HmanHentai

ดรอปเรื่องนี้ยาวๆ เบื่อดราม่า อย่าเสียเหรียญทองซื้ออ่านเด็ดขาด

ตอนที่ 11 โรงเรียนเดิมในบรรยากาศใหม่

ชื่อตอน : ตอนที่ 11 โรงเรียนเดิมในบรรยากาศใหม่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ธ.ค. 2560 02:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 11 โรงเรียนเดิมในบรรยากาศใหม่
แบบอักษร

ตอนที่ 11 โรงเรียนเดิมในบรรยากาศใหม่

“ฟู้ว ...คุณไอโกะจอดตรงนี้แหละครับ” ผมพ่นลมหายใจออกฟอดใหญ่ ตอนนี้รู้สึกดีชะมัดที่เห็นป้ายชื่อโรงเรียน อืม...ผมอ่านป้ายชื่ออีกรอบ โรงเรียนมัธยมโดรัน โอเค ผมถอนหายใจ ฟู้วววว ตอนอยู่ในรถผมนึกชื่อโรงพยาบาลเตรียมไว้เป็นสิบๆ แห่ง เห้อ...ผมจะไม่นั่งรถที่คุณไอโกะขับอีกตลอดชีวิตผมสาบาน

“ตอนเย็นฉันจะมารับ ไม่ต้องเตรียมอะไรมาทั้งนั้น ยืนรอฉันที่นี่ตรงนี้ก็พอ” เอี๊ยดดดดดดดดด ควันยางโขมงส่งกลิ่นไหม้หึ่ง แถมยังเรียกสายตาของนักเรียนมาให้อีก เยี่ยมคุณไอโกะ อย่างน้อยก็น่าจะฟังที่ผมจะพูดซักหน่อยนะ “เอาที่อยู่มาครับ ต่อให้เป็นนรกผมก็จะไปรอคุณเอง ไม่ต้องมารับ...”

ผมพูดกับท้ายรถสีแดงซึ่งห่างไกลออกไปสุดสายตา

“นั่นใครน่ะ นักเรียนใหม่เหรอ” เสียงกระซิบคุยหลังจากเสียงกรี๊ดกร๊าดตกใจเสียงรถ

“หน้าคุ้นๆ นะเธอ แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก”

“ใครวะ หมั่นไส้แม่งฉิบฉาย อยากอัดหน้าหล่อมันซักป๊าบสองป๊าบ”

“ตัวมันใหญ่นะ มึงจะไหวเหรอ”

“ฮ่าๆ พูดไปงั้น เดี๋ยวมันก็โดนพวกมาเอดะจัดการเอง เด่นแบบนี้ รวยแบบนี้ มาเอดะมันชอบ”

“นั่นสิ ฮ่าๆ”

ผมไม่สน ผมไม่ตอบ ขาผมมีหน้าที่ก้าวโรงเรียน และ ตามีหน้าที่มองหาพวกมาเอดะ 

แต่ดันไปเจออีกคน

รถยุโรปคันโตสีดำเลื่อนมาจอดช้าๆ ผมจำรถคันนี้ได้ดี ยิ่งไปกว่านั้นสาวสวยที่ออกมาจากรถผมก็รู้จัก รู้จักดีเลยแหละ

“สวัสดีค่ะ คุณคานะ” ข้ารับใช้เธอมายืนรอรับเหมือนเคย เจ้าหญิงคานะ (KanaHime) ไอดอลประจำโรงเรียนเสด็จแล้ว

ผมทำเหมือนเคย ห้ามเข้าไปทัก ห้ามทำเป็นรู้จักเธอเด็ดขาด ยืนรออยู่เงียบๆ จนกว่าเธอจะเดินเข้าอาคารเรียนไปพร้อมกับฝูงสาวๆ แฟนคลับเธอ ... ชมรมแฟนคลับKanaHime ไม่รับผู้ชาย

ผมเดินมาถึงหน้าห้องเรียน ป้ายปี2ห้องCแขวนอยู่ด้านบนเหมือนเดิม

ฮามาดะ ฮิโรกิ กำลังยืนม่อผู้หญิงห้องข้างๆ อยู่ริมระเบียงทางเดิน

“มองอะไร อยากโดนไงซึ้ส” กร่างโชว์หญิงใส่ตูอีกมึ้งงง

“เปล่า ..” ผมตอบแล้วเดินเข้าห้องไป ไม่มีใครจำผมได้ บางทีถ้าผมไม่ไปหาพี่เรย์นะทุกวัน เธอก็อาจจำผมไม่ได้เหมือนกัน ‘ว้าว ไดอิจิ หล่อขึ้นนะเนี่ย’ อยากได้ยินพี่เรย์นะพูดแบบนี้ฉิบ

“เขานั่งตรงนั้น ...ตรงนั้นน่ะมันของ” กลุ่มสาวเกือบแกลจับกลุ่มพูดกันอยู่ดีๆ พอเห็นผมนั่งโต๊ะตัวเดิม ตาวาวๆ ของพวกเธอเลยเปลี่ยนไปเป็นสงสัย

“ไอ้ขยะอ้วนจิ” และแล้วฉายาผมก็มาดังออกมาจากกลุ่มพวกเธอ

(ไดอิจิ---เดบุจิ*—อ้วนจิ การแปลงชื่อเป็นเรื่องปกติ ญี่ปุ่นไม่มีชื่อเล่นDebuแปลว่าอ้วน ส่วนไอ้ขยะKuzu (เศษ) ก็มาจากkatsuragi)*

“ใช่เลยพอดูดีๆ แล้วคล้ายมาก มันไปทำอะไรมาเนี่ย”

“ลาหยุด1อาทิตย์พอกลับมา จากอ้วนจิเป็นโอจิ (Ōji เจ้าชาย) ไปซะแล้ว ซี๊ดดด”

“อย่านะแก ถ้าพวกมาเอดะเห็นแกทำหน้าอย่างนี้ แกได้เดินขาถ่างแน่ๆ”

ผมยิ้มรับคำชม และไม่สนคำนินทา มาเอดะมันจะมาได้ยังไงแก๊งลูกพี่มันโดนผมถล่มไปวันก่อน ป่านนี้คงร้องลั่น ขาสั่นพั่บๆ อยู่ที่ไหนซักที่ ที่ไม่ใช่แหล่งซ่องสุมเดิมของแก๊งมัน

“คุณฮามาดะ เข้าห้องได้แล้ว” อาจารย์สาวดุเสียงเข้ม ฮามาดะเดินยิ้มหน้าบา่นเข้าห้องมาพร้อมกับอาจารย์คาดะ

มันเดินผ่านผมไปไม่ได้มอง มันอาจไม่สนใจอะไรก็ได้ ทั้งชีวิตไอ้ฮามาดะทำเป็นแค่ตามตูดกับม่อสาวๆ ของมาเอดะแค่นั้น อ่อเกือบลืม ความสามารถพิเศษอีกอย่างของมัน สร้างรอยแผลให้ผม

โชคดีที่ไอ้ตัวปัญหาอย่างมาเอดะไม่มา ฮามาดะตัวมันเองไม่มีใครอยากติดตามอยู่แล้ว พอมาเอดะไม่อยู่ลูกกระจ๊อกไม่อยู่ มันก็เหลือตัวคนเดียว ง่ายขึ้นเยอะ

ครูคาดะอาจารย์โฮมรูมกำลังขานชื่อนักเรียน ทีละคน จนมาถึงผม

“คัทสึรากิ ไดอิจิ”

“ครับ”

“..อ่าว..นี่เธอ” ครูคาดะทำท่าเหมือนจะขยับแว่น เธอช็อกกับอะไรบางอย่างจนลืมไปว่าวันนี้ใส่คอนแทคเลนส์

“ครับ คัทสึรากิครับ”

นอกจากเธอแล้วคนในห้องก็ด้วย เสียงฮือฮาของเด็กจากห้องCสร้างความประหลาดใจให้กับห้องอื่น เด็กห้องA กับ B ซึ่งปกติเรียบร้อยที่สุดบางคนโผล่หน้าเข้ามา ผู้หญิงบางคนกรี๊ด และเสียงทั้งหมดก็หยุดลงเมื่ออาจารย์คาดะได้สติ

"เงียบ!" เธอดุ "กลับห้องเรียนของพวกเธอได้แล้ว"

จากนั้นก็จ้องมาทางผม

“คุณคัทสึรากิ เย็นนี้ไปหาครูที่ห้องพักครูด้วย เรามีเรื่องต้องคุยกันหลายเรื่อง”

“เข้าใจแล้วครับ”

พอพูดเสร็จ สะโพกแน่นๆของเธอก็โยกย้ายพาหน้าอกตึงๆออกจากห้องไป


“คาดะจังนัดมึงตอนเย็น แต่ตอนเที่ยงมึงมีนัดกับกูที่ห้องชมรมไอ้ขยะ”

“แหม...คุณฮามาดะ บังเอิญมาก ผมอยากเล่นอเมริกันฟุตบอลอยู่พอดี ตอนเที่ยงเราไปเล่นกันนะครับ”

“ทุกคน ไปดูผมเล่นอเมริกันฟุตบอลหน่อยนะ” ผมตะโกน ไม่มีเสียงตอบรับ ฮามาดะใช้หน้ามันขู่เพื่อนร่วมชั้นที่ไม่เคยคิดว่าผมเป็นเพื่อนซักครั้งได้อยู่หมัด

{True Heart} 49/99

{ค่าความปรารถนา –15P}

การเรียนมันง่ายอย่างนี้นี่เอง สงสัยอะไรก็ถามอาจารย์ผู้สอนได้ตรงๆจากใจ แม้แต่คำตอบที่ถูกต้องเขาก็บอก

ไอ้อ้วน ไอ้โง่ ไอ้เซ่อ หายไปจากชีวิตของ คัทสึรากิ ไดอิจิ โดยสมบูรณ์

ผมตอบที่อาจารย์ถามได้ถูกหมด โดยไม่ต้องใช้หนังสือ

ผมแก้โจทย์เลขยากๆ บนกระดานโดยการถามหัวหน้าห้อง อื๊ม สะดวกดี

คัทสึรากิคนใหม่ เป็นคำพูดติดปากของผู้หญิงห้อง Cไปแล้ว

พักกลางวัน ผมใช้สกิลเดินไวอ้อมไปลงด้านหลังอาคารเรียน

หน้าห้องชมรมไม่มีใครอยู่ ไม่ใช่แค่คนในชมรมผม ทุกชมรมไม่มีใครก็ผ่านมาที่ห้องสุดท้ายของสนามโรงเรียน เป็นที่รู้กันว่า แถวนี้ห้ามเข้า ผมบิดลูกบิดที่ไม่เคยล็อกออกแล้วเปิดประตูห้องค้างไว้ไล่กลิ่นอับ จากนั้นก็ไปหยิบลูกบอลของชมรมฟุตบอลมาเดาะเล่นฆ่าเวลา ชมรมอเมริกันฟุตบอลแต่มีลูกกลมๆ ของทุกชมรมอยู่ ไม่ว่าจะเป็น ลูกฟุตบอล บาสเกตบอล เบสบอล เทนนิส หรืออะไรก็ตามที่มันใช้ปาใส่หน้าผมได้ พวกมันก็ไปสรรหามา เยี่ยม

ผมเดาะบอลไปด้วยคิดเรื่องราวเก่าๆ ของชมนี้ไปด้วย พอรู้ตัวอีกที รอบๆ ตัวผมก็ไม่ได้ว่างเปล่าอีกแล้ว

“นายอยู่ชมรมฟุตบอลเหรอ ไม่เคยเห็นหน้าเลย”

{ฉันคุ้นหน้ามันนะ แต่นึกไม่ออกซักทีว่าเป็นใคร}

“เปล่าครับ ผมอยู่ชมรมอเมริกันฟุตบอล” ผมตอบ แต่ขาก็ยังเดาะบอลอยู่

“อย่ามาบ้าน่ะ นายก็รู้ชมรมนี้เป็นยังไง” ไอ้คนถามผมเห็นวิ่งอยู่ในลานทุกเย็น น่าจะเป็นคนในชมรมกรีฑาหรือเปล่านะ ช่างเถอะ มีอะไรน่าเบื่อกว่าการรออัดไอ้ฮามาดะไหม ผมเตะบอลลอยขึ้นฟ้าไป มันสูงซะจนแดดจ้าๆ ในตอนเที่ยงบดบังลูกบอลจนมิด คนที่มุงดูผมอยู่เงยหน้ายกมือขึ้นมาบังแดดมองหา ผมยกเท้ารอในตำแหน่งที่มันจะตก แล้วก็ กึก! ลูกบอลมาหยุดอยู่กับเท้า

เสียงปรบมือ เสียงกรี๊ดกร๊าด น่ารำคาญชะมัด

“ชมรมนี้....แล้วมันเป็นยังไงวะ” เสียงฮามาตะโกนมาแต่ไกล โอ้ว มันเดินมากับผู้หญิงด้วย ... คุ้น คุ้นๆ แฮะ ......จิอากิ เหอะ หึหึ หาใครไม่ได้มึงก็ไปลากคนหัวอ่อนอย่างจิอากิมาสินะ

ไอ้ฮามาดะ สงสัยต้องโดนอาวุธหนักแล้วล่ะมึง

อ่าว.. ไอ้คนถามเมื่อกี้นึกขึ้นได้ว่ายังวิ่งไม่เสร็จมั้ง ผมเห็นมันเข้าลู่ไปวิ่งต่อแล้ว ไอ้เสียงกรี๊ดกร๊าดเมื่อกี้ก็ด้วย โทรศัพท์ แป้งพับ ไม้เทนนิส กลายเป็นสิ่งที่น่าสนใจที่สุดในชีวิตของพวกมันทันที วงแคบๆขยายตัวออกช้าๆ พยายามทำตัวให้ปกติที่สุดสินะ

“เดี๋ยวสิครับ โชว์ผมยังไม่จบเลยนะ จะรีบไปไหน” ผมตะโกนเรียกผู้ชม

“โชว์มึงยังไม่จบ แต่ชีวิตมึงอะจบแค่นี้ ไอ้ขยะ!” ร่างใหญ่ๆ ของฮามาดะง้างกำปั้นพุ่งมาแต่ไกล อะไรจะขนาดนั้น แค่ทำเป็นไม่สนใจมันแล้วเดาะบอลต่อ แค่นี้ต้องเดือดด้วยเหรอฮามาดะ สงสัยจะขาดความอบอุ่น

ผมเตะบอลลอยโค้งระดับหน้าอก แล้วก็หมุนตัวหันหลัง ช่างบังเอิญเหลือเกิน ที่หมัดของมาเอดะก็เฉียดร่างผมไปด้วย มันต่อยวืดทำท่าจะเซ ช่วยสงเคราะห์มันหน่อยแล้วกัน ผมสะกิดปลายเท้าฮามาดะนิดนึง แล้วลูกบอลก็ข้ามหัวมันไปพอดี ผมหมุนตัวอีกครั้ง แปลเท้ารับลูกบอลที่โค้งลงมาอย่างนิ่มนวล

ครึดดดดดด ร่างใหญ่ๆ ของฮามาดะไถลไปกับพื้นอุ่นๆ

“โว้ววววว สุดยอด” เสียงปรบมือดังขึ้น วงล้อมที่เพิ่งแตกออกค่อยๆ รวมตัวใหม่อีกครั้ง

“เมื่อกี้นายเห็นไหม” ไอ้นี่ใส่เสื้อฟุตบอล แถบตรงอกเสื้อเขียนไว้ว่าโดรัน นักฟุตบอลโรงเรียนสินะ

“เห็นสิวะ ฉันว่าฉันเห็นโรนัลดินโญ่ญีปุ่นว่ะ” เพื่อนมันตอบ ผมรู้เพราะมันใส่เสื้อเหมือนกัน

“นี่นาย คัทสึรากิจริงๆ เหรอ” จิอากิเดินมากระตุกแขนเสื้อ ผมหันไปมองเธอแล้วก็ยิ้ม

“คิดว่าไงล่ะ จิอากิ” เธอเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างที่ไม่ใช่คำนี้ ก่อนหน้าที่เธอจะทำตาโตมองไปผ่านหน้าผมไป เธอจะพูดว่ายังไงกันนะ ผมเตะบอลลอยไปข้างหน้านิดๆ มันสูงกว่าหัวผมหน่อย บอลมันลอยไปทางนักบอลสองคนนั่นพอดี

“ระวัง!” ก่อนหน้าคำนี้ จิอากิ เธอจะพูดว่ายังไง ผมหันไปมองหน้าเธอแล้วก้มหัวลง

“แก! ……..อยากตายนักใช่ไหม” เจ้าของเสียงคำรามพุ่งมาอีกรอบ อ่าว บังเอิญอีกแล้วสินะที่ผมก้มลงพอดี ร่างของไอ้ฮามาดะเลยอยู่บนหัวผม หมัดมันเฉียดปลายผมไปนิด ฟิ้ว แล้วก็บังเอิญอีกเช่นกันที่บอลมันกำลังจะตก ช่วยไม่ได้ต้องเงยหน้าขึ้นแล้วสิ

“อั๊ก” ผมกระแทกหัวเข้าคางมันไปเต็มแรง “อ๊ากกกกกกกก” ตัวของมันลอยโค้งลงไปนอนที่เดิม ที่ที่มันก้มหน้าจูบดินเมื่อกี้ แต่คราวนี้มันนอนหงาย เลือดซึมออกจากฝ่ามือที่มันยกขึ้นมาปิดปาก ฟันหักหรือเปล่า เอ.... หรือว่าจะหลุดไปเลย

“ตามมานี่สิจิอากิ เธอไม่มีอะไรต้องกลัว ไอ้ยักษ์นี่ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่เธอคิดหรอก” ผมพักบอลที่ตกลงมาด้วยน่อง ดูจนมันนิ่งสนิทดีผมจึงค่อยๆ เอียงน่องลงเพื่อให้บอลมันไหลไปที่เข่า แล้วก็ใช้เข่านั่นแหละเดาะมันขึ้นไปบนฟ้าอีกครั้ง

แปะๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ เสียงปรบมือดังขึ้นพร้อมกับเสียงเชียร์

“เอาอีกเอาอีก”

จิอากิยังนิ่ง เร็วหน่อยสิบอลมันจะตกพื้นแล้ว

“จิอากิ ผมเรียก” แต่เธอก็ยังนิ่ง “ปากเธอเป็นอะไรทำไมต้องยกมือขึ้นไปปิด” ผมพูด แต่เหมือนเธอจะไม่ได้ยินนะ ช่วยไม่ได้ “เห้อ...” ผมต้องเอามือออกจากกระเป๋ากางเกงซะแล้ว

ผมจับมือเธอออกจากปาก เธอสะดุ้ง อาการกลัวผู้ชายเธอยังไม่หายสนิท แต่ผมต้องให้เธอไปดูหน้าไอ้ฮามาดะ

ผมลากจิอากิเดิน เธอฝืนนิดๆ ตอนแรก แต่สุดท้ายก็ยอมเดินตามมา

“บอลมาแล้ว บอลมาแล้ว” ผู้ชมข้างสนามส่งเสียง

“ไดรฟ์ชู๊ต” ผมตะโกนท่าไม้ตายของนักบอลชื่อดัง แล้วง้างขาขวาไปด้านหลัง บอลที่กำลังลงมาถ้าเราเตะเฉือนขึ้นไปตรงๆ เต็มแรง มันก็จะพุ่งไปแล้วก็โค้งลง “อ๊ากกกกกกกกกกกกก” ตรงหน้าของไอ้ฮามาดะพอดี

แปะๆ ๆ ๆ เฮ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ เสียงปรบมือดังขึ้นพร้อมกับเสียงเชียร์ อีกครั้ง เหมือนเดิม

“เอาอีกเอาอีก” วงเริ่มแคบ ไม่สิ วงมันเดินตามผม ผมยืนอยู่ข้างๆ ใบหน้าของฮามาดะ หลังจากบอลกระแทกเบ้าหน้ามันไป ลูกบอลก็หมุนลอยขึ้นแล้วโค้งลงมาตรงจุดที่ผมกับจิอากิยืนอยู่

“อ่าว ฮามาดะ มาตั้งแต่เมื่อไหร่” ผมก้มหน้าลงถาม มันยังไม่เลิกเอามือปิดปากปิดหน้า ผมว่ามันคงคันหัว ทรายหยาบหน้าชมรมผมเพิ่งรู้ว่าใช้แก้คันได้ มันถูหัวมันไปมากับพื้นอย่างเมามัน ลูกบอลลอยมาแล้ว

“เอาล่ะ ลูกสุดท้ายแล้ว ฮามาดะ” ผมพูดพร้อมง้างเท้า “ฉันใกล้จะเดาะบอลเสร็จแล้วแหละ เดี๋ยวเรามาคุยกันนะฮามาดะ เห็นนายบอกว่ามีเรื่องจะคุยกับฉันที่ชมรมไม่ใช่เหรอ”

เปรี้ยงงงงงง กร๊อบ

“อุ้ย โทษทีนะเพื่อนๆ พลาดซะแล้วแฮะๆ”ผมเกาหัวแกรกๆ อาการคันคงติดมาจากฮามาดะ

เดาะมาได้ตั้งนานพลาดซะได้ อ่าว แล้วทำไมฮามาดะกลิ้งไปอยู่นั่นได้ล่ะ

“ฮ่าๆ ฮ่าๆ สุดยอด สุดยอดไปเลยเพื่อน! ไอ้ชมรมอเมริกันฟุตบอลนั่น มันกลิ้งไปตามตีนเลยว่ะ”

“อ่าว คุณนักวิ่งเลิกซ้อมแล้วเหรอครับ” ผมหันไปยิ้มให้ไอ้นักวิ่งคนเดิม มันเลิกวิ่งตั้งแต่เมื่อไหร่หว่า

มันหน้าซีดเผือด พอผมเดินไปหามัน มันรีบยกมือไปอุดปาก “กลิ่นปากนายคงเหม็นน่าดู อืมๆ ปิดไว้อย่างนั้นแหละ” ผมยักไหล่แล้วเดินไปหาจิอากิ “เย็นนี้ไปหาอาจารย์คาดะด้วยกันนะ จิอากิ ฉันรู้ว่าเธอมีเรื่องต้องบอกอาจารย์เยอะ”

เสียงปรบมือเงียบลงแล้ว เสียงซุบซิบฟังไม่ได้ศัพท์ดังขึ้นมาแทน

ข้อความบนหัวพวกมันผมอยากจะเดินไปปฏิเสธทีละคนนะ แต่ไม่ไหว เยอะเกินไป

บอกทีเดียวเลยแล้วกัน “ผมมีชมรมแล้วครับ ผมอยู่ชมรมอเมริกันฟุตบอล แต่ถ้าพวกคุณมีแข่งแล้วอยากให้ผมไปช่วย มาหาผมได้นะ” ผมตะโกน “โธ่ .......กีฬาอะไรก็ได้ ผมเล่นเป็นหมดแหละไม่ต้องคิดมาก”

วงล้อมกระจายตัวออกช้าๆ มันแหวกเป็นทางเดินให้ผมกับจิอากิผ่าน

“หิวแล้ว เธอกินอะไรหรือยังจิอากิ”

“ยะ—ยัง”

ผมกุมมือเธอเดินผ่านฝูงชน

“ไปโรงอาหารกัน ถึงจะไม่ค่อยมีอะไรอร่อย แต่ก็คงดีกว่าไปกินกับไอ้ฮามาดะใช่ไหม”

“...อื๊อ อื๊ม”

มือเธอไม่สั่นแล้ว มันไม่สั่นเหมือนตอนที่กุมครั้งแรก

{เขาทำเพื่อปกป้องฉันเหรอ นี่ใช่คัทสึรากิ ไดอิจิ จริงๆ เหรอ}

“ฉันชื่อคัทสึรากิ ไดอิจิ ยินดีที่ได้รู้จักนะ” ผมพูดให้ผู้หญิงที่เดิมตามมาฟัง

“เรามาทำความรู้จักกันใหม่ดีกว่า” ผมเอียงหน้าเหล่สายตามองจิอากิ

“ฉันว่าเธอคงไม่อยากจำเรื่องเก่าๆในชมรมนั้น พอๆกับฉันแหละ ว่าไหม”

“อื๊ม”

เธอตอบพร้อมกับบีบมือผมจนแน่น มือเราสั่นไหวเล็กๆตามแรงน้อยๆของเธอ 

แจ้ง!

ตั้งแต่ตอนหน้าจนจบบทที่2เก็บเหรียญนะครัชชชชชชช

หมดเวลาสนุกแล้วสิ หมดเวลาสนุกแล้วสิ 

นายว่างั้นไหม B1 ใช่เลย B2

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}