ปนิตา / มุมลับ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ดูแลคนป่วย

คำค้น : ปราบพยศบงการรัก, ผู้ปกครอง, เด็กในอุปการะ, ปนิตา

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ธ.ค. 2560 12:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดูแลคนป่วย
แบบอักษร

            “โอ๊ย!” / “ว้าย! ตาเถร”

            เสียงร้องแรกเป็นของนิลุบลที่ถูกทับด้วยร่างใหญ่ ตามมาติด ๆ ด้วยเสียงร้องของป้าแจ่ม ที่เข้ามาได้เห็นภาพที่กำลังเกิดขึ้นแล้วถึงกับร้องอุทาน

            “ป้าแจ่ม อย่าเพิ่งตกใจค่ะ ชะ..ช่วยบัว..ก่อน บัวจะหาย..ใจ..ไม่ออก ตัว..คุณหนู..ของป้า..หนักมากค่ะ” นิลุบลส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือด้วยความยากเย็น จนแม่บ้านอาวุโสต้องเข้ามาช่วยพลิกร่างของมหรรณพออก แต่แค่เพียงได้สัมผัสตัวก็รับรู้ได้ถึงความร้อนในร่างกายของเจ้านายหนุ่มจนต้องชะงัก

            “อุ้ย! คุณหนูตัวร้อนจี๋ขนาดนี้เลยเหรอคะเนี่ย ตายแล้ว ตาย ๆ”

            “ยังค่ะ ยัง..ไม่ตาย แต่..ถ้าป้าไม่..ช่วย..หนูจะตาย..ก่อนแล้วค่ะ” นิลุบลที่พยายามทั้งผลักทั้งดันร่างใหญ่ออกจากตัวแต่ยังไม่สำเร็จ ส่งเสียงบอกคุณแม่บ้าน

            “ค่ะ ๆ ป้าขอโทษค่ะ ช่วยกันนะคะ”

            สองแรงแข็งขัน ช่วยกันดันจนร่างใหญ่พลิกหงาย จนสาวร่างบางหลุดพ้นออกมาได้

            “เดี๋ยวป้าไปเอายาก่อนนะคะ คุณบัวช่วยเอาผ้าในห้องน้ำมาเช็ดตัวให้คุณหนูหน่อยนะคะ ช่วยป้าหน่อยนะ” ป้าแจ่มพูดด้วยความร้อนรน

            “ป้าคะ ไม่ต้องไปเอายาที่ไหนหรอกค่ะ บัวเห็นวางอยู่บนโต๊ะนั่น คุณหนูของป้ายังไม่ได้กินเลยค่ะ” นิลุบลชี้ไปที่ถาดยาเล็ก ๆ ที่ดารินถือมาวางไว้ตั้งแต่บ่าย

            “นั่นยังไงล่ะ ไม่ยอมกินยา แล้วก็ไม่ยอมนอนพักด้วย ไม่สบายอยู่แท้ ๆ เลย ถ้าเป็นเด็กเป็นเล็กนะ ป้าจะตีให้เลย”

            “ตอนนี้ก็ไม่รู้ตัวแล้วค่ะ จะแอบตีก็ได้นะคะ แฮ่ ๆ เดี๋ยวบัวไปเอาผ้ามาเช็ดตัวให้เขาก่อนแล้วกันนะคะ”

            “ค่ะ ๆ ขอบคุณนะคะ” นิลุบลเดินเข้าไปในห้องน้ำที่อยู่ในห้องทำงานนั่นเอง ส่วนป้าแจ่มก็เดินไปหยิบยาบนโต๊ะมาป้อนให้เจ้านายของตนเอง

            นิลุบลคอยเช็ดตัวให้เรื่อย ความร้อนในตัวของชายหนุ่มก็ได้แต่ทุเลาลงไปบ้างเพียงเท่านั้น

            “ป้าว่าป้าไปโทรตามคุณหมออีกทีดีกว่าค่ะ ฝากคุณหนูก่อนนะคะคุณบัว เดี๋ยวป้ามาค่ะ” ป้าแจ่มพูดจบก็เดินออกจากห้องไป ปล่อยคนป่วยเอาไว้กับนิลุบล

            “แม่ครับ ผมคิดถึงแม่นะครับ” คนป่วยนอนเพ้อเพราะพิษไข้ ดึงมือของนิลุบลเข้าไปกอดไว้แนบอกเพราะคิดว่าเป็นแม่จิตตราของตน “แม่ครับผมเหนื่อยจัง แม่อย่าไปไหนอีกเลยนะ อยู่เป็นกำลังใจให้ผมก่อนนะครับ”

            “คุณ..นี่ฉันเอง ไม่ใช่แม่ของคุณนะ คุณ..คุณมหรรณพ” นิลุบลพยายามเรียกชายหนุ่มให้รู้สึกตัว และดึงมือตัวเองออก แต่ก็ไม่เป็นผลสักอย่าง มือใหญ่ยังคงจับมือบางกอดเรียวแขนเล็กเอาไว้แน่น ช่างเป็นท่าที่ฝืนธรรมชาติของหญิงสาวเป็นอย่างมาก จนในที่สุดเพื่อไม่ให้ตัวเองเมื่อยเกินไปนัก หากจะต้องพลีแขนให้ชายหนุ่มกอด หญิงสาวจึงได้นั่งลงบนพื้นพรมปล่อยแขนตัวเองทาบทับไปบนลำตัวแน่นหนัดของชายหนุ่ม มืออีกข้างที่เหลือก็ยังคงพยายามใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดตัวให้เขาเช่นเดิม

             ป้าแจ่มกลับมาที่ห้องอีกครั้ง พร้อมกับนายชัยที่เป็นทั้งคนขับรถและคนสวน เพื่อมาช่วยแบกคนป่วยขึ้นไปนอนบนห้อง นิลุบลเห็นว่ามีคนเข้ามา จึงได้ดึงมือออกจากมือใหญ่อีกครั้ง ประกอบกับแรงจับของคนป่วยก็ไม่ได้มากเท่าเดิม มือเล็กจึงหลุดออกมาได้

            “ชัย เข้ามานี่ มาช่วยพาคุณหนูขึ้นไปนอนพักข้างบนที” ป้าแจ่มขวักมือเรียกนายชัยที่ยืนรออยู่หน้าห้องทำงานให้เข้ามาพยุงคนป่วย นิลุบลลุกขึ้นหลบทางให้ออกไปยืนข้าง ๆ โซฟา

            นายชัยเข้ามาช่วยยกร่างของมหรรณพขึ้นจากโซฟา ด้วยความทุลักทุเลเล็กน้อย เพราะถึงนายชัยจะเป็นผู้ชายแต่ก็ตัวเล็กเท่ามาตรฐานชายไทยทั่วไป ไม่สูงใหญ่เหมือนกับหนุ่มลูกครึ่งที่รูปร่างไปทางชาวยุโรปเสียมากกว่า

            “ระวัง ๆ เดี๋ยวก็ล้มลงไปทั้งคู่” ป้าแจ่มบอกนายชัยให้ประคองเจ้านายด้วยความระมัดระวัง แต่ก็พูดไม่ทันขาดคำ นายชัยก็พาร่างใหญ่เซถลาเข้าไปหานิลุบล จนเธอต้องรีบพยุงรับไว้อีกคน

            “นั่นไง ฉันพูดยังไม่ทันขาดคำเลย ระวังหน่อยสิ” ป้าแจ่มส่งเสียงต่อว่านายชัย นิลุบลเห็นท่าแล้วไม่น่าจะรอด จึงได้อาสาช่วยด้วยอีกคน

            “เดี๋ยวบัวช่วยเองค่ะ” หญิงสาวยกแขนชายหนุ่มพาดบ่า หิ้วปีกคนป่วยกันคนละข้างกับนายชัย พาขึ้นไปส่งถึงเตียงนอน

            หมดหน้าที่แล้ว ป้าแจ่มจึงได้ให้นายชัยกลับลงไปทำงาน นิลุบลเองก็กำลังจะขอตัวลงไปข้างล่างเช่นกัน แต่ทว่าคนตัวใหญ่กลับไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้น

            “แม่ครับ อย่าเพิ่งไป แม่อยู่กับผมก่อน” มือใหญ่ไขว่คว้าจับเรียวแขนเล็กไว้ได้ดึงเข้าไปกอดไว้แนบอกอีกครั้ง

            “โถ..คุณหนูเธอคงคิดถึงคุณนายมากนะคะ น่าสงสารจริง ๆ เชียว” ป้าแจ่มรำพึงรำพันด้วยความสงสารเจ้านายของตน ส่วนนิลุบลนั้นกำลังทำหน้าไม่ถูกไม่รู้ว่าจะอารมณ์ไหนดี จะสงสารคนป่วยหรือสงสารตัวเองดีกันแน่ ที่ต้องตกอยู่ในสภาพเป็นคุณแม่จำเป็นของผู้ชายที่ตัวเองไม่ค่อยจะชอบขี้หน้านัก

            “คิดว่าช่วยคนป่วยเอาบุญแล้วกันนะคะคุณบัว ป้าฝากหน่อย เดี๋ยวป้าจะลงไปทำข้าวต้มให้คุณหนู แล้วก็จะลงไปดูคุณหมอด้วยค่ะ ไม่รู้มาหรือยัง” ป้าแจ่มพูดจบก็เดินออกจากห้องไป โดยไม่อยู่ฟังคำตอบรับหรือปฎิเสธจากหญิงสาวที่ยังอ้าปากค้างอยู่เพราะพูดไม่ทัน สุดท้ายจึงได้แต่ถอนหายใจแล้วปล่อยให้คนป่วยจับมือต่อไปแบบเลยตามเลย

            มอกฤษมาถึงก็ขึ้นไปดูอาการของมหรรณพ ฉีดยาให้หนึ่งเข็ม แล้วบอกให้รอดูอาการ ถ้าคืนนี้ไข้ไม่ลดต้องให้ไปนอนที่โรงพยาบาล ก่อนกลับยังได้กำชับว่าต้องคอยเฝ้าดูอาการกันทั้งคืน เช็ดตัวและให้กินยาทุก 4 ชั่วโมง

            “น้อย คืนนี้แกกับฉันสลับกันอยู่เฝ้าคุณหนูแล้วกันนะ” ป้าแจ่มหันมาบอกกับน้อยสาวใช้

            “ได้ค่ะ แต่ว่า โอ๊ย! อูย! อ่อย!” เสียงของน้อยดังขึ้นพร้อมกับท่ายืนบิด ๆ บีบ ๆ ไขว้ขาบิดไปมา

            “น้อย เอ็งเป็นอะไร มายืนบิดเป็นพยาธิไส้เดือนโดนน้ำร้อนลวกทำไมเนี่ย” ป้าแจ่มส่งเสียงถามลูกน้องของตน

            “ไม่ไหวแล้วค่ะคุณแม่บ้าน ข้าศึกบุกประตูหลัง สงสัยส้มตำปูปลาร้าจะเล่นหนูเสียแล้วค่ะ” น้อยพูดจบก็วิ่งออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

            “นั่นไง พอจะใช้งานก็มีอันเป็นไปเชียวนะ” ป้าแจ่มส่งเสียงต่อว่าดังตามหลังน้อยออกไป

            นิลุบลประเมินสถานการณ์แล้ว คาดว่าน้อยไม่น่าจะเป็นผู้ช่วยที่ดีได้ในเวลาที่ตัวเองยังท้องเสียอยู่เช่นนี้ ส่วนป้าแจ่มนั้นก็อายุมากแล้ว จะอดนอนอยู่เฝ้าคนป่วยทั้งคืนก็ไม่น่าจะไหวเช่นเดียวกัน สุดท้ายความขี้สงสารของเธอก็ทำงานอีกครั้ง

            “เดี๋ยวบัวอยู่ช่วยป้าเองก็ได้ค่ะ”

            “จะดีเหรอคะ ป้าเกรงใจ วันนี้คุณบัวก็ช่วยงานมาทั้งวันแล้ว ยังจะต้องมาเหนื่อยเฝ้าคุณหนูตอนกลางคืนอีก”

            “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ บัวไหว”

            คำตอบของนิลุบล กลายเป็นภาระอันหนักอึ้งสำหรับเธอในยามค่ำคืน เพราะคุณแม่บ้านนั้น เมื่อได้เวลานอนก็หลับไปตั้งแต่หัวค่ำ แต่จะเรียกว่าหลับในหน้าที่ก็คงจะได้ เพราะป้าแจ่มขึ้นมานอนหลับอยู่บนโซฟาในห้องนอนของเจ้านายหนุ่ม เรียกว่าหลับเฝ้ากันเลยทีเดียว หน้าที่ดูแลคนป่วยจึงเป็นหน้าที่ของเด็กฝึกงานอย่างนิลุบลคนเดียวเต็ม ๆ ไข้ของชายหนุ่มก็มีขึ้นสูงเป็นพัก ๆ จึงต้องมีการเช็ดตัวให้ตลอดครึ่งคืน จนเวลาเลยล่วงไปจนตีสอง นิลุบลเองก็สุดฝืนเช่นกัน นั่งหลับพิงหัวเตียงทั้ง ๆ ที่ผ้าเช็ดตัวคนป่วยยังคาอยู่ในมือ

            หรรณพรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในยามเช้ามืดพร้อมกับความสดใส ทั้งนี้ก็เพราะว่าไม่มีไข้ ไม่ปวดหัวอีกแล้ว เห็นนิลุบลนั่งหลับคาผ้าขนหนูในมือแล้วนึกขอบคุณ ชายหนุ่มอุ้มคนนั่งหลับให้มานอนแทนที่ของเขา จัดการห่มผ้าให้อย่างดี เสร็จแล้วลุกขึ้นหยิบผ้าไปห่มให้กับป้าแจ่มอีกด้วย ก่อนที่ตนเองจะลงไปที่ห้องทำงาน ปล่อยให้สองสาวต่างวัย ใช้ห้องนอนของตนเองพักผ่อนให้เต็มที่

            ในยามที่แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องให้ความสว่างบนโลกใบนี้ จนทำให้ห้องนอนของมหรรณพได้รับไออุ่นจากดวงตะวันไปด้วย ป้าแจ่มรู้สึกตัวตื่นก็รีบเดินไปดูเจ้านายของเธอที่นอนอยู่บนเตียง แต่พอเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ ก็พบว่าคนที่นอนอยู่ไม่ใช่ชายหนุ่ม หากแต่เป็นหญิงสาว

            “คุณบัว!!” เสียงร้องอุทานดังขึ้นเบา ๆ ด้วยความแปลกใจ “แล้วคุณหนูไปไหนล่ะเนี่ย?”

ความคิดเห็น