คีตาอักษร

ขอขอบคุณที่ช่วยสนันสนุนนะคะ

บทที่ 4 ขัดหู ขัดตา ขัดใจ

ชื่อตอน : บทที่ 4 ขัดหู ขัดตา ขัดใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.4k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ธ.ค. 2560 13:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4 ขัดหู ขัดตา ขัดใจ
แบบอักษร

เมื่อมาถึงสถานที่นัดพบลูกค้าตามที่ ธนกฤษ ลอฟ ลีโอนาด กล่าวแจ้ง ซึ่งเป็นโซนลอบบี้ของโรงแรมระดับ 5 ดาว ตั้งอยู่ในย่านใจกลางเมือง วรารี เดินตามท่านประธานหนุ่มที่เดินนำไปนั่งรอลูกค้าที่โต๊ะรับแขกของโรงแรม “จะดื่มอะไรไหม?” ท่านประธานหนุ่มถามเลขาสาว พรางยกมือเรียกพนักงานเสิร์ฟของโรงแรมเพื่อขอเมนูเครื่องดื่ม พนักงานเสิร์ฟสาวของโรงแรมเดินเอารายการเมนูเครื่องดื่มมาให้ แล้วรอรับออเดอร์ “รับอะไรดีค่ะ?” พนักงานเสิร์ฟสาว กล่าวถาม “ผมเอา มัตคิอาโต ครับ” ท่านประธานหนุ่มตอบและหันมาทาง วรารี รอให้เจ้าหล่อนสั่งเครื่องดื่มที่ต้องการ

วรารี ดูเมนูเครื่องดื่ม เจ้าหล่อนเห็นราคาแล้วแทบไม่อยากสั่งอะไรเลย ขนาดน้ำเปล่ายังแพงเลย แต่ก็ต้องกั้นใจสั่งกาแฟ เพราะไม่งั้นได้นั่งหลับแน่ๆ “ขอเป็น คาปูชิโน่ร้อนค่ะ” พนักงานเสิร์ฟสาว รับออเดอร์แล้วก็เดินจากไป สักพักพนักงานเสิร์ฟสาว ก็นำเครื่องดื่มมาเสิร์ฟให้ ขณะเดียวกับที่ ณัฐวุฒิ ซึ่งเป็นลูกค้าของ ธนกฤษ ลอฟ ลีโอนาด ที่นัดไว้เดินมาถึงโต๊ะที่ทั้งสองคนนั่งอยู่ ท่านประธานหนุ่งเห็น ณัฐวุฒิ ก็ลุกขึ้นยืน กล่าวทักทายคนที่มาใหม่

“สวัสดีครับ คุณณัฐวุฒิ” ท่านประธานหนุ่มทักทาย ณัฐวุฒิ “สวัสดีครับ คุณลอฟ” ณัฐวุฒิ ทักทายตอบ ก่อนที่จะหันไปมองยัง วรารี ที่ยืนอยู่ใกล้ ธนกฤษ ลอฟ ลีโอนาด “นี่ คุณวรารี เลขาของผมครับ” ท่านประธานหนุ่มกล่าวแนะนำ วรารี ให้ ณัฐวุฒิ ได้รู้จัก วรารี ก็ยกมือไหว้ และคลี่ยิ้มทักทายส่งให้ผู้มาใหม่ “สวัสดีค่ะ” ณัฐวุฒิ รับไหว้ “สวัสดีครับ คุณวรารี” ณัฐวุฒิ ส่งสายตากรุ่มกริ้ม เจ้าชู้ อย่างเปิดเผยและยิ้มตอบกลับ วรารี รู้สึกไม่ชอบสายตาและท่าทางเช่นนี้เลย “เลขา คุณลีโอนาด นี้สวยดีนะครับ” ณัฐวุฒิ หันไปกล่าวกับท่านประธานหนุ่ม ท่านประธานหนุ่มยิ้มๆ รับเสียไม่ได้ แต่ก็ไม่ชอบสายตาที่ ณัฐวุฒิ มองเลขาของตน รู้สึกขัดหูขัดตายังไงไม่รู้ “เชิญนั่งก่อนดีกว่าครับ” ท่านประธานหนุ่มกล่าวตัดบท

การเจรจาธุรกิจเป็นไปด้วยความเคร่งเครียดบ้างในบางครั้ง วรารี ก็ทำหน้าที่จดรายละเอียดข้อมูลที่สำคัญในการพูดคุย แต่ถึงกระนั้น ณัฐวุฒิ ก็ยังไม่วายส่งสายตาเจ้าชู้ มายัง วรารี อยู่เป็นพักๆ ซึ่งทำให้ท่านประทานหนุ่มรู้สึกขัดใจเป็นอย่างมาก แต่ก็ต้องเก็บความขัดเคืองใจไว้ข้างใน กว่าการเจรจาจะเสร็จสิ้นก็ปาเข้าไป สี่ โมงเย็นแล้ว “หวังว่าผมคงจะได้เจอคุณ วรารี อีกนะครับ” ณัฐวุฒิ กล่าวทีเล่นแต่เอาจริง ก่อนที่จะเดินจากไป วรารี ยิ้มที่มุมปากนิดๆ พลางเหลือบไปมองท่านประธานหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็เห็นเขามองมาด้วยสายตาเข้มๆ ดุๆ ไม่รู้จะดุอะไรนักหนาเชียว

“เดี๋ยวไปกินข้าวกันก่อนแล้วค่อยกลับ” ท่านประธานหนุ่มพูดเสียงแข็งๆ เหมือนโกรธใครมาก็ไม่รู้ “ไปกินรังแตนมาจากไหนอีกเนี้ย” วรารี บ่นพึมพรำกับตัวเอง “คุณว่าอะไรนะ??” ท่านประธานหนุ่มถามขึ้น เมื่อได้ยิน วรารี พูดขึ้นมาแต่ฟังไม่ถนัด “ปะ เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร” วรารี ปฏิเสธแทบไม่ทัน ไม่คิดว่าท่านประธานหนุ่มจะได้ยินที่ตนเองบ่น

เมื่อทานข้าวเสร็จ ท่านประธานหนุ่มก็ให้ อัครวุฒิ ขับรถไปส่ง วรารี ที่อพาร์เม้นต์ “จอดตรงนี้ก็ได้ค่ะ เดี๋ยว นุ่น กลับเองดีกว่าค่ะ” วรารีพยายามปฏิเสธและขอกลับเอง ท่านประธานหนุ่มก็ไม่ยอม “อย่าเรื่องมากน่ะ ไปส่งนะดีแล้ว” ท่านประธานหนุ่มกล่าวเสียงติดดุ พูดเหมือนกับรำคาญนิดๆ เพราะยังเคืองเลขาของตนไม่หายที่ไปส่งยิ้มหวานให้กับลูกค้าของตนก่อนนี้ แต่ทีกับเขาไม่เห็นจะส่งยิ้มให้อย่างนั้นเลย ‘แค่นี้ก็ต้องดุด้วย อะไรของเขานะ’ วรารี จึงสงบปากสงบคำ เนื่องจากตามอารมณ์ของท่านประธานหนุ่มไม่ทันเอาเสียเลย “ขอบคุณนะค่ะ” วรารีกล่าวขอบคุณเมื่อมาถึงอพาร์ทเม้นต์ พร้อมเปิดประตูก้าวลงจากรถ ยืนรอให้รถขับเคลื่อนออกไป จึงเดินไปยังลิฟต์เพื่อขึ้นห้องพักของตนเอง

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น