อัศวินสามสี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตลาดมืด 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ธ.ค. 2560 17:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตลาดมืด 1
แบบอักษร

ความคึกคักยามค่ำคืนของตลาดในเมืองหลวงไม่แตกต่างจากยามกลางวันนัก สองข้างทางยังเต็มไปด้วยเหล่าพ่อค้าแม่ขายที่วางแผงลอยบ้างประปราย ส่วนที่แน่นขนัดไม่ว่าจะเป็นช่วงเวลาใดคงจะเป็นโรงเตี๊ยม หอคณิกาต่างๆ ที่เต็มไปด้วยนักเดินทางและผู้มาแสวงหาความสำราญรื่นเริงในยามค่ำคืน

            ลึกเข้าไปด้านหลังตลาดในทางคดเคี้ยวซับซ้อนคล้ายเดินวนในเขาวงกต ความมืดมิดยามราตรีและความเงียบทำให้ถนนสายนี้ยิ่งทวีความวังเวงน่ากลัวขึ้นเป็นเท่าทวี

            ร่างเงาสีขาวบางอย่างเคลื่อนผ่านด้วยความรวดเร็วจนเกิดเสียงลมวูบผ่าน อาภรณ์สีขาวล้วนยาวกล่อมพื้น ผิวที่ขาวแทบกลืนไปกับเนื้อผ้ายิ่งขับให้ดูคล้ายวิญญาณ ผมยาวสลวยสีดำสนิทสะท้อนแสงจันทร์เงางามลู่ไปตามแรงลม ใบหน้าสามัญมองตรงไปยังเบื้องหน้าไม่มีความลังเลจนมาหยุดที่ตรอกแห่งหนึ่ง ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มออกมาเล็กน้อยแล้วจึงเดินเข้าไป

            "โห... นี่มันตรอกไดอาก้อนสาขาสองรึเปล่าวะ?"

            ริมฝีปากเล็กเผยอุทานขึ้นมาอย่างแผ่วเบา ดวงตากลมโตเบิกกว้างกวาดมองสอดส่องไปทั่วอาณาบริเวณที่ปรากฏสู่สายตา ภาพผู้คนเดินขวักไขว่ไม่ว่าจะมาคนเดียวหรือหมู่คณะ ร้านรวงต่างๆ ที่สรรหาของแปลกประหลาดมาขายหรือของผิดกฎหมายมากมายที่วางขายอย่างไม่เกรงกลัวในที่แห่งนี้ช่างแตกต่างจากสภาพภายนอกก่อนจะเข้ามาราวหลุดไปอีกที่หนึ่ง

            สองเท้าเล็กก้าวเข้าไป จุดประสงค์ของการมายังที่แห่งนี้คือการสำรวจตลาดเพื่อหาแนวทางเพิ่มทรัพยากรเงินในกระเป๋า! ในเมื่อนางไม่มีพลังอำนาจสิ่งที่จะอำนวยความสะดวกให้มากที่สุดก็คือเงิน ไม่ว่าจะยุคสมัยหรือโลกไหนการมีเงินก็เปรียบเสมือนมีอำนาจอยู่ในมือใช้เงินที่มีอยู่ซื้อสิ่งที่เรียกว่าอำนาจเพื่อตอบสนองความต้องการของตนเอง

          ซิ่นหนี่ว์ตัดสินใจเดินชมสินค้าและกลยุทธ์การขายของแต่ละคน สิ่งที่นางสนใจพอจะรู้จักเป็นอย่างดีในโลกนี้ก็มีเพียงโอสถและสมุนไพร อีกสิ่งหนึ่งที่นางคาดว่าจะทำได้คือการออกแบบเครื่องประดับเนื่องจากความสามารถด้านการวาดภาพกับความรู้เรื่องแฟชั่นในชาติที่แล้ว

            "ข้าอยากได้ดาบเล่มนั้น!" เสียงของเด็กสาวรุ่นราวคราวเดียวกันคนหนึ่งดังขึ้นด้านหน้าร้านขายอาวุธที่ซิ่นหนี่ว์กำลังเดินผ่านทำให้นางตัดสินใจที่จะหยุดดูก่อน

            "ตอนนี้เรายังมีเงินไม่พอ รอให้กลับจากการนำโอสถไปขายก่อนเถอะ" ชายหนุ่มที่คาดว่าน่าจะเป็นพี่ชายกล่าวตอบ ดูจากการแต่งกายแล้วคนพี่ชายน่าจะเป็นผู้ปรุงโอสถส่วนคนน้องสาวกลับแต่งกายด้วยชุดทะมัดทะแมงคงจะเป็นสายยุทธ์

            "แต่ท่านพี่... กว่าจะกลับมาข้ากลัวว่าจะมีผู้อื่นมาซื้อมันไปก่อน"

            "ก็ใครใช้ให้เจ้าจับจ่ายแทบจะทุกร้านที่เดินผ่านกันเล่า ท่านลุง พวกเราขอจองดาบเล่มนี้ไว้ได้ก่อนหรือไม่ เสร็จจากการนำโอสถไปขายแล้วจะรีบนำเงินมาจ่ายทันที" ชายหนุ่มที่เห็นความดื้อดึงในแววตาของน้องสาวจึงหันไปต่อรองกับเจ้าของร้านแทน

            "ข้าจะขายให้ผู้ที่จ่ายชำระก่อนเท่านั้น ถ้าพวกเจ้าไม่มีเงินก็ไสหัวออกไปซะ อย่ามาเกะกะขวางทางเข้าออกลูกค้าคนอื่น!" ชายเจ้าของร้านตะคอกเสียงดังจนผู้คนรอบข้างเริ่มหันมามองดูแต่กลับไม่มีใครเข้ามาให้ความช่วยเหลือ

            "ดาบเล่มนั้นราคาเท่าไหร่?" นางเดินเข้าไปและชี้ไปยังดาบเจ้าปัญหา

            "โอ้... คุณหนูสนใจดาบเล่มนี้หรือ? ไม่แพงเลยเพียงแค่ยี่สิบตำลึงเงินเท่านั้น" ชายเจ้าของร้านขายดาบมองเด็กสาวผู้มาใหม่ยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ย รูปร่างเล็กบอบบางเช่นนี้คงจะเป็นคุณหนูน้อยตระกูลไหนสักตระกูลที่ชอบผลาญเงินโดยการซื้อไปสะสมมากกว่าใช้งานจริงเป็นแน่

            "หืม เพิ่งรู้นะว่าแค่ดาบที่ตีหยาบๆ แลดูคุณภาพต่ำจะราคาสูงถึงเพียงนี้" นางยกดาบขึ้นมาพิจารณาใกล้ๆ แล้ววางลงอย่างแนบเนียนแสดงสีหน้าไม่พอใจต่อผลลัพธ์ที่ได้วางมาดเป็นผู้เชี่ยวชาญ หนักชิบ! พวกจอมยุทธ์หรือทหารเขาใช้ดาบที่หนักเป็นกิโลขนาดนี้ไปไล่ฟันศัตรูข้าศึกได้อย่างไร

            เจ้าของร้านหน้าตึงขึ้นมาทันทีที่ได้ยิน ดาบนี้เป็นแค่ดาบคุณภาพต่ำจริงแต่ที่นี่เป็นตลาดมืดเราตั้งราคาตามที่พอใจ ถ้าอยากได้ก็ต้องย่อมจ่ายเท่านั้น

             "ถึงจะตีหยาบๆ แต่คุณสมบัติของมันกลับทนทานไม่หักบิ่นง่าย เหมาะสำหรับคนที่มีพลังกำลังมากราคาย่อมค่อนข้างแพงเป็นธรรมดา"

            "แค่ดาบธรรมดายังราคาสูงถึงเพียงนี้คงมิต้องกล่าวถึงอย่างอื่นแล้วกระมั้ง ข้าคงต้องไปซื้อร้านอื่นที่ถูกกว่าแล้วล่ะ" นางทำสีหน้าตัดใจและกำลังเดินจากไป

            "สิบตำลึง!" เจ้าของร้านโพล่งออกมา

            "หื้ม?" นางเอียงคอแสร้งทำหน้าไม่เข้าใจ

            "ข้าขายให้เจ้าในราคาสิบตำลึง ถูกกว่านี้ไม่ได้แล้วแต่จะแถมมีดสั้นให้อีกหนึ่งเล่ม"

            "อ่า ท่านลุงข้าไม่อยากเอาเปรียบท่านหรอกนะ ในเมื่อพวกเราไม่มีเงินพอจะจ่ายให้ท่านจึงเลือกซื้อร้านอื่นที่ถูกกว่าเป็นการดีแล้ว"

            "ฮึ่ม! ไม่ต้องข้าลดให้แล้วนี่ไง" สุดท้ายชายเจ้าของร้านจึงตัดสินใจขายดาบและมีดสั้นให้นางในราคาเพียงสิบตำลึงเงิน ถ้าเขาไม่ยอมให้เดือนนี้คงขายไม่ได้เลยสักชิ้นเป็นแน่

            "ขอบคุณเจ้าค่ะ"

          "อ่ะนี่" ซิ่นหนี่ว์ยื่นดาบที่ซื้อมาให้กับเด็กสาวคนนั้น เหตุที่นางยอมจ่ายสิบตำลึงเงินเพื่อดาบหนักๆ เล่มเดียวทั้งที่ไม่จำเป็นให้เด็กสาวคนนี้ก็แค่เพราะรู้สึกถูกชะตา

            "ให้ข้าหรือ?" เด็กสาวชี้นิ้วเข้าหาตนเอง ไม่ได้รู้จักหรือมีบุญคุณต่อกันทำไมต้องยอมจ่ายเพื่อนาง

            "ใช่ แลกกับการให้พวกเจ้าช่วยแนะนำร้านที่สามารถขายโอสถได้ในราคาสูง" ถ้าบอกว่าให้โดยไม่มีเหตุผลก็คงจะเป็นการดูถูกยังไงนางก็ต้องหลอมยามาขายอยู่แล้วสู้ให้สองคนนี้ช่วยย่อมรู้ที่ทางดีกว่า เพราะคนพี่บอกจะนำยาไปขายก็คงต้องรู้จักแหล่งหรือร้านดีๆ สักร้าน

            "ทำไมถึงเลือกให้พวกข้าช่วย" คนพี่ชายถาม

            "เพราะข้าได้ยินว่าพวกท่านจะนำโอสถไปขาย แล้วข้าเพิ่งมายังที่แห่งนี้ครั้งแรกยังไม่รู้จักทิศทางหรือกฎระเบียบเท่าใดนักถ้าได้คนนำทางคงจะดีไม่น้อย" นางกล่าวและนำมีดสั้นที่ได้ใส่เข้าไปในกำไลจักรพรรดิมังกรอย่างรวดเร็ว

            "ท่านพี่ช่วยนางเถอะ แค่เดินเที่ยวชมคงไม่เป็นไรหรอก"

            "แต่..." ชายหนุ่มอึกอัก เขาไม่ค่อยไว้วางใจ ถึงนางจะดูบริสุทธิ์ไร้เดียงสาแต่กลับกล้ามายังตลาดมืดโดยไร้คนคุ้มกันอย่างนี้ต้องมีวรยุทธ์สูงส่งเป็นแน่ เกิดนางหลอกหรือทำร้ายพวกเขาล่ะ

            "ถ้าลำบากใจก็ไม่เป็นไร"

            "ท่านพี่ช่วยนางเถอะนะเจ้าคะ" เด็กสาวเขย่าแขนพี่ชายอย่างออดอ้อน

            "เฮ้อ...ก็ได้ๆ แต่พวกข้าต้องนำโอสถไปขายก่อน" คนพี่ถอนหายใจอย่างยอมแพ้ต่อลูกอ้อน มือหนายกขึ้นมาลูบศีรษะน้องสาวอย่างเอ็นดู

            "ไม่มีปัญหา"



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น