HmanHentai

ดรอปเรื่องนี้ยาวๆ เบื่อดราม่า อย่าเสียเหรียญทองซื้ออ่านเด็ดขาด

ตอนที่ 10 ขึ้นบทที่2 ไดอิจิโร่ เท็ตสึยะ

ชื่อตอน : ตอนที่ 10 ขึ้นบทที่2 ไดอิจิโร่ เท็ตสึยะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ธ.ค. 2560 14:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 10 ขึ้นบทที่2 ไดอิจิโร่ เท็ตสึยะ
แบบอักษร

บทที่2

ตอนที่ 10

โรงพยาบาล โตเกียวไซเซย์ไค 7.00 น

“นี่เธอ...นั่นๆ”

“อู้วว ...นักแสดง...นายแบบ หรือเปล่านะ”

“แฟนของคนไข้ห้องพิเศษแน่ๆ เลย เรย์นะน่ะเธอรู้จักใช่ไหม”

“ชู้วววว ...ห้ามพูดเรื่องนี้ ผู้อำนวยการสั่งไว้จำไม่ได้หรือยัยโง่”

“ตะ-แต่ รูปร่างหน้าตาแบบนี้..ฉัน”

“เขายังเรียนอยู่เลย ดูชุดนั่นสิ... มัธยมโอรัน...”

เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์

“โตเกียวไซเซย์ไคยินดีต้อนรับค่ะ ติดต่อเรื่องอะไรคะ”

“ห้องพิเศษ101A ไดอิจิโร่ เท็ตสึยะครับ”

“101A ซักครู่นะคะ คุณไดอิจิโร่”

“.คนไข้พิเศษ.เรย์. อุ๊บ..ขอโทษค่ะ คือฉัน..”

“ไม่เป็นไรครับ”

“เธอ..ฝากดูแทนฉันก่อน คุณไดอิจิโร่คะทางนี้ค่ะ”

คุณพยาบาลชุดขาวแถบริ้วฟ้ารูดหรือคะดำหน้าลิฟต์ลึกลับในส่วนท้ายของอาคาร

“นี่บัตรค่ะ ใช้ได้ 12 ชั่วโมงนะคะอย่าลืม”

“ขอบคุณครับ”

ขลึก...ฟี้ ประตูลิฟต์เปิดออกหน้าห้องหมายเลข 101A พอดี ทางเดินส่วนตัวหน้าห้องพักทอดยาวไปยังสวนกระจกสีเขียวของชั้นลอยนอกตัวอาคาร

ปึ้ง ...ประตูถูกดึงจากด้านใน และผู้หญิงซึ่งเป็นญาติจริงๆ เพียงคนเดียวของผมก็ยืนอยู่ตรงหน้า

“ไดอิจิ” ผมโดนคนไข้พิเศษกระโดดเข้ากอด เธอไม่ห่วงบทคนไข้ที่กำลังแสดงอยู่เลยหรือไง

“พี่เรย์นะ เข้าไปก่อนสิ” ถึงพูดไปแบบนั้น แต่ผมอดกอดเธอตอบไม่ได้

“อะแห่ม! ..” เสียงแค่นกระแอมดังขึ้น หญิงสาวในชุดสูทรัดรูปจ้องผมเขม็ง ผมเลยนึกได้ว่าต้องปิดประตู

ปึก


ห้องพิเศษของโรงพยาบาลนี้แทบไม่ต่างจากห้องพักของโรงแรมหรูๆ พี่เรย์นะจับมือผมพาไปนั่งโซฟายาวที่เรียงต่อกันเป็นรูปตัวL คุณไอโกะรินน้ำชาร้อนๆ อยู่ข้างๆ โต๊ะยาวซึ่งมีข้าวของเครื่องใช้ของพี่สาวผมกองเรียงราย

“ต้องไปโรงเรียนแล้วสินะ วันนี้” พี่เรย์นะพูด “ที่บ้านเป็นยังไงบ้างไดอิจิ พี่หมายถึง พวกคานะ ยูนะ สบายดีไหม” เธอยังเป็นห่วงคนอื่นเหมือนเคย ทั้งๆ ที่เธอรู้มาตลอด ทั้งสองคนนั่นไม่ใช่พี่น้องแท้ๆ

“แค่อาทิตย์เดียวเอง พวกเธอไม่เป็นอะไรหรอกครับพี่” จากน้ำเสียงผม พี่เรย์นะคงรู้ว่าผมไม่อยากพูดถึงพวกเธอเท่าไหร่

“ไดอิจิ!” พี่เรนะตวาด “ก็ได้ ...ถ้างั้นพี่จะ...” ก่อนที่พี่เรย์นะจะพูดจบผมต้องรีบพูดแทรก ผมอยากให้เธอพักที่นี่ให้นานที่สุด 

“ผมขอโทษ” ผมตีหน้าเศร้า “ผมจะดูแลพวกเธอเหมือนน้องแท้ๆ เหมือนที่พี่เรย์นะทำมาตลอด”

“อืม...พวกเธอไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ..พี่กลัวพวกเธอจะต้องมากลายเป็นเป้าหมายแทนพี่น่ะ ไดอิจิเธอต้องเข้าใจพี่นะ” พี่เรย์นะจับท่อนแขนกำยำผมเพื่อกำชับสิ่งที่เธอสั่ง ...แล้วเธอก็เอียงหน้าสงสัย “แขนเธอ นี่ไดอิจิ...”พี่เรย์นะลูบหน้าท้องแข็งๆ ของผมอีก 

ไม่พี่อย่าทำแบบนี้ ฮือๆ ลงทัณฑ์นี่คือการลงทัณฑ์ของปีศาจ

“พี่ว่าคอนโดพี่ก็มีแค่อุปกรณ์ออกกำลังธรรมดานะ แต่ทำไมนอกจากน้ำหนักจะลดแล้ว ยังจะสร้างกล้ามเนื้อขึ้นมาได้อีก แค่เวลาอาทิตย์เดียวเองนะ หรือ..ว่า...” พูดเสร็จพี่เรย์นะก็มโนบางอย่างในหัว

เห้อ..อย่างน้อยเธอก็เลิกลูบท้องของผมแล้ว “ไปกินยาแปลกๆ มาใช่ไหม ห้ามใช้นะยาพวกนั้น มันอันตราย อันตรายมาก เธอแค่ค่อยๆ ออกกำลังกายไป ไดอิจิ ไม่ต้องรีบ” บทคุณแม่ตัวจริงโผล่มาแล้ว ผมส่ายหัวแล้วยิ้ม “ครับๆ เข้าใจแล้วครับ”

“เรย์นะ เธอยังเห็นเขาเป็นเด็กอ้วนทานูกิอยู่อีกเหรอ” คุณไอโกะพูด เธอยกชามาเสิร์ฟให้พวกเรา “เอ้า..นี่ดื่มชาร้อนๆ ข้างนอกมันอากาศหนาว” เธอจ้องผมด้วยแว่นเรียวๆ “อืม...ใช้ได้ ใช้ได้แล้ว ใช้งานได้แล้ว” เธอขยับแว่นแล้วพูด ผมถาม “ใช้อะไรครับ คุณไอโกะ ผมต้องรีบไปโรงเรียนด้วย ไว้วันหลังแล้วกัน”

“คุณไอโกะหมายถึงเรื่องที่เธอขอไงไดอิจิ เรื่องเข้าวงการ” พี่เรย์นะยกชาขึ้นเป่า ไอน้ำจางๆ ลอยขึ้นปิดใบหน้าสวยๆ ของเธอ

“ใช่เรื่องนั้นแหละ แค่อาทิตย์เดียวที่เขาขอไปลดความอ้วน เขาเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้ เรย์นะ สายเลือดเธอนี่มันแรงจริงๆ สายเลือดของซุปเปอร์สตาร์น่ะ” คุณไอโกะเลิกมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า ...ผมพูดคำนี้ไปกี่ครั้งแล้วนะ หัวจรดเท้าเนี่ย แต่ครั้งนี้ไม่ใช่แบบนั้น แววตาที่เธอมองมามันแปลกไป

“ได้เริ่มตั้งแต่วันนี้” แล้วเธอก็พูดขึ้นมาลอยๆ หลังจากมองIpedในมือ

“เปลี่ยนอะไรคะ เริ่มอะไร เขาแค่ผอม แล้วก็มีกล้ามขึ้นนิดหน่อย ไดอิจิยังไงก็ไดอิจิ คุณไอโกะ เขายังไม่พร้อมหรอกค่ะ” พี่เรย์นะ...ถึงผมจะไม่ฉลาดเท่าพี่ แต่ผมก็ดูออกนะ เอาจริงๆ ไม่ใช่แค่ผม ผมว่าทุกคนก็ดูออกหมดแหละ ยกเว้นพี่

ตอนนี้ผมสูง 180 น้ำหนัก 68 แก้มกลมๆ หายไปแล้วมันไปพร้อมกับพุงยื่นๆ ใบหน้าก็เริ่มคม แล้วก็ยังมีดวงตาสวยๆ เหมือนพี่ไงพี่เรย์นะ ใช่ นั่นเป็นสิ่งยืนยันว่าผมคือน้องแท้ๆ ของพี่

“วันนี้ วันนี้เลยเหรอ ...ถ้าผ่านวันนี้ไป...อืม..2อาทิตย์ อืม อืม เอาเป็นวันนี้แหละ” คุณไอโกะเข้าสู่โลกส่วนตัวไปเรียบร้อย เธอพูดกับIpedได้เหมือนมันมีชีวิต แต่ก็เป็นความผิดของผมด้วยครึ่งหนึ่ง

ทั้งหมดมันเริ่มมาจาก ผมอยากค้นหาตัวการ คนวางแผน และคนร่วมมือในเหตุการณ์ครั้งนั้น ผมเชื่อว่าพวกมันเป็นคนในวงการบันเทิง ดังนั้นถ้าจะจับเสือ ก็ต้องเข้าถ้ำเสือ และผมก็ต้องแปลงเป็นเสือ การจะเป็นเสือในวงการบันเทิงได้ อย่างแรกต้องเริ่มที่รูปร่างหน้าตา

ผมเริ่มเก็บแต้มจากผู้หญิงกลางคืน ต้องขอบคุณคุณอาสุกะ แม่ของไอ้มาเอดะ เราคุยกันอีกครั้งบนเตียงเพราะพลังน้ำทิพย์ และเพราะพลังน้ำทิพย์ของผมช่วยให้ผู้หญิงกลางคืนอย่างเธอสดชื่นและลืมความทุกข์ เธอจึงอาสาแนะนำผมให้เพื่อนๆ ของเธอ

ความสัมพันธ์ระหว่างผมกับคุณอาสุกะ มันค่อนข้างแปลกสำหรับผมแต่เป็นเรื่องปกติของพวกเธอ คือเรามีเซ็กซ์กัน สอบถามพูดคุยกันได้ แต่ไม่หึงหรือหวงกันถ้าจะไปมีใครหรือไปนอนกับใครคนอื่นๆ พวกเธอเรียกว่า เซ็กซ์เฟรนด์ ผมเรียนรู้เรื่องบนเตียงจากพวกเธอ แต่ถ้าคุณอาสุกะไปมีใครคนอื่นผมไม่ยอมนะ ผมบอกเธอ

นอกจากเรื่องบนเตียงแล้ว ผมยังได้เรียนรู้เรื่องอื่นอีก

ความปรารถนาของพวกเธอ ผมพูดถึงเพื่อนของคุณอาสุกะที่ทำงานกลางคืน ความปรารถนาพวกเธอคล้ายๆ กันหมด คืออยากมีคนที่รักและเป็นห่วง มันหมายถึงเป็นห่วงพวกเธอจริงๆ และรักในสิ่งที่พวกเธอเป็น ใบหน้าอันยิ้มแย้มยามต้อนรับแขกเป็นแค่เปลือกนอกเท่านั้น แท้จริงแล้วลึกๆ พวกเธอเศร้า พวกเธอขาดความรักความอบอุ่น บางคนมีครอบครัวที่เต็มไปด้วยปัญหา บางคนผ่านเหตุการณ์ร้ายแรงในชีวิต บางคนสูญเสียสิ่งที่ตัวเองรัก และทั้งหมดนั่นทำให้มุมมองของผมที่มีต่อผู้หญิงกลางคืนเปลี่ยนไป

“เรื่อง เอริกะ คงไม่ใช่ฝีมือเธอใช่ไหม ไดอิจิ” พี่เรย์นะมองผม เธอจ้องอยู่นาน เธอกลืนน้ำลาย2-3ครั้ง เธอยกแก้วชาขึ้นซดทั้งๆ ที่น้ำหมดแก้ว และเธอก็ถอนหายใจก่อนจะถามผมเรื่องเอริกะ

ผมสะดุ้งเฮือก กำลังเหม่อนึกถึงสาวๆ ที่ร้านกระต่ายแดงอยู่ดีๆ คำถามของพี่เรย์นะก็ทำผมสะอึก ทำไมถึงถามแบบนี้ ทำไมถึงเจาะจงมาเลยว่าฝีมือผม มันต้องถามว่า ผมเห็นข่าวเอริกะหรือยัง คิดยังไงกับเรื่องนี้ ไม่ใช่เหรอ แต่...ผมว่าเธอแค่สงสัย หรือ จะเรียกว่า เซนต์ของจอมมารก็ได้

“จะบ้าหรอพี่เรย์นะ!” ผมตอบเสียงสูงปรี๊ดดด “พี่ถามแปลกๆ ผมเนี่ยนะ” แล้วก็ยกแก้วชาขึ้นดื่ม อ่าวหมดไปตั้งแต่เมื่อไหร่

“มองพี่ ไดอิจิ” ผมนิ่ง หยิบโทรศัพท์นั่งมองเวลา 7.25 “7โมงจะครึ่งแล้ว” ผมพูดร้อนรน

“ไดอิจิ” พี่เรย์นะกุมมือผมไว้ ผมตกใจนิดเกือบปล่อยโทรศัพท์หลุดมือ “อย่าฝืน ไม่ว่าจะทำอะไร อย่าฝืนนะ ดูแลตัวเองให้เหมือนที่พี่ดูแลเธอ เธอเป็นน้องชายคนเดียวของเรย์นะ จำไว้นะไดอิจิ อย่าทำอะไรเกินตัว”

“ผมรู้แล้วน่ะ ถึงผมจะสะใจก็เถอะ แต่ผมไม่ใช่คนกล้าบ้าบิ่นขนาดนั้นหรอกพี่เรย์นะ พี่น่าจะรู้ดีอยู่แล้วหนิครับ” ผมรีบลุก คราวนี้รีบจริง ผมไม่อยากไปโรงเรียนสายทั้งที่ลาหยุดไปตั้ง5วัน

“ไม่ต้องกลัวสายขนาดนั้นหรอกน่ะ เอารถพี่ไปสิ มันจอดอยู่ในโกดังเก็บของ พี่เช่าไว้” เธอโยนพวงกุญแจมา “พี่เรย์นะ!” ผมแหกปาก “ผมยังไม่มีใบขับขี่ จะแกล้งผมก็น้อยๆ หน่อยสิครับ” เหมือนที่เธอให้ครีมบำรุงผิว ให้ของที่ผมไม่ใช้ ถึงรถนี่ผมจะอยากใช้ แต่ผมก็ใช้ไม่ได้ “โธ่” ผม ถอนหายใจ เสียดายอะ บอกตรงๆ เด็กผู้ชายคนไหนไม่อยากขับม้าลำพองบ้าง ถามหน่อย

“พี่ให้รถเธอยืมใช้ แต่ไม่ได้หมายความว่าพี่จะให้เธอขับนี่ไดอิจิ” เธอยิ้ม

“คุณไดอิจิโร่ เท็ตสึยะ” คุณไอโกะเรียกชื่อที่ผมตั้งไว้เพื่อไม่ให้ใครสงสัยเวลามาโรงพยาบาล คล้ายๆ รหัสลับในการขึ้นมาชั้น101A

“เห๊ะ..” ผมหันกลับ มือผมบิดลูกบิดแล้วด้วย กำลังจะออกจากห้องเลย “ครับ ..คุณไอโกะ ถ้าจะแซวไว้ทีหลังนะ ผมต้องไปแล้ว”

“คุณไดอิจิโร่ เท็ตสึหรือคะ ฉันจะเป็นคนคุมเวลาของคุณตั้งแต่นี้ไป กับอีแค่.แค่ไปโรงเรียน ไม่ต้องห่วงค่ะ เรื่องบริหารเวลาไม่มีใครเก่งเกินฉันหรอก” คุณไอโกะก้มไปหยิบพวงกุญแจ

“ฝากเขาด้วยนะคะ ว่าแต่เอาจริงหรือคะ คุณไอโกะ ถึงไม่มีงานฉันก็จ่ายเงินเดือนให้คุณอยู่แล้วนะคะ หรือว่า..เดือนละล้านจะไม่พอสำหรับคนเก่งอย่างคุณ” พี่เรย์นะถาม คุณไอโกะลาออกจากบริษัทของพ่อผมแล้ว ออกมาพร้อมๆ กับเจ้าหญิงของเธอพี่เรย์นะนั่นแหละ ตอนนี้หน้าที่เธอคือชงชากับไปข้างนอกจัดการธุระแทนพี่สาวของผม แค่นั้นแหละ เดือนละล้านเยน (3แสนกว่าบาท)

“เรย์นะ ตามที่ฉันคำนวณจากนิสัยและพฤติกรรมของเธอในตอนนี้ ฉันว่าไม่ต่ำกว่า3เดือนแน่ที่เธอต้องเล่นเป็นบทคนไข้ ไม่สิ ไม่ใช่ต้องเพราะเธอยากเล่นเอง” คุณไอโกะพูดพร้อมถกแขนเสื้อนอกดูนาฬิกา

“ความฝันของฉันคือเป็นผู้จัดการของซูเปอร์สตาร์ และน้องของเธอเรย์นะ ฉันเห็นเงาของเธอบนตัวเขา ให้ฉันได้เดินตามฝันต่อเถอะ ตั้งสามเดือน ให้เดินไปซื้อของอย่างเดียวฉันเบื่อแย่ อ่อ อีก15นาทีฉันจะกลับมา...BL 3เล่ม หน้าปกตาหวานถูกไหม”

“เอาBLมาไว้ตอนท้าย ขี้โกงนะคุณไอโกะ เกือบเผลอพูดตกลงไปแล้วเชียว หึ”

ตกลงคำเดียว 2 ตอบ2คำถาม ผมเริ่มกลัวคุณไอโกะขึ้นมาแล้วสิ

“แล้วคำตอบล่ะ” เธอจี้ ขยี้เข้าอีก

“ตกลง” พี่เรย์นะยิ้ม “4เล่ม ขอกล้ามใหญ่เพิ่ม1เล่ม”

******************

ปูเรื่องบทใหม่เท้าความนิดหน่อย

อ่านฟรีๆเบาๆไปซักตอนสองตอนเนอะ

ระหว่างนี้ก็บำรุงตับ รักษาไตเตรียมไว้แล้วกัน

รีดเดอร์ผู้น่ารักทั้งหลาย

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}