facebook-icon

สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติพุทธศักราช 2557 ห้ามดัดแปลงบทความ คัดลอกและนำไปใช้บางส่วนและนำไปเผยแพร่ไม่ว่ากรณีใดๆทั้งสิ้นโดยไม่ได้รับอนุญาต หากฝ่าฝืนมีบทลงโทษบัญญัติไว้สูงสุดตามกฎหมาย พระราชบัญญัติ 2537

ชื่อตอน : BAD BOSS 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 62k

ความคิดเห็น : 63

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ม.ค. 2561 00:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
BAD BOSS 3
แบบอักษร


3

พรึ่บ!

พั่ก!

ด้วยความที่ฉันรีบเดินมากเกินไป จึงทำให้ฉันเผลอไปชนกับคนๆนึง จนเอกสารของฉันล่วงลงพื้นกระจัดกระจายเต็มไปหมด...

“คุณราม!!!” เสียงคนพูดตะโกนขึ้นอย่างดังจากด้านหลังของฉัน...ส่วนฉันก็ได้แต่รีบก้มเก็บเอกสารอย่างรวดเร็ว...

“ขอโทษค่ะ” ฉันรีบเอ่ยขอโทษเขาทันที...พร้อมกับค่อยๆเงยหน้าขึ้นไปมองยังคนตัวสูงที่ฉันชนเขาเมื่อกี้...

เอะ ทำไมหน้าเขาดูคุ้นๆจัง...

“ไม่เป็นไร” เขาตอบฉันกลับมา...แต่สายตาของเขายังคงจ้องมาที่หน้าของฉันอยู่ หรือว่าเขาจะยังไม่พอใจที่ฉันชนเขาเมื่อกี้?

“ขอโทษอีกครั้งนะคะ” ฉันตัดสินเอ่ยขอโทษเขาไปอีกครั้ง...

“คุณราม เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?” แล้วอยู่ๆก็มีผู้หญิงคนนึงที่หน้าตาสวยมากแต่น่าจะเป็นพนักงานที่นี่รีบเดินมาเอ่ยถามผู้ชายที่ฉันเผลอชนเขาไปเมื่อกี้ทันที...

“ฉันไม่เป็นไร” เขาตอบผู้หญิงคนนั้นไปสั้นๆ และยังคงมองมายังฉันอยู่...

“งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ” ฉันรีบเอ่ยบอกเขา และกำลังจะเดินออกจากตรงนั้นทันที...แต่...

“เดี๋ยว!” เขาเอ่ยเรียกฉันไว้...เขาไม่พอใจงั้นหรอ? แต่เมื่อกี้เขาก็บอกว่าไม่เป็นไรแล้วนิ...

“คะ?” ฉันจึงทำใจกล้าหันไปถามเขา...

“เอกสารคุณหรือเปล่า?” เขาถามฉันขึ้น พร้อมกับก้มลงหยิบเอกสารจากพื้นขึ้นมา...นั่นมันประวัติของฉันนี่หน่า...

“เอ่อ ใช่ค่ะ” ฉันบอกเขาไป

“มาสมัครงานหรอ?” เขาเอ่ยถามฉัน...พร้อมกับอ่านเอกสารประวัติของฉันในมือเขา...

“ใช่ค่ะ” ฉันตอบเขาไป

“แล้วผ่านไหม?” เขายังคงถามฉันต่อ...

“จิ๊! คุณรามยัง อย่าไปสน...” ผู้หญิงคนนั้นที่เอ่ยถามเขาตอนแรก เอ่ยขึ้น...และยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ...

“เงียบ!” ผู้ชายคนนั้นก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเข้ม

“สรุป เธอสัมภาษณ์ผ่านไหม?” เขาหันมาถามฉันต่อ...

“ไม่ผ่านค่ะ” ฉันตอบเขาไป

“ทำไม?” เขายังคงถามฉันต่อ...

“เอ่อ...ไม่ทราบค่ะ” ฉันตอบเขาไปตามความจริง ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงไม่ผ่าน มันเป็นเพราะอะไร...

“ทำไมเขาถึงสัมภาษณ์ไม่ผ่านละ อำพร?” อยู่ๆผู้ชายคนนั้นก็หันไปถามพี่อำพรแทน...

“เอ่อ...คือ...คือว่า...” พี่อำพรตอบแบบอ้ำอึ้งๆ...

“ผมขอฟังเหตุผลที่ผู้หญิงคนนี้สัมภาษณ์งานไม่ผ่านหน่อย” เขาพูดขึ้น...

“เอ่อ...คืออำพรยังไม่ได้สัมภาษณ์น้องเขาแบบจริงๆจังๆเลยคะ พอดีเมื่อกี้อำพรปวดท้องเลยจะให้น้องเขากลับไปก่อนเฉยๆ แล้วจะนัดมาสัมภาษณ์ใหม่ค่ะคุณราม” พี่อำพรพูดขึ้น...แต่! มันไม่เหมือนกับที่เขาบอกกับฉันเลยนะ...

“หึ!” เสียงดังมาจากผู้ชายคนนั้น...

“งั้นก็ไม่ต้องแล้วแหละ เดี๋ยวผมจะเป็นคนสัมภาษณ์ผู้หญิงคนนี้เอง” ผู้ชายคนนั้นพูดขึ้น...แต่เดี๋ยวนะ เขาจะเป็นคนสัมภาษณ์ฉันเองงั้นหรอ!?

“คะ?” พี่อำพรถามขึ้นอย่างหน้างงๆ

“ผมจะเป็นคนสัมภาษณ์เอง” เขาพูดขึ้นอย่างชัดเจน..

“อ่อค่ะ” พี่อำพรพยักหน้าเข้าใจ แต่ก็มองหน้าฉันอย่างหงุดหงิด...อะไรอีกละเนี่ย...

“แต่คุณรามคะ...วันนี้เรามีนัด...” ผู้หญิงคนที่สวยๆพูดขึ้น...

“ไม่ว่างแล้ว” เขาตอบกลับเธอไปด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

“แต่ว่าฟ้า....” เธอยังคงจะไม่ยอม...

“อย่างี่เง่า...ไม่ชอบ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเริ่มที่จะหงุดหงิด...ฉันรู้สึกได้...

“ก็ได้ค่ะ” พอพูดจบ ผู้หญิงคนนั้นก็เดินออกไปทันที โดยไม่ลืมที่จะหันมามองหน้าฉันด้วยความไม่พอใจอย่างแรง...คนบริษัทนี้นี่มัน...แปลกจริงๆ

“ตามผมมาที่ห้องทำงาน” เขาหันมาบอกฉัน...

“อ่อๆค่ะ” ฉันจึงรับคำและเดินตามเขาไปทันที...และระหว่างที่ฉันกำลังเดินตามผู้ชายคนนั้นไปยังห้องทำงานของเขา...

“พนักงานใหม่หรอ สวยอะ” ก็มีเสียงคนคุยกันดังขึ้น...

“พนักงานใหม่หรือ...คู่นอนใหม่คุณรามกันแน่ เดินตามกันซะขนาดนั้น” 

“แต่คนนี้สวยอะ ดูซื่อๆไม่น่าเป็นคู่นอนนะ” 

“แก! สมัยนี้เขาดูกันได้จากหน้าตาซะที่ไหนละ บางคนหน้าตาใสๆแต่ขายตัวก็มี สมัยนี้น่ากลัวจะตาย” 

“เออก็จริง แต่คนนี้ฉันเสียดายอะ สวยมาก” 

“แล้วสวยๆแบบนี้ จะไปเหลือหรอ คุณรามอะตัวพ่อเลยนะ ใครๆเขาก็รู้” 

“จริงๆไม่รู้จะอิจฉาหรือสงสารดี ที่ต้องมาเป็นของเล่นให้คนรวยเนี่ย”

“ถ้าหวังแค่เงินก็น่าอิจฉานะ แต่ถ้าหวังความรักเนี่ย น่าสงสาร” ...

“แยกย้ายกันไปทำงานได้แล้ว พวกนี้นิ!” แล้วก็มีเสียงผู้หญิงมีอายุคนนึงเอ่ยขึ้นเพื่อไล่พนักงานที่มายืนคุยกันเมื่อกี้...

“เข้าห้องสิ”

ความคิดเห็น