email-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Ep. 28 ฝึกงาน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 68.6k

ความคิดเห็น : 35

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ธ.ค. 2560 23:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep. 28 ฝึกงาน
แบบอักษร

​ผ่านไป3วัน เป็นช่วงเวลาที่มันทำให้ผมอยากไม่อย่างไปไหน อยากอยู่กับยัยบ๊องตลอดเวลา...เพราะไม่รู้จะบอกเธอยังไง

"ดรากอน...ฉันเห็นซองเอกสารวางอยู่บนโต๊ะ ซองอะไรหรอ" เธอเอ่ยถามผม ผมก็ไม่รู้จะตอบเธอว่าไง ก็ทำได้เพียงเดินหยิบมันมาและส่งให้เธอ

"เปิดดูสิ" ผมเอ่ยขึ้น เธอจึงทำหน้าลังเล

"ไม่ดีกว่า...อยากให้นายบอกเอง" เธอเอ่ยขึ้นก่อนจะยื่นมาให้ซองเอกสารกลับมาให้ผม ผมจึงเดินเข้าไปจุ๊บที่หน้าผาก 

"อะไรเนี้ยยยย...ตัวก็ไม่ร้อนหนิ" เธอยื่นมือมาแตะที่หน้าผากผม ผมได้แต่ยิ้มออกมา 

"ก็ไม่มีอะไร...อยากทำเฉยๆ" ผมเอ่ยขึ้น ก่อนจะหยิบซองเอกสารที่อยู่ในซองออกมาให้ยัยบ๊องดู

Part ploy 

ตอนที่เขาหยิบเอกสารนั้นออกมา ด้วยกับวายตาของเขาที่มันไม่ได้บ่งบอก มันทำให้ฉันมั่นใจว่ามันต้องเป็นเรื่องอธิบายยากแน่นอน ฉันรับเอกสารนั้นด้วยมือของฉันเอง สายตาที่มันไปสะดุดเข้ากับประโยคนึงในเอกสาร น้ำตาฉันคลอเบ้า เหมือนตัวเองลอยอยู่ในอากาศ 

"ดรากอน!!!! " ฉันเงยหน้าขึ้นมองดรากอน ด้วยอาการตาพร่ามัว มันมีความรู้สึกหลากหลาย ทั้งเสียใจ ทั้งดีใจปนกันอยู่

ดรากอนไม่ได้เอ่ยอะไร แต่เขากับดึงฉันเข้ามากอด ฉันรู้สึกว่ากอดนี้มันจะเป็นสิ่งเดียวที่ฉันจะคิดถึงเขา

"ฉันอยากให้นายไปนะ...โอกาสมันมีแค่ครั้งเดียว ดรากอน!! ฉันไว้ใจนาย" ฉันเอ่ยขึ้นขณะที่เขายังสวมกอดฉันอยู่ ฉันรู้สึกว่าอ้อมกอดนี้มันแน่นขึ้นกว่าเดิม

"ทำไม???? ฉันต้องไปด้วย" เขาเอ่ยขึ้น 

"เพื่ออนาคตไง...ว่าที่ผู้บริหารคนต่อไป" ฉันพูดไม่ผิดหรอก เพราะดรากอนคงจะกลับมา บริหารงานในบริษัทของเขา ถ้าเขาไป ประสบการณ์ที่ได้จากต่างประเทศจะช่วยให้เขาทำงานเก่งขึ้น และจะช่วยให้เขาเป็นผู้บริหารที่เก่ง

"เธอไม่เสียใจหรือไง...ที่ฉันต้องไปเมกา" ฉันเอามือตีเข้าที่อกเขา ปาดน้ำตาอย่างลวกๆ คนอะไรแกล้งได้ทุกเวลา

"ตอนแรกก็เสียใจอยู่นะ...แต่มาคิดดูดีๆแล้ว นายไม่อยู่ก็ดี จะได้หาผัวใหม่" ฉันเอ่ยขึ้น ตอนนี้ใบหน้าหล่อคาดโทษฉันเรียบร้อยแล้ว  ฉันรู้สึกสะใจยังไงไม่รู้ได้เอาคืนฉันบ้าง

"นายนะสิ...ไปตั้ง6เดือน แต่อย่าริมีอีหนูเด็ดขาด ถ้าฉันรู้ละก็...ฉันเอานายตายแน่" ฉันทำขู่เขา แต่เขากลับไม่ได้สะทกสท้านเลย กับหัวเราะชอบใจ

"เมียใคร กลัวจัง" เขาดึงฉันเข้ามากอดอีกครั้ง ฉันจะจำกอดนี้ให้แม่นเลย

"6 เดือน ที่ฉันไม่อยู่ ดูแลตัวเองดีๆ อย่ากลับดึก ถ้าไม่อยากอยู่คนเดียว ไปนอนบ้านฉันกับพ่อกับแม่ฉันก็ได้ และที่สำคัญห้ามให้ผู้ชายคนไหนเข้าใกล้ ถ้าฉันรู้ไอ้คนนั้นมันไม่ตายดีแน่" เขาเอ่ยขึ้น ฉันจึงยิ้มออกมา เขย่งเท้าขึ้นหอมแก้มเขา 

ฟอดดดด!!!!

"คร๊าบบบบบ...คุณสามี!!!" ฉันลากเสียงยาว 

"ยอมรับแล้วหรอว่ามีผัว" เขายังมิวายเลิกแกล้ง

"ไม่คุยด้วยแร่ว..." ฉันเดินออกจากตรงนั้น พอหันหลังให้เขา น้ำตาแห่งความเสียใจมันไหลพรากออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ฉันเข้าใจว่าดรากอนต้องไป มันเป็นสิ่งเดียวที่ฉันจะทำให้เขาได้ คือยอมให้เขาได้ทำตามความฝันที่เขาเคยพูดไว้...

ผ่านไปไวเหมือนนิยายโกหก

@สนามบิน(อะไรก็ได้ค่ะ...คิดไม่ออก555)

"เดินทางปลอดภัยนะลูก ถึงแล้วบอกแม่ด้วยนะลูก" คนเป็นแม่เอามือลูบใบหน้าลูกชายที่แสนจะรัก อย่างเป็นห่วง ดรากอนที่ยกมือไว้แล้วกอดคนเป็นแม่ไว้

"อย่าช๊อปปิ้งบ่อยนะ...เดี๋ยวเป็นอะไรกลางห้างมาจะลำบาก" ดรากอนเอ่ยเย้าผู้เป็นมารดา

"เอ๊ะ!!!...เจ้ามังกรบ้าหนิ" คนเป็นแม่เอามือเช็ดคราบน้ำตา แล้วทำเสียงเอ็ดลูกชาย ดรากอนยิ้มออกมา 

"รีบเรียนรีบจบ กลับมาแล้วพ่อจะวางมือทุกอย่าง" คนเป็นพ่อเอ่ยขึ้น ตบบ่าลูกชายเบาๆ ดรากอนยกมือไหว้ แล้วกอดคนเป็นพ่อ 

ฉันที่ยืนดูเขาอยู่ไม่ห่าง ตอนนี้ก็มีเหล่าเพื่อนๆเขาและเพื่อนฉันอีกสองตัว เอ๊ยยย!!! สองคน มาส่งดรากอนด้วย

เขาเอามือมาโยกหัวฉัน ก่อนจะดึงเข้ามากอดไว้ในอก ฉันจะจำกลิ่นน้ำหอม จำอ้อมกอด จำทุกอย่างที่เป็นดรากอน ไม่มีวันลืมเลยจนกว่าเขาจะกลับมาหาฉัน

"พอแล้ว...หายใจไม่ออก" ฉันตีที่อกกว้างของเขา เพราะสายตาหลายคนที่จับจ้องทั้งคนเดินผ่านไปมา ทั้งเพื่อน พ่อแม่ของเขา จึงทำให้ฉันรีบผละออกจากเขา

"ใจคอมึงจะไม่ลาพวกกูหน่อยหรอ" เป็นเสียงไอไบรท์ที่เอ่ยขึ้น..

"คงคิดถึงพวกมึงแย่เลยว่ะ" ดรากอนเอ่ยขึ้น แต่กลุ่มเขาคงเป็นผู้ชาบแมนๆ ไม่ค่อยมีคำพูดซึ้งแบบนี้เท่าไหร่ แต่ด้วยมิตรภาพของเขาทำให้ผูกพันกันแน่น

"อย่าดราม่านะมึง...ไม่ใช่ไสตล์นะเว้ย" เป็นเวย์เอ่ยขึ้นบ้าง เอามือตบบ่าดรากอนเป็นเชิงบอก

"ใช่ๆๆๆๆ" เสียงกัสเอ่ยขึ้นสมทบ

"เดินทางปลอดภัยนะ" เสียงยัยสองตัวมันเอ่ยขึ้นพร้อมกัน ดรากอนจึงพยักหน้าและยิ้มให้ ก่อนจะเอ่ย บางอย่างออกมา

"ฉันฝากดูแลเมียฉันด้วยนะ....อย่าให้นอกลู่นอกทางล่ะ" ดรากอนพูดกับยัยเพื่อนฉัน แต่สายตากับหันมามองฉัน

"กร...พวกกูจะดูแลให้อย่างดีเลย...เอาชนิดที่ว่า ยุงไม่ให้ไต่ ไรไม่ให้ตอม แล้วที่สำคัญ ไม่ได้ลงจากที่นอนด้วยหนิ เอาไหม???" ทันทีที่เวย์พูดจบ ดรากอนก็โบกเข้าให้ จนฉันอดขำไม่ได้

"รีบไปเถอะลูก เดี๋ยวตกเครื่อง" พูดจบ ดรากอนก็เดินเข้าไปเพื่อจะขึ้นเครื่อง ฉันมองตามยิ้มทั้งน้ำตา เขาหันมาบิ้มให้ฉัน ฉันจึงยิ้มตอบเขาไป เพื่ออนาคตของคนที่เรารัก ไม่ว่าจะยากสักแค่ไหนเราก็ต้องทำให้ได้...

ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ร้านนมปั่น ข้างๆมอ นั่นแหละ ก็มียัยเพื่อนสองตัวนี่แหละ ที่นั่งเป็นเพื่อนคลายเหงาไป 

"พลอย...มึงจะไปฝึกงานที่ไหนวะ" ยัยก้อยเอ่ยขึ้น และมีนทำให้ฉันต้องคิดมากขึ้นเลยแหละ เพราะฉันไม่อยากกลับไปทำงานที่อังกฤษ กับพ่อกับแม่ฉัน

"ฉันยังคิดไม่ออกเลย...ว่าแต่พวกแกเหอะ ได้ที่ไหน" ฉันเอ่ยขึ้น ยัยเพื่อนสองตัวก็เลยทำหน้าเหมือนฉันผิดอะไรสักอย่างใส่ฉัน...

"ไม่รู้สิ...เหลือไม่อีกกี่วันต้องส่งรายชื่ออาจารย์ด้วยแล้วสิ" ยัยฮารุเอ่ยขึ้น ก่อนจะทำหน้าเหมือนอยากจะร้องไห้...

"แต่กูว่ากูคิดออกละว่าพวกเราจะฝึกงานที่ไหน..." ยัยก้อยเอ่ยขึ้น ก่อนจะยกยิ้มอย่างมีเลศนัยออกมา

"ที่ไหน?????" ฉัน ยัยฮารุ

"บริษัทของพี่ชายกู...." ยัยก้อยเอ่ยขึ้น

"แต่มึงไม่มีพี่ชายไม่ใช่หรอ" ฉัยเอ่ยขึ้น ก่อนที่จะทำหน้างง ยัยก้อยจึงถอนหายใจออกมา

"กูหมายถึงลูกป้ากู...." ฉันกับยัยฮารุเลยพยักหน้ารับ แต่ก็ดีเหมือนกัน จะได้ฝึกงานแล้วจะได้มีประสบการณ์สักที...

"ตกลงตามนี้นะมึง" ยัยก้อยเอ่ยขึ้น ฉันกับยัยฮารุยกมือทำท่าโอเคร ยัยก้อยเลยยิ้มออกมา...

เช้าวันต่อมา...

ฉันหยิบมือถือขึ้นมาอ่านไลน์ ก็ต้องยิ้มเพราะมันเป็นข้อความจากคนหื่น 2018

'คนหื่น 2018' : ทำไร???

Ploy ploy : กำลังคิดถึงคนหื่นอยู่ 

ฉันพิมพ์ข้อความเพื่อแกล้งหยอกดรากอน แต่ฉันที่เป็นคนเขินเอง

คนหื่น 2018 : อยากให้รางวัลจัง!!!

Ploy ploy : อะไร???

คนหื่น2018 : ............

Ploy. Ploy : ทำไมเงียบอ่ะ

อยู่ๆ เขาก็เงียบไป เขาเป็นอะไรหรือเปล่า ฉันรออยู่ไม่นานเขาก็ตอบกลับมา

คนหื่น 2018 : ฉันรีบต้องไปละ...เดี๋ยวคุยกันใหม่ จุ๊ฟฟฟฟฟ

เขาพิมพ์มาทำให้ฉันเข้าใจแถมหน้าแดงด้วยตอนนี้ ว่าจะบอกเขาว่าวันนี้ฉันจะไปดูบริษัทที่ฉันจะไปฝึกงานด้วย...แต่เขาคงไม่ว่างจริงๆด้วยแหละ ฉันไม่รีรอ รีบแต่งตัวเพื่อที่จะออกมาดูที่ที่จะฝึกงาน

@ที่ที่ฉันไม่รู้ ที่ไหนก็ไม่รู้อีเพื่อนบ้ามันบอกให้มารอมัน

ฉันจอดรถแล้วลงจากรถมา บอกได้เลยว่าที่นี่ใช่ไหมที่มันจะเป็นที่ฝึกงานของฉัน มันดูใหญ่มาก ฉันที่กำลังมองนั่นมองนี่อยู่เดินไปเดินมา โดยฉันไม่ทันได้ระวัง

ปี๊บบบบบ!!!!!

เสียงแตรลากยาว ทำเอาฉันต้องถลึงตาด้วยความตกใจ แต่ขามันก้าวไปไม่ได้ จนกะทั่ง

เอี๊ยดดดดดดดดด!!!!!

เสียงล้อเสียดสีกับพื้น หยุดต่อหน้าฉันไม่ไกลมาก ตอนนี้ฉันแทบไม่ได้หายใจ เพราะเป็นช่วงเวลาที่ตกใจมาก

"คุณเป็นอะไรหรือเปล่า..." เสียงของใครสักคนเอ่ยขึ้น ทำเอาที่ฉันยืนตัวแข็งทื่ออยู่ต้องสะดุ้ง นี่ฉันยังไม่ตายหรอ ฉันมองหน้าชายคนนั้น ก่อนที่ทุกอย่างจะดับมืดลง...

ฉันลืมตาขึ้นมา. ก่อนที่จะปรับโฟกัสให้มันชัดขึ้น มองออกไปรอบๆ พบว่ามันเหมือนห้อง แต่ฉันจำได้ว่าฉันเกือบจะโดนรถชน แล้วทุกอย่างเหมือนมืดไป ฉันลุกขึ้นแล้วไม่ลืมหยิบกระเป๋ากับโทรศัพท์

แก๊ก!!!!! ฉันหันมองเสียงบุคคลที่เดินเข้าก็พบว่าเป็นยัยก้อยกับยัยฮารุ และใครอีกคนที่เดินตามมา

"ยัยพลอย...ไปเดินท่าไหนเนี้ย...เกือบตายแล้วไหมล่ะ" ฉันอดยิ้มไม่ได้ด้วยความที่เพื่อนเป็นห่วงแต่ที่ขำเพราะมันไม่เคย ใช้คำที่แบบผู้หญิงเขาใช้กัน

"ก็ไม่ได้เป็นไรหนิ"  ฉันเอ่บขึ้น ก่อนจะยืนตรงแล้วผายมือลงด้านล่าง

"จร้าาาา...อิดวงแข็ง" ยัยก้อยเอ่ยขึ้น ก่อนจะเหมือนนึกขึ้นได้

"เอ้อ...ลืมแนะนำไปเลย นี่พี่ต้น ไตรภูมิ ประธารบริษัท จ๊ะ"  ฉันรีบยกมือขึ้นไหว้ ทำไหมเหมือนเขาหน้าคุ้นๆ เหมือนเคยเจอที่ไหน

"คนที่เกือบชนแกยัยพลอย" ยัยก้อยเอ่ยขึ้น ก่อนจะเน้นประโยคหลังให้ได้ยินชัดๆ ฉันจึงรีบยกมือขอโทษขอโพย

"พลอยต้องขอโทษคุณต้นจริงๆนะคะ...พอดีไม่ทันได้ระวังนะค่ะ ขอโทษจริงๆเลยนะคะ" เขารีบยกมือไหว้ตอบกลับฉัน ก่อนจะยิ้มให้ฉัน

"ไม่เป็นครับ...อย่าเรียกคุณเลย...เรียกว่าพี่ต้นจะดีกว่า" เขาเอ่ยขึ้น ฉันสามคนจึงพยักหน้ารับ เขาเป็นผู้ชายที่เพอร์เฟคมากนะสำหรับผู้หญิงที่มองเข้ามา หล่อ รวย ชาติตระกูลดี มีฐานะ การศึกษาดีกรีนักเรียนนอก เขาเหมือนผู้ชายในฝันของใครหลายๆคนเลย

"วันนี้พี่ขอเลี้ยงข้าวต้อนรับทุกคนนะก้อย" เขาเอ่ยขึ้น ก่อนจะขยับเข้าหาน้องสาวตัวเอง

"ไม่มีปัญหาค่ะพี่ชาย เดี๋ยวน้องจะกินให้ท้องแตกไปเลย" ฉันกับยัยฮารุหัวเราะออกมา ฉันรู้สึกว่าสายตาของเขาจับจ้องมาที่ฉัน ฉันจึงยิ้มตอบไปตามมารยาท

"ว่าแต่...ชื่ออะไรกันบ้างเนี้ย"  เขาเอ่ยขึ้นขณะที่ผละออกจากยัยก้อย

"อ่อ...คนนี้ฮารุ ส่วนคนนี้ชื่อพลอยค่ะ" ยัยก้อยเอ่ยแนะนำฉันสองคนให้พี่ชายเขาฟัง...

"คุณต้นคะ...เอกสารพร้อมแล้วค่ะ" เสียงเลาขาของเขาเดินเข้ามา

"โอเคร...เดี๋ยวผมตามไปเดี๋ยวนี่เลย" ดขาเอ่ยขึ้น เวลาที่เขาทำงานเหมือนเป็นคนจริงจังมาก เขาพูดจบก็เดินตามเลขาไป

หลังจากที่เขาออกจากห้องไปแล้ว คนที่ออกจะดี๊ด๊ามากที่สุด ก็มีเพียงยัยฮารุคนเดียว

"อร้ายยยยยยยยยยย" เสียงฮารุร้องออกมา จนฉันต้องยิ้มแบบงง เพราะร้องออกมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

"หล่ออ่ะ....พ่อลูกกูเลย" ยัยฮารุเอ่ยขึ้น

"No จ๊ะ  กูหวง" ยัยก้อยเอ่ยขึ้น ฉันจึงยิ้มออกมา ก่อนจะเอ่ยขึ้นบ้าง

"พี่ชายแกดูเฟรนลี่ดี...แถมฉันว่านิสัยก็ดีด้วยนะ" ฉันยิ้มเมื่อมองดูความเป็นผู้ชายแบบแมนๆของเขา

"แน่นอนย๊ะ....อิพลอยมึงรู้ไหม ถ้ามึงไม่มีแฟนนะ กูเชียร์มึงให้พี่ต้นไปละ" ฉันถึงกับทำหน้าเหว๋อใส่ยัยก้อย

"แล้วเกี่ยวไรอ่ะ..." ฉันตอบออกไป มองหน้าเพื่อนสาวที่ทำท่าผิดหวังเล็กน้อย ฉันจึงยกยิ้มให้





อร๊ายยยยยยยยยยยย!!

​งานนี้เจ๊ บอกเลย มันส์แน่ๆๆๆๆ

😊รีบกับมานะคนหื่น2018. ถ้าไม่เดี๋ยวเมียโดนงาบ แล้วจะหาว่าไรท์ไม่เตือนเด้อออ












ความคิดเห็น