ซารางเฮ๊

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อ้ะจ้าก!!!!โดนจับได้ซะแล้วเรา!!!

ชื่อตอน : อ้ะจ้าก!!!!โดนจับได้ซะแล้วเรา!!!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ม.ค. 2561 01:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อ้ะจ้าก!!!!โดนจับได้ซะแล้วเรา!!!
แบบอักษร

เห้ออออ เหนื่อยจัง ตอนนี้ฉันอยู่ที่คฤหาส์นเเล้ว ในที่สุดก็ถึงบ้านน

ตอนนี้เขายังมาไม่ถึงบ้านเลย 1ทุ่มกว่าๆละนะ ฉันอาจจะต้องกินข้าวก่อนคนเดียวละมั้งอย่างนี้ ฮือคิดแล้วเศร้าใจ

บรืนนนนน~~

กรี๊ดดดดด!!!เขามาเเล้วเหรอ เขาถึงบ้านเเล้วเหรอ!!! ฉันก้มลงมองตัวเองที่ใส่ชุดออกนอกบ้านสุกเฉิ่มเชย กับกระเป๋าสะพายข้างสีน้ำตาลสุดแปลก ฉันไม่เเคร์เรื่องนั้นหรอกตัดไปได้เลย!!!! ที่ฉันกลัวที่สุดก็คือ!!!!เอกสารในกระเป๋าฉันต่างหากละ! ทำไงดีทำไงดี!!!!วันนี้เพิ่งไปโอนเงินมาด้วย!!ฉันเลิกเรียนไม่ได้แล้วด้วยยย!!และถ้าเขารู้ว่าวันนี้ฉันไปข้างนอกโดยที่ไม่ได้บอกเขาละก็!!!....

“อ้าวริชชี่......”

เขายิ้มเเล้วเดินมาหาฉันที่กำลังยืนอึ้ง โอ็ยยย แล้วฉันจะยืนอึ้งทำไม!!!!วิ่งสิริชชี่!!!!!!

ตึกตึกตึก!!!

“อ้าว ไปไหนนนนน”

“ด...เดี๋ยวลงมาา!!!!อย่าตามมานะ”

“ก็ได้ งั้นรอตรงนี้นะ”

ฮือออ ดีนะที่เขาเข้าใจ อิอิ รอดตายเเล้วเรา ตอนนี้ฉัรกำลังเก็บกระเป๋าที่ใส่เอกสารไปแอบไว้ใต้เตียง เขาหาไม่เจอแน่ๆค่ะอิอิ ตอนเด็กๆฉันเคยซ่อนของเล่นเก่าๆจากแม่ โดยที่เอาไปแอบไว้ใต้เตียง เนียนสุดๆอย่าบอกใครเลยย....

สาวน้อยจัดการยัดของไปที่ใต้เตียงนอนฟูฟ่องสุดหรู โดยที่ไม่รู้ตัวว่ามีสายตากำลังจับจ้องเธออยู่ด้านนอกประตู....

ลงไปข้างล่างดีกว่าาาา หิวแล้วววววเเว้วเเว้ว

ตึกตึกๆๆๆ

ฉันเดินลงบันไดสีทองน้ำตาลไปอย่างคล่องเเคล่วจนถึงพื้นเเละได้เจอกับเขาที่กำลังยืนหันหลังให้ฉันอยู่

“เสร็จเเล้วเหรอริชชี่”

“อื้มมมมม หิวเเล้วว กินข้าวเร็วว รอตั้งนาน!”

“..........”

“ไม่ไปเหรอ?”

“.......”

แว้กกกก!!! เขาก้มหน้าลงมาจนหน้าเขาใกล้กับฉันมากกกก หน้าเราสองคนห่างกันเเค่ไม่กี่เซนเองงง

“อ....อะไรของนาย! ตกใจหมด!!!”

“เธอลืมอะไรรึเปล่า”

“หือ? ลืม? ลืมอ....อ๋อ”

จุ๊ป!!!

ทันทีที่ฉันนึกได้ ฉันก็รีบเข้าไปหอมแก้มเข้าอย่างรวดเร็ว เชอะ!!!!ตากระเทยบ้า!!!ทะลึ่ง ลามก!!!

“จำแม๊นเเม่นเนอะนายเนี่ย ลืมมั่งก็ได้นะ”

“ลืมได้ไงเล่าาา ก็เธอสัญญาเอาไว้เเล้ว ฉันไม่ลืมหรอก”

หึ่ยยยย ก็เพราะนายมันทะลึ่งไงล่ะ!เรื่องเเบบนี้แหละจำแม่นดีจริงเชียว!

“ปะ!!!! ฉันก็หิวแล้ว!”

เย้ยยยยย เขาลากข้อมือฉันไปที่โต๊ะอาหารเฉยเลย อะไรของเขา ฉันชักจะปรับตัวไม่ทันละน้าาาาาา

——————-

21:24 น.

ตอนนี้ยัยตัวเล็กของผมกำลังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำ อะไรคือการที่ผมกลับบ้านมาเเล้วเห็นเธอใส่ชุดแต่งตัวพรอพมาเต็ม แถมคลับคล้ายคลับคลาเหมือนว่าเพิ่งจะไปไหนมางั้นแหละ

ตอนที่ผมกลับมาบ้าน เมื่อเธอเห็นผมเธอก็รีบวิ่งหนีผมไปเลย แล้วให้ผมรออยู่ข้างล่าง แต่เรื่องอะไรผมจะอยู่เฉยๆละ ผมเป็นคนใส่ใจ ถ้าผมรักใครขึ้นมาละก็ เกี่ยวกับคนคนนั้นผมรู้หมดแหละ ไม่ว่าเขาจะบอกผมหรือไม่ได้บอกก็ตาม ผมก็จะสืบจนรู้มาให้ได้ พูดง่ายๆคือขี้เผือกนั่นเอง......

ผมเเอบย่องเดินตามเธอขึ้นไปบนห้อง เเอบดูเธอที่ร่องประตูอย่างเงียบๆ ผมก็เลยเห็นตอนที่เธอกำลังซ่อนอะไรบางอย่างเอาไว้ใต้เตียง อะไรอ่ะ!!!!เด็กชะมัด!อย่างกับเด็กน้อยจอมแก่นซ่อนของเล่นไว้ใต้เตียงงั้นแหละ!!.........น่ารักว่ะ....โอ็ยยยยยยย พูดแล้วอยากพังประตูห้องน้ำเข้าไปกอดแน่นๆสักที

ผมรู้สึกได้เลยว่าตัวเองนั้นมองเธออย่างเคลิบเคลิ้ม มองเธอยิ้มหลังจากซ่อนเสร็จแล้ว มองเธอหัวเราะ มองเธอปาดเหงื่อ ถ้าเสร็จเเล้วยัยตัวเล็กคงต้องรีบลงมาหาผมแน่นอนเลย ผมเลยรีบลงไปแสตนด์บายรอ

หึหึ!แล้วตอนนี้....เธออยู่ในห้องน้ำ 555วะฮ่าฮ่า ค้นสิรออะไร! ผมจัดการเอามือยาวๆไปล้วงหยิบสิ่งของใต้เตียง พอเอามาดู มันก็แค่กระเป๋าสะพายสีน้ำตาลเชยๆเองนี่นา.....ที่เธอห้อยวันนี้รึเปล่านะ เหมือนเห็นแว๊บๆ มันจะมีอะไรว่ะ!!!

แป๊ก!!!

ผมดึงกระดุมเหล็กเพื่อเปิดกระเป๋าออกมาดูข้างใน มีเอกสาร.....มีลูกอม.....มีปากกาลายดอกไม้ ก็ไม่เห็นจะมีอะไรเลยนี่นา แล้วจะซ่อนทำไม?

ผมคลี่เอกสารออกมาดู.........เห้ย...นี่....ยัยตัวเล็กของผมไปสมัครเข้าเรียนคอร์สโยคะสำหรับคนท้องด้วยเหรอ แล้วนี่อะไรแนบมาอีก? ใบเสร็จจากธนาคาร? สมัคร...เรียน....วันนี้!!? ไปโอนเงินมาวันนี้ด้วย เธอไปเองเงินจากไหนมาสมัคร? ทำไมผมไม่รู้เรื่อง!!!!!!!!!

————————-

“ฮ้า~~~ สบายจรุงงง”

ฉันออกมาจากห้องแต่งตัวหลังอาบน้ำเสร็จด้วยชุดนอนสีชมพูที่ตาบ้าซีซาร์กระเทยป่าเลือกให้ใส่คู่กับเขาคืนนี้ ฉันเดินออกมาก็เจอกับเขาที่ยืนใส่ชุดนอนสีชมพูแปร๋น ปล่อยผมยาวสีขาวลงมาจนถึงกลางหลังกำลังยืนอ่านเอกสารอะไรบางอย่าง คุ้นจังเหมือนของฉันเลยอ่ะอิอิ....เย้ย!!!ไม่เหมือนเเล้ว!!!นี่มันของฉันเลยละ!

กรี๊ดดดดดดด!!! ฉันรีบวิ่งไปคว้าเอกสารมาจากมือเขาทันที

“ฮือไม่ได้นะ!!!ห้ามดู!นายไปเอามาจากไหนนนน”

“หึ!!!คิดว่าผัวโง่เหรอที่จ้ะที่รัก เธอไม่ฉลาดกว่าฉัรหรอกน่า!!! มาคุยกันเดี๋ยวนี้เลยนะยัยตัวเเสบ!”

“แง๊!!!!!!”

ตึกตึกตึก

“เย้ย!!!จะไปไหนริชชี่ กลับมานี่!!!”

ฮือออ ฉันรีบวิ่งหนีเขาออกไปนอกห้องทันที เรื่องอะไรจะให้เขาจับได้ง่ายๆกันเล่า! ฉันน่าจะบอกเขาก่อนนะฮรื๊อออ ริชชี่เอ้ยริชชี่!!!โง่ซะจริง!!!!

เอ๊ะ!!!แล้วทำไมฉันต้องกลัวเขาด้วย!!!!เผชิญหน้าเลยดีกว่า!!!!กลัวที่ไหนนน!!!!

ฉันหันไปมองด้านหลังเล็กน้อยก็พบกับกระเทยป่ากำลังวิ่งไล่ฉันมา!!!!!!แว้กกกกกกก ขามันไปเองค่ะนักอ่าน!!!!ขาริชชี่มันวิ่งไปเอง!!!! เพราะขาพี่ลั่นไปเอง~ โอโอ่โอยยย~

“หยุดนะ......ถ้าไปอีกแค่ก้าวเดียวละก็ ไม่ให้อภัยเเน่!”

“จึ๋ย.....”

เขาโกรธจริงๆด้วยอ่าาาาา ทำไงดีๆ หลังจากที่เขาพูดจบ ฉันก็หยุดเดินทันทีแล้วยืนเกร็งตัวตรงยอมรับชะตากรรมโดยที่ในมือกุมเอกสารแน่น....

เขาเดินตามฉันมาจนทันพร้อมกับเข้ามากอดฉันจากทางด้านหลัง แล้วพูดว่า

“ไหนสัญญากันแล้วไงว่าถ.......”

“ว่าถ้าไปไหนแล้วจะต้องบอกนายก่อนทุกๆครั้ง!!!ฉันจำได้น่าา ลืมนิดหน่อยเองงง ฉันขอโทษ~~~~”

เขายังไม่พูดจบดีฉันก็รีบไปพูดขัดเขาทันที ฉันรู้สึกผิดจริงๆนะ ก็คนมันลืมนี่นาฮือออออทำไงดีๆๆ

“รู้แล้วนี่ แต่ทำไมยังทำ”

“ฉันขอโทษ ขอโทษจริงๆ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะปกปิด แต่ฉันกลัวนายโกรธนี่นา ฉันออกจากบ้านไปแล้ว พอกลับบ้านมาก็ลืมเพิ่งนึกได้ว่าต้องบอกนายก่อน กลัวนายโกรธฉันที่ไปโดยไม่บอกนายอ่า....ขอโทษนะซีซาร์”

“...........”

“งื้อ........”

แง๊~ทำไงดี นี่ฉันกลัวจริงๆนะคะนักอ่าน เขาเงียบมากไม่ยอมพูดอะไรเลยอ่า จนตอนนี้ฉันเริ่มน้ำตาคลอเเล้วน้าาาาา

“ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย เธอจะกลัวอะไรฉันนักหนา”

“ก็....ก็กลัวนายโกรธนี่นา ฉันขอโต๊ด~”

“ผัวน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอคะคนดี....”

เขาพูดพลางเอามือมาโอบรอบเอวฉันแล้วมองฉันด้วยสายตาอันอ่อนโยน

“ป...เปล่านะ ฉันเเค่กลัวนายโกรธ นายไม่ได้น่ากลัวซักหน่อยย”

“เธอแคร์ฉันสินะ คิกคิก”

เขาพูดพร้อมกับหลุดขำออกมาในที่สุดดด หึ่ยย คนบ้า!!!!

“นายแกล้งฉันเล่นเหรอ!! เสียเวลาจริงจริ๊ง ฉันไปนอนดีกว่า!!!!”

ฉันพูดจบก็รีบเดินกระทืบเท้าไปทันที หนอยย!!!ตาบ้า!!!บ้าที่สุด

“เห็นเธอเเคร์ฉัน ใส่ใจความรู้สึกฉันขนาดนี้ใครจะไปโกรธลง ตอนนี้หายโกรธแล้วก็จริงแต่เธอต้องเล่าทุกอย่างให้ฉันฟังก่อนนะที่รักส์”

“นายก็รู้ทุกอย่างหมดแล้วนี่ ทุกอย่างก็มีแค่นั้น ฉันไปสมัครคอร์ส โอนเงิน เเละคลาสของฉันจะมีทุกๆวันอังคาร พุธ พฤหัสอ่ะ”

“อืออันนี้รู้แล้ว เริ่มกี่โมง”

“ประมาณบ่าย3นิดๆอ่ะ”

“.....อืม....พรุ่งนี้ช่วงบ่าย3มีนัดประชุมซะด้วย...”

“นายจะไปรับ-ส่งฉันทำไม ให้จ๊อดไปส่งฉันได้น่า นายทำงานไปเถอะ”**

“ก็ได้ แต่สัญญานะว่าต้องให้จ๊อดคอยตามดูแลอย่างใกล้ชิด ห้ามมีข้อแม้นะริชชี่!!!”

“ก็ได้ๆ ไปนอนกันดีกว่าน่า~”

ฉันตกลงรับปากเขาและรีบเข้าไปเกี่ยวแขนเขาเพื่อชวนให้เขาขึ้นไปนอน ฉันไม่อยากให้เขาต้องมาคิดมากเพราะฉันเลยอ่ะ รีบพาขึ้นไปนอนจะดีกว่า

เขายิ้มให้ฉันแล้วค่อยๆเดินขึ้นบันไดเไปอย่างว่าง่าย

———————

เช้าวันใหม่อันสดใส กิจวัตรของฉันก็จะยังคงเร้าใจเหมือนเดิม ฉันตื่นขึ้นมาเพื่อจุ๊บส่งเขาก่อนออกไปทำงานแล้วค่อยขึ้นไปนอนต่อ เห้อ~บ้าจริง!ทำไมเดี๋ยวนี้นิยายเรื่องกระเทยวุ่นวายกับบัทเทอร์ฟลายสีทองถึงได้ดูหวานชื่นหยาดเยิ้มหยดย้อยดั่งอยู่ในหมวดโรเเมนติคจังนะ!!! ทั้งๆที่เป็นตลก คอมเมดี้แท้ๆ!!!!!!!

เห้อให้ตาย วันเวลานี่มันผ่านไปเร็วเหลือเกิน พอมารู้สึกตัวอีกทีก็กำลังนั่งรถไปเรียนโยคะซะแล้ว ขี้เกียจจัง แต่เพื่อลูกรักนะเนี๊ยยยยย

ณ หน้าโรงเรียนสอนโยคะ

“นายจะไปไหนก็ไปเถอะ พอใกล้เวลาเลิกค่อยเดินมารับฉันก็ได้”

‘คับ คุณหนูว’

ขวับๆ

จ๊อดกำลังหันซ้ายขวาหน้าหลังสำรวจสถานที่อยู่ จนฉันแปลกใจว่าจะทำไปทำไม

“เอ่อ มีอะไร มองอะไรงั้นเหรอ”

‘พอดี ผมเห็นคุณผู้หญิงสองคนนั้นกำลังมองคุณหนูวอยู่อ่ะคับ มองรัยมั่ยรู้ว มองนักหนา น่าหมั่นไส้จังเรยนิ ‘

“ห้ะ”

ฉันหันไปมองตามจ๊อด ก็ได้เห็นผู้หญิงสองคนเมื่อวานที่มาหาว่าฉัรจนอย่างนู้นอย่างนี้ น่าหมั่นไส้จริงๆนั่นแหละ ฉันจะไม่คุยด้วยเด็ดขาด!

“ช่างเขาเถอะ นายไปได้เเล้ว ฉันก็จะเข้าห้องเรียนของฉัน”

‘โชคดีคับคุณหนูวววว’

จ๊อดพูดพลางโค้งให้ฉัน ฉันทยอยเดินเข้าไปในห้องเรียนพร้อมๆกับเเม่ๆคนอื่นๆ เเละยัยสองคนนั้นก็เข้ามาด้วย เราเรียนคลาสเดียวกัน

/วันนี้เราจะมาทำท่านี้กันนะคะ/

“อึบๆๆ.......ฮืบบบบบบ”

ทำไมวันนี้ท่ามันยากจังเลยอ่ะ หรือว่าตัวฉันไม่เเข็งกันนะ

ฉันหันไปมองยัยสองคนนั้นพอดี จึงได้เห็นยัยสองคนนั้นกำลังซุบซิบนินทาฉันอยู่ในห้องเรียนจนคุณครูเดินมาหา สมน้ำหน้า!!!มัวแต่หัวเราะเยาะคนอื่นจนไม่ดูตัวเอง เชอะ!!!!!!!

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนตอนนี้ก็เป็นเวลาเลิกเรียนเเล้ว ฉันกำลังเก็บของเพื่อออกไปหาจ๊อดข้างนอก

กุกกัก

“อิอิ สเตฟฟาร์นี เธอได้กลิ่นอะไรมั้ย”

“ได้กลิ่นสิจ้ะโรสเรด กลิ่นของคน’จน’ไงละ หึ่งเลยนะเเถวนี้”

“เห้อ......”

“เมื่อวานสงสัยจะพูดไม่รู้เรื่อง เตือนดีๆก็ไม่ชอบ ทางที่ดีเธอควรไปฝึกโยคะเองที่บ้านนะยะ ไม่ควรมาคลุกคลีให้คนดีๆมีฐานะอย่างพวกฉันต้องมาป่นปี้ไปด้วยเลย”

“ใช่ๆ มันน่าอับอายนะ ที่ต้องมาเรียนร่วมห้องกับคนอย่างเธอ.....อ้ะนี่!!!!จะไปไหน!!!”

ฉันรีบเดินหนีออกมาทันทีโดยที่ไม่รอให้ยัยพวกนั้นพูดจบ แหมเเต่ก็ตื๊อซะจริงจริ๊ง!!!ขนาดฉันเดินหนีมาขนาดนี้เเล้ว ยังอุตส่าห์เดินตามมาว่าฉัน รับกลับบ้านเหอะ ไม่อยากมีเรื่อง....

“จ๊อดดดดดดดด”

ฉันเรียกชื่อจ๊อดพร้อมกับโบกมือให้จ๊อดมาหาฉันตรงนี้

“อ๋อ....นั่นนะเหรอสามีเธอ ดูเฉิ่มชะมัด ผู้ชายเเบบนั้นฉันไปอ่อยแค่5นาทีก็เสร็จเเล้ว”

“โรสเรด เราพูดไว้ไม่มีผิดเลย ยัยนี่มันจนเเล้วจนอรก ยิ่งรู้จักก็ยิ่งรู้ว่าจน เราอย่ามาเสียเวลากับคนพรรค์นี้กันเลยดีกว่าเนอะ”

“นั่นสิ กลับบ้านดีกว่า บ้านคฤหาสน์หลังใหญ่หนะ คิกคิก5555555555”

“สงสัยพรุ่งนี้ยัยนั่นต้องไม่มาเเน่ๆ เพราะอับอายไงละที่ต้องพาสามีจนๆมาเปิดตัวให้ทุกคนได้เห็นหน้า ว้ายแพ้ น่าสงสารที่สุดด5555”

พูดจบยัยชะนีกินลำไยทั้งสองคนนั้นก็เดินออกไปจากโรงเรียนสอนโยคะทันที แล้วไปควงเเขนกับผู้ชาย2คนที่เหมือนเมื่อวานเป๊ะ!เชอะ!!พูดไปเถอะยะ พูดไปเลย ฉันไม่เเคร์หรอก!!พวกปากเสีย!!!

ฉันคิดว่าฉันจะไม่บอกซีซาร์เรื่องที่ฉันโดนดูถูกที่นี่ และก็จะไม่บอกด้วยว่าพรุ่งนี้เขาต้องมา......เขาเหนื่อยจากงานแล้ว ยังต้องมาเหนื่อยกับการดูแลฉันอีก ฉันไม่อยากรบกวนเขา......ถ้าทำอย่างนี้ฉันจะเป็นภรรยาที่ดีแก่เขารึเปล่านะ?


# จุ๊บๆรักนักอ่านนน อ้าวเอาไงเนี่ยนางเอก ไม่บอกชริงดิ๊!!! ยอมเหรอริชชี่!!!! ถ้าสนุกหรือชอบ อย่าลืมกดไลค์และคอมเมนท์เพื่อเป็นกำลังใจให้ไรต์หน่อยนะค้าาา สู้ๆนะไรต์55555




แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น