HmanHentai

ดรอปเรื่องนี้ยาวๆ เบื่อดราม่า อย่าเสียเหรียญทองซื้ออ่านเด็ดขาด

ตอนที่ 4 แผนการเริ่มต้น

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 แผนการเริ่มต้น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.7k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ธ.ค. 2560 10:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 แผนการเริ่มต้น
แบบอักษร

ตอนที่ 4

{Mind Control} ความสามารถพิเศษจากรูเล็ตช่องสีแดงหมายเลข11

ผมได้มันมาก่อนที่ผมจะหลับไป และผมได้ลองใช้กับแม่เรียบร้อย

ตอนแรกก็ไม่เข้าใจเท่าไหร่ เพราะมันยังใช้ไม่ได้ทันที

แต่พอมีพอยน์มาเพิ่ม ผมลองใช้มันอีกครั้งก็พบว่า ทุกครั้งที่ใช้ มันจะหักไป1พอยน์

ฉะนั้น ถ้าจะใช้มันต้องคิดให้ดี

ผมเลือกอัพเกรดมันแค่ระดับ 2 ตอนแรกเลยมันใช้ได้แค่ 15 นาที

บอกตรงๆ เลยว่ายังไม่หนำใจเท่าไหร่ ผมยังอยากเห็นแม่เป็นหมูตัวเมียจริงๆ มากกว่านั้น

สุดท้ายเลยต้องอัพเพิ่ม ผมกลัวว่าจะไม่ใช่อย่างที่ผมคิด อาจจะผลแรงขึ้นหรือใช้ได้หลายคนประมาณนั้น

สุดท้ายก็เป็นแบบที่ผมหวัง ผมได้เวลามาเพิ่มอีก 15 นาที รวมทั้งหมด 30 นาที เหลือแหล่เลยล่ะ

ผลจากความสามารถพิเศษ {Mind Control} ผมเรียกง่ายๆ ว่าควบคุมจิตใจ

ใช่ ผมสามารถสั่งอะไรเป้าหมายก็ได้ 1 อย่าง ผมต้องนึกดีๆ คราวนี้ไม่ใช่การทดลอง แต่ผมใช้เพื่อการแก้แค้น

อาซากุระ จิอากิ ตอนปี1 เธอเป็นผู้หญิงเรียบร้อย แต่เธอกลัวผู้ชาย เพื่อนๆ ในชั้นรู้ ไม่มีใครอยากเข้าใกล้เธอ

แต่ไม่รู้เหตุผลห่าเหวอะไร พอปี2 เธอเดินมาโรงเรียนกับมาเอดะ

เธอสวยขึ้นตัดผมใหม่ แต่งหน้า เรา...ผมหมายถึงคนในชั้นรวมทั้งผม แทบจะจำจิอากิคนเก่าไม่ได้เลย

ถึงสุดท้ายจะเป็นอย่างที่เห็น เขาเลิกกับเธอ และจิอากิตัดใจไม่ได้ ไอ้มาเอดะ มันไม่ว่าอะไรอยู่แล้ว

ถ้าจิอากิจะมาทำดีด้วย เพราะมันไม่ต้องเสียอะไร ในฐานะที่เลิกกันไปแล้ว

ผมเห็นมันเปลี่ยนผู้หญิงคนใหม่แทบตลอด แต่ใต้เท้ามันมีจิอากินั่งอยู่ข้างๆ เสมอ

ใจหนึ่งผมก็สงสารเธอนะ แต่อีกใจผมต้องการแก้แค้นมาเอดะกับพวก

ดังนั้น เธอจึงเป็น1ในเป้าหมายของแผนการผมอย่างเลี่ยงไม่ได้

เอาล่ะ เหลือเวลาอีก 28 นาทีกว่าๆ มาเริ่มกันเถอะ

1คำสั่ง ครอบคลุมสิ่งที่ชั้นต้องการให้ได้มากที่สุด

“สลับความรู้สึกของเธอที่มีต่อฉันกับไอ้มาเอดะ” ผมสั่ง “เข้าใจแล้วค่ะ” จิอากิตอบ แววตาเธอเหม่อลอย

สำเร็จ จากนั้นก็..อืม...ใช่ “เริ่ม”

พอผมบอกเริ่ม แววตาจิอากิก็กลับมาเป็นปกติ เธอมองผมและหน้าแดง จากนั้นเธอก็เดินตรงมา

“เดี๋ยว เธอจะทำอะไร” ผมก้าวถอย แบบ มันเป็นปฏิกิริยาตอบสนองอัตโนมัติน่ะ ยังแก้ไม่หาย

“ฮึ ...ฮือ” เธอหยุด เธอกลัว และทำท่าเหมือนจะร้องไห้ “ฉะ—ฉันขอโทษ”

[เขาเกลียดฉัน เขาไม่ให้ฉันทำมันแล้ว เขาจะทิ้งฉัน ฉันไม่มีใครปกป้องแล้ว]

ข้อความขึ้นมาบนหัวจิอากิ

“ไม่...คือ...รอฉันเดี๋ยว” ผมจับบ่าจิอากิ “รอนี่” เธอพยักหน้า “ห้ามมองมานะ” ผมพูดย้ำ

“เอาล่ะเสร็จแล้ว จิอากิ เธออยู่ชมรมว่ายน้ำใช่ไหม” ผมเก็บบางอย่างลงกระเป๋าเป้ซึ่งวางไว้หน้าชมรม

“ใช่...” เธอตอบสั้นๆ ผมสะพายเป้ใบเดิม “งั้นพาฉันไปหน่อย เหม็นจะแย่อยู่แล้ว”

“อืม” เธอพยักหน้า

เวลาเกือบ6โมงเย็น อากาศเย็นขึ้นมาก และผู้หญิงในชมรมว่ายน้ำก็กลับบ้านกันหมดแล้ว

ผมเคยเห็นจิอากิว่ายน้ำ ในน้ำเหมือนเธอเป็นอีกคนหนึ่ง เธอดูมีความสุขมากกว่าอยู่บนบก

เคยคิดเล่นๆ ว่าเธออาจเป็นนางเงือกก็ได้ ....ก็แค่ความจูนิเบียวของผม

“ฉันขอล้างตัวก่อน” ผมรีบเข้าห้องอาบน้ำจัดการล้างกลิ่นฉี่ของพวกมันออก เวลามีไม่มาก

“หยิบเป้มาให้ฉันที จิอากิ” ผมเรียกเธอซึ่งเฝ้าประตูอยู่ “อืม” เธอตอบและถือเป้มาให้

ห้องอาบน้ำมันไม่ได้ปิดทั้งหมด บานประตูใบเล็กปิดได้แค่ส่วนสำคัญในร่างกายเท่านั้น

ผมปิดน้ำ และคราวนี้เธออาศัยจังหวะที่ผมเช็ดตัว ก้มลงดูดดุ้นของผม

“อื๊ม อืม จ่วบบบบ” ผมโดนรุกไม่ทันตั้งตัว บนหัวเธอเวลาเหลืออีก 21 นาที

ผมอยากปฏิเสธเพราะมีเรื่องต้องถามเธอก่อน แต่น้องชายผมมันไม่ฟัง มันผงกหัวหงึกๆ ในปากเธอ

“อืมม์ อือ อื้มมม อือออห์”

[ฉันทำได้แล้ว ฉันได้ทำแล้ว ของเขาทั้งแข็งทั้งใหญ่ มันคับแน่นปากไปหมด]

เธอรัวปลายลิ้นใส่หัว ก่อนจะห่อปาก และรูดมันลง เธอทำแบบนี้ซ้ำ2-3รอบ มันเสียวมาก

“อู้ววว ...เธอเก่งแบบนี้ โอ้วว...เจ้ามาเอดะคงจะสอนมาดีสินะ” ผมคราง กุมหัวเธอขยับเข้าออก

“อืมม์ อือ อื้มมม อือออห์” เธอไม่ตอบได้แต่ก้มหน้าก้มตาดูดและเลียดุ้นของผมอย่างเมามัน

ผมจะทนไม่ไหวแล้ว ความอดทนมัน....

แต่ผมไม่อยากจะเสร็จที่ปาก

“เอ๊ะ”

ผมดึงหัวเธอออก ดันหลังเธอไปติดผนังห้องอาบน้ำ

“ขอแตกข้างในร่องเดียวกับไอ้มาเอดะ” ผมพูดและซุกหน้าลงไปที่คอจิอากิ

มือหนึ่งขยำหน้าอก มันพอดีมือ ไม่ใหญ่ ไม่เล็ก

“เดี๋ยวเธอก็รู้ ฉันดีกว่าไอ้มาเอดะเยอะ” ผมยกขาเธอขึ้นข้างหนึ่ง หย่อนตัวลงเล็กน้อย

กระโปรงของเธอเปิด ผมแหวกกางเกงในสีขาวออก และจ่อหัวดุ้นผมกับร่องเธอ

แต่ขณะที่ผมกำลังจะดันมันเข้าไป

“ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยย” เธอยกมือข้างหนึ่งดันอกผมออก มันไม่แรงเท่าไหร่

ผมหยุด....ไมใช่เพราะมือข้างที่ผลัก เป็นมืออีกข้าง เธอยกแขนขึ้นมาปิดหน้า น้ำตาเธอไหลอาบ

[ไม่นะ! เอาออกไป ไม่! .....คุณพ่อคะ .คุณพ่อคะ...อย่าทำหนูอีกเลย ฮือ....ฮือ]

“ฮือ ฮือ ฮือ”

ร่างเธอสั่นเทา เธอสะอื้น และร้องไห้

หมดกัน ไอ้หนูผมอ่อนตัวทันที ข้อความบนหัว ....หมายความว่าไง

สมองน้อยๆ ของผมเริ่มนึกถึงโดจินสายมืด ไม่...ไม่อยากคิด อาการกลัวผู้ชายของเธอ

หรือว่า........

“ฉัน—ขอโทษ” ผมพูดช้าๆ “ฉันไม่ทำแล้ว ไม่เป็นไร” ผมค่อยๆ เอื้อมมือไปจับไหล่เธอเบาๆ

“อึก” เธอสะดุ้ง

“แต่ขอถามหน่อย...เธอต้องตอบตรงๆ” ผมจ้องหน้าเธอ เธอเอาแขนที่ปิดหน้าออก

“เธอยังไม่เคยมีอะไรกับมาเอดะใช่ไหม” ผมถาม

“ชะ—ใช่” เธอพยักหน้า

“เพราะเธอเกลียดมัน เธอขยะแขยงมันใช่ไหม” ผมถามต่อ ความรู้สึกของผมกับมาเอดะสลับกันอยู่

“ไม่...ถึงเขาจะน่ารังเกียจแค่ไหน แต่ไม่... ฉัน...ฉัน” เธออึกอัก บนหัวเธอแสดงเวลาที่เหลือ 17 นาที

ผมไม่มีเวลาแล้ว แต่....ผมยังติดใจเรื่องที่เธอยังไม่เคยมีอะไรกับมาเอดะ

“เดี๋ยวออกไปนั่งคุยกันดีกว่า....ฉันมีเรื่องต้องถามเธออีกเยอะ ....ว่าแต่ตอนนี้เธอออกไปได้หรือยัง”

ผมหยิบผ้ามาคาดเอว “ออกไปรอที่นั่งริมสระน้ำก็ได้” ผมบอก

“อื๊ม เข้าใจแล้ว ไดอิจิ” เธอพยักหน้า

ผมหยิบเสื้อผ้าออกมาจากกระเป๋าเป้ ผมเตรียมไว้ติดตัวเสมอๆ

หลังจากครั้งแรกที่ผมแปลงร่างเป็นมนุษย์ฉี่

ผมเดินมานั่งเก้าอี้ยาว คนละตัวกับที่เธอนั่ง ผมเว้นระยะเพื่อให้เธอสบายใจ

“เกิดอะไรขึ้นระหว่างเธอกับพ่อ” ผมถามตรงๆ และจากนั้น เธอก็เล่า เหมือนเธอเคยเล่าแบบนี้มาแล้ว

ผมเดาว่าคงเป็นมาเอดะ …………………….

“และพอเธอเล่าให้มาเอดะฟัง มันก็จัดการพ่อเลี้ยงให้ อืมๆ ..เข้าใจละ”

ผมฟังเธอเล่าเสร็จเลยถามสรุปย้ำสิ่งที่ผมเข้าใจ “อืม....และเขาบอกจะรักษาโรคกลัวผู้ชายให้”

“ไม่รู้ทำไมฉันถึงให้คนน่ารังเกียจแบบเขาช่วยนะ ที่จริงฉันอยากให้นายปกป้องมากกว่าไดอิจิ”

ผิด ผิดหมด ผมคิดผิด ผมคิดมาตลอดว่าจิอากิรักมาเอดะมากจนขาดไม่ได้ แต่...น่าจะแค่ชอบ

ที่สำคัญคือเธอขาดเขาไม่ได้เพราะกลัว .....เธอกลัวว่าจะไม่มีใครปกป้องเธอ

พ่อเลี้ยงกำลังจะออกโรงพยาบาลในไม่ช้า และถ้ามาเอดะไม่อยู่

..เธอส่ายหัว เธอไม่อยากคิดเรื่องหลังจากนั้น

ผู้หญิงคนนี้น่าสงสารเกินไปแล้ว

“แล้วทำไมเธอถึงอยากดูดไอ้จ้อนผู้ชายนักล่ะ ชอบกินเหรอ” ผมถามติดตลก

“ฉัน...มาเอดะบอกว่า....” เธอนึก แล้วสะบัดหัว

“ทำไมตอนนั้นฉันถึงทำอย่างนั้นนะ..มาเอดะ.ให้ฉันทำ..”

จิอากิยกมือกุมหัว

[ฉันไม่อยากพูดถึงมัน แต่ถ้าไม่พูด ไดอิจิจะไม่ปกป้องฉัน ฉันกลัว]

“หลังจากที่เขาหัวเสีย เขามีอะไรกับฉันไม่ได้...ฉันกลัว.... เขาเลยให้ฉันทำแบบนั้น...ฉันเป็นตัวดูดดุ้น”

“ไอ้สัตว์” ผมตะโกนด่า มันก็รู้ว่าเธอกลัวผู้ชายเพราะอะไรมันก็ยัง....ไอ้ห่านี่มันเกินเยียวยาแล้ว

“ไม่เป็นไร ..ถึงหลังจากนี้เธอจะจำคำพูดของฉันไม่ได้... แต่ไม่เป็นไร” ผมจับไหล่เธอ ผมดึงเธอขึ้นมายืน

“เวลาเหลือไม่มาก เธอรู้จักบ้านของมาเอดะใช่ไหม” ผมถาม

“อืม....บ้านเขาอยู่ไม่ไกลจากบ้านฉันหรอก” เธอตอบ

“พาฉันไปหน่อย” ผมลากเธอไป เวลาบนหัวเหลืออีกไม่ถึง 10นาที ไม่ทันแน่

แต่...ไม่ต้องให้เธอเข้าไปด้วยก็ได้นี่หว่า

“เอ่อ...เกือบลืม....ช่วยพูดตามที่ฉันบอกหน่อยได้ไหม”

ผมหยุดและหยิบมือถือออกมาจากนั้นก็กดปุ่มอัดวิดีโอ………………….

20นาทีผ่านไป

และแล้วผมก็มาถึงบ้านของมาเอดะ ...ไม่สิ ....เป็นห้องเช่าห้องหนึ่ง

อยู่ชั้นล่าง ห้องแรก ห้องA ผมมั่นใจว่าผมมาไม่ผิด

ผมถามจิอากิจนแน่ใจและบ้านหลังใหญ่ของเธอก็อยู่ไม่ห่างจากที่นี่

มิน่า....เพื่อนสมัยเด็กสินะ

แม่มันถึงจะไม่สวยเท่าแม่ของผม แต่เด็กกว่าแม่ผมเยอะ

รู้สึกจะอายุแค่ 30ต้นๆ ผมเคยเห็นครั้งนึงตอนมันถูกเชิญผู้ปกครอง

มันไม่ชอบให้แม่มาโรงเรียนเท่าไหร่ มันอาย มันกลัวที่ทุกคนจะรู้ว่าแม่มันใจแตก

ใช่แม่มันท้องตั้งแต่ ม.ต้น มันไม่มีพ่อ มันอยู่กับแม่ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่ามันได้นิสัยเลวๆ มาจากใคร

“คุณแม่ของมาเอดะใช่ไหมครับ” ประตูบ้านเปิดออก ผู้หญิงผมสีทองดัดหยิกโผล่หน้าออกมา ดูจากชุดที่เธอใส่คงใกล้จะไปทำงานเต็มที

“ผมคัทสึรากิเป็นเพื่อนร่วมชั้นของมาเอดะ” ผมแนะนำตัว

“มีอะไร” เธอถามห้วนๆ

“ผมมีอะไรจะให้ดู ขอเข้าไปได้ไหมครับ”

ผมเดินเข้าประตูไปพร้อมทั้งล้วงบางอย่างในกระเป๋าเป้ออกมา

โชคดีชะมัดที่แม่ผมเป็นผู้ประกาศข่าว... ผมขอบคุณนังหมูตัวเมียนั่นในใจ


ปล.อ่านแล้วเมนท์ ขอให้ อึด ทน นาน  (หมายถึงแบตมือถือนะ)

ขอบคุณที่ตามมาอ่านใน นามปากกานี้ โทษทีผู้อ่านทุกท่าน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}