facebook-icon

สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติพุทธศักราช 2557 ห้ามดัดแปลงบทความ คัดลอกและนำไปใช้บางส่วนและนำไปเผยแพร่ไม่ว่ากรณีใดๆทั้งสิ้นโดยไม่ได้รับอนุญาต หากฝ่าฝืนมีบทลงโทษบัญญัติไว้สูงสุดตามกฎหมาย พระราชบัญญัติ 2537

ชื่อตอน : BAD BOSS 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 65.2k

ความคิดเห็น : 161

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ธ.ค. 2560 23:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
BAD BOSS 4
แบบอักษร


4

RAMMASOON TALK :

“เข้าห้องสิ” ผมเอ่ยบอกผู้หญิงตรงหน้าผมขึ้น...

“อ่อๆค่ะ” เธอตอบผมกลับมา...สงสัยใช่ไหมละว่าเธอเป็นใคร ผมก็ไม่รู้หรอกว่าเธอเป็นใคร แต่อยู่ๆเธอก็เดินมาชนผมและ...ผมรู้สึกถูกใจเธอทันทีที่เธอเงยหน้ามาขอโทษผม ไม่รู้สิ มันเป็นความรู้สึกเวลาที่เห็นของเล่นใหม่แล้วรู้สึก...อยากได้...พวกคุณคงเข้าใจความรู้สึกนั้นใช่ไหมละ...และเมื่อผมเห็นเอกสารประวัติของเธอและเอกสารต่างๆที่ล่วงตอนที่เธอชนผม ผมก็เลยมั่นใจเลยว่าเธอมาสมัครงานที่บริษัทผมแน่ๆ แล้วก็เหมือนว่าเธอจะไม่ผ่านการสัมภาษณ์ซะด้วย...แต่ผมเห็นในใบประวัติของเธอ เธอก็ดูเรียนเก่งและมีประสบการณ์การทำงานดี ทำไมเธอไม่ผ่าน หึ ผมรู้หรอกนะ ก็เธอสวยขนาดนี้พนักงานในบริษัทผมเขาก็คงไม่รับละสิ...ถือเป็นโชคดีของผมนะ...ที่เข้ามาเจอเธอคนนี้...พอดี :)

RAMMASOON END


หลังจากที่เข้ามาในห้องทำงานของเขา ฉันก็กวาดตามองไปรอบๆห้องทันที ทำไมมันใหญ่ขนาดนี้นะ! แถมยังดูหรูหราไปหมด...นี่เขาทำงานตำแหน่งอะไรเนี่ย?

ด้วยความสงสัยฉันจึงมองไปยังป้ายตำแหน่งบนโต๊ะทำงานของเขา...และก็พบว่า...

‘รามสูร วิทวะกุลธานนท์’

‘ประธานบริษัทฯ’ !!!!!! เขาเป็นประธานบริษัทนั่นเอง!!! ฉันก็ว่าแล้วว่ารู้สึกคุ้นๆหน้าเขาแถมทุกคนในบริษัทนี้ก็ดูเกรงขามเขามากๆ แต่ฉันก็ยังคงบื้อ ไม่คิดว่าเขาจะเป็นประธานบริษัท ฉันนี่มันบื้อจริงๆ!

“เชิญนั่งสิ” เขาเอ่ยบอกฉัน 

“ขอบคุณค่ะ” ฉันตอบกลับเขาไป พร้อมกับค่อยๆนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามกับเขา...

“คุณอำพรสัมภาษณ์อะไรเธอไปบ้าง?” เขาเอ่ยถามฉันขึ้น...

“ยังไม่ได้สัมภาษณ์อะไรเลยค่ะ” ฉันตอบเขาไป

“อ่อ...อืม” เขาพูดแค่นั้น...ก่อนจะค่อยๆยื่นมือมาให้ฉัน...?

“คะ?” ฉันจึงถามเขาไปอย่างไม่เข้าใจ...

“เอาเอกสารที่จะสมัครงานมาสิ” เขาบอกฉัน...

“อ่อๆๆค่ะ” ฉันจึงรีบหยิบซองเอกสารยื่นไปให้เขาทันที...

“เจริดา...ชื่อเพราะดีนะ” อยู่ๆเขาก็เอ่ยชมชื่อฉันขึ้น...

“อายุ24ปี จบบัญชีมาจากมหาลัย H งั้นหรอ” เขาพูดขึ้น...

“ใช่ค่ะ” ฉันตอบเขาไป

“อืม...แปลว่าเป็นรุ่นน้องฉัน” เขาบอกฉัน...

“คะ? คุณก็จบจากมหาลัยH หรอคะ?” ฉันถามเขาไป...

“อืม ฉันเรียนคณะบริหาร น่าจะเป็นรุ่นพี่เธออยู่2ปี เพราะฉันอายุ26แล้ว” เขาตอบฉันมา...

“อ่อค่ะ” ฉันพยักหน้ารับรู้ไป

“มีประสบการณ์การทำงาน2ปี...อืม ใช้ได้” เขาพูด...และอยู่ๆเขาก็พูดขึ้นว่า...

“ฉันจะรับเธอเข้าทำงานที่นี่” !!!! ฉันได้ยินไม่ผิดใช่ไหม!? เขาบอกว่าเขาจะรับฉันเข้าทำงานที่นี่!!

“คุณ...ว่าไงนะคะ” ฉันถามเขาออกไปอีกครั้งเมื่อความแน่ใจ...

“ฉันจะรับเธอเข้าทำงานที่นี่...” เขารับฉันเข้าทำงานจริงๆ อ๊ายยยยย!! ฉันได้แต่ร้องดีใจอยู่ในใจ...

“...แต่...” ??? 

“...เธอต้องมาทำงานตำแหน่งเลขาของฉัน” ว่าไงนะ!! ฉันเรียนจบบัญชีมา เขาจะให้ฉันไปทำงานตำแหน่งเลขางั้นหรอ..?

“เอ่อ...แต่ว่าฉันมาสมัครตำแหน่งผู้ช่วยฝ่ายบัญชีนะคะ” ฉันบอกเขาไป

“อืม มันเต็มแล้ว อำพรไม่ได้บอกเธองั้นหรอ?” เขาถามฉันขึ้น...

“ไม่ได้บอกค่ะ” เต็มได้ไงนะ เมื่อคืนที่ฉันโทมาถามพี่อำพรเขายังบอกว่าตำแหน่งนั้นว่างอยู่เลย...

“ตอนนี้ตำแหน่งเลขาฉันว่างตำแหน่งเดียว ถ้าเธอโอเค ก็สามารถมาเริ่มงานได้พรุ่งนี้เลย” เขาบอกฉัน...ตำแหน่งเลขางั้นหรอ...

“เอ่อ...คือ...คือฉันไม่เคยทำงานด้านนี้มาก่อนเลย มันต้องทำอะไรบ้างหรอคะ?” ฉันถามเขาไป เพราะฉันไม่รู้งานด้านเลขาเลยจริงๆ

“ก็แค่เอาเอกสารให้ฉันเซ็น คอยบอกข้อมูลการประชุมให้ฉัน แล้วก็ตามฉันไปทุกๆที่ แค่นั้นเอง ไม่ได้มีอะไรมาก...” เขาบอกฉัน...อืม ฟังดูมันก็ไม่น่าจะยากซะเท่าไหร่นะ...

“...แล้วเงินเดือนก็อยู่ประมาน 20,000 ยังไม่รวมค่านอกเวลาถ้าฉันต้องออกต่างจังหวัดหรือออกไปข้างนอกที่ไม่ใช่บริษัท” เงินเดือนสองหมื่นเลยงั้นหรอ!!! ฉันทำที่เก่าได้แค่13000เอง รวมโอทียังได้ไม่ถึง15000เลยด้วยซ้ำ...

“ว่าไง เธอสนใจตำแหน่งนี้ไหม?” เขาถามฉันขึ้นอีกครั้ง...

“สนใจค่ะ” ฉันตอบเขาไปทันที ถ้าฉันได้ทำงานตำแหน่งนี้ เงินเดือนเท่านี้ ญาดาก็จะไม่ต้องทำงานหนักด้วย...เราจะสบายขึ้นแน่ๆ

“ดีมาก งั้นพรุ่งนี้เธอมาเริ่มงานได้เลยนะ” เขาบอกฉัน...เริ่มงานพรุ่งนี้เลยงั้นหรอ...

“ค่ะ” ฉันพยักหน้าเข้าใจให้เขาไป...

“ฉัน...รามสูร เธอเรียกฉันว่า คุณรามก็ได้” และอยู่ๆเขาก็แนะนำตัวขึ้นมา...โดยที่คุยกันมาตั้งนานเนี่ยนะ

“ค่ะ ฉันเจริดา เรียกฉันว่า เจด้าก็ได้ค่ะ” ฉันบอกเขาไป

“อืม...เจด้า :)” เขาพูดพร้อมกับยกยิ้มขึ้น...ทำไมฉันถึงได้รู้สึกแปลกๆกับรอยยิ้มของเขานะ...

“เธอกลับเลยก็ได้นะ แล้วมาเริ่มงานพรุ่งนี้ 8โมงเช้า” เขาบอกฉัน...

“อ่อค่ะ ขอบคุณนะคะที่ให้โอกาสฉัน” ฉันบอกเขาไป

“อืม ยินดี” เขาบอกฉันกลับมา...เห้อ ขอบคุณพระเจ้าจริงๆที่ทำให้ฉันได้งานตำแหน่งนี้และเงินเดือนมากขนาดนี้ ไม่งั้นฉันต้องทนดูญาดาทำงานหนักแถมตอนเช้าก็ต้องไปเรียนอีก...ฉันสงสารน้อง 

วันนี้ฉันโชคดีจริงๆที่ได้เจอกับคุณรามสูร...



(โชคดีหรอ?)

ความคิดเห็น