ ผมขอจ่ายค่าเค้กก่อนได้มั้ย แล้วเดี๋ยวตอนคิดเงินค่าเหล้า พี่ก็ไม่ต้องรวมค่าเค้กไปด้วย” อิฐหันไปพูดกับเจ้าของที่พัก


“ได้ครับ” ปอมตอบกลับ ก่อนจะคิดเงินค่าเค้กก่อน อิฐก็จ่ายเงินไปทันที แล้วก็นั่งกินเค้กอยู่ตรงบาร์หน้าเคาน์เตอร์จนหมด 1 ชิ้นในเวลารวดเร็ว


“เดี๋ยวได้จุกตายห่า” นิคบอกออกมาพร้อมกับทำหน้าเหยเก เมื่อเห็นเพื่อนรักกินเค้ก


“เรื่องของกูน่า ป่ะ กลับโต๊ะกัน” อิฐพูดชวนนิคก่อนจะพากันเดินถือเค้กอีก  2 ชิ้นกลับมาที่โต๊ะ เมื่อนั่งลง เดย์ก็หันมามองอิฐทันที


“นั่งทำอะไรอยู่ กว่าจะกลับโต๊ะ” เดย์ถามเสียงนิ่ง ทำให้อิฐชะงักไปนิด เพราะนึกว่าเดย์ไม่ได้สนใจมองตนเองสักเท่าไร


“ก็นั่งเลือกอยู่ ว่าจะกินอะไร” อิฐตอบเสียงอ้อมแอ้ม พร้อมกับมองหน้านิคที่แอบยิ้มขำ

“2 ชิ้น จะกินหมดรึเปล่า” เดย์ถามออกมาอีก เมื่อเห็นว่าอิฐสั่งเค้กมากินสองชิ้น


“หมดสิ สบายมาก อ่อ เดย์ กูจ่ายเงินไปแล้วนะ พี่ปอมเค้าให้จ่ายแยกบิล” อิฐบอกออกมาไม่เต็มเสียงนัก เพราะโกหกคนรัก เดย์พยักหน้ารับ แล้วไม่ได้พูดอะไรต่อ ทุกคนนั่งดื่มนั่งคุยกันจนถึง 5 ทุ่ม ก็พากันขึ้นห้องเพื่อนอนพัก เพราะพรุ่งนี้จะต้องไปไหว้พระกันต่ออีก อิฐรู้สึกมวนๆท้องก่อนจะขึ้นห้องนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้บอกเดย์ และเมื่อขึ้นห้องทั้งสองต่างอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อเข้านอน


“เป็นอะไร” เดย์ถามขึ้น เมื่อเห็นอิฐเบ้หน้านิดๆอิฐส่ายหน้าไปมาทันที


“เปล่า” อิฐตอบกลับ เพราะไม่อยากให้เดย์รู้ อิฐเปิดทีวี แล้วนั่งดูอยู่ตรงปลายที่นอน โดยนั่งเอาหัวพิงกำแพงเอาไว้ เนื่องจากเดย์ให้อิฐนอนด้านใน ส่วนเดย์ก็นอนดูทีวีอยู่


“ทำไมไม่นอนดูดีๆหะอิฐ” เดย์ถามออกมาอีก เมื่อเห็นว่าอิฐนั่งเอาหัวพิงกำแพง


“กูยังไม่ง่วงอ่ะ นั่งดูดีกว่า” อิฐตอบกลับมา แอบเอามือกุมท้องและลูบเบาๆ เพราะอาการปวดแบบจุดเสียดมันมากขึ้นเรื่อยๆ รู้ตัวถ้ายิ่งนอนก็ยิ่งปวด อิฐปวดจนเหงื่อซึม ทั้งๆที่เปิดแอร์เย็นเฉียบ เดย์เองก็นอนมองคนรักอยู่สักพักใหญ่ๆ ก่อนจะลุกนั่ง


“จะบอกดีๆมั้ยอิฐ ว่าเป็นอะไร” เดย์ถามเสียงติดดุนิดๆ เขาพอมองออกว่าอาการของคนรักไม่ปกติ อิฐหันมามองเดย์พร้อมกับเม้มปากนิดๆ


“เปล่า” อิฐก็ยังไม่บอกออกมาตรงๆ


“อิฐ อย่าให้กูหงุดหงิดไปมากกว่านี้ ปวดท้องใช่มั้ย กูเห็นมึงนั่งเอามือกุมท้องมาตั้งนานแล้วนะ แถมสีหน้าก็ยังซีดอีก อยากให้กูโมโหมากใช่มั้ยหะ” เดย์ว่าออกมาเสียงเข้ม อิฐสะดุ้งเล็กน้อย แล้วทำหน้าเหมือนจะร้องไห้


“ปะ...ปวดท้อง” อิฐบอกออกมาเสียงอึกอัก เดย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ เพราะพอจะเดาได้


“กินเค้กไปกี่ชิ้น” เดย์ถามต่อ อิฐก้มหน้าไม่กล้ามองตาเดย์


“สะ..สอง” อิฐบอกเสียอ้อมแอ้ม


“กี่ชิ้น” เดย์ถามย้ำเสียงเข้ม อิฐนั่งเงียบไปนิด


“3” ในที่สุดอิฐก็ยอมสารภาพแต่โดยดี เดย์ถอนหายใจออกมาหนักๆ จริงๆแล้วเขารู้ว่าอิฐกินเค้กไป 3 ชิ้น เพราะก่อนจะขึ้นห้อง เขาเดินไปถามปอมมาก่อนแล้ว ยอมรับว่าหงุดหงิดคนรักที่โกหก คิดว่าจะคาดคั้นและจะคุยเรื่องนี้ แต่พอเห็นว่าอิฐมีสีหน้าและอาการไม่ค่อยดีนัก เขาเลยสังเกตอยู่เงียบๆก่อน จนมั่นใจว่าอิฐต้องปวดท้องแน่ๆ เขาถึงได้ถามออกมา


“มึงเป็นเด็กเหรออิฐ ทำไมจะต้องโกหก แล้วเตือนอะไรไป เคยฟังบ้างมั้ย ไหนว่าดูแลตัวเองได้แล้วไง” เดย์อดไม่ได้ที่จะบ่นใส่ อิฐนั่งเม้มปากนิดๆ

“ปวดยังไง บอกอาการมาดิ๊” เดย์ถามต่อ เมื่อเห็นคนรักนั่งน้ำตาคลอ


“มันจุก แล้วก็เสียดตรงนี้” อิฐพูดพร้อมกับวางมือตรงตำแหน่งที่ปวดท้อง เดย์ส่ายหน้าไปมาพร้อมกับถอนหายใจหนักๆ


“กรดไหลย้อน อาหารไม่ย่อยแน่ๆ ไม่รู้อดอยากจากไหน กินไม่บันยะบันยัง” เดย์บ่นไม่หยุด พร้อมกับลุกยืน


“เลิกบ่นสักทีสิ ยิ่งได้ยิน ก็ยิ่งปวด” อิฐโวยออกมาไม่เต็มเสียงนัก พร้อมกับเอาหัวไปพิงกำแพงเหมือนเคย


“มันน่าตีซ้ำด้วย รออยู่นี่แหละ เดี๋ยวกูไปดูยาให้” เดย์บอกออกมาก่อนจะลุกเดินออกจากห้อง แล้วลงไปที่ล็อบบี้ เพื่อขอยามาให้อิฐแต่ทางที่พักมีแค่ยาธาตุ แต่ก็แนะนำว่ามีร้านขายยาเปิด 24 ชม. อยู่ใกล้ๆ เดย์เลยเดินไปซื้อแล้วกลับมาหาอิฐ


“ทำไมไปนาน” อิฐถามเสียงแผ่ว ใบหน้ายังเหยเก เพราะอาการปวดไม่ลดลงเลย


“เดินไปร้านขายยาตรงหัวมุมมา มึงมากินยาได้ละ” เดย์พูดเสียงนิ่ง พยายามข่มอารมณ์หงุดหงิดของตัวเองไว้ก่อน อิฐเองก็รู้สึกผิด ที่ทำให้คนรักต้องเดินไปซื้อยามาให้ เดย์เอายาให้อิฐกิน แล้วลุกไปปิดไฟดวงหลักเปิดแค่ไฟในห้องน้ำ พอให้มีแสงออกมา ก่อนจะมานั่งมองคนรัก ที่ยังคงนั่งท่าเดิมอยู่ ต่างฝ่ายต่างไม่พูดอะไร อิฐไม่กล้ามองมาทางเดย์สักเท่าไร เพราะไม่อยากเห็นสายตาดุๆของคนรัก

“ง่วงรึเปล่า” เดย์ถามขึ้นหลังจากเงียบกันไปสักพัก มีแค่เสียงทีวีเท่านั้น อิฐพยักหน้ารับ


“ง่วง แต่มันนอนไม่ได้ มันปวด” อิฐพูดเสียงสั่น เดย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะขยับไปนั่งบนที่นอน แล้วพิงกำแพงไว้


“ขยับมานั่งนี่ มาพิงกูไว้” เดย์บอกออกมา


“มึงจะเมื่อย” อิฐบอกกลับ


“ไม่เมื่อยหรอกน่า ขยับมาได้แล้ว อีกสักพักก็หายปวด” เดย์บอกออกมาอีก อิฐเลยขยับไปนั่งบนที่นอนตรงระหว่างขาของเดย์ แล้วเอนตัวพิงอกแกร่งของเดย์เอาไว้ ท่านี้ทำให้อิฐสบายตัวบ้าง แต่ยังไม่ได้หายปวดเสียทีเดียว เดย์ก็ยกมือข้างหนึ่งมาลูบหัวของอิฐเบาๆ

“ง่วงก็หลับไป เดี๋ยวกูพาลงนอนเอง” เดย์บอกออกมาด้วยน้ำเสียงปกติ


“อืม” อิฐตอบรับในลำคอ เพราะเขาทั้งง่วงทั้งปวดท้อง เดย์ก็นั่งดูทีวีไปเรื่อยๆ ด้วยความที่ตะลอนมาทั้งวัน พออาการปวดท้องเริ่มบรรเทา อิฐก็เผลอหลับไปด้วยความเพลีย ขณะนั่งพิงซบเดย์อยู่อย่างนั้น เดย์เองก็พอจะรู้ว่าอิฐหลับไปแล้ว เขาก็ค่อยๆจับตัวคนรักให้เอนลงนอนดีๆ อิฐเบ้หน้านิดๆ พร้อมกับปรือตาขึ้นมาเล็กน้อย


“ดีขึ้นบ้างยัง” เดย์ถามออกมา


“ดีขึ้นแล้ว แต่ก็ยังปวดนิดๆ” อิฐบอกเสียงแผ่ว


“งั้นนอนไป” เดย์บอกเสียงทุ้ม ก่อนจะลงนอนข้างๆอิฐ แล้วดึงอิฐมานอนซุกอกเขาเอาไว้ก่อน อิฐก็หลับลงไปอีกครั้งในเวลาอันรวดเร็ว

“เฮ้อ ดื้อฉิบหาย” เดย์บ่นออกมาไม่จริงจังนัก ก่อนจะใช้รีโมทปิดทีวี แล้วนอนหลับตามอิฐไปในเวลาไม่นานเช่นเดียวกัน



+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++



เช้า

เดย์ตื่นขึ้นมาก่อนอิฐ ทั้งๆที่หลับทีหลัง เพราะเขายังห่วงอิฐอยู่ เดย์เดินออกไปจากห้องพัก พอดีกับที่นันและแม็คเพิ่งออกมาจากห้องเหมือนกัน

“กำลังจะมาเรียกให้ลงไปกินข้าวเช้าพอดีเลยเฮีย” นันบอกออกมา พวกเขายังไม่ได้อาบน้ำ แค่จะลงไปกินข้าวเช้ากันก่อน


“เค้าให้เอาขึ้นมากินบนห้องรึเปล่า” เดย์ถามกลับไป นันเลิกคิ้วนิดๆ


“ทำไมเหรอเฮีย แอ่ะ หรือว่าเมื่อคืนหนัก อิฐมันอ่อนว่ะ สู้ไอ้แม็คไม่ได้” นันพูดออกมาอย่างขำๆ


พลั่ก..


แล้วนันก็โดนแม็คทุบเข้ากลางหลังทันทีเช่นกัน

“มือหรือตีน” นันถามกลับไป แม็คมองนันด้วยสายตาขุ่นๆ แต่นันก็ยกยิ้มขำ ไม่ได้โกรธที่คนรักทุบหลังแต่อย่างไร ได้แต่พยักหน้าใส่คาดโทษเอาไว้ก่อน


“เออ หนัก ไม่ได้หนักแบบที่มึงคิด แต่มันน่ะ แดกหนักไปหน่อย เมื่อคืนปวดท้อง กูต้องเดินไปซื้อยาตอนเที่ยงคืนกว่ามาให้ นอนก็ไม่ได้ กูต้องนั่งประคองกว่าจะหลับ อย่างกะเลี้ยงลูก นี่ยังไม่รู้เลยว่าตื่นมาจะเบาลงบ้างยัง เลยกะจะลงไปเอาข้าวขึ้นมาให้มันกิน” เดย์บ่นออกมายาวเหยียด นีลกับนิคเปิดประตูออกมาพอดี


“มีอะไรกันวะ” นีลถามขึ้นอย่างงงๆ


“ไอ้นิคทำไมเมื่อคืนไม่คิดจะห้ามเพื่อนมึงบ้างเลย ให้แดกเค้กเข้าไปได้ยังไง 3 ชิ้น” เดย์พูดกับนิค แต่ไม่ได้คิดว่าจริงจังนัก นิคหัวเราะขำออกมา


“มึงรู้แล้วเหรอวะ ฮ่าๆ แล้วมึงคิดว่ากูห้ามเมียมึงได้มั้ยล่ะ กูห้ามแล้วนะ แต่เมียมึงดื้อเอง” นิคว่าออกมาอย่างขำๆ


“เออ ดื้อจนเมื่อคืนปวดท้องนอนไม่ได้เลยไง” เดย์พูดออกมาอย่างเหนื่อยใจ


“จริงดิ แล้วนี่มันเป็นไงบ้างอ่ะ” นิคถามออกมาอย่างตกใจ


“ยังไม่ตื่น เดี๋ยวรอดูอาการก่อน ถ้าไม่ดีขึ้นกูคงให้มันนอนพัก เดี๋ยวลงไปหาข้าวให้มันก่อน” เดย์บอกกลับไป


“เออๆ กูจะได้ขึ้นมาดูมันด้วย” นิคพูดขึ้น ก่อนที่จะพากันลงไปที่ชั้นล่าง ซึ่งทางที่พักจะมีอาหารเช้าให้เลือก 2 แบบ คือ ข้าวต้ม และ อเมริกันเบรกฟัส   เดย์คุยกับปอมเจ้าของที่พักแล้ว เขาให้เอาขึ้นมาทานบนห้องได้ แต่ต้องเก็บลงมาให้ด้วย เดย์เลยเอาข้าวต้มทั้งของเขาและอิฐขึ้นไปบนห้องพัก เมื่อเข้าไปในห้อง ก็เห็นว่าอิฐนั่งงัวเงียอยู่บนที่นอน


“ไปไหนมา” อิฐถามเดย์เสียงแผ่ว เดย์วางถาดใส่ชามข้าวต้มลงบนพื้นห้อง


“ไปเอาข้าวเช้ามาให้ เป็นไงบ้าง ยังปวดอยู่รึเปล่า” เดย์ถามเสียงเรียบ อิฐส่ายหน้าไปมา


“ไม่ปวดมากเหมือนเมื่อคืนแล้ว แค่มวนๆนิดหน่อย” อิฐบอกกลับ


“งั้นก็เดี๋ยวกินข้าว จะได้กินยาอีกรอบ” เดย์บอกเสียงติดดุนิดๆ อิฐมองหน้าเดย์ด้วยสีหน้าหงอยๆ


“ขอโทษ” อิฐพูดออกมาเสียงแผ่วเบา


“ทีหลังพูดเตือนอะไรก็ฟังบ้าง จะได้ไม่ต้องมานั่งพูดขอโทษแบบนี้บ่อยๆ ลุกไปล้างหน้าแปรงฟัน” เดย์พูดสั่งออกมา อิฐก็รีบลุกไปอย่างรวดเร็ว เพราะกลัวโดนดุอีก ก่อนจะมานั่งกินข้าวต้มพร้อมกับเดย์ ด้วยสีหน้าหม่นๆ

“แล้วจะไปไหว้พระไหวรึเปล่า” เดย์ถามขึ้นหลังจากนั่งกินไปสักพัก


“ไหวสิ” อิฐรีบตอบทันที


“ไหวก็ดี ถ้าไม่ไหวจะให้นอนเฝ้าห้องคนเดียว” เดย์ว่าออกมา อิฐเลยนั่งเงียบไม่กล้าเถียงอะไรออกมาอีก เดย์ได้แต่นั่งส่ายหน้าไปมาอย่างอ่อนใจ



++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++100%++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++



2  Be  Con 

 +++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


จัน คือใคร?

ถ้าอ่านเล่มสเปเชียลลูกชายยอนิม ในตอนของเดย์อิฐ

คงจำกันได้นะคะ

ภาคนี้ คนเยอะ


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น