HmanHentai

ดรอปเรื่องนี้ยาวๆ เบื่อดราม่า อย่าเสียเหรียญทองซื้ออ่านเด็ดขาด

ตอนที่ 3 ไปโรงเรียนตอนเย็น

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 ไปโรงเรียนตอนเย็น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.8k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ธ.ค. 2560 10:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 ไปโรงเรียนตอนเย็น
แบบอักษร

ตอนที่ 3

ผมผล็อยหลับไปตั้งแต่บ่าย ตื่นขึ้นมาอีกทีก็เย็นแล้ว

ผมรู้เพราะเสียงเจื้อยแจ้วของน้องสาวคนเล็กดังแหลมขึ้นมาจนถึงชั้น2

ผมค่อยๆ ลืมตา ฝ้าเพดานสีขุ่น ผมมองไปที่โต๊ะคอม ฟิคเกอร์ยังตั้งอยู่เต็มโต๊ะ

ชั้นหนังสือมีไลท์โนเวล มังงะ โดจิน เรียงเป็นตับเหมือนเคย

นี่คือห้องของผมไม่ผิด

ผมนึกถึงเรื่องก่อนหน้า เหตุการณ์ก่อนที่ผมจะหลับไป

ผมมองดูตัวเอง ผมใส่ชุดนอนลายมิกุอยู่ แต่เมื่อผมตะแคงตัวมองข้างๆ ไม่มีแล้ว เธอไม่อยู่

ผมฝันไป เรื่องราวทั้งหมดผมแค่ฝันไปเท่านั้น ผมหายใจเข้าจนสุดปอด และยกมือขึ้นมากุมหน้า

“โว้ยยยยยยยยยยยยยยย” ผมแหกปากร้องสุดเสียง ทั้งเสียดาย ทั้งอับอาย นี่ชั้นฝันเห็นตัวเองมีอะไรกับแม่ ไม่อยากจะเชื่อ “ไอ้นรกเอ๊ย” ผมสบถด่าตัวเอง

ปึ้ง ปึ้ง “ไดอิจิ แกจะบ้าหรือไง เสียงดังโวยวายน่ารำคาญชะมัด”

น้องสาวคนรองคานะทุบประตู และตะโกนด่า

เธอเป็นอย่างนี้เสมอ ตลอดมาเธอมองผมเหมือนไส้เดือน

คำพูดแรงๆ สายตาเหยียดๆ ผมชินแล้วกับกิริยาของเธอ

ผมเปิดประตูตู้เสื้อผ้า เปลี่ยนชุดนอนออก แล้วสวมเครื่องแบบนักเรียน

ถึงผมต้องหยุดเรียนเพราะไม่อยากให้ครูเห็นบาดแผล แต่สำหรับพวกเขา ผมไม่มีวันหยุด

“เห้อ...ไดอิจิเอ๊ย เอ็งน่าจะมีอะไรดีกว่าเงินในกระเป๋านะ” ผมถอนหายใจให้ตัวเอง

และขณะที่ผมมองไปยังกระจกเพื่อขยับเนกไทให้เข้าที่

“แผล ไม่…แผลไม่มี งั้น งั้น....ชั้นก็”

จากแววตาซังกะตายเมื่อครู่ ผมเผยอปากแล้วนึกเรื่องสนุกๆ ขึ้นมา แววตาผมในกระจกนั้น ไม่ต่างจากปีศาจ มันเต็มไปด้วยความเคียดแค้น อีกไม่นานชั้นจะเอาคืนพวกมันให้หมด แต่ตอนนี้ต้อง........

“ไดอิจิ...ลูกจะไปชมรมอีกแล้วเหรอ” นังหมูตัวเมียไม่เคยพูดกับผมแบบนี้ ที่เธอพูดดีก็เพราะผมส่งเธอไปสวรรค์มาแล้วเมื่อเช้า

“ใช่ แต่ไม่ต้องห่วง คุณแม่รีบไปสถานีเถอะ” ผมตอบ “ข่าวภาคค่ำถ้าไม่มีคุณแม่สุดสวยแล้วเรตติ้งคงตกน่าดู”

“รีบกลับบ้านนะลูกรัก” เธอเดินออกมาส่งผมถึงหน้าประตู ผมยาวสีบรอนด์ของเธอมัดรวบขึ้นลวกๆ

คอเรียวของเธอดูเซ็กซี่จนไอ้หนูของผมมันแข็งโด่ขึ้นมา “เดี๋ยวแม่กลับมาจะซื้อของอร่อยมาให้กิน”

ผมเปิดประตูบ้าน มองหน้าน้องสาว คานะที่กำลังตาค้าง หูเธอได้ยินบางอย่างที่ผิดปกติผมรู้

“คุณแม่! คุณแม่พูดกับมันทำไมคะ! ” เธอกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง “มันจะไปตายที่ไหน ก็ปล่อยมันไป ทำไมต้องให้มันรีบกลับบ้าน! ” ตึ้ง ตึ้ง ตึ้ง เธอกระแทกเท้าเดินขึ้นชั้น2ไป

[อย่ารีบกลับมานะไอ้ขยะ ถ้าแกรู้ตัวว่าฉันแอบเข้าไปดู H-anime ที่ห้องนาย ชั้นคง.....]

อ่อ....ในที่สุดข้อความบนหัวของน้องสาวผมก็ปรากฏขึ้น ...ผมสงสัยตอนแรก ผมนึกว่าความสามารถของผมหายไปแล้ว ...ไม่ ....มันมีเงื่อนไขบางอย่างถึงจะปรากฏ ผมต้องรู้ให้ได้

ว่าแต่ ที่โดจินเอย แผ่นเกมเอย แผ่นหนังเอย หายไป ฝีมือยัยนี่หรอกหรือ ผมอยากขำตัวเอง

ผมนึกมาตลอดว่าแม่ขึ้นมาเห็นแล้วเอามันไปทิ้ง

“ไปแล้วนะครับ”

“ไปดีมาดีนะลูก”

[ชั้นไม่สนว่าแกจะไปทำอะไร แต่แกต้องกลับมานอนกลับชั้นคืนนี้]

ผมมองกรอบข้อความของแม่ และก้าวเท้าออกจากบ้านด้วยความสุข

ถนนตอนเย็น ตัวอย่างชั้นดีให้ผมเรียนรู้พลัง ผมมองไปตามหัวของผู้คนที่เดินอยู่บนถนน

[ชั้นอยากไปโฮสคลับกับเพื่อนจะแย่ ทำไมไอ้มะเขือเผาอย่างแกต้องมารับชั้นด้วยวันนี้]

คู่รักน่าจะวัย30กลางๆ คู่หนึ่ง ฝั่งภรรยากำลังกอดแขนเขาเดินดูหวานแว๋ว แต่บนหัวเธอกลับขึ้นข้อความที่ทำให้ผมอดขำไม่ได้ “ฮะฮ่าฮะฮะฮ่า ฮ่าๆ” ไม่ไหว ผมอดไม่ไหวจริงๆ

“แม่ๆ ...ดูพี่คนนั้น”

“อย่าไปมองลูก อย่ามอง”

ผมไม่สนคำที่แม่ลูกคู่นั้นพูด ผมยังกุมท้องหัวเราะอย่างกับคนบ้า ไอ้ความสามารถที่ผมได้มามัน....มัน

“ฮ่าๆ”

[ไข่สั่น ชั้นซื้อมาจนได้ ไม่ไหวแล้ว ชั้นอายเจ้าของร้านจะแย่ ...] ข้อความของเด็กผู้หญิงน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับผม เธอสวมแว่นหนาเตอะ ตัดผมสั้น และเดินถือหนังสือเล่มใหญ่ ดูเป็นเด็กเรียนที่เคร่งมาก แต่ใครจะรู้ว่าที่จริงแล้วเธอ กำลังอยากจะลองไข่สั่นจนน้ำเยิ้ม

[ยัยนี่เล่นตัวฉิบหาย เลี้ยงแม่งไปจะหมดตัวอยู่แล้ว ยังไม่ยอมซักที] รุ่นพี่ปี3ที่โรงเรียน กำลังนั่งทานไอศกรีมกับเพื่อนร่วมชั้น ผมเคยเห็นผู้หญิงคนนั้น เธอเคยมากับเจ้ามาเอดะในห้องชมรม

[บอกว่าจะพาไปร้านหรูๆ นี่อะไร ร้านไอศกรีมบ้านๆ ...แต่ก็ดีกว่ามาเอดะ นึกขึ้นมาแล้วแค้น]

หึ หึๆ

ยิ่งกใล้ถึงโรงเรียนผมก็ยิ่งเห็นนักเรียนในโรงเรียนหนาตา  หลายๆ คนไม่มีข้อความขึ้น แต่อีกหลายคนก็มี ในที่สุดผมก็แน่ใจว่าพลังของผมจะเห็นข้อความได้ เฉพาะความคิดที่เกี่ยวกับเรื่องลามก หรือเรื่องอย่างว่านั่นแหละ

“ไงไดอิจิ” ฮอนดะ มันเป็นเพื่อนร่วมชั้นของผม “ทำไมไม่มาโรงเรียนล่ะวันนี้”

“จริงด้วย...นายก็ดูปกติดีไม่ใช่เหรอ” แฟนมัน อัทสึโกะพูดเสริม

“คะ—คือ ชั้นไม่ค่อยสบายน่ะ” ผมตอบตะกุกตะกัก เห้อ... เพราะผมเป็นแบบนี้แหละ ผมถึงโดนแกล้งบ่อยๆ

[ไม่สบายสินะ อย่ามาโกหกไอ้ขยะเอ๊ย แกถูกพวกมาเอดะซ้อม ฮะๆ น่าสมเพช ]

อาเร๊ะ ข้อความที่ไม่เกี่ยวกับเรื่องลามก ...ผมแปลกใจเล็กน้อย ..บางทีที่ผมคิดไว้อาจผิด โธ่ ผมก้มหัวเดินเข้ารั้วโรงเรียน ปิ้ง... แต่แล้วเสียงใสๆ ก็ดังขึ้นด้านหลัง อัทสึโกะ เป็นข้อความของเธอ

[ถ้านายไม่ขี้เหร่ ชั้นว่าจะแกล้งเกาะกระเป๋าตังของนายซักพัก แต่ไม่ไหวอะ ถ้าต้องเป็นข่าวลือ เพื่อแลกกลับกระเป๋าใบเดียว ชั้นยอมคบกับคนจนๆ อย่าฮอนดะคุงดีกว่า ถึงจะไม่มีเงิน แต่เรื่องบนเตียงนักเบสบอลอย่างเขาเยี่ยมสุดๆ]

“ฮะ ฮ่าๆ” ยัยนี่หิวเงิน ผมคิด จากข้อความของเธอผมแปลแบบง่ายได้ว่า ถ้าไม่มีใครรู้ และถ้ามีเงินจ่าย ยัยนี่จะยอมนอนกับผมแน่ๆ ไอ้จ้อนผมแข็งทันทีที่นึกถึงหน้าอกใหญ่ๆ ๆ นั่น ผมดัดหยิกเป็นรอนกับใบหน้าเรียวๆ ถ้าผมมองลงไปตอนเธอกำลังอมน้องชายผมอยู่ คงเซ็กซี่น่าดู คิดขึ้นมาก็เสียวแปลบที่ปลายหัว

บ้าชะมัด...ผมเลยต้องเดินหนีบขาเข้าโรงเรียน จะแข็งอะไรนักหนาฟะ

ในห้องชมรมอเมริกันฟุตบอล กีฬาเห่ยๆ ของพวกใช้กำลัง

แต่...ถึงอย่างนั้น เพื่อนในชมรมผมก็ไม่มีใครเล่นมันเป็นซักคน

ที่พวกมันเป็นคือใช้กำลังอย่างเดียว

เป็นโชคร้ายของผมเอง ที่พวกมันดันเห็นหน้าผมเหมือนลูกฟุตบอล

และเห็นร่างท้วมๆ ของผมคล้ายตู้ATMเคลื่อนที่

“ผะ—ผม มีแค่นี้ครับ คะ—คือ คุณแม่...คุณแม่เค้า”

ผมควักเงินออกมา 5หมื่นเยนและถือไว้

ตัวผมสั่น ร่างกายผมตอบสนองเป็นปกติเมื่อถึงเวลาชมรม

“แม่นายเป็นผู้ประกาศข่าวชื่อดังไม่ใช่ไง กะแค่แสนเยนนายหามาไม่ได้ ใครจะไปเชื่อวะ จริงไหมมาเอดะ”

ฮามาดะ ฮิโรคิ เด็กปี2ห้องC หุ่นมันใหญ่พอๆ กับนักมวยรุ่นเฮฟวี่เวท มันทำหน้ายียวนใส่ผมแล้วหันไปถาม เพื่อนร่วมห้อง มาเอดะ เซจิ เขาดูไม่ฟังที่ไอ้ฮามาดะพูดเท่าไหร่ เพราะกำลังง่วนกับการล้วงควักนมสาวแกลที่นั่งอยู่ข้างๆ มีผู้หญิงคนใหม่มาเข้ากลุ่มมาเอดะอีกแล้ว ส่วนคนเก่า กำลังก้มดูดไอ้น้องชายตัวจ้อยของมันอยู่

“ก็เพราะพวกคุณไงครับ” ผมแค่นเสียงตะโกน “หน้าผมเป็นแผล ผมเลยมาโรงเรียนไม่ได้ คุณแม่ก็ไม่ให้เงิน”

“ชั้นบอกแกแล้วใช่ไหม ฮิโรคิ ว่าอย่าไปอัดหน้ามัน! ” มาเอดะตะโกนด่า ฮามาดะหน้าซีด

แต่...คนซวยจริงๆ คือผม “อั๊ก....อย่าครับ” มันไม่ฟัง ต่อจากหมัดแรกที่ท้อง หมัดต่อไปก็ที่หน้าอก “อุ๊ก ..... แค๊กๆ” ผมจุกแน่น แสบคอ น้ำย่อยมันอยากจะออกมาดูโลกภายนอกเต็มที่แล้ว “แหวะ โคร๊กก” โชคดีที่ไม่ได้กินอะไรมา อ้วกของผมเลยมีแต่น้ำใสๆ เหลืองๆ แต่ก็แสบคอแสบจมูกอยู่ดี ผมลงไปกองอยู่กับพื้น และท่องในหัวว่าทนอีกนิด อีกนิด

“พอแค่นั้นแหละ” มาเอดะ ผลักหัวผู้หญิงคนเก่าจิอากิออก และลุกขึ้นเดินมาทางนี้

ดูท่านอกจากจะเป็นลูกฟุตบอลกับ ATM เคลื่อนที่ วันนี้ผมต้องรับหน้าที่พิเศษอีกอย่าง ผมรีบหายใจเข้าให้เต็มปอด เพราะต้องกลั้นหายใจ หรืออย่างน้อยอีกเกือบนาที ที่ผมไม่สามารถหายใจเข้าได้

“ฮ่าๆ ฮ่าๆ” มาเอดะหัวเราะร่า “ไอ้มนุษย์ฉี่ ไอ้มนุษย์ฉี่ มึงเป็นได้แค่มนุษย์ฉี่ว่ะ ไอ้ ไดอิจิ”

แหมะ แหมะ แหมะ

มันสะบัดไอ้จ้อนตัวน้อยของมันแล้วเดินไปที่ประตู “ไปเว้ย คาราโอเกะ กูเลี้ยงเอง” มันถือเงินขึ้นมาชูแล้วเดินนำหน้าออกจากห้องไป

“ไปหาสาวใหม่ๆ มาฟันในห้องเกะดีกว่าพวก” ไอ้ฮามาดะ พูดเสริม มึงก็ได้แต่ตามต้อยๆ เหมือนหมาล่ะวะ ผมส่งสายตาเคียดแค้น แต่ไม่เป็นไร ทุกอย่างมันจะจบลงวันนี้

ผมค่อยๆ ลุกขึ้นช้าๆ ในห้องนอกจากผมยังเหลืออีกคน จิอากิ เธอถูกทิ้งแล้ว ถูกทิ้งมานานแล้วถึงจะถูก

แต่เด็กเรียบร้อยไร้เดียงสาอย่างเธอ ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงเมื่อโดนทิ้ง ผมเห็นเธอเดินตามหลังมาเอดะเสมอ

และข้อความที่แสดงขึ้นมาตอนที่เธอกำลังดูดไอ้ตัวเล็กของมาเอดะก็คือ

[ อย่าทิ้งฉันนะ ฉันยอมทุกอย่าง ขอแค่อย่าทิ้งฉัน มาเอดะ]

หึ นังนี่แหละ 1ในแผนการของผม

“นายมองอะไร ไปไกลๆ เลย”

ผมถอดเสื้อเปียกๆ ออก

“มันเหม็นน่ะครับ ว่าแต่คุณไม่ตามพวกมาเอดะไปเหรอครับคุณจิอากิ”

ผมถอดกางเกงด้วย

“เรื่องของฉัน อย่ามายุ่ง! ” เธอรีบลุก เธอระแวงผมอยู่พอตัว เพราะสิ่งที่เธอทำไว้ก่อนหน้า ผมก็ยังไม่ลืม

“ไม่ใช่ว่าคุณถูกมาเอดะทิ้งแล้วหรอครับ” ผมพูดขึ้นอีก จิอากิถอยหลัง เธอมองทางประตู และกำลังจะก้าวเท้า แต่ว่า

ปิ้ง ปิ้ง ปิ้ง

{Mind Control 2/10} เป้าหมาย อาซากุระ จิอากิ เวลาที่เหลือ 29.59 นาที

{ค่าความปรารถนา -1}

{ค่าความปรารถนา 3P}

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}