email-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ep. 26 กูนี่แหละ'ผัว' ยัยนี่

ชื่อตอน : Ep. 26 กูนี่แหละ'ผัว' ยัยนี่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 80.8k

ความคิดเห็น : 48

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ธ.ค. 2560 09:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep. 26 กูนี่แหละ'ผัว' ยัยนี่
แบบอักษร


หลังจากที่ฉันกับดรากอนใช้คำว่าแฟน มันก็มีอะไรหลายๆอย่างที่เปลี่ยนไปตลอดระยะเวลา2สัปดาห์ที่ใช้คำว่าแฟน​ ดรากอนเขาก็ไม่ได้เปลี่ยนอะไรมาก เขาก็ยังเป็นเขามีแต่เรื่องผู้หญิงเท่านั้นที่ค่อยๆหายไปทีละคน...

ตอนนี้ฉันกำลังแต่งตัวเพื่อไปงานซีเนียร์ของตัวเอง ของคณะบริหาร ซึ่งฉันเรียนสาขาการตลาด ส่วนดรากอนเรียนการเป็นเจ้าของกิจการ...

ครืนนนนนน ครืนนนน

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ทำเอาฉันรีบเดินมารับซึ่งตอนนี้ฉันกำลังแต่งหน้าอยู่...

"ว่าไง???" ฉันกรอกเสียงไปยังปลายสาย

"กูถึงละนะ...มึงล่ะ" เสียงยัยก้อยที่มันดังกระแทกหูฉัน 

"ฉันแต่งตัวยังไม่เสร็จเลย...เดี๋ยวรีบไป" ฉันเอ่ยบอกปลายสายพร้อมเร่งมือแต่งหน้า มองนาฬิกาที่อยู่ผนังห้อง...

"เร็วววววๆๆๆเลยมึงอ่ะ แล้วจะมาไง" ยัยก้อยเอ่ยขึ้นอีกครั้ง...

"ดรากอนมารับ..." ฉันตอบมันออกไป

"อื้มมมม...กูรอในงานนะ" 

ติ๊ดดดดด!!!

ทุกการสนทนาจบลงเมื่อฉันกดวางสาย ตอนนี้ฉันแต่งหน้าเสร็จพอดี ฉันจึงเช็คความเรียบร้อยของตัวเอง ใส่รองเท้าหยิบกระเป๋าเตรียมจะลงไปรอดรากอนที่เคาร์เตอร์คอนโด...

ครืนนน!!! ครืน!!!

'มังกรจอมเจ้าเล่ห์'

หน้าจอแสดงชื่อของบุคคล ทำให้ฉันรีบกดรับสาย

'ถึงละนะ....' เขาเอ่ยขึ้น 

"เคร...พลอยกำลังลงไป" 

ติ๊ดด!!!

ผมกดวางสายยืนรอเธออยู่หน้าคอนโด ไม่นานเท่าไหร่ ก็เห็นสาวสวยคนหนึ่งเดินตรงมาทางผม เดรสสีน้ำเงินที่มันขับผิวที่ขาวชมพูให้มันดูวยขึ้น แต่งหน้าอ่อนๆ ยิ่งทำให้หน้ามอง ผมนี่แทบไม่อยากให้เธอใส่ชุดนี้เลย...

เธอเดินเข้ามาหยุดที่ตรงหน้าผมแล้วยิ้มให้ผม ผมจึงมองเรือนร่างเล็กอย่างพิจารณา ก็ยังดีที่คอมันไม่กว้านลึกจนเห็นเนินอก สายตาเจ้าปัญหาของผมมันดันไปเห็นแผ่นหลังขาวเนียนนั้น...ที่มันคว้านลึกเกือบถึงเอว

"เปลี่ยนชุด..." เป็นคำพูดที่มันไม่พูดออกมา ยัยบ๊องมองหน้าผมอย่างอึ้งๆ

"ห้ะ...." ยัยบ๊องถึงกับอ้าปากข้าง

"ฉันให้เวลาอีก15นาที ไปเปลี่ยนชุด" ผมยกมือขึ้นมาดูนาฬิกา ก่อนจะมองร่างบางอย่างไม่ชอบใจ...

"ดรากอน...จะบ้าหรอ...งานจะเริ่มแล้วนะ" ฉันที่พยายามแย้งเขา จะให้เปลี่ยนยังไง นี่ฉันก็เข้างานสายจะตายแล้วเนี้ย

"แล้วไง..." เขาเอ่ยขึ้นอย่างไม่ยีระสะทกสะท้านกับคำพูดของฉัน ฉันละไม่เข้าใจเขาจริงๆ

"ดรากอน!!!" ฉันหันไปอ้อนเขา ฉันยังไม่รู้สาเหตุที่ทำให้เขาโกรธเลย...แต่เขากับไม่มองหน้าฉัน ฉันต้องงัดไม้ตายออกมา...

"ดรากอนเป็นอะไร..." ฉันเกาะที่แขนแกร่งซุกหน้าลง นานเหมือนกันที่เขาจะตอบ...

"ไม่อยากให้ใส่ชุดนี้...มันวาบหวิวเกินไป" เขาก็ยอมเอ่ยออกมา นี่จะบอกว่า'หึง'ฉันหรอ...

"หึงหรอ..." ฉันเอ่ยขึ้นตรงๆ เพราะถ้าเขาตอบว่าใช่ฉันคงหน้าแดงเป็นแน่....

"อื้มมมม!!!" ฉันได้ยินดังนั้นยิ่งหน้าแดงเขินเข้าไปใหญ่ แต่เขาก็ยังทำหน้าไม่พอใจใส่ฉันอยู่

"พลอยมีแค่ชุดเดียว...แต่พลอยก็ไปกับดรากอนไง..." ฉันกระพิบตาปริบๆอย่างอ้อนๆเขาจึงถอนหายใจพรืดใหญ่ ก่อนจะรีบขึ้น..

ฉันลืมบอกเขาเลยว่าวันนี้ดรากอนหล่อมาก ปกติฉันไม่เคยเห็นเขาใส่สูทแต่วันนี้ฉันรู้สึกว่าเขาหล่อเป็นพิเศษ ถ้าเขาหล่ออย่างนี้ต้องสาวๆก็ต้องมองนะสิ คิดแล้วไม่อยากให้เขาไปเลย...

@หอประชุมใหญ่

งานซีเนียร์ถูกจัดที่หอประชุมใหญ่ ฉันเดินมาพร้อมดรากอนเพื่อเข้างาน งานนี้เป็นงานใหญ่ เหล่าน้องๆปีหนึ่งถึงปีสามก็มาร่วมถ่ายรูป กับสายของตัวเองซึ่งปีนี้งานจัดใหญ่โตมาก เพราะมีหลายสาขา ฉันเดินเข้ามาในงานด้วยสายตาที่จับจ้องฉันกับดรากอน 

จนตอนนี้ฉันเดินมานั่งกับกลุ่มเพื่อนฉัน ส่งนดรากอนก็เดินไปนั่งกับกลุ่มเพื่อนของเขา 

"พวกกูรอตั้งนาน...." ยัยฮารุเอ่ยขึ้น เพราะโต๊ะฉันนั่งกันสามคน อาจเป็นเพราะมีกันแค่นี้มั้ง...

"ว่าแต่วันนี้ดูสวยเนาะ" ฉันเอ่ยแซวเพื่อนทั้งสองคน ก่อนจะพากันหัวเราะ

"สวยห่าอะไร มึงดูสาขาอื่นสิ ควักออกมาโชว์กันซะไม่เหลือเลย" ฉันหันตามสายตายัยเพื่อนทั้งสองคนเพราะ งานจัดเป็นโซนของแต่ละสาขา บางคนหน้าอกก็ล้นเสื้อเกาะอก บางคนก็แหวกสูงเกิน บางคนก็สั้นเกิน...

"ทำไมอิจฉาเขาหรอ???" ฉันเอ่ยขึ้นมองหน้ามันสองคนอย่างยิ้มๆ พร้อมแอบหันไปมองบางคนที่ตอนนี้นั่งหน้าระรื่นกับกลุ่มเพื่อนอยู่...

"ชิส์...กูน่ะมันของแท้ ไม่มีมีดหมอแต่อย่างใด" ยัยก้อยเอ่ยขึ้นก่อนจะแบะปากใส่พวกที่พูดถึง ฉันจึงหัวเราะออกมาให้กับความกวนๆของมัน...

"ว่าแต่มึง...มีทำไมไม่โชว์" ยัยฮารุเอามือตีที่ไหล่ฉันเบาๆ แล้วจะให้ตอบว่าไง...ถ้าบอกไปยัยเพื่อนสองตัวต้องล้อแน่ๆ

"จะทำไม...ก็ผัวไม่ให้โชว์" เป็นยัยก้อยที่เอ่ยขึ้นอย่างรู้ทัน ฉันก็ได้แต่ยิ้มให้มัน เพราะมันเรื่องจริง ขนาดก่อนจะมายังไล่ให้ฉันไปเปลี่ยนชุดเลย...

"อย่าทำเป็นรู้ทันหน่อยเลย" ฉันเอ่ยขึ้น ก่อนที่พิธีกรจะกล่าวเปิดงาน...แต่ก็มีสายรหัสฉันที่ตอนนี้เดินมาที่โต๊ะฉัน

"พี่พลอย สวัสดีค่ะ" สาวสวยทั้งสาวคนยกมือไว้ฉัน ฉันจึงรับไว้ยิ้มให้อย่างดีใจที่ได้เจอ เพราะต่อไปคงจะเจอกันยาก เพราะจะจบแล้วไง

"อุ๊ยยย!!! คิดถึงจังเลย" ฉันยืนแล้วกอดน้องรหัสฉัน...

"ยินดีด้วยนะคะ...จบแล้ว" ไอรีน น้องรหัสฉันที่ตอนนี้อยู่ปีสามแล้วยื่นของขวัญกล่องเล็กให้ฉัน

"อย่าลืมคิดถึงพวกหนูนะคะ..." น้ำอุ่นสายรหัสปีสองถ้านับกันดีๆก็เป็น'ป้า' ยื่นกล่องของขวัญกล่องนึงให้ฉันเป็นกล่องแบนผูกโบว์สีแดงน่ารัก 

"อย่าลืมคิดถึงหนูด้วยนะคะ..." ฟองเบียร์สายรหัสปีหนึ่ง ยื่นของขวัญให้ฉันเหมือนกัน ฉันยิ้มให้สายรหัสฉันทั้งสามคน ตอนยังเรียนอยู่ก็พอได้เจอกันบ้าง ถ้าต้องจบไปแล้วไม่ค่อยได้เจอคงคิดถึงเหมือนกันเนาะ...

"เราไปถ่ายรูปมุมนู่นดีกว่า...ปะ" ฉันที่เดินนำน้องๆไป ฉันรู้สึกว่าสายนี้เป็นสายที่อบอุ่นมาก พี่ๆดูแลมาโดยตลอด และฉันก็ขอดูแลน้องๆให้ดีจนถึงวันสุดท้ายแล้วกัน...

ฉันมองหาคนที่จะถ่ายรูปให้ พอดีเห็นผู้หญิงคนนึงเดินมา...แต่ไม่รู้ว่าคณะไหน จึงขอให้เขาถ่ายให้...

"โทษนะคะ ช่วยถ่ายรูปให้หน่อยได้ไหมคะ" ฉันยื่นกล้องมือถือให้กับหญิงสาวคนนั้น...

"หนึ่ง สอง สาม" ฉันยิ้มพร้อมกับโพสต์ท่าเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา ประมาณ3 -4 ท่าก่อนที่จะรับมือถือจากสาวสวยต่างสาขา...

"ไปนั่งกับพี่ก่อนไหม...จะไปไหนต่อหรือเปล่า" ฉันเอ่ยขึ้นหันไปถามน้องๆ แต่น้องๆก็ยิ้มให้ฉันก่อนจะตอบเป็นเสียงเดียวกัน...

"พอดีว่าจะไปหาเพื่อนนะค่ะ" ฉันจึงพยักหน้ายิ้มให้ ก่อนที่จะโผเข้ากอดทีละคน...

"เดี๋ยวพี่นัดเลี้ยงอีกทีเนาะ..." 

"ค่ะ" ทุกคนตอบพร้อมกัน ต่างแยกย้ายกันไป ฉันก็เดินกลับมาที่โต๊ะ ซึ่งถ้ามองจากตรงนี้ยัยเพื่อนสองตัวก็ไม่ได้อยู่บนโต๊ะแล้ว แล้วฉันจะทำไงดีเนี้ย..พอดีสายตาเหลือบไปเห็นดรากอนที่ยังนั่งอยู่ที่เดิมเพิ่มคือใช้สายตาเรียกฉันให้ไปหา...

ฉันจึงจำต้องเดินไปหาเขา ซึ่งก็มีเหล่าเพื่อนเขาทั้งนั้นอ่ะที่นั่งอยู่...

"ดรากอน" ฉันยังพูดไม่ทันจบ

"นั่งตรงนี้แหละ เพื่อนเธอไม่อยู่แล้ว" ดรากอนจับมือฉันไว้ ก่อนจะบอกให้ไปเวย์มันลุกจากเก้าอี้

"เวย์มึงไปนั่งตรงนู่นดิ" ฉันที่รีบห้ามดรากอน

"ไม่เป็นไร ฉันนั่งตรงนั้นก็ได้...." ฉันเอ่ยขึ้น แต่เขาไม่ฟังเสียงห้ามของฉัน...

"ไปมึงอ่ะ..." เวย์ลุกจากเก้าอี้ ก่อนที่ดรากอนจะจับมือฉันนั่งลง แต่เพื่อนเขามิวายเลิกแกล้ง...

กัสยกมือขึ้นมาลูบแผ่นหลังฉัน ทำเอาฉันสะดุ้งโหย่งเลย เขาเล่นอะไรเนี้ย ขนลุกไปทั้งตัว

"ขาว...นุ่ม..น่าทะนุถนอม" ดรากอนที่มองเพื่อนเขาอย่างเคืองๆ 

"กัส...มึงเคยเห็นคนตาย เพราะโดนตีนไหม" เสียงเหล่าเพือ่นเขาหัวเราะขึ้น กัสถึงกับทำหน้าจ๋อย ก่อนจะรีบตีหน้ามึนอีก...

"แหม๋...กูแค่ล้อเล่นเท้านั้น" ไอกัสเอ่ยขึ้น ดรากอนจึงขำออกมา ฉันรู้สึกว่าเริ่มจะคุ้นชินกับนิสัยของพวกเขาแล้วซิ...

'เพื่อไม่ให้เป็ยการเสียเวลา เราไปชมโชว์ต่อไปเลยดีกว่า' 

กรี๊ดดดดด!!!!/ฮู้ววววววว!!!

เสียงโห่ร้องกรี๊ดกราดกันดังขึ้น เมื่อเหล่าสาวจากคณะบัญชีขึ้นมาเต้นโชว์. จะไม่กรี๊ดได้ไงล่ะ ก็เพลงปานามาซะด้วยสิ...แต่จะว่าไปพวกเธอก็หุ่นดีนะ ฉันมองไปยิ้มไป จนตอนนี้เพลงจบลง เสียงปรบมือดังมาก 

ดรากอนเอื้อมมือเอาผมทัดที่หูฉัน ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูฉัน...

"อยากกลับแล้ว" น้ำเสียงกระเซ่าทำเอาฉันขนลุกไม่น้อยด้วยซ้ำ ฉันจึงรีบตีเข้าที่แขนแกร่งใครให้กลีบตอนนี้เล่า...ในจังหวะที่ฉันตบมืออยู่ 

"พลอย...." ฉันหันไปตามเสียงเรียก ก็ไม่ใช่ฉันคนเดียว ดรากอนก็หันตามด้วย...จะไม่แปลกเลยในเมื่อมือของชายคนนั้นกำลังถือ ดอกไม้แล้วยื่นมันมาให้ฉัน ฉันถึงกับงงทำอะไรต่อไม่ถูก...

"ผมชอบพลอย ชอบมานานแล้ว และถ้าวันนี้ผมไม่ได้บอกชอบพลอย เราคงต้องบ้าแน่ๆ" ฉันยกมือเกาหัวแกร๊กๆ มองหน้าดรากอน ตอนนี้ฉันรู้ว่าเขาคง...

"เอ่อ...." ฉันยังไม่ทันได้ตอบอะไร 

"เราชื่อเตอร์นะ..." ชายคนนั้นแนะนำตัวอย่างเสร็จศัพท์ ตอนนี้ฉันไม่รู้จะบอกชายคนนี้ยังไงดี...ก็ในเมื่อ...'แฟน' ฉันนั่งอยู่ตรงนี้ทั้งคน..

"คือ...เรา...มะ.." ฉันกำลังจะเอ่ยบอกว่ามีแฟนแล้ว แต่คนที่นั่งเงียบดูสถานการณ์อยู่เอ่ยขึ้น...

"มีผัวแล้ว...เข้าใจนะ" ดรากอนโผงขึ้น ทำเอาเพื่อนเขาแทบพ่นน้ำออกมา ฉันไม่รู้จะทำยังไง ถ้าห้ามคงเข้าใจผิดแน่ๆ...

"ผมถามพลอย...ไม่ได้ถามคุณ" ชายคนนั้นเอ่ยขึ้น ตอนนี้หน้าของดรากอนคงฆ่าหมอนี้ให้ตายได้แน่ ถ้าเพื่อนเขาไม่จับเขาไว้...

"เอ่อ...คือฉันมีแฟนแล้ว" ฉันเอ่ยออกไป เขาเงียบไป ฉันคิดว่าเขาคงเข้าใจ...

"จะมีได้ยังไง...ผมไม่เคยเห็นพลอยลงรูปกับใครเลย"  ฉันถึงกับเงิบ นี่ขนาดบอกว่าแฟนยังไม่เข้าใจ อีกหรอ แล้วฉันจะทำไงดี อยู่ๆเขาก็เอามือมาจับมือฉัน ฉันจึงรีบดึงมือออก แต่เขายังคงจับมือฉันไว้...

ฟึบ!!!!

ปั่ก!!!!

ฉันรู้สึกว่าเหมือนมีอะไรลอยข้ามหัวฉันไป และมันก็จริง เพราะดรากอนตอนนี้ยืนเต็มความสูง ปล่อยหมัดเข้าที่หน้าของขายคนนั้น...

"เหยด!!!เข้ ไหมล่ะ เสือกมาบอกชอบเมียเขา โดยที่ไม่รู้ว่าผัวเขานั่งอยู่ข้างๆ" เวย์เอ่ยขึ้นอย่างสงสารหนุ่มหล่อตี๋คนนั้น ซึ่งตอนนี้เลือดกลบปากมันแล้ว ไอเพื่อนผมมันก็ใจร้อนเกิน

"ขอโทษเว้ย...มือมันลั่น" ชายตี๋ตรงคนนั้นเริ่มถอยออกมา ฉันจึงรีบดึงแขนดรากอนไว้ หวังจะห้ามเขา และเขาก็หยุด ทุกสายตาที่อยู่ใกล้ๆตอนนี้มองเป็นตาเดียว...แต่ก็ไม่ได้ทำให้แตกตื่นมาก เพราะโต๊ะของดรากอนมันอยู่โซนหลัง...

ดรากอนมองหน้าฉันอย่างคาดโทษ ฉันละกลัวสายตาคมเข้มนั้นอีกครา...เขาเอื้อมมือมาจับที่มือฉัน แล้วดึงฉันให้เดินตาม แต่เขามิวายพูดใส่ชายคนนั้น...

"มึงอย่ากร่างให้มันมาก..." ดรากอนเดินผ่านชายตี๋คนนั้นไป โดยที่ยังไม่ปล่อยมือฉัน...แต่เขาก็หยุดและอยู่ดีๆก็กอดเอวฉันดึงเข้าหาตัว...

"กูลืมบอกมึง...กูนี่แหละ'ผัว'ยัยนี่  แล้วอย่ามายุ่งกับเมียกูถ้าไม่อยากเจ็บตัว"







มาแล้วววๆๆๆๆ  อื้ออออ!! มีความหึงเบาๆ😊😊😊

ตั้ลร๊ากกกกกกกก😆😆😆😆

#โปรดติดตามกันต่อไป

ใครที่ไหนเขาจะมาบอกชอบ'เมีย'คนอื่น ทั้งที่'ผัว'เขานั่งหัวโด่อยู่ตรงนั้น555555





ความคิดเห็น