คีตาอักษร

ขอขอบคุณที่ช่วยสนันสนุนนะคะ

บทที่ 1 แรกพบสบตา

ชื่อตอน : บทที่ 1 แรกพบสบตา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.7k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.ย. 2562 12:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1 แรกพบสบตา
แบบอักษร

วรารี หรือ นุ่น ยืนมองดูตึกสูง 20 ชั้น ที่เธอจะต้องทำงานวันนี้เป็นวันแรก ในตำแหน่งเลขานุการ ประธานบริษัท เรียลเอสเตท เดเวอร์ลอฟเมน เอนเตอร์ไพร์ ซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นบริษัทชั้นต้นๆ ในการดำเนินการเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์เลยทีเดียว  

วรารี ตื่นตั้งแต่เช้า เธอตื่นเต้นและประหม่า ไม่รู้ว่าเจ้านายใหม่จะเป็นแบบไหน จะใจดี ไม่เรื่องมากไหมนะ หรือจะเป็นคนจู่จี้ เจ้าอารมณ์หรือเปล่านะ แต่ถึงจะออกมาในรูปแบบไหนเธอก็ต้องรับมันให้ได้ เพราะทุกวันนี้งานและสวัสดิการดีๆ ไม่ใช่จะหากันได้ง่ายๆ ที่ไหน  

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอดแล้วค่อยปล่อยออกมา เพื่อเรียกความมั่นใจให้กับตัวเอง ก่อนที่จะก้าวเดินเข้าไปในตึก ตรงไปยังเคาเตอร์ประชาสัมพันธ์ ซึ่งมีพนักงานหญิง 2 คน นั่งทำงานอยู่ 

“สวัสดีค่ะ ดิฉันมาพบคุณอรนิชา ฝ่ายบุคคลค่ะ” วรารี กล่าวแจ้งแก่ เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ อรอนงค์ ซึ่งนั่งทำงานอยู่เงยหน้าขึ้นมองมายังต้นเสียง ยิ้มทักทาย “ขึ้นลิฟต์ไปยังชั้น 18 นะคะ” 

“ขอบคุณค่ะ” วรารี กล่าวขอบคุณแล้วเดินไปยังลิฟต์เพื่อขึ้นไปยังชั้น 18 หญิงสาวกดปุ่มเรียกลิฟต์ ยืนรอสักพัก ประตูลิฟต์ก็เปิดออก วรารี เข้าไปด้านในลิฟต์ ขณะที่ประตูลิฟต์กำลังจะปิดก็มีเสียงผู้ชายดังมาให้ได้ยิน  

“รอด้วยครับ” พร้อมทั้งได้ยื่นมือเข้ามากั้นไม่ให้ประตูลิฟต์ปิด เป็นผลให้ประตูลิฟต์เด้งเปิดอัตโนมัติ “เชิญครับ” อัครวุฒิ กล่าวเชิญ ธนกฤษ ลอฟ ลีโอนาด ให้เข้าไปในลิฟต์  

ซึ่งตอนนี้ อัครวุฒิ รั้งตำแหน่งทั้งบอดีการ์ด คนขับรถ และเลขาของ ธนกฤษ ลอฟ ลีโอนาด ไปในคราวเดียว เขาเป็นคนที่ ธนกฤษ ลอฟ ลีโอนาด ให้ความไว้เนื้อเชื่อใจมากที่สุด  

 ธนกฤษ ลอฟ ลีโอนาด พยักหน้าให้บอดี้การ์ดคนสนิท ก่อนจะเดินเข้าไปในลิฟต์ “ชั้นไหนคะ?” วรารี กล่าวถามผู้เข้ามาใหม่ทันที “ชั้น 19 ขอบคุณครับ” ธนกฤษ ลอฟ ลีโอนาด ตอบกลับหญิงสาว วรารี ยื่นมือไปกดหมายเลขชั้นตามที่เขาบอก 

วรารี แอบชำเรืองมอง ธนกฤษ ลอฟ ลีโอนาด ‘คนอะไรสูงจัง หน้าตาก็ดีอยู่หรอก แต่เก็กหล่อชะมัด’ วรารี คิดในใจ รู้สึกหน้าร้อนวูบวาบยังไงบอกไม่ถูก เมื่อตอนที่ถูกชายหนุ่มจ้องมองกลับ แม้จะมองแค่แว็บเดียวก็เถอะ 

ธนกฤษ ลอฟ ลีโอนาด เป็นลูกครึ่งไทย - อเมริกัน เป็นผู้ชายที่จัดว่าหล่อเข้ม ร่างกายบึกบึนอย่างชายชาวต่างชาติ สูง 190 ซม. เลยทีเดียวซึ่งต่างจาก วรารี ที่สูงแค่ 160 ซม. เขามีผมสีน้ำตาลเข้มตัดเล็มเรียบร้อย ตาสีฟ้าน้ำทะเล แววตาติดไปทางดุ เย็นชา คิ้วหนาเข้ม ปากได้รูปน่าจูบ ชายหนุ่มสวมเชิ้ตสีฟ้าอ่อนและสวมทับด้วยสูทสีดำ กางเกงสแล็คสีดำ ดูแล้วน่าเกรงขามเป็นยิ่งนัก  

เมื่อประตูลิฟต์เปิดที่ชั้น 18 วรารี ก็รีบก้าวออกจากลิฟต์ทันที เหมือนว่าภายในนั้นไม่มีอากาศเหลือให้เธอหายใจ  

ธนกฤษ ลอฟ ลีโอนาด มองตามร่างบอบบางที่เดินจ้ำอ้าวออกไป จนกระทั้งลิฟต์ปิดลง “เธอน่ารักดีนะครับ” อัครวุฒิ พูดขึ้น “ใคร?” ธนกฤษ ลอฟ ลีโอนาด ถามเสียงเข้ม  

“จะใครละครับ ก็มีสาวอยู่ในลิฟต์แค่คนเดียว อย่าบอกนะครับว่าไม่ได้แอบมองอยู่น่ะ” อัครวุฒิ แซวเจ้านายหนุ่ม “รู้มากนักนะ เดี๋ยวก็หักเงินเดือนซะหรอก”  

“มาแล้วเหรอจ้ะ” อรนิชา กล่าวเมื่อเห็น วรารี เดินเข้ามาในห้องบุคคล “สวัสดีค่ะ” วรารี ยกมือขึ้นไหว้พร้อมกล่าวสวัสดี อรนิชา ซึ่งมีอายุอานามแก่กว่า “สวัสดีจ้ะ เดี๋ยวพี่จะพาขึ้นไปที่โต๊ะทำงานของเราเลยแล้วกัน” อรนิชา พา วรารี เดินไปยังบันไดหนีไฟเพื่อไปยังชั้นที่หญิงสาวจะต้องนั่งทำงาน  

“ที่ทำงานของเราอยู่ชั้น 19 นะ และถ้ามีอะไรสงสัยก็ถามพี่ได้เลย ไม่ต้องเกรงใจนะ” อรนิชา กล่าวขึ้นขณะเดินขึ้นบันไดไปชั้นที่ 19  

“คุณลอฟ มาพอดีเลย เดี๋ยวพี่จะพาไปแนะนำตัวเลยก็แล้วกัน” เมื่อที่สองเดินมาถึงหน้าห้องที่มีป้ายติดว่า **President** ซึ่งในห้องมีไฟเปิดอยู่แล้ว “นี้โต๊ะทำงานเรานะ” อรนิชา ชี้บอกให้ วรารี ทราบเมื่อเดินผ่านโต๊ะทำงานที่ วรารี จะต้องนั่งทำงาน ซึ่งอยู่ที่หน้าห้องท่านประธาน  

อรนิชา เคาะประตูห้องทำงานของท่านประธาน 3 ครั้ง เปิดประตูเข้าไปก็เห็นว่าท่านประธานหนุ่มกำลังก้มหน้าก้มตาอ่านข่าวในไอแพด ส่วนบอดี้การ์ดคนสนิทนั้นนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ที่โซฟารับแขกที่อยู่ภายในห้องทำงานของท่านประธาน 

“สวัสดีค่ะ คุณลอฟ คุณวุฒิ” อรนิชา กล่าวสวัสดีทั้งสองหนุ่ม “สวัสดีครับ คุณอร” ท่านประธานหนุ่มเงยหน้ามองมาทาง อรนิชา ซึ่งเห็น วรารี ยืนอยู่ด้านหลังของ อรนิชา  

“สวัสดีครับ คุณอร นั้นพาใครมาด้วยล่ะครับ” อัครวุฒิ กล่าวทักขึ้น “นี่คือเลขาคนใหม่ของ คุณลอฟ ค่ะ ชื่อ วรารี สุวรรณไกรสร” วรารี ยกมือไหว้ท่านประธานหนุ่ม และบังเอิญสบสายตากับท่านประธานหนุ่มเข้าอย่างจัง เหมือนมีไฟฟ้าแรงต่ำช็อตลงมายังร่างกายเธอ ทำให้ วรารี ชะงักไปนิดหนึ่ง และเกิดอาการวูบวาบภายในร่างกาย  

‘ตายแล้ว ถ้าอยู่ใกล้บ่อยๆ ฉันจะไม่ละลายเลยเหรอเนี่ย แย่แล้วฉัน’ วรารี คิดในใจ ก่อนจะเบือนหน้าไปทางอื่นและหันไปไหว้ อัครวุฒิ ที่นั่งอยู่ที่โซฟารับแขก ซึ่ง อัครวุฒิ ยิ้มทักทายและรับไหว้สาวเจ้าเช่นกัน 

 

 

 

​สวัสดีค่ะ ก่อนอื่นต้องขอฝากนิยายให้ลองอ่านกันดูนะค่ะ เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกของไรท์ ถูกใจไม่ถูกใจก็ติชมกันมาได้เพื่อจะได้เป็นกำลังใจและนำมาปรับปรุงให้ดีขึ้นกว่าเดิมค่ะ 

 

 

​ ​ 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น