babymai

ขออนุญาตติดเหรียญบางตอนนะคะ สถานะ:จบแล้วว!! ถ้าชอบก็กดถูกใจ กดดาวให้ด้วยนะค่า😘 ขอบคุณที่ติดตามค่าา ขอบคุณทุกกำลังใจดีๆนะคะ 🙏🙏🙏

Ep17:อบอุ่น....เขาเป็นใคร

ชื่อตอน : Ep17:อบอุ่น....เขาเป็นใคร

คำค้น : น้องหมอครับพี่หมอมาจีบ ตุลย์มีน เมษกันย์ อบอุ่น ดราม่า เข้าใจผิด

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.3k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ธ.ค. 2560 16:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep17:อบอุ่น....เขาเป็นใคร
แบบอักษร



สวัสดีครับทุกคนตอนนี้ผมว่าเวลาพิสูจน์กันย์มากพอแล้วครับผมยอมให้เขามาเจอแล้วแต่ยังไม่หายโกรธหรอกนะครับผมกับลูกจะแกล้งซะให้เข็ด555555 

จริงๆก็อยากเห็นภาพครอบครัวที่อบอุ่นอยู่นะแต่ปะป๋ามันร้ายก็ต้องลงโทษกันบ้าง ได้ข่าวว่ามันรู้ที่อยู่ผมจากป๋าแล้วแต่ไม่สามารถมาหาผมได้อะครับ เพราะโดนพ่อมันห้าม ท่านสั่งงานใช้งานให้มันทำให้สำเร็จก่อนถึงจะยอมให้มาหาผม...มันใช้เวลาเนินนานอยู่นะครับจนผมท้องหกเดือนกว่าๆแล้วแต่ก็ถือว่าเร็วมากสำหรับการสร้างรายได้ให้บริษัทมียอดพุ้ง1,000ล้านบาท. 

ผมไม่รู้ว่ามันทำได้ยังไงแต่เชื่อนะว่าต้องมีตัวช่วย...ตัวมันไม่มาแต่ตลอดเวลาที่มันรู้ที่อยู่ผมมันเวียนส่งไปรษณีย์ ส่งของบำรุง ส่งการ์ด ส่งขนมส่งนั่นนี่มาให้ผมเรื่อยๆ ซึ่งผมรู้สึกดีนะที่มันห่วงผมและลูก




ชีวิตผมก็ดำเนินไปเรื่อยๆครับท้องโตอุ้ยอายเดินยากเล็กน้อยก็ทำได้แค่นั่งเคาท์เตอร์คอยคิดเงิน งานในร้านก็ให้ลมหนาว(เด็กที่ผมรักและเอ็นดูมาก)คอยดูแลแทนมีบ้างที่พี่ทิวเข้ามาช่วยแบบ..ทั้งวันทั้งคืนเคยถามพี่แกนะว่าว่างงานหรอ? 

พี่แกตอบมาว่าพี่รวย แค่นั้นล่ะครับ อยากจะแหมมดังๆ ความจริงอยากมาเป็นไม้กันหมามากกว่าเหอะ..คือมีหนุ่มมาขายขนมจีบน้องลมหนาวทุกวันไงครับ พี่แกเลยมาตีหน้าขรึมคอยกันเด็กคนนั้นออกไปแต่ก็โดนน้องลมหนาวบ่นจนหูชาว่ามากวนเวลางาน55555555แต่พี่แกหาได้สนไม่ ยังคงมาก่อกวนเรื่อยๆ




ลูกของผมหน่ะแข็งแรงดีครับไปหาหมอล่าสุดหมอบอกเพศเรียบร้อยแล้วครับ ผมได้ลูกชายครับ เด็กแข็งแรงสมบูรณ์ดี ช่วงนี้เริ่มมีอาการดิ้นบ้างเล็กน้อย ซึ่งดิ้นทีผมแทบจุกครับ แสบจริงๆ แต่ผมก็มีความสุขนะ เขาดิ้นตอบรับทุกคำพูดของผมด้วยอ่ะ 

ส่วนมีนน้องไม่ยอมดูเพศลูกน้อยน้องบอกขอลุ้นตอนคลอดทีเดียวเลย ผมคิดว่าคงแฝดชายนะครับดูจากที่เด็กๆแกล้งไอ้ตุลย์แบบแรงมากกกก ที่ผ่านมามันก็แทบไม่ได้ใกล้มีนเลยล่ะ5555พอจะใกล้ปุ๊บอ้วกปั๊บ แอบสะใจนิดๆนะครับ สมน้ำหน้าไอ้เพื่อนนิสัยไม่ดีมีที่ไหนน้องผมท้องอยู่ยังรังแกอีก หื้มม!! มันน่ากระทืบซ้ำ ผมได้โทรคุยกับทุกคนนะครับยกเว้นกันย์อ่ะ เรื่องอะไรจะคุยด้วยอยากคุยก็มาคุยกับผมเองสิ




"พี่เมษครับ....วันนี้หนาวขอกลับเร็วนะฮะ คือว่า......." น้องที่ยืนก้มหน้าขออนุญาตผมกลับก่อนอย่างกลัวๆเกร็งๆเล่าไปก็สั่นไปถถถถถถเด็กน้อยย ใจความที่จับได้คือแม่น้องไม่สบายครับเลยต้องรีบกลับไปดูแล ผมไม่ได้ว่าอะไรนะ น้องตะหากที่ขี้เกรงใจมีอะไรก็ไม่ยอมพูดยอมบอกกับผม



"หนาว...พี่บอกหลายครั้งแล้วนะว่าพี่รักเราเหมือนน้องชาย มีอะไรให้พูดกับพี่ตรงๆไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น พี่ไม่โกรธเราหรอก จะกลับก่อนใช่ไหม? พี่อนุญาตครับ เอาขนมไปฝากแม่ด้วยนะ หื้มม!!ไม่ต้องพูดขัดเลย แค่นี้ไม่ทำให้พี่จนหรอก พี่อยากมอบให้น้องชายคนนี้ของพี่" ผมร่ายยาวเอ่ยกับน้อง...น้องก็ฟังนะครับแต่พอผมบอกให้เอาขนมกลับน้องก็จะขัดซะงั้น เด็กคนนี้นี่มัน...หื้มม!! แต่น้องก็คงยอมฟังผมนะครับร่างบางเดินมาโอบกอดผมไว้หลวมๆตาคู่สวยมีน้ำใสๆไหลออกมากายบางสั่นระริกด้วยแรงสะอื้นไห้




"ฮึกก ขะขอบคุณมากนะฮะ ฮือออ" เอ่ยขอบคุณพร้อมร้องไห้ออกมาเสียงสะอื้นร่ำไห้ดังขึ้นเป็นระยะๆผมกอดปลอบน้องพร้อมพูดให้น้องหยุดร้อง น้องพยักหน้าตอบหงึกๆแล้วผละตัวออกมาปาดน้ำตาแล้วส่งยิ้มจางๆมาให้ผมมือเรียวกุมมือของผมเอาไว้แน่น



"ขะ...ขอบคะ....."


"ออกไปให้ห่างเมษเดี๋ยวนี้นะ!!!!" น้องพูดยังไม่ทันจบก็มีเสียงมารมาขัด หื้มม!!เสียงนี้ผมจำได้ดีเลยครัลเสียงของกันย์ผมตวัดสายตาไปมองตามเสียงแล้วดันตัวน้องให้มาอยู่ด้านหลัง...กันย์ตอนโกรธหน้ากลัวจะตาย




"มาทำไม" ผมเอ่ยนิ่งๆเชิดหน้ามองไปทางอื่นแต่หางตาแอบเห็นใบหน้าหงอยๆของอีกคนอยู่นะครับ....


"คือกันย์.....บอกให้ออกไปห่างๆเมษไงว่ะ!!" เหมือนจะอ้อนน้อมแต่ก็พูดเสียงแข็งใส่คนด้านหลังผมน้องสะดุ้งเลยล่ะครับ แม่งง!! น้องกูไอ้สัด!!



"มึงสิต้องไปหน่ะ!!! นี่น้องกู!! หนาวกลับบ้านไปได้แล้วอย่าลืมขนมไม่ต้องห่วงทางร้านพี่มีคนใช้เรียบร้อยแล้ว" ผมตะโกนใส่มันแล้วหันมาพูดนุ่มๆกับน้องที่ยืนตัวสั่นอยู่...แงงง น้องคงกลัวมาก ผมกอดปลอบเบาๆ ได้ยินเสียงกัดฟันจากมันด้วยล่ะครับ แล้วไง?ใครแคร์ว่ะ




"พรุ่งนี้หนาวจะมาแต่เช้านะฮะ" น้องเอ่ยด้วยรอยยิ้มกว้างสดใสอย่างน่ารัก


"ไม่ต้องมา!!" เอ้าไอ้นี่! เด็กกู น้องมันมาทำงานไอ้เหี้ย!! ผมตวัดสายตามองมันดุๆมันทำหน้าหงอยมุมปากบ่นขมุบขมิบไม่เป็นเสียง หึยยย!!



"ชิ!! ดุจริง! หนาวกลับแล้วนะฮะสวัสดีครับพี่เมษพี่กันย์" น้องพูดแล้วยกมือไหว้ผมกับกันย์ร่างบางเดินเข้าไปหลังร้านคงเปลี่ยนชุดเก็บของเตรียมกลับอย่างที่บอก ผมเห็นกันย์ขมวดคิ้วด้วยล่ะครับคงงงที่น้องเรียกชื่อและสวัสดีตัวเอง...

ผมบอกน้องเองแหล่ะครับตอนแรกที่น้องกลัวคงเพราะยังมองหน้าไม่ชัด ตอนนั้นน้องถามถึงพ่อของลูกผม..ผมเลยหยิบรูปและเล่าให้น้องฟัง ตอนนั้นผมจำได้ดีว่าแววตาของน้องแสดงความโกรธแอกมาอย่างเห็นได้ชัดผมเลยพูดให้น้องเข้าใจงว่าต้นเหตุของเรื่องมันเป็นเพราะผม แววตาน้องถึงอ่อนลงเล็กน้อย




"ไม่ต้อง​ทำหน้าหมางง ค่อยคุยกันเอานี่ไปให้น้องไป!! แล้วอย่าให้รู้ว่าไปแกล้งน้องนะมึงอ่ะ" ผมยื่นถุงขนมให้พร้อมพูดข่มขู่ไปเล็กๆ มันหน้ามุ้ยแต่ก็ยอมรับถุงขนมจากมือผมเดินไปหาน้องที่เดินหลังไวๆออกจากร้าน เด็กคนนี้..ขี้ลืมเป็นที่หนึ่งครับ ผมบอกอยู่ว่าให่เอาขนมกลับไปด้วย หึยยย!! จะหน้าไหนๆก็ไม่ได้ดั่งใจเลย!


.

.

.


ผม....กันยพัทร์ สุริยะฉัตร์ ทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยว่ะ!!! กะว่าจะมาหามากอดแม่ของลูกแต่ดั๊นน!! เจอมันกอดกับหนุ่มน้อยที่ไหนก็ไม่รู้ พอเราห้ามหน่อยก็ทำมาดุเรา กูหวงไม่ได้หรอว่ะ แม่งง!! 

แล้วนี่พูดกับผมนี่เรียกได้ว่าตะคอกพูดกับเด็กนั่นเสียงอ่อนเสียงหวานเชียว แม่งงขัดใจกันย์!! แล้วยังมาใช้ผมให้เอาขนมไปให้เด็กนั่นอีก ถามว่าไปไหม...ตอบเลยว่ากูไปครับ....




"นี่หนาว!! หยุดก่อน" ผมเรียกเด็กนั่นตามชื่อที่ได้ยินเมษเรียกร่างบางหยุดกึกแล้วหันหน้ามาหาผม....สะ...สวยว่ะครับ สวยเหี้ยๆ ตอนแรกไม่ทันได้สังเกตุไง


"มีอะไรฮะพี่กันย์" เด็กนั่นเอียงคอมองผมอย่างน่ารักตาคู่สวยกระพริบปริบๆ อิเหี้ย!จะตะมุตะมิไปไหนสาสสส



"เมษให้เอาขนมมาให้" ผมสบัดหัวเบาๆแล้วยื่นถุงขนมให้มันร่างบางยื่นมือมารับแล้วยิ้มให้ผม ยิ้มสวยว่ะ


"ขอบคุณฮะ หนาวกลับแล้วนะ" เด็กนั่นก้มหัวให้ผมแล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็ว...คือมึงจะรีบไปไหนว่ะ!! 




ผมเดินกลับเข้ามาในร้านเห็นเมษนั่งมองผมนิ่งๆ ผมยิ้มแหย่ๆให้แล้วเดินเข้าไปกอดหมับ อ่าาคิดถึงจังเลยครับ


"ปล่อยกู" เมษดิ้นเบาๆพร้อมดันตัวผมให้ออกห่างผมมองเขาด้วยแววตาหงอยๆเศร้าสร้อยแต่คนตรงหน้ากับเมินหน้าหนี ผมยอมคลายกอดออกแล้วเขยิบมายืนตรงหน้าอีกคน



"กันย์ขอโทษ" ผมก้มหน้าเอ่ยเสียงแผ่ว...รู้สึกผิดจริงๆนะครับ ยิ่งได้มาเห็นมันแล้ว หน้าท้องนูนๆกลมโตที่ยื่นออกมานั่นบ่งบอกได้ดีว่ามีอีกหนึ่งชีวิตอยู่ในนั้นน้ำตาผมไหลรินออกมา ฮึกก มันดีใจที่ผมได้มาเห็นกับตาได้สัมผัสเขาเมื้อกี้..ถึงแม้จะเป็นเพียงเสี้ยวเวลาไม่กี่วิก็ตาม




"ค่อยคุยกัน จะไปนอนแล้ว ง่วง!! ดูร้านให้ด้วย" เมษบอกพร้อมหาวเป็นภาพประกอบว่าเจ้าตัวง่วงจริงๆผมยิ้มให้กับภาพตรงหน้า...มันดูน่ารักอ่ะครับ


"เดี๋ยวกันย์ไปสะ....."


"ไม่ต้อง!!" ผมกำลังจะบอกว่าเดี๋ยวผมไปส่งแต่ก็โดนขัดขึ้นมาก่อนพร้อมร่างตุ้ยนุ้ยเดินอุ้ยอายขึ้นไปชั้นสองของร้านที่เดาว่าคงเป็นห้องนอนเจ้าตัว...เฮ้ออ!! อยู่คนเดียว? เดินขึ้นชั้นสองคนเดียว? มันอันตรายเกินไปแล้วนะครับ!! แต่ผมในตอนนี้คงเอ่ยขัดอะไรมากไม่ได้หรอกครับ..ไม่ดิกูเอ่ยไม่ได้เลยครับบ!! เศร้าแพร้บ!




ผมเดินไปแทนที่อีกคนและนั่งลงสายตาสอดส่องดูความเรียบร้อยในร้านและรอลูกค้าถ้าไม่รักกูไม่ยอมทนขนาดนี้หรอกนะครับ!! ผมนั่งเท้าคางมองเนินนานก็ไม่เห็นมีลูกค้าเข้ามาเลยสักนิด-- นี่ช่วงบ่ายลูกค้าคงยังไม่มามั้ง




กริ้งงงงงง กริ้งง!!


อ้าวว!พูดปุ๊บมาปั๊บเลย ผมหันไปมองทางประตูเจอผู้ชายคนหนึ่งที่พูดได้เลยว่าหล่อมาก ใบหน้าสุขุมเรียบนิ่งย่างกรายเข้ามาดั่งพระเอกหนัง ถุ้ยย จะเก๊กไปไหนสัด


"เมษอยู่ไหน" เสียงทุ้มเอ่ยถามนิ่งๆพร้อมปรายหางตามาทางผม ไอ้นี่!! จะเก๊กไปไหนสัด โคตรๆเก๊กเลย!! แล้วถามหาแม่ของลูกกูเพื่ออะไร




"มีธุระอะไร? ถ้าอยากได้ขนมเชิญเลือกได้เลยครับ" แม่งง!! ไม่ชอบหน้ามันเลยโว๊ยย!! ดูมันทำดิครับมือล้วงกระเป๋าลิ้นดุนกระพุ้งแก้มมองผมอย่างเหยียดๆ ไอ้เหี้ยยย ต่อยกับกูไหม


"อยู่ข้างบนสินะ หึ" พูดจบมันก็เดินขึ้นไปข้างบนชั้นสองของร้าน...เดี๋ยวนะครับทำไมมันดูคุ้นเคยกับที่นี่จังเลยว่ะ? มันเป็นใคร?




"หยุดนะครับ! ข้างบนเป็นพื้นที่ส่วนตัว" ผมรีบวิ่งไปขวางทันที มันกระตุกยิ้มแล้วมองผมนิ่งๆ


"ฉันมาหาเมษ" มันเอ่ยแล้วดันตัวผมออกให้พ้นทางพร้อมเดินขึ้นไปข้างบนทันที ผมสถบเบาๆอย่างหัวเสียแล้วเดินตามมันขึ้นไป หน้ารงหน้าร้านช่างมันก่อนเว้ยย!! ตอนนี้อยากรู้ว่าไอ้หน้าหล่อนี่มันเป็นใคร



ผมเดินตามมาจนถึงหน้าห้องผลักประตูเข้าไปแล้วภาพที่ผมเห็นมันทำให้เลือดแทบขึ้นหน้า มันที่โอบกอดเมษไว้นี่ยังไม่พอเมษยังซุกอกมันหลับตาพริ้มอย่างมีความสุข...คือ?? แฟนใหม่เมษหรอว่ะ? หรือมันเป็นใคร ผมมองภาพนั้นนิ่งๆพร้อมน้ำตาที่ไหลริน แม่งเอ้ยย!! 

มือเรียวยกปาดน้ำตาลวกๆแล้วหันหลังเดินออกจากห้องทันที..ที่ตรงนี้ไม่ใช่ที่ของผมหรอกครับ ยิ่งผมเข้าไปโวยวายหรือแสดงอารมณ์ไม่พอใจแล้วผมก็ยิ่งผิด....หึ ที่ของผมมันอยู่ข้างล่าง หน้าร้านของเมษต่างหาก ที่ๆเมษให้ผมอยู่....ฮ่าๆๆๆๆๆๆ 

เจ็บดีไหมล่ะกันย์ ทำกับเขาเอาไว้เยอะ สมน้ำหน้าแล้วล่ะ ถ้าไอ้หน้าหล่อนั่นเป็นแฟนใหม่เมษจริงๆ....มันก็ดูเหมาะสมดีนะครับ มองแว๊บเดียวก็รู้ว่ามันโคตรแสนดีเลย การกระทำที่อบอุ่นเสียงทุ้มละมุนหูแล้วไหนจะท่าทีที่เหมือนคุ้นเคยกับที่นี่ดีแล้วนั้น....คงใช่จริงๆใช่ไหมครับ? อยากรู้จริงๆว่าเขาเป็นใคร.....




กริ้งงง



"ปี้ชายฮะ หนูมาซื้อหนม" เสียงกริ้งพร้อมคำพูดเล็กๆและแรงกระตุกขากางเกงผมเบาๆผมหลุดจากภวังค์ห้วงความคิดแล้วย่อตัวให้เท่ากับเด็กคนนั้นปากบางฉีกยิ้มรับ


"เอาขนมอะไรครับหืออ" ผมยิ้มให้เด็กน้อยพร้อมลูบหัวเบาๆ เด็กคนดีน่ารักจังเลยครับ...ว่าแต่พ่อแม่ไปไหนล่ะถึงปล่อยให้มาอยู่คนเดียวเนี้ยย




"เอาอันนี้ฮะ เร็วๆนะฮะมะม๊ารอหนูอยู่" ยื่นกระดาษที่มีลายมือหวัดๆเขียนชื่อเมนูขนมให้ผมพร้อมปากบางเอ่ยเจื้อยแจ้วผมยิ้มรับแล้วเดินไปหยิบขนมตามเมนูจัดใส่ถุงให้เรียบร้อยแล้วเดินกลับมาหาเด็กน้อย



"อ่ะนี่....ทานแล้วอย่าลืมแปลงฟันนะเจ้าหนู" ผมยื่นถุงขนมให้พร้อมลูบหัวกลมๆนั่นไปมา


"ฮะปี้ชาย นี่ตังค์ฮะ" ผมส่ายหัวเบาๆแล้วยิ้มให้ดันตังค์ที่เด็กน้อยยื่นให้กลับคืนพร้อมเอ่ยบอกว่า


"ไม่เป็นไรๆๆ พี่เลี่ยง" เด็กน้อยดูดีใจมากเลยนะครับ555555น่ารักจริงๆ



"เห๋...ขอบคุณนะฮะ ผมไปก่อนน๊าาปี้ชายย" เด็กน้อยเอ่ยพร้อมโบกมือบ๊ายๆให้ผมและวิ่งออกไป 


อ่าาเด็กคนนี้ทำให้ผมยิ้มได้แฮะ แม้จะอยู่ในเวลาสั้นๆแต่ผมก็กลับมาเศร้าอีกอยู่ดีเมื่อนึกถึงความเป็นจริงที่ว่าเมษในตอนนี้คงกำลังนอนโอบกอดกับใครอีกคนบนเตียงกว้างอย่างมีความสุขแค่นึกน้ำตามันก็ไหลรินออกมาแล้วครับ.......


.

.

.

.


ทุกคนครับ...ทำไมลูกต้องแกล้งผมหนักขนาดนี้ด้วยฟร๊ะ!!! ทำไมต้องแกล้งพ่อมันขนาดนี้ คือที่ผ่านมาเข้าใกล้แม่มันนี่แทบไม่ได้อะครับ อ้วกตลอดด!! หลังๆนี่ดีขึ้นหน่อยครับ ผมกอดผมจุ้บเมียได้บ้างโดยที่ไอ้ลูกตัวแสบทั้งคู่ไม่แกล้ง55555คือเอาของมาล่อลูกไงครับ..ตอนเมียนอนแอบกระซิบงุ้งงิ้งคุยกับลูกว่าจะเปย์ของหนักๆๆแล้วเหมือนจะรับรู้นะครับสังเกตุจากแรงถีบท้องเบาๆของมีนหน่ะนะ แสบจริงๆลูกผม



"พี่ตุลย์" ผมหันไปตามเสียงเรียกของมีนแล้วยิ้มให้ร่างตุ้ยนุ้ยเดินอุ้ยอายมาหาผมพร้อมทิ้งตัวลงนั่งบนตักผม อูยยย....หนักมากครับ 

แหมะ!!คุณแม่ก็นั่งมาได้นะ ได้แต่คิดในใจเท่านั้นจริงๆครับขืนพูดไปตายแน่ๆตัวกู ผมโอบเอวบางเอาไว้หลวมๆน้องโน้มตัวมาซุกไหล่ผมอย่างออดอ้อนปากบางพร่ำบอกว่าหนูหิว หนูหิว....จ้าาาาาเมียหิว




"รอพี่แปบนะครับคนดี" ผมรั้งตัวมีนให้นั่งลงข้างๆแล้วเดินเข้าไปในครัวมองหาของที่พอจะไปให้คุณแม่และคุณลูกทานรองท้องไปก่อน


"หาอะไรตุลย์" ผมหันไปตามเสียงพูดก็เป็นพี่ส้มที่ยืนกินขนมเคี้ยวตุ่ยๆมองมาทางผม เอิ่มม...บอกทีว่านี่ผู้หญิงสวยๆนางแบบชื่อดังของอเมริกา?



"หาของกินให้มีนอ่ะพี่ มีไรกินมั่ง?" ผมตอบแต่ตาสอดส่องหาอาหารทั้งในตู้และเคาท์เตอร์ ไมไม่เห็นมีเลยว่ะ-- ผมได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆจากคนข้างๆด้วยครับ เจ๊แกขำไรว่ะ?


"ฉันให้คนยกไปให้มีนเมื่อกี้ ฮ่าๆๆๆ" นั่น...กูโดนแล้วไง แม่งเอ้ยย!!แกล้งผมนี่สนุกกันจริงจริ้งงง หึยย..ผมเดินกลับไปที่เดิมเห็นเมียหยิบของกิน...กินอย่างเอร็ดอร่อย 

แหมะ!!มีความสุขจริงๆเลย-- ผมเดินไปนั่งข้างๆแต่เมียก็ไม่สนใจครับ..คือกินขนมกินอะไรต่ออย่างไม่สนใจใดๆทั้งสิ้นเลย จ้าาาาตามสบายเลยครับเมีย เมินผัวคนนี้ไปเลยย หึยยย




"โอ๋ๆๆพี่ตุลย์อ่าาา" นั่นไงสุดท้ายก็มามุกเดิมน้ำเสียงอ้อนๆกระพริบตาปริบๆหัวถูไหล่พร้อมโอบกอด จ้าาาาแพ้!! กูแพ้เมียตัวเอง

ผมกอดหมับเข้าที่เอวเมียแล้วจุ้บปากบางๆเจ่อๆนั่นเต็มแรง งื้ออฟินน น้องยิ้มให้ผมแล้วจุ้บตอบ


"ทานเยอะๆนะครับคนดี" ผมหยิบขนมขึ้นมาจ่อปากอีกคนน้องอ้าปากงับขนมที่ผมป้อนแล้วเคี้ยวตุ่ยๆอย่างน่ารักน่าเอ็นดู


"โอ๊ะะพี่ตุลย์" หือออผมมองน้องที่ทำหน้าเหยเกเล็กน้อยด้วยความห่วง




"เป็นอะไรไปครับคนดี" ผมลูบหัวอีกคนพร้อมดึงเข้ามากอดแต่รับรู้ถึงแรงกระแทกน้อยๆตรงบริเวรหน้าท้องอีกคน อ่าาาตัวแสบดิ้นสินะครับ


ผมผละกอดออกแล้วเคลื่อนตัวลงไปนั่งกับพื้นมือแกร่งลูบวนท้องนูนๆไปมา


"ตัวแสบ อย่าดิ้นแรงนักสิแม่เขาเจ็บรู้ไหม" ผมเอ่ยปรามเล็กน้อยพร้อมกดจูบลงบนหน้าท้องเนียน



"อ้ะพี่ตุลย์ ตุ๊บๆ" หื้มม! ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุเลยวุ้ยย! มันแสบได้ใครเนี้ยยย


"ไม่หยุดแกล้งแม่ พ่อไม่ทำตามสัญญานะ" ผมแกล้งเอ่ยอย่างงอนๆแต่ตากลับยิ้มปกปิดความสุขไม่มิด เชื่อสิว่าไอ้แสบยอมหยุดดิ้น55555



"โอ๊ะะ หยุดแล้วครับ" นั่นไงล่ะ55555เห็นแก่ของเปย์จริงๆเลยลูกผม หื้มมม มันน่านัก...แต่แค่นี้ถ้าเพื่อลูกเพื่เมียผมยอม...ให้กูเปย์หมดตัวก็ได้ครับ


"ว่าแต่สัญญาอะไรกันครับ" อูยยยยเมียมองตาเขียวเลยครับ แหมมคนดีสัญญาลูกผู้ชาย(?)ไงจ้ะะะ



ผมกอดเอวอีกคนไว้เอาหน้าซุกกับหน้าขาอีกคนอย่างออดอ้อน..คือกูขอเลียนแบบเมียได้ป่ะครับ 55555


"โอ๊ยยคนดี ซี๊ดดด" สงสัยจะไม่ได้หยิกกูซะแบบ...เขียวช้ำเลยเนี้ยยย เดี๋ยวปั๊ด!! ตบด้วยปากเลย...



"บอกมีนมานะ!" นั่น....องค์จะลงไหมครับ...ไม่นะเมียจ๋าาอย่ากลายเป็นยักษ์เลยย กระซิกๆ ผัวใจบ่ดี


"โอ๋คนดี พี่แค่สัญญาว่าจะเปย์ลูกหนักๆแค่นั้นเอง" ผมลุกขึ้นไปกอดอีกคนแน่นกายบางสั่นระริกด้วยความโกรธ..คิดว่านะ ตายๆกูตาย ตายแน่ๆ ฮืออ ไว้อาลัยแด่ตัวเองสิบวิ...



"ทำไมพี่ตุลย์สอนลูกแบบนี้ ทำไมไม่รู้จัก........." จ้าาาาาาาาโดนบ่นชุดใหญ่...หูชาเลยกู ยิ่งท้องโตยิ่งพูดมากก เมียใครว่ะ....เมียกูเอง! รักมากหวงมากหน้าไหนก็ห้ามยุ่ง!!


"คนดีอย่าบ่นสิ..เดี๋ยวแก่เร็วนะ" หยุดเลยครับ...เงียบกริบ คือเมียกูไม่รู้ทำไมกลัวจริ้งงไอ้คำว่าแก่เนี้ย เอามาอ้างทีไรได้ผลทุกที ผมมองมีนที่นั่งนิ่งตาคู่สวยหลุบต่ำมองพื้นห้องมือเรียวกุมเข้าหากันแน่นจนเห็นเส้นเลือด เหี้ยยเมียเป็นไรว่ะ



"โอ๋ๆๆอย่าคิดมากนะเด็กดี เดี๋ยวลูกคิดตามนะ" ผมรั้งอีกคนให้มาซบที่อกผมแล้วโอบเอวไว้แนบชิดพร้อมกระชับกอดแน่นให้รู้ว่าผมอยู่ตรงนี้ อยู่ข้างๆเขา


"ถ้ามีนแก่จะรักมีนไหม" โถ่...คิดว่าเรื่องอะไรร รักสิ ทำไมจะไม่รักล่ะ เมียทั้งคนนะเว้ยย



"อย่าเงียบสิ ฮึกก" นั่น..ปล่อยโฮออกมาอีก..ขี้แยจริงๆแต่ผมก็รักนะ รักมากๆ


"ฟังพี่นะคนดี...ต่อให้หนูเป็นยังไงพี่ก็จะรักหนู พี่จะอยู่ข้างๆหนูกับลูก พี่รักหนูและลูกมากนะครับคนดี อย่าร้องนะ" ร่างบางพยักหน้าตอบหงึกๆแล้วกอดผมแน่นผมลูบหัวปลอบน้องไปมา เอนตัวโยกไปมาเล็กน้อยมือที่ว่างก็ลูบหน้าท้องนูนๆไปมา 



ผมไม่รู้ว่าอะไรทำให้น้องคิดมากแต่ผมอยากให้น้องรู้ไว้ว่าต่อให้ต้องตายคนที่ผมจะรักและใช้ชีวิตคู่ด้วยก็คือน้องคนเดียว ความรักของผมไม่มีลดแน่นอนอาจจะมีแบ่งออกไปให้เจ้าแสบในท้องนี้บ้างแต่ก็ไม่ลดมากจนทำให้ผมเปลี่ยนใจจากน้องได้ ครอบครัวของเราจะอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตากันแน่นอน พ่อแม่ลูก 









:น้องหมอครับพี่หมอมาจีบ 

:มีคำผิดแจ้งได้นะคะ 

:กันย์ได้เจอเมษแล้ว....แต่เหมือนจะเข้าใจผิดน๊าา  แล้วๆๆๆจะเป็นยังไงต่อน๊าา รอติดตามนะคะ อิอิ^^

To Be Continued


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น