ปนิตา / มุมลับ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : คู่แข่ง

คำค้น : ปราบพยศบงการรัก, ผู้ปกครอง, เด็กในอุปการะ, ปนิตา

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 308

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ธ.ค. 2560 11:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คู่แข่ง
แบบอักษร

            หรรณพเคลื่อนรถมาจอดที่หน้าหอพักของนิลุบล 

            “ขอบคุณที่มาส่งนะคะ” นิลุบลไหว้ขอบคุณ

            “ไม่ต้องรีบขอบคุณหรอก เพราะว่าฉันจะรอรับเธอกลับไปด้วยกัน”

            “แต่ว่าฉัน....”

            “ฉันก็ไม่ได้เร่งเธอนี่ เธอจะทำอะไรก็เชิญตามสบาย ฉันรออยู่นี่ล่ะ” ประโยคของชายหนุ่ม ทำให้นิลุบลถึงกับมองหน้าคนตีมึนอย่างออกอาการเอื้อม บอกว่าไม่ได้เร่งแต่รออยู่ ช่างไม่ต่างอะไรกับการกดดันเธอ  หญิงสาวถึงกับส่ายหัวเบา ๆ แล้วลงจากรถเดินเข้าหอ

            “นั่นไงพี่พล ไอ้บัวมาแล้ว” เสียงของพิมพ์ลักษณ์ดังขึ้น เรียกให้นิลุบลที่กำลังจะเดินเข้าหอ ต้องชะงักเท้าแล้วหันไปมองที่ต้นเสียง ซึ่งก็เห็นว่าเพื่อนสาวของเธอกำลังเดินตรงเข้ามาหาเธอพร้อมกับผู้ชายอีกหนึ่งคน ที่ใบหน้าละม้ายคล้ายกัน

            “เอ้า! ไอ้พิมพ์แกมาตั้งแต่เมื่อไหร่”

            “มาสักพักแล้ว กำลังจะกลับอยู่แล้วเนี่ย ว่าแต่แกเถอะไปไหนมาห้องหอไม่กลับ แถมติดต่อก็ไม่ได้ ฉันเป็นห่วงก็เลยลากพี่พลให้มาส่งหาแกนี่ละ”

            “สวัสดีค่ะ พี่พล ได้ยินชื่อพี่มานานแล้วเพิ่งได้เจอตัวจริงวันนี้นี่เอง”

            ธีรพล หนุ่มหล่อขาวตี๋เป็นพี่ชายของพิมพ์ลักษณ์ที่ไปเรียนต่างประเทศ เพิ่งจบกลับมาเมืองไทย พิมพ์ลักษณ์พูดถึงพี่ชายคนนี้ให้นิลุบลฟังเป็นประจำ

            “สวัสดีครับ ยัยพิมพ์มันเม้าท์อะไรพี่ไว้บ้างเนี่ย เอาเป็นว่าถ้าเป็นเรื่องดี ๆ ก็เป็นเรื่องจริง แต่ถ้าไม่ดีแสดงว่ามันใส่ไข่ น้องบัวอย่าไปเชื่อมันมากนะครับ”

            “ฮ่าฮ่า ค่ะ บัวจะแยกแยะตามนั้นนะคะ”

            สามคนยืนหัวเราะกันอยู่ที่หน้าหอ ซึ่งก็อยู่ในสายตาของมหรรณพทุกอย่าง ชายหนุ่มรู้สึกหงุดหงิดกับท่าทีสนิทสนมที่นิลุบลมีต่อผู้ชายอื่นที่ยืนคุยอยู่

            “ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลยไอ้บัว สรุปแกไปไหนมาวะ แล้วทำไมไม่เปิดโทรศัพท์ แล้วนั่นใครมาส่ง” พิมพ์ลักษณ์พาย้อนกับเข้าเรื่องที่ตนเองยังสงสัย

            “โอ๊ย! แกจะเอาข้อมูลไปลงทะเบียนราษฎร์หรือไงวะ ถามยิ่งกว่าแม่สรวงอีก”

            “ไม่ต้องเปลี่ยนเรื่อง ตอบมาเลย หรือจะให้ฉันไปถามคนในรถนั่น” พิมพ์ลักษณ์ทำท่าจะเดินไปที่รถมหรรณพจริง ๆ จนนิลุบลต้องรีบดึงแขนเธอเอาไว้

            “เห้ย! ไม่ต้อง ฉันไปเริ่มฝึกงานกับคุณรูอ้า เอ้ย! ลูก้าร์ของแกนั่นแหละ แล้วฉันก็ไม่สบายเผลอหลับไป แต่ว่าตอนนี้ค่อยยังชั่วแล้ว ฉันก็เลยจะกลับมาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เดี๋ยวจะกลับไปทำงานต่อ พอดีงานเขาเร่ง นี่เขาก็มาส่งเองนั่นแหละ แล้วที่แกติดต่อไม่ได้ เพราะว่าโทรศัพท์แบตหมด ฉันลืมเอาที่ชาร์ทไปด้วย”

            “ว้าว! ร้ายนะยะ แล้วก็บอกว่าไม่ชอบขี้หน้า นี่ให้เขามาส่งถึงหอเลยนะ”

            “ร้ายน่ะเขาเว้ย ไม่ใช่ฉัน ฉันบอกว่าจะกลับเอง เขาก็ตามมากดดันฉันอยู่นี่ไง”

            “หราาา..”

            “เออ พูดมากน่ะแก จะเข้าไปข้างในหรือเปล่าล่ะ หรือจะกลับเลย”

            “เข้าสิวะแก มารอตั้งนาน เจอหน้ายังไม่ทันถึงห้านาที นี่แกจะไล่ฉันกลับเลยหรือไง”

            “ฉันไม่ได้ไล่ แต่ก็แล้วแต่แกไง ส่วนพี่พลเชิญเข้าไปนั่งข้างในก่อนค่ะ ไปค่ะพี่..ปะ” นิลุบลแกล้งคล้องแขนธีรพลเดินเข้าหอไป ปล่อยให้เพื่อนเดินตามเข้าไปเอง

            มหรรณพที่มองเหตุการณ์อยู่นั้น ถึงกับต้องนับหนึ่งถึงร้อยอยู่หลายครั้ง กำมือแน่นแล้วแน่นอีก หงุดหงิดอย่างไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน แต่อย่างน้อยก็ยังดีที่มีพิมพ์ลักษณ์เดินตามเข้าไป ไม่เช่นนั้นคนที่ตามเข้าไปอาจจะเป็นเขาเองก็เป็นได้

            วัชมนยกชงกาแฟเข้ามาให้เจ้านายโดยตรงอย่างณรงค์ฤทธิ์ สอบถามเกี่ยวกับงานประกวดราคาที่เป็นโปรเจคใหญ่อยู่ในตอนนี้ด้วยความเป็นห่วง

            “คุณณรงค์คะ ไม่รู้ว่าโปรเจคโรงบำบัดน้ำเสียที่คุณลูก้าร์ทำไปถึงไหนแล้วนะคะ เอาไปทำที่บ้านอย่างนั้น ติดขัดอะไรบ้างหรือเปล่าก็ไม่รู้ คุณไม่เป็นห่วงบ้างเหรอคะ?”

            “ถึงจะเป็นห่วง แต่ก็ควรจะเชื่อใจท่านประธานนะ ผมเชื่อว่าเขาจะทำอย่างเต็มที่” ณรงค์ฤทธิ์ตอบกลับ ทั้ง ๆ ที่สองตายังมองอยู่ที่เอกสารตรงหน้า

            “มนก็อยากจะเชื่อนะคะ แต่ความสำเร็จครั้งนี้มันจะไปเพิ่มผลประกอบการให้กับบริษัทได้จนทำให้โบนัสของมนเพิ่มขึ้นได้อีกเยอะนี่คะ มนก็ควรจะต้องห่วงเป็นพิเศษ ไม่ถูกเหรอคะ” วัชมนพูดพร้อมกับเดินไปที่ด้านหลังเก้าอี้ ยกมือขึ้นนวดศีรษะให้ณรงค์ฤทธิ์

            “ไม่ต้อง คุณออกไปทำงานของคุณได้แล้ว”

            “แต่...”

            “ผมบอกให้คุณออกไปทำงาน หรือว่าไม่อยากจะทำแล้ว..งานน่ะ” ณรงค์ฤทธิ์เสียงแข็ง บอกผู้ช่วยของเขาเสียงดังฟังชัด

            วัชมนหน้าจ๋อย เดินออกจากห้องไป ก็พบกับลูกสาวของเจ้านายเดินออกจากลิฟต์มา

            “สวัสดีค่ะ คุณดา”

            “สวัสดีค่ะคุณมน ดารบกวนขอกาแฟที่หนึ่งนะคะ” ดารินตอบกลับแล้วเดินเข้าห้องพ่อของตนเองไป วัชมนถอนหายใจหนึ่งครั้ง ก่อนจะเดินไปชงกาแฟให้หญิงสาวตามที่เธอขอ

            เสียงเปิดประตูดังขึ้นอีกครั้ง  ณรงค์ฤทธิ์คิดว่าเป็นผู้ช่วยของเขาอีกเช่นเดิมจึงได้ส่งเสียงถาม

            “มีอะไรอีก?” คำถามสั้น ๆ ห้วน ๆ

            “แค่คิดถึงได้หรือเปล่าคะ?” น้ำเสียงสดใสที่ตอบกลับมาทำให้เจ้าของห้องเงยหน้าขึ้นมามอง พร้อมกับส่งยิ้ม

            “เกิดอะไรขึ้นน้า ลูกสาวมาหาพ่อถึงที่นี่ได้”

            “แหม..คุณพ่อขา ดาก็บอกแล้วยังไงละคะ ว่าคิดถึง”

            “หึหึ เชื่อก็ได้ ว่าแต่คิดถึงพ่ออย่างเดียวใช่ไหม ไม่มีอย่างอื่นแน่นะ”

            “ก็มีอีกนิดหน่อยค่ะ” คำตอบของลูกสาวทำเอาผู้เป็นพ่อยิ้มละไม

            “ว่ามา”

            “ดามารับคุณพ่อ ไปที่ร้านคุณแม่ค่ะ วันนี้วันเกิดคุณแม่ เราไปเซอร์ไพร์สคุณแม่กันนะคะ”

            วัชมนเดินถือถาดกาแฟจะเอาเข้ามาเสิร์ฟให้กับดารินในห้องผู้อำนวยการ ต้องชะงักเท้า เมื่อได้ยินสิ่งที่สองพ่อลูกคุยกัน

            ที่หน้าหอพัก นิลุบล พิมพ์ลักษณ์และธีรพลเดินกลับออกมาอีกครั้ง และยังคงพูดคุยกันเฮฮา เหมือนไม่ได้คิดถึงจิตใจของคนรอ มหรรณพเห็นแล้วก็ยิ่งหงุดหงิด ทนไม่ไหวจนต้องบีบแตรรถใส่

            “แก..เจ้ากรรมนายเวรฉันเรียกแล้วว่ะ ฉันไปก่อนนะ แล้วพรุ่งนี้เจอกัน เปิดเทอมวันแรกอย่าสายนะเว้ยไอ้พิมพ์ บัวไปก่อนนะคะพี่พล สวัสดีค่ะ” นิลุบลบอกลาเพื่อนรัก ก่อนจะหันมาลาพี่ชายของเพื่อนด้วยอีกคน แล้วรีบไปขึ้นรถที่ติดเครื่องรออยู่แล้ว

            มหรรณพขับรถออกจากหอพักไปด้วยความเร็ว จนนิลุบลต้องรีบดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดไว้เพื่อความปลอดภัย

            “ถ้าคุณจะขับเร็วขนาดนี้ ก็ช่วยจอดให้ฉันลงด้วยค่ะฉันมีภาระต้องรับผิดชอบอีกเยอะ ยังไม่อยาก ‘ตาย’ เร็ว” นิลุบลพูดเน้นคำว่าตาย หันหน้าจ้องมองชายหนุ่มนักซิ่ง

            “นึกว่าชอบ ก็เห็นวัยรุ่นเขาชอบความตื่นเต้นท้าทายไม่ใช่เหรอ?”

            “ความท้าทายกับบ้าระห่ำนี่มันคนละอย่างกันนะคะ คุณอาจจะยังแยกแยะไม่ออก”

            “นิลุบล!!”  มหรรณพส่งเสียงกร้าว พารถเข้าจอดข้างทางกะทันหัน ก่อนจะหันมาคว้าร่างของคนที่ว่ากระทบเขาเมื่อสักครู่ “แล้วบ้าระห่ำมันเป็นยังไงล่ะ อย่างนี้หรือเปล่า?”

------------------------------------


สนใจอ่านเต็มเรื่อง โหลดอีบุ๊คได้เลยค่ะ เข้า www.mebmarket.com พิมพ์ชื่อเรื่อง หรือ ปนิตา แล้วกดค้นหา หรือง่ายกว่านั้น โดยการเข้าไปกดลิงค์ชื่อเรื่อง ที่หน้าหลักของปนิตาค่ะ ^_^


ความคิดเห็น