email-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ep. 27 น้ำตาลเรียกพี่

ชื่อตอน : Ep. 27 น้ำตาลเรียกพี่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 76.8k

ความคิดเห็น : 34

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ธ.ค. 2560 00:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep. 27 น้ำตาลเรียกพี่
แบบอักษร

จากความเดิมตอนที่แล้ว

ดรากอนลากฉันออกมาจากงาน ฉันที่จำต้องเดินตามแรงฉุดกระชากของเขา ดรากอนจะเดินเร็วไปถึงไหน ขาฉันไม่ได้ยาวบวกกับการใส่รองเท้าส้นสูง มันทำให้ฉันเดินอยากลำบากมากขึ้น

"ดรากอน...ฉันเดินไม่ทัน" ฉันที่ร้องบอกเขา แต่เขาก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ยังคงลากฉันอยู่

กึก!!!!

อยู่ๆเขาก็หยุดเดินและยอมปล่อยมือฉัน ตอนนี้เขายังคงหันหลังให้ฉันอยู่ ฉันไม่รู้จะเริ่มยังไงดี ก็ฉันไม่รู้เรื่องจะว่าฉันผิดก็ไม่ได้ เพราะฉันไม่ได้ไปอ่อยเขา...

"ดรากอน!!" ฉันเอามือเล็กจับเข้าที่ข้อมือแกร่ง แต่เขาก็ยังไม่หันหน้ามาคุยกับฉัน...

"ดรากอน...อย่าเงียบแบบนี้สิ...ดรากอน" ฉันรู้สึกใจหวิวยังไงชอบกล ฉันพยายามดึงเขาให้หันหน้ามาคุยกับฉัน แต่ก็ไม่สำเร็จ ฉันจึงเดินไปเผชิญหน้ากับเขา มองดวงตาคมเข้มที่ตอนนี้มันแข็งกร้าวขึ้นจนเห็นได้ชัด

"นายโกรธฉันหรอ....ฉันไม่ได้รู้จักเขานะ" ฉันเอ่ยขึ้นพยายามอธิบายให้เขาเข้าใจ เขาก็ไม่ได้ตอบโต้อะไร...

"ดรากอน!!!"  ฉันเรียกชื่อเขาอีกครั้ง ตอนนี้ฉันได้ยินเสียงหายใจพืดใหญ่ ก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้น

"ฉันไม่ได้โกรธเธอ...แค่โกรธไอ้หน้าตี๋นั้น...มันกล้าดียังไงมาจับมือเธอ" ฉันตาลุกวาวเลย มันควรดีใจไหมเนี้ย!!!หรือต้องห้ามให้เขาอารมณ์เย็นลง

"แล้วเธอจะกลับเข้าไปในงานอีกไหม" เขาเอ่ยถามฉัน 

"ฉันแล้วแต่นาย" ฉันเอ่ยขึ้นพร้อมมองหน้าเขาอย่างยิ้มๆ เขาจึงพยักหน้า

"ฉันไม่มีอารมณ์อยู่ต่อ...ไม่งั้นฉันได้กระทืบคนแน่" เขาเอ่ยขึ้นก่อนที่จะหยิบสมาร์ทโฟนออกมา 

'ว่าไงวะ??' ไบรท์เอ่ยขึ้น

"ไอไบรท์ กูกลับก่อนนะเว้ย...ฝากบอกไอ้สองตัวนั้นด้วย"

'ได้ๆๆๆ ' พอได้ยินมันตอบกลับมา ผมก็เลยกดวางสายทันที และเดินนำหน้ายัยบ๊องไปที่รถ

ดรากอนใช้เวลาไม่ถึง15นาที เขากลับมาที่คอนโดของเขา ฉันที่ตอนนี้นั่งรอเขาอาบน้ำ ไม่นานร่างสูงก็เดินออกมาจากห้องน้ำ หยดน้ำเกาะตามอกกว้าง ซิกแพคเป็นลอน ยิ่งทำให้เขาน่ามอง ฉันจึงรีบสะบัดศีรษะและรีบเดินเข้าห้องน้ำไป เพื่อชำระร่างกาย...

ฉันใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำเกือบ20นาที เดินออกมาจากห้องน้ำ ก็เห็นว่าร่างสูงนอนทอดกายนิ่งบนเตียงนอน ฉันจึงได้แต่ยิ้มออกมา เวลาที่ทำให้ดรากอนหมดฤทธิ์คือการที่เขาหลับนี่เอง

หลังจากที่ฉันแต่งตัวเสร็จ ก็เดินมายังเตียงนอนอีกฝั่ง ฉันพยายามนั่งบนเตียงให้เบาที่สุด กลัวว่าเขาจะตื่น ก่อนที่จะค่อยๆทอดกายนอนข้างเขา

"อุ๊ยยยย!!!" ฉันตกใจใช่เล่น เมื่อดรากอนเอามือมาพาดที่เอวฉัน ฉันจึงหันไปมองเขาที่ตอนนี้ยังหลับอยู่

"สงสัยจะละเมอ" ฉันจึงค่อยๆจับมือใหญ่ออกจากเอว แต่ไม่ถึง2นาที ทั้งขาทั้งแขนตอนนี้ล็อคตัวฉันไว้...

"ดรากอน!!!  ดรากอน!!!  ดรากอนนอนดีๆ" ฉันกระซิบบอกเขา ไม่มีเสียงตอบรับจากเขา ฉันจึงปล่อยให้เขาทั้งกอดทั้งก่ายฉันคืนนี้

ครืน!!! ครืน!!!

เสียงโทรศัพท์ปลุกฉันให้ตื่น ฉันพยายามปรับโฟกัสเพื่อหาโทรศัพท์ ก่อนที่จะกดรับสาย

"ว่าไงยัยฮารุ" ฉันเอ่ยขึ้น

"เมื่อคืนมึงกลับทำไมไม่บอกพวกกู" ยัยฮารุเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเซ็งๆแอบไม่พอใจเล็กน้อย

"ขอโทษ...พอดีมีเรื่องนิดหน่อย" ฉันเอ่ยขึ้นก่อนที่จะมองคนที่นอนอยู่ข้างๆยังหลับอยู่ ฉันจึงลุดเดินออกมายังระเบียงห้อง

"เออ...กูรู้แล้วเพื่อนมังกรมันเล่าให้กูฟังแล้ว" ยัยฮารุเอ่ย

"อ่อ...อื้มมม!!!" ฉันตอบกลับไป

"พลอยกูว่าจะไปเที่ยวน่ะ มึงไปกับกูไหม" 

"ที่ไหน???" ฉันเอ่ยขึ้น

"ญี่ปุ่น!!!" ยัยฮารุตอบฉันมา ฉันจึงทำท่าคิดอยู่นาน...

"ไม่ดีกว่าแก...แกไปกับใคร" ฉันเอ่ยออกไป

"กูว่าแล้วว่าพวกมึงสองคนไม่ไป...มึงก็น่าจะรู้ปะ อีก้อยก็ไม่ไป มันจะไปซัมติงกับผัวมัน" ฉันที่ได้ฟังก็หลุดขำออกมา ทุกคนต่าวไปทริปสวีทหวานของตัวเอง

"อ่อ...ให้สนุกแล้วกัน" ฉันยังไม่ทันได้เอ่ยอะไรต่อ

"คุยกับใคร" เสียงดังของดรากอนเอ่ยขึ้น ฉันจึงหันไปมอง ก่อนจะตอบเขาไป

"คุยกับฮารุ" ฉันไม่รู้ว่ายัยฮารุจะได้ยินเสียงดรากอนหรือเปล่า แต่ทีแน่ๆต้องได้ยินสิ่งที่ฉันตอบดรากอนแน่...

"ฮารุ...แค่นี้ก่อนนะ" ฉันบอกคนปลายสาย

"เออๆๆ...ผัวมึงนี่หวงใช่ย่อยว่ะ" แล้วยัยฮารุก็วางสายไป 

ช่วงนี้ฉันก็ไม่ได้สอบเพราะเหลือเวลาพักอีกตั้งอาทิตย์นึง ถ้าถามว่าอยากไปเที่ยวไหมก็อยากนะ แต่ฉันอยากไปที่นึง มันเหมาะกับการรับลมหนาวเป็นอย่างดี...

"ดรากอน..." ฉันหันไปเรียกเขาที่ตอนนี้นอนเล่นโทรศัพท์อยู่

"ว่า????" เขาเอ่ยขึ้นสายตาจับจ้องที่โทรศัพท์มือถือ

"ฉันอยากไปเที่ยวมอหินขาว" ฉันเอ่ยขึ้น

"แล้ว" เขาเอ่ยออกมาฉันจึงเดินไปนั่งที่ขอบเตียง ก่อนที่จะอธิบายให้เขาฟังอย่างละเอียด

"มอหินขาว อยู่ชัยภูมิ ติด1ใน10สถานที่ที่หน้าท่องเที่ยวในช่วงฤดูหนาวเลยนะ เขาว่ากันว่าอากาศเย็นสบายตอนค่ำนอนดูดวงดาวระยิบระยับ ส่วนตอนเช้าตรู่ก็ดูพระอาทิตย์ขึ้น So Romantic

ฉันที่เล่าอย่างเคลิบเคลิ้ม มันก็จริงอย่างที่ได้ยินมามันเลยทำให้ฉันอยากไปมากๆเลย ฉันจึงหันไปอ้อนวอนดรากอนด้วยสายตา 

"แล้วถ้าฉันตอบว่าไม่" ฉันถึงกับน่าจ๋อยเลย แต่ก็ยิ้มออกมาอย่างนึกออก

"ฉันก็จะไปเองไง" ฉันหันไปบอกเขา เขาที่ตอนนี้แค่นยิ้มออกมา ก่อนจะเอามาเขกที่หัวฉัน

"โอ๊ยยยยย!!! ทำร้ายร่างกาย" ฉันหันไปแขวะเขา ที่ตอนนี้ทำหน้ายิ้มระรื่น

"เขาไม่ได้ทำร้ายร่างกาย...เขาเรียกว่า'หยอกเมีย' " ฉันถึงกับยิ้มออกมาทั้งเจ็บทั้งอายทั้งอยากข่วนหน้าเขาเลย คนอะไรหาเรื่องเล่นได้ตลอด

"ชิส์...ทำเป็นพูด...ฉันไม่เชื่อนายหรอก" ฉันเอ่ยขึ้น ก่อนจะทำหน้ายักษ์ใส่เขา  แต่เขาก็มิวายเลิกแกล้งฉัน....

"ว้ายยยย!!!" เขากระชากฉันเข้าหาอ้อมแขนนั้น ฉันพยายามดิ้นออกมาแล้วนะ แต่เขาแข็งแรงกว่า ฉันคงต้องไปฟิตกำลังเพื่อสู้รบกับเขาแล้วสินะ

"ถ้าฉันปล่อยเธอไปคนเดียว มีหวังไปฉุดคนอื่นแน่ๆ ยิ่งเอ๋อๆอยู่ด้วย..." ฉันถึงกับหูผึ่งทันที

"ตกลง...นายจะไปใช่มะ" ฉันยิ้มเพื่อรอคำตอบเขาก้มลงมองหน้าฉัน แล้วยักคิ้วให้หนึ่งที...

"Yesssss!!!" ฉันแทบจะหอมแก้มเขาแล้วเนี้ย ดีใจเกินเหตุแล้วเรา

"ฉันก็คิดอยู่นะว่าตกลงฉันได้เมียดี หรือได้เมียบ้ากันแน่" ฉันได้ยินเท่านั้นแหละ

เพลี๊ยยยย!!!

ฉันตีเข้าที่แขนแกร่งทันที ดรากอนรีบเอามือมาลูบที่แขนตัวเอง ฉันละมั่นเขี้ยวจริงๆ มีอย่างที่ไหนหาว่าเราเอ๋อ...

เวลา 14.00น. 

ตอนนี้ฉันกับดรากอนเตรียมของที่จะไปนอนดูดาว ฉันละตื่นเต้นอย่างยิ่งเลยล่ะ ก็เคยได้ดูข้อมูลแต่ในเน็ต แล้วจู่ๆจะได้ไปเห็นที่จริงมันก็ต้องตื่นเต้นเป็นธรรมดา

"ดรากอนเร็ววว...มันจะค่ำ" ฉันเร่งดรากอนที่ตอนนี้กำลังคนสำภาระใส่หลังรถอยู่

"สั่งจัง...คร๊าบบบบผม" ฉันเบะปากใส่เขา หาเรื่องฉันได้ตลอดเวลา แต่ก็เอาเถอะไม่โกรธ หรือไม่มีสิทธิ์วะ

ตอนนี้ฉันออกเดินทางจากกรุงเทพ เพื่อมาที่ชัยภูมิ มอหินขาวมันอยู่ในเขตจังหวัดชัยภูมิ ซึ่งห่างจากตัวเมืองหลายกิโลเมตรเหมือนกัน ข้างทางเต็มไปด้วยสวนสัปรด ภูเขาที่ทอดไปตามแนวเขา ทำให้บรรยากาศช่างสวยเหลือเกิน 

ตอนนี้ฉันขึ้นมาถึงจุดชมวิว ที่มอหินขาว หินที่มันตั้งเรียงรายกัน มีทั้งใหญ่ทั้งเล็ก ฉันรู้สึกว่าคิดไม่ผิดจริงๆที่ได้มาที่นี่...

เหล่านักท่องเที่ยวต่างมาเที่ยวชมหมอกกันมากมาย รถจอดเรียงรายกัน ฉันรู้มาว่าเขาจะกลางเต้นท์ เพื่อดูดาวที่แสนสวยจัง ตอนนี้ฉันตื่นเต้นไปหมด

"โฮ้!!!!! สวยจัง" ฉันมองไปยังท้องฟ้าที่ตอนนี้เริ่มมืดครึ้มแล้ว อากาศเย็นยะเยือกทำเอาฉันเอามือลูบแขนตัวเอง จนฉันรู้สึกว่ามีเสื้อมาคลุมที่ไหล่ฉัน...

"สวยจังว่าไหม" ฉันหันไปถามดรากอน ก่อนที่จะเอียงคอซบที่ไหล่กว้าง มันทำให้รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก รู้สึกว่าหลงรักผู้ขายคนนี้มากจนถอนตัวไม่ขึ้นแล้วสิ...

"อ้อนเก่งเนาะทุกวันเนี้ย" คำพูดร้ายๆออกจากชายคนนี้อีกแล้ว 

"ก็เพราะใครล่ะ" ฉันหันไปตอบเขา เขาจึงหัวเราะออกมาก่อนจะเอามือมาลูบที่หัวฉันเบาๆ

"ทำไมฉันรักนายมากจังเลย..." อยู่ๆฉันก็เอ่ยขึ้นพร้อมมองหน้าเขา ฉันพูดออกจากใจจริง เขาก็ยื่นเหมือนอึ้งไปนิดนึง

"รู้แล้วน๊าาาาาา" เขาเอามือมายีที่หัวฉัน จนฉันต้องรีบจับมือเขาไว้ เดี๋ยวผมจะเสียทรง

ผ่านไป30นาที ตอนนี้ก็เกือบจะสองทุ่มละ แสงไปจากไฟฉายที่อยู่ในเต้นท์ มันสาดส่องไปทั่วอณู ฉันที่ตอนนี้นั่งอยู่นอกเต้นท์ เพื่อมองดูดาว คนเยอะมาก จากที่นับจำนวนเต้นท์แล้ว แต่ก็ไม่ได้กางใกล้กันขนาดนั้น

ฉันรู้สึกว่าเมืองไทยมันมีอะไรให้เที่ยวอีกมากมาย ถ้าทุกคนมองเห็นสิ่งที่มันสวยงามที่เป็นธรรมชาติแบบนี้ จะทำให้ทุกคนลืมสถานที่ท่องเที่ยวต่างปนะเทศเลย ฉันรู้สึกว่าไม่มีที่ไหนสวยเท่าเมืองไทยอีกแล้ว

"ดรากอนดูนั่นสิ...สวยจัง!!!" ผมหันตามคนข้างกายที่ชี้ไปบนท้องฟ้ามีดวงดาวระยิบระยับเต็มท้องฟ้า ผมก็พึ่งรู้ว่าที่นี่สวยจริงๆ

"สวย...แต่ก็น้อยกว่าเธอ" ผมทั้งยิ้มทั้งพูด หน้าเรียวหันมามองผม ก่อนที่เธอจะเอนศรีษะพิงที่ไหล่ผมอีกครั้ง ผมรู้สึกว่าทำไมมันมีความสุขเหมือนไม่เคยมีมาก่อน

"ทำไมมันเหมือนกับการออกเดตจังเลย" ยัยบ๊องเอ่ยขึ้น แต่มันก็ทำให้ผมยิ้มออกมาได้นะ

"ก็อาจจะใช่ก็ได้นะ" ผมเอ่ยขึ้นก่อนที่เราสองคนจะนั่งดูหมู่ดาวที่ทอแสงระยิบระยับอย่างสวยงามคอยประดับท้องฟ้าไม่ให้โจ่งครึ้ม เวลาผู้คนมองจะทำให้มีความสุข 

จนเวลาล่วงเลยเท่าไหร่ไม่รู้ ตอนนี้ผมมองดูนาฬิกาเรือนหรู มันบ่งบอกว่าเป็นเวลาเกือบหกโมงเช้าพระอาทิตย์กำลังโผ่พ้นขึ้นมา ผมจึงปลุกคนข้างกายให้ลุกขึ้น

"พลอย...." 

"หึ" เธองัวเงียมามองหน้าผม ก่อนที่ผมจะหันไปยิ้มเธอจึงรีบหันตามไปมอง 

"พระอาทิตย์ขึ้น...โห!!!!  สวยจัง" เธอหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายรูปไว้ 

******************************************

@ กรุงเทพมหานคร

หลังจากที่ฉันดูพระอาทิตย์ ก็บึ่งรถมากรุงเทพ ฉันรู้สึกเพลียยังไงไม่รู้ ดรากอนก็คงไม่ต่างกัน

ฉันเดินขึ้นมายังคอนโดของดรากอน เหมือนอย่างที่ผ่านมาพร้อมกับเขา แต่ไม่ทันที่จะได้เอ่ยอะไรกับเขา

Rrrrrrrrrrr

เสียงโทรศัพท์ของดรากอนก็ดังขึ้น เขาจึงกดรับสายไป

"ครับแม่...." 

เขามองหน้าฉัน ฉันจึงเลิกคิ้วสูงแล้วเขาก็เดินไปคุยนอกระเบียง ฉันก็ไม่ได้สนใจอะไร เดินเข้าไปห้องน้ำ

ทางด้านของดรากอน

"แม่ว่าอะไรนะ...." ผมอุทานออกมาเสียงดังอย่างตกใจ

'แม่อยากให้ลูกไป...มันเป็นผลดีต่อลูกนะมังกร' ปลายสายเอ่ยขึ้น ทำเอาดรากอนมึงกับคิดไม่ออกว่าจะทำไงดี...

"แล้วถ้าผมปฏิเสธ..." ดรากอนเอ่ยขึ้น

'แม่อยากให้ลูกลองคิดดีๆ...เวลาไม่กี่ปีเอง' คนเป็นเอ่ยกลับมา แล้วผมจะทำยังไง มีใครให้คำตอบผมได้

"ผมขอคิดก่อนได้ไหมครับแม่" ดรากอนเอ่ยขึ้น

'แม่ว่าโอกาสแบบนี้หาที่ไหนไม่ได้นะลูก'



​อะไรคือโอกาส?? อะไรคือไม่กี่ปี?? เอ๊ะ!!!  อะไรยังไงเนี๊ยยย

#โปรดติดตามตอนต่อไป









ความคิดเห็น