🌹Rosé.🌹

กูคืนคนที่จะลากมึงลงนรก...

4.2 ยอมจำนน18+ เบาๆ

ชื่อตอน : 4.2 ยอมจำนน18+ เบาๆ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.3k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ธ.ค. 2560 21:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
4.2 ยอมจำนน18+ เบาๆ
แบบอักษร

วินเทจ 


-----------

-มินิ-

จะทำไงดี ตอนนี้เพื่อนๆฉันปะทะกับพวกพี่ๆ ตายๆๆ สายตาของพี่พาสเทลมันน่ากลัวมาก

"ทำไมพี่พาสเทลทำกับเพื่อนน้ำเหนือแบบนี้"

น้ำเหนือถามพี่พาสเทล แต่สายตามันไม่ขยับไปไหนนอกจากมองมาทางฉันทางเดียว..ฮือออออ จะร้องไห้แล้วน่ะ


"น้องแว่นอย่าปากมาก ชอบแส่ว่ะ"

อยู่ๆพี่ซัมเมอร์ก็พูดแล้วมองหน้าน้ำเหนือ หรือว่าพวกเขาจะปิ๊งกัน? เห้ยย อิมินิ ตอนนี้มันใช่เวลามาคิดแบบนี้ป้ะ ต้องคิดหาทางหนีสิ สถานการ์ณกลืนไม่เข้าคลายไม่ออกแบบนี้มันอึดอัดน่ะ..


ฟึบบ..


พอพี่พาสเทลก้าวขาออกมาข้างหน้าเท่านั่นแหล่ะ.. พวกเพื่อนฉันถูกกระชากออกโดยฝีมือพวกเพื่อนพี่พาสเทล อึก.. แยกเป็นคู่ๆเลย ไอรีนก็โดนพี่แกรมเมอร์กอดจากด้านหลัง พี่วินเทจ จับลูกแก้วไว้ น้ำเหนือก็ฉุดกระชากกับพี่ซัมเมอร์ แล้วพี่โรมัน?..เห้ยยย ปลายฝนโดนพี่โรมันลากขึ้นรถสปอตขับออกไปแล้ว..


เฮือกก!

"..หึ! ยินดีต้อนรับกลับสู่นรก"

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด!! ช่วยด้วยย ฮึก ลูกแก้วว..ปล่อยย ไอ่เหี้ยยย ปล่อยยย ฮืออ"

ไม่รู้ว่ามันมาอยู่ข้างหลังฉันตอนไหน รู้ตัวอีกทีมันมากระซิบหลังหูฉันแล้วจิกทึ้งผมฉัน มันลากฉันไปทางกลับคอนโดมัน พวกพี่ๆก็เริ่มแยกย้ายโดยที่มีเพื่อนๆฉันติดมือกันคนละคู่

"เจ็บบ ขอร้องล่ะ พอสักที ฮึก"

"หึ คงจะเจ็บสิน่ะ ปล่อยก็ได้^^"


กรึ๊ก..

"โอ้ยย"

มันปล่อยผมฉันออกแล้วกระชากโซ่ที่คล้องคอฉันแทน เจ็บ.. ทรมานจัง.. ช่วยด้วย ใครก็ได้...


..

...

อึก..

ที่นี่ที่ไหน?


"จ๊วบบ.."

"อื้ออ..อ้ะะ"

เสียงอะไร เเล้วทำไมฉันรู้สึกจั้กจี้จัง 

"แผล้บบ..จ๊วบบ ม้วฟฟๆ"

"อึกก กรี้ดดด ไอ้บ้าา อื้อออ อ้ะ อร้างง ไอ่ชั่วว"


พอลืมตาขึ้นมา เสื้อของฉันถูกเลิกขึ้น และมันกำลังข่มขืนฉัน!! แค่นี้จิตใจฉันก็ตายทั้งเปนเเล้ว ทำไมมันยังมาทำแบบนี้กับฉันน ไอ่ชั่วว

"หึ ชอบไม่ใช่หรอ?"

"ปล่อยย"

"อย่าดิ้น! ต่อไปนี้ ถ้ามึงยังคิดจะหนีกูขัดคำสั่งกูและทำให้กูอารมณ์เสียน่ะ เพื่อนๆมึงโดนโยนไปในซ่องแน่!"


ลูกแก้ววมันทำอะไรเพื่อนฉัน? สภาพตอนนี้คือ มันกำลังนั่งทับฉันที่นอนราบกับเตียงนอน แล้วฉันมาอยู่ที่นี่ได้ไง ภาพสุดท้ายที่จำได้คือมันกำลังกระชากฉันเดินกลับนิ


พอแล้วล่ะ ต่อไปนี่ฉันจะไม่หนีไปไหนอีกแล้ว..แค่นี่ก็เจ็บทั้งตัวเจ็บทั้งใจ ฉันจะทำตามที่มันบอก..ฮึก

"ไม่หนีแล้ว อย่าทำอะไรเพื่อนมิเลยน่ะ ฮึกก"

"มึงดื้อเองนิ กูก็ต้องทำแบบนี้ ทั้งหมดเป็นเพราะมึงทำตัวมึงเอง ล่ะมึงเรียกกูว่าไงน่ะ?"

"ยอมแล้วว พี่พาสเทล ฮืออ"

"หึ ก็ดี เป็นเด็กดี เพราะฉะนั้น ถ้าไม่อยากเห็นเพื่อนอยู่ในซ่องมึงก็ทำซ่ะ!"


พี่พาสเทลจับหัวฉันดันไปที่แก่นกายภายใต้กางเกงบ๊อกเซอร์ ฉันสะดุ้ง แต่ก็ไม่ได้ต่อต้านสิ่งที่พี่พาสเทลยัดให้ หน้าฉันสัมผัสโดนส่วนไหนไม่รู้แต่ มันกระตุก แถมยังอุ่นๆ ด้วยความอยากรู้ จึงทำให้ฉันลืมทุกสิ่งทุกอย่างในอดีต และอยู่กับปัจจุบัน

"อุ่นจัง.."

"หึ เอามันออกมาสิ"

"อึกก"


ฉันกลืนน้ำลายด้วยความกล้าๆกลัวๆ ฉันเผลอจับมันเบาๆแล้วพึมพัมออกมาแต่พี่พาสได้ยินแล้วอนุญาติให้เอาออกมา


-พาสเทล-

ดูเหมือนความอยากรู้ของอิเตี้ยจะมีมากจนลืมสิ่งที่พึ่งผ่านมา อ่าาาา... อิเตี้ยควัก แก่นกายของผมที่แข็งได้ที่ มันกระตุกนิดๆ สายตาอิเตี้ยมองมันเหมือนตัวประหลาด ทั้งๆที่เคยไปในตัวของยัยนี่มาแล้ว1รอบ

"อ่าาาส์ ถ้ามึงจะมองขนาดนี่อมเลยไหม?"

"มันอมได้หรอ? มันมีไว้ให้อมหรอ? แต่มันใหญ่จัง.. ไม่เอาแล้ว เค้ากลัว"

อิเตี้ยผละมือออกจากแก่นกายผมเตรียมจะลงจากเตียง แต่ผมคว้าที่โซ่คล้องแขนแล้วดึงมันกลับมา


"มึงจะทำไม่ทำ?"

"ไม่ทำแล้ว เค้ากลัว"

มันพูดเสียงสั่น แล้วมองหน้าผม หน้ามันเต็มไปด้วยน้ำตาที่คลอเบ้า เบะปากใส่อีก มองตาแป๋วเลยน่ะมึงง แต่ผมไม่สน ผมดันหัวมันมาอมแก่นกายของผม


"อ่าาาา อย่างนั้น โอ้วว อมไป จนกว่ากูจะเสร็จ"

"อุกๆ อัก..อื้ออๆๆ อึ้ก ไอ แอ้วว  " (ลึกไปแล้ว)

"อืมม.."

"โอ้ววว เสียวเว้ยยย"

"ดูดอีก แรงๆ อ่าส์ๆๆ"

"ใกล้แล้ววว ซี๊ดดดดดดดด อ้ะ"

"จะแตกแล้ว โอ้ววววว  อ้าาาาาสสสสส์.."


-----

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น