nawa

สวัสดีค่ะ ถ้าใครหลงเข้ามาแล้วอย่ากดผ่าน ลองอ่านสักตอนก่อนนะคะ นิยายของNawa อินดี้ที่ไม่ได้มีดีแค่เรื่องลึกลับ

บรรยากาศเป็นใจ

ชื่อตอน : บรรยากาศเป็นใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.2k

ความคิดเห็น : 34

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ธ.ค. 2560 15:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บรรยากาศเป็นใจ
แบบอักษร

บทที่58

นรินทร์มองภาพหญิงสาวที่นอนหลับอยู่ตัก แพขนตาหนาปิดสนิทปากสีชมพูจิ้มลิ้มน่ารักบัดนี้ดูซีดเซียวลงไปบ้าง แก้มขาวถูกฝุ่นดินจับจนดูมอมแมมแต่ก็ไม่อาจบดบังความสวยของหญิงสาวได้ ชายหนุ่มใช้นิ้วมือบรรจงปัดเศษฝุ่นคาบโคลนดำๆที่ติดแก้มหญิงสาวออก คนตัวเล็กยังหลับตาพริ้มอย่างสบายใจนรินทร์ได้แต่นั่งอมยิ้มกับภาพตรงหน้า แม้ตอนนี้เขาจะสุขใจที่ได้เจอหล่อนแต่ก็ยังมีความทุกข์ใจและวิตกกังวลแฝงอยู่เพราะไม่รู้ว่าหนทางเบื้องหน้าจะเป็นอย่างไรและเขาจะพาเธอออกจากป่าอาถรรพ์แห่งนี้ได้ไหมเป็นสิ่งที่ชายหนุ่มคิดอยู่เสมอ ชายหนุ่มยกศีรษะหญิงสาวขึ้นดึงกระเป๋าเป้ของเขามาให้หญิงสาวหนุนแทนตักก่อนลุกขึ้นก่อกองไฟหุงหาอาหารเตรียมไว้สำหรับคนทั้งหมด

กลิ่นข้าวที่หุงในหม้อสนามแบบไม่เช็ดน้ำลอยหอมฟุ้งชวนหิว เนื้อแห้งที่นำมาอย่างไฟให้ร้อนพอหอมกับอาหารกระป๋องในเป้อีกอย่างก็ถือว่าเป็นอาหารสุดหรูกลางไพรกว้างแล้ว พิมพลอยรู้สึกตัวเมื่อได้กลิ่นอาหารชวนน้ำลายสอ เธอยันตัวลุกขึ้นนั่งบิดขี้เกียจเล็กน้อย มองดูชายหนุ่มที่กำลังทำอาหารด้วยท่าทางคล่องแคล่วผิดกับรูปลักษณ์ภายนอกที่ตัวโตบึกบึน

"เก่งจังนะคะ กลิ่นหอมเชียว"พิมพลอยเอ่ยปากชมทำให้คนตัวโตที่กำลังง่วนอยู่กับการคนหม้อข้าวต้มที่แบ่งไว้ให้คนเจ็บ

"จีบได้นะ ผมทำกับข้าวเป็น"

"ยังต้องให้ฉันจีบคุณอีกหรอคะ"

"จีบหน่อยน๊า ผมทำกับข้าวอร่อยนะหุงข้าวเป็นด้วย"นรินทร์ยืดตัวขึ้นอย่างภูมิใจ ยื่นข้าวสวยที่หุงสุกใส่ใบตองพร้อมเนื้อแห้งกะอาหารกระป๋องยื่นให้หญิงสาว

"รอทานพร้อมคนอื่นดีกว่าค่ะ ว่าแต่พวกนั้นยังไม่กลับมาอีกหรอ"

"ยังเลยครับ ผมก็เป็นห่วงอยู่เหมือนกันหายไปนานแล้ว"นรินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงมองหาบุคคลในคณะอีกสองคนที่หายออกไปสำรวจ ชายหนุ่มพลิกนาฬิกาที่ข้อมือขึ้นดูเวลา ไอแดดภายนอกบริเวณลานกว้างร้อนระอุบ่งบอกเวลาใกล้เที่ยงวัน 

ร่างของชายสองคนเดินพ้นแนวป่าอีกฝั่หนึ่งมาที่กลางลานกว้าง ในมือมีไก่ป่าที่คอพับเลือดไหลหยดเป็นทางโดนหิ้วกลับมาด้วย คะฉิ่นเห็นนรินทร์ยืนมองอยู่ก็โบกไม้โบกมือส่งสัญญานให้ อูซอชูไก่ป่าเคราะห์ร้ายให้ดูแล้วรีบเร่งฝีเท้ากลับมาที่ป้อมร้าง

"หายไปซะนานที่ไหนได้ ไปเป็นพระลอตามไก่อยู่นี่เอง"พิมพลอยทักเมื่อเห็นคนทั้งสองเดินหิ้วไก่กลับมาเหงื่อท่วมตัวกันทั้งคู่

"ความจริงว่าจะรีบกลับมานานแล้วจ้ะแต่ไอ้ไก่ตัวนี้สิมาเดินหากินยั่วตายั่วท้องคนยิ่งหิวๆอยู่ ฉันเลยชวนพี่อูซอตามจับมันมาเป็นอาหารซะเลย"

"แล้วจับกันยังไงไม่เห็นได้ยินเสียงปืนเลย"

"พี่อูซอสิจ้ะ มือแม่นดีแท้ปามีดโดนคอมันพอดี ฉันวิ่งไล่จับมันเสียนานไม่ได้สักที"คะฉิ่นพูดขึ้น สร้างเสียงหัวเราะให้คนทั้งคณะ

"แล้วนั้นกระบอกอะไรห้อยเอวมาอีกหลายกระบอก"นรินทร์ตาดีสังเกตุเห็นกระบอกไม้ไผ่มัดห้อยเอวทั้งสองคนมาคนล่ะสองสามกระบอก

"น้ำจ้ะ ด้านโน้นมีลำธารเล็กๆใสดีฉันกลัวว่าพวกเราอาจจะขาดแคลนน้ำเลยตักมาเผื่อ"อูซอบอกแล้วปลดกระบอกไม้ไผ่บรรจุน้ำจนเต็มที่ผูกไว้ข้างเอวส่งให้พิมพลอย หญิงสาวตาโตเมื่อได้ยินคำว่าธารน้ำลุกขึ้นกระซิบถามคะฉิ่นที่ยืนอยู่ใกล้ๆ

"ธารน้ำอยู่ที่ไหนหรอคะฉิ่น ฉันเหนียวตัวเหลือเกินอยากอาบน้ำหรือล้างหน้าสักหน่อยก็ยังดี"

"อยู่ทางโน้นจ้แต่หมอจะไปอาบคนเดียวไม่ได้นะหมอให้นายทหารไปเป็นเพื่อนดีกว่ามันอันตราย"

"จะไปไหนกันหรอ"ผูัโดนกล่าวถึงทำหน้างงถามขึ้น หญิงสาวมองหน้านรินทร์อย่างเกรงใจที่ต้องขอร้องชายหนุ่มแต่จะให้คนอื่นไปเฝ้าก็คงไม่เหมาะสม หรือจะคิดหนีไปคนเดียวคงเป็นไปไม่ได้แน่ๆ

"ฉันอยากอาบน้ำ ได้ยินว่ามีลำธารใกล้ๆแถวนี้"พิมพลอยพูดเสียงอ่อยเพราะกลัวถูกดุที่ทำตัวเป็นภาระแถมยังมีเวลามารักความสะอาดอีกแต่จะทำไงได้ล่ะในเมื่อเธอเหนียวตัวเหนอะหนะจนอยู่ไม่เป็นสุขแล้วครั้งนี้ถ้าจะโดนว่าก็คงต้องยอม

"ก็ไปสิ ผมไปด้วย เกือบลืมเลยผมเอาชุดคุณมาเผื่อด้วยนะอยู่ในเป้"ชายหนุ่มพูดอย่างว่าง่ายก้มลงหยิบชุดของหญิงสาวที่อยู่ในเป้ยื่นให้เธอ พิมพลอยได้แต่มองตาปริบๆบทจะง่ายก็ง่ายแฮะ

"ธารน้ำที่ว่าอยู่ตรงไหนคะฉิ่น"นรินทร์หันไปถามที่หมายที่แน่นอนกับคะฉิ่นและคุยกะอูซออีกสองสามคำแล้วจึงเดินถือปืนนำหน้าหญิงสาวไป

"ฉันว่าเรากินข้าวกันก่อนค่อยไปก่อนได้นะ"พิมพลอยวิ่งตามมาเดินเคียงกับชายหนุ่มที่เดินรุดหน้าไปก่อน

"คุณหิวแล้วหรอ"

"เปล่าค่ะ ฉันกลัวคะฉิ่นกะอูซอจะหิวที่ต้องมาฉันไปอาบน้ำ"หญิงสาวตอบอย่างจริงใจ ชายหนุ่มนึกนิยมในน้ำใจหญิงสาวที่คิดถึงคนอื่นก่อนเสมอ เขาจึงไม่ขัดเมื่อเธอขอไปอาบน้ำเพราะนั้นเหมือนจะเป็นการขอเพื่อตัวเธอเองซึ่งมันเกิดขึ้นไม่บ่อยนัก สำหรับคนที่เห็นแก่ประโยชน์ส่วนร่วมมากกว่าประโยชน์ส่วนตนอย่างพิมพลอย

"คุณไม่ต้องห่วงนะ อูซอบอกว่ากว่าเขาจะถอนขนย่างไก่เสร็จคงใช้เวลาพอสมควรคุณอาบน้ำอย่างสบายใจได้"

"จริงหรอ คะ"หญิงสาวยิ้มอย่างดีใจความเกรงอกเกรงใจของหญิงสาวเริ่มเบาลง เธอรีบเร่งฝีเท้ามุ่งหน้าไปยังธารน้ำโดยไว

ธารน้ำใสราวกระจกมองเห็นโขดหินเบื้องล่างซ่อนอยู่ท่ามกลางหมู่แมกไม้และพฤกษานานาพรรณที่อวดดอกสีสันสดใสส่งกลิ่นหอมอยู่ริมตลิ่ง อากาศบริเวณนี้เย็นร่มรื่นต่างจากอากาศภายนอกที่ร้อนระอุหมู่ผีเสื้อบินตอมเกสรดอกไม้ไปมาเป็นภาพที่สวยสดงดงามราวกับความฝันก็มิป่าน พิมพลอยว่างเสื้อผ้าชุดใหม่ลงที่ใต้โขดหินใกล้ๆริมลำธารแล้วดึงผ้าถุงขึ้นค่อยๆปลดเสื้อตัวเก่าขาดหวิ่นออก หญิงสาวบัดนี้อยู่ในชุดผ้าถุงกระโจมอกพร้อมลงน้ำ นรินทร์ส่งสายตามองเนื้อนวลเหนือบริเวณที่ผ้าถุงปกคลุม เนินอกอิ่มขาวเมื่อต้องแสงสว่างแม้จะมีร่องรอยช้ำจากการกระแทกหินและรอยกิ่งไม้ข่วนแต่ก็ไม่ทำความงามของหญิงสาวน้อยลงเลย 

"มองจ้องอะไรอยู่ได้ค่ะ"พิมพลอยหันกลับมาจ้องชายหนุ่มอยู่นานจนเธอร้องทัก นายทหารหนุ่มหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อเอามือล่วงกระเป๋ากางเกงส่งบางอย่างให้หญิงสาวแก้เขิน 

"อะไรค่ะ"พิมพลอยรับมาอย่างงงๆมองแชมพูแบบซองพกพาในมือชายหนุ่ม อีตาผู้หมวดพกอะไรแบบนี้ด้วยหรอเนี่ย

"คุณอาบเถอะผมจะเฝ้าให้"ชายหนุ่มรีบบอกแล้วหันหลังให้กลัวพิมพลอยจะเห็นใบหน้าที่ขึ้นสีร้อนผ่าวตอนนี้ของเขา

"ขอบคุณค่ะ ว่าแต่คุณไม่อาบด้วยกันหรอ"พิมพลอยนึกสนุกอยากแกล้งคุณสุภาพบุรุษคนตัวโตแต่หารู้ไหมว่าอันตรายจะมาถึงเพราะชายหนุ่มอยากก็จะขย้ำแม่ตัวดีใจจะขาด



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น