ปนิตา / มุมลับ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : คนป่วยดื้อ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 555

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ธ.ค. 2560 13:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คนป่วยดื้อ
แบบอักษร

            “ทำไมฉันต้องกลัวด้วย คุณจะแปลงกายเป็นยักษ์เหรอ หรือว่าถอดหัวถอดหางได้” นิลุบลตอบกลับหน้านิ่ง

            มหรรณพได้ยินประโยคของหญิงสาวแล้วยกยิ้มมุมปาก เดินย่างสามขุมเข้าไปหาเธอ จนระยะห่างระหว่างกันเหลือไม่ถึงก้าว นิลุบลก็ไม่คิดจะหลบ จ้องตาชายหนุ่มอย่างไม่คิดกลัวเกรงเช่นกัน

            “ไม่กลัวก็ดี” ชายหนุ่มเจ้าของบ้าน พูดพร้อมกับค่อย ๆ โน้มหน้าเข้าไปหาสาวเซอร์ จนเธอต้องผงะหน้าออก เพื่อหลบใบหน้าของเขาเล็กน้อย “ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าเธอจะมีดีอย่างที่ใคร ๆ เขาชมกันนักหนาหรือเปล่า?”

            มหรรณพยิ่งพูดก็ยิ่งโน้มหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าสวยขึ้นเรื่อย ๆ จนนิลุบลต้องผลักอกเขาให้ออกห่าง และรีบเปลี่ยนเรื่อง

            “คุณมีงานอะไรจะให้ฉันทำก็บอกมาแล้วกันค่ะ”

            “ขอกาแฟฉันแก้วหนึ่ง ยกตามไปให้ฉันในห้องทำงานด้วย”

            มหรรณพปรับเสียงจริงจังขึ้นมาทันที สั่งเสร็จก็เดินตรงไปยังห้องทำงาน โดยไม่ได้หันมามองหญิงสาวที่ยืนหน้าเหวออยู่ตอนนี้ เพราะเจอคำสั่งที่ไม่คาดคิด แต่สุดท้ายนิลุบลก็ต้องจำใจเดินสุ่ม ๆ เข้าไปทางด้านหลังบ้าน เพื่อหาห้องครัวหรือใครสักคนที่จะบอกเธอได้ว่าอะไรอยู่ตรงไหนบ้าง และในที่สุดเธอก็เจอ

            “ป้าแจ่มคะ คุณมหรรณพต้องการกาแฟหนึ่งแก้วค่ะ บัวต้องไปชงตรงไหนคะ?”

            “เฮ้อ! คุณหนูนะคุณหนู ไม่สบายก็ไม่ยอมนอนพัก แล้วยังจะมาดื่มกาแฟอีก จะฝืนตัวเองไปไหน คุณหมอก็บอกอยู่ว่ากินยาแล้วให้นอนพัก นี่ยามันคงออกฤทธิ์ทำให้ง่วงแล้วสิ ถึงได้เรียกหากาแฟเนี่ย” ป้าแจ่มไม่ได้ตอบคำถามของนิลุบล แต่ถือโอกาสระบายสิ่งที่อัดอั้นกังวลใจ หญิงสาวรับฟังแล้วก็รับรู้ได้ถึงความห่วงกังวลของผู้อาวุโสตรงหน้าที่มีต่อผู้เป็นเจ้านาย

            ก๊อก...ก๊อก... เสียงเคาะประตูห้องทำงานของมหรรณพดังขึ้น

            “เชิญ” เสียงอนุญาตจากเจ้าของห้องดังขึ้น นิลุบลจึงได้เปิดประตูเข้าไป ถือแก้วน้ำส้มเข้าไปวางไว้ให้ตรงหน้าชายหนุ่ม จนทำให้เขาต้องเงยหน้ามองหญิงสาวด้วยสีหน้าและแววตาที่ไม่ค่อยพอใจนัก

            “ฉันบอกให้เธอไปชงกาแฟ ไม่ได้บอกให้ไปเอาน้ำส้มมา”

            “กาแฟหมด..ค่ะ” คำตอบสั้น ๆ เว้นวรรคแล้วทิ้งท้ายด้วยค่ะจากนิลุบล ยิ่งทำให้มหรรณพรู้สึกไม่พอใจกับความกวนประสาทของเธอ

            “หมดก็ออกไปซื้อสิ แค่นี้ยังคิดไม่ได้ แล้วจะมาทำงานใหญ่ได้ยังไง” น้ำเสียงห้วน ๆ ถูกส่งไปหาเด็กฝึกงานทันที

            “แล้วคุณไม่สบายอยู่ ยังคิดไม่ได้เลยว่าต้องนอนพัก ก็คงไม่ต่างจากฉันเท่าไหร่นักหรอกค่ะ” คำตอบจากนิลุบล ทำเอามหรรณพโกรธจัด รู้สึกเหมือนโดนเด็กเมื่อวานซืนย้อนเอา มือใหญ่ทั้งสองกำแน่นแล้วทุบลงบนโต๊ะ กระดกตัวขึ้นจากเก้าอี้ทันที เดินตรงเข้ามาหาหญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของเขา

            หญิงสาวเห็นหน้าตาจริงจัง ใบหน้าออกแดงที่ไม่รู้ว่าแดงเพราะพิษไข้หรือว่าเพราะโกรธเธอกันแน่ แต่รับรู้ได้ว่า การปะทะตอนนี้ไม่น่าจะดีเท่าไหร่ สองเท้าจึงค่อย ๆ ขยับก้าวถอยทีละนิด

            หมับ! สองมือใหญ่คว้าสองเรียวแขนเล็กเอาไว้ได้

            “จะหนีไปไหนล่ะ เก่งนักไม่ใช่เหรอ”

            “ฉะ..ฉันไม่ได้หนี ก็แค่จะเอากระเป๋าไปวาง ปล่อยฉันสิ”

            “ไม่ได้หนีก็ดี ถ้าเก่งจริงก็ยืนอยู่ตรงนี้เฉย ๆ อย่างหนีอย่างที่ปากพูดก็แล้วกันนะ” มหรรณพพูดพร้อมกับปล่อยมือออกจากสองแขนเล็ก มือใหญ่แบออกแล้วชูขึ้นทั้งสองข้างแสดงให้หญิงสาวดูว่าเขาก็ไม่ได้จับเธอไว้

            แต่แล้วจู่ ๆ สิ่งที่นิลุบลไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อสองมือใหญ่ที่ยกขึ้นโชว์อยู่นั้นตรงเข้ามาคว้าใบหน้าสวยของเธอล็อกเอาไว้ ริมฝีปากอุ่นร้อนก็ตามลงมาทาบทับกลีบปากสีแดงระเรื่อ บดขยี้อย่างไม่ให้เธอได้ตั้งตัว ดวงตากลมโตของนิลุบลเบิกโพลงด้วยความตกใจในสัมผัสที่จาบจ้วงของคนตรงหน้า สติเหมือนขาดลอยไปชั่ววินาที ก่อนที่จะเริ่มดิ้นรน

            “อื้อ...อ่อย..อื้ออออ” เสียงอู้อี้ดังขึ้นฟังไม่ได้ศัพท์ ขุนเข่าลอยทำงานอีกครั้ง หากแต่คราวนี้มหรรณพจับทางได้ จึงบิดตัวหลบทัน มือข้างหนึ่งเปลี่ยนไปล็อกท้ายทอยไม่ให้หญิงสาวได้ผละหน้าหนีริมฝีปากของเขา ส่วนมืออีกข้างหนึ่งเลื่อนลงมารวบเอวคอดเอาไว้ นำพาร่างบางให้เข้ามาแนบชิดบดเบียดอยู่กับลำตัวหนาจนรับรู้ได้ถึงความร้อนที่มีอยู่ในกายของคนป่วยได้

            ริมฝีปากหนาบดขยี้กลีบปากบางจนพอใจ ก่อนจะพยายามเลาะเล็มเรียวลิ้นเข้าสู่ด้านใน แต่ยังคงไม่สำเร็จหญิงสาวไม่ยอมเปิดโอกาสให้ง่าย ๆ แต่มีหรือที่ชายหนุ่มจะยอมแพ้ ลำแขนใหญ่กระชับเอวคอดเข้าหาลำตัวหนาแน่นขึ้นเรื่อย ๆ จากพละกำลังที่รวบรวมมาได้ทั้งหมดของเขา ทำให้นิลุบลแทบหายใจไม่ออก ต้องอ้าปากร้องบอกให้เขาปล่อย

            แต่แค่เพียงเรียวปากสวยเปิดออก ยังไม่ทันได้ปล่อยเสียงอะไรออกมาเลยด้วยซ้ำ ลิ้นหนาก็ถือโอกาสเข้าไปแสวงหาความชุ่มฉ่ำอยู่ภายใน

            ก๊อก..ก๊อก.. เสียงเคาะประตูดังขึ้น ราวกับเสียงจากสวรรค์ที่ส่งลงมาโปรดสัตว์โลกอย่างนิลุบล มหรรณพยอมปล่อยเธอให้เป็นอิสระ แล้วหันไปส่งเสียงอนุญาตคนที่เคาะอยู่หน้าประตู

            “เข้ามา”

            “คุณลูก้าร์คะ คุณแม่บ้านให้มาถามว่า กลางวันนี้จะรับเป็นข้าวต้มหรือว่าเป็นข้าวสวยดีค่ะ” น้อยสาวใช้ส่งเสียงถามเจ้านาย ตามที่ป้าแจ่มให้มาถาม

            “อะไรก็ได้”

            “แล้วคุณบัวล่ะคะ” น้อยหันมาถามนิลุบลอีกหนึ่งคน หลังจากที่ได้คำตอบจากเจ้านายตัวจริงแล้ว

            “ไม่เป็นไรค่ะ บัวไม่รบกวนดีกว่า เดี๋ยวบัวออกไปหาอะไรทานข้างนอกค่ะ”

            “งั้นไปทำข้าวสวย กับข้าวสองสามอย่างก็พอ สำหรับสองที่ ฉันกับ..คุณบัว” มหรรณพบอกน้อย  ก่อนจะหันมาจ้องหน้านิลุบลในท้ายประโยค ตั้งใจลงเสียงเน้นหนักที่ชื่อของเธอ แถมด้วยการยักคิ้วกวน ๆ ให้เธอด้วยอีกหนึ่งครั้ง จนทำให้หญิงสาวถึงกับกัดฟันกำหมัดเอาไว้แน่น

            “ได้ค่ะ” น้อยรับคำสั่งจากเจ้านาย ก่อนจะหันมาทักนิลุบล “ทำไมคุณบัวหน้าแดงจังคะ หรือว่าไม่สบายไปอีกคนหรือเปล่า เอายาไหมคะ เดี๋ยวน้อยไปเอามาให้ค่ะ”

            “ไม่เป็นไรค่ะ บัวสบายดี” นิลุบลพยายามปรับอารมณ์ที่กำลังพุ่งพล่านอยู่ในตอนนี้ให้สงบลง และพูดให้เป็นปกติที่สุด ในขณะที่มหรรณพนั้นยิ้มกริ่มชอบใจ เดินกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานของตนดังเดิม

            “ค่ะ ถ้าคุณบัวต้องการอะไรก็บอกน้อยได้นะคะ น้อยทำความสะอาดอยู่ข้างนอกห้องนี่ละค่ะ”

            “ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ” นิลุบลพยายามยิ้มให้กับน้อย ถึงแม้ว่าจะฝืด ๆ ไปเสียหน่อย ก่อนจะหุบยิ้มลงเมื่อสาวใช้ออกจากห้องไป แล้วหันมาส่งสายตาเขียวปั้ดให้กับผู้ชายหนึ่งเดียวในห้องแทน

            “เป็นอะไร อยากจะกินฉันมากหรือไง” เสียงห้วน ๆ ดังขึ้นเมื่อเห็นสายตาของหญิงสาวที่มองมายังเขา

            “ตกลงคุณมีงานอะไรจะให้ฉันทำหรือเปล่า ถ้าไม่มีฉันจะได้กลับ” นิลุบลเปลี่ยนเรื่องกลับมาที่เรื่องงาน

            “เธอเรียนอะไรอยู่?”

            “วิศวะ โยธาค่ะ”

            “หืม! เธอเนี่ยนะ เรียนวิศวะโยธา?” มหรรณพส่งเสียงแสดงความแปลกใจ ไม่คิดว่าสาวน้อยร่างบอบบางตรงหน้าจะเลือกเรียนสาขานี้ เพราะงานจะค่อนข้างหนัก ส่วนใหญ่จะเป็นงานภาคสนามต้องไปตามไซต์งาน ไม่ได้นั่งออฟฟิศ และต้องทำงานกับผู้ชายเป็นหลักอีกด้วย

            “ค่ะ เขาไม่ได้ห้ามผู้หญิงเรียนนี่คะ”

            “หึหึ คิดยังไง?”

            “ก็ไม่ได้คิดอะไร แค่ชอบ”

            “ดี ถ้าอย่างนั้นเธอมาดูโครงสร้างตรงนี้หน่อย ถ้าชั้นเสริมแทงค์น้ำไว้ตรงนี้ สองพันลิตรจะมีปัญหาอะไรหรือเปล่า?” มหรรณพหยิบแบบแปลนของโรงบำบัดน้ำเสียที่เขาเขียนขึ้นมากางบนโต๊ะชี้จุดให้นิลุบลดู การทำงานเริ่มต้นขึ้นอย่างจริงจัง

ความคิดเห็น