กุญแจฟา(F Clef)

อาจจะไม่ถูกใจไปบ้าง แต่ก็เป็นกำลังใจให้เด็กๆ กันด้วยนะ^^” (ใครเจอคำผิด รบกวนบอกด้วยน้า>..<")

ชื่อตอน : After wedding 26

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 37k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.ย. 2561 19:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
After wedding 26
แบบอักษร

….After wedding 26….

.

.

.

.

"พี่มีเรื่องจะถาม" คอปเตอร์เกริ่นขึ้นมา


"อะไร" บัสถามกลับไปเสียงเรียบ


"คือ... เอ่อ..." คอปเตอร์ลังเลที่จะถามออกไปอย่างกลัวในคำตอบ


"ฮื้อ?" บัสถามกลับไปในลำคอ เขารู้สึกว่าร่างสูงแปลกไป


"ตอบพี่มาตามตรง" คอปเตอร์พูดขึ้นมาน้ำเสียงจริงจัง ทำให้บัสรู้สึกหวั่นๆ ขึ้นมาไม่น้อย


"ว่าบัสกำลังคบใครอยู่รึเปล่า" คำถามที่จริงจังของคอปเตอร์ทำให้บัสขมวดคิ้วขึ้นมาพลางนึกคิดว่าเขาไปทำอะไรให้ร่างสูงสงสัยหรือว่าคอปเตอร์ไปเห็นอะไรมาอีก


"หมายความว่าไง" บัสขยับพลิกตัวเข้าหาร่างสูงก่อนจะมองในหน้าคมเข้มด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนจะถามกลับไปอย่างงงๆ คอปเตอร์มองบัสหน้าเครียด


"เราคบกับใครในภาคเครื่องกลรึเปล่า" คอปเตอร์ถามออกมาเสียงเครียด บัสขมวดคิ้วเข้าหากันมากกว่าเดิม


"ไปเอามาจากไหน" บัสถามกลับไปด้วยความไม่เข้าใจ คอปเตอร์หน้าเครียดมากกว่าเดิม


"แค่ตอบพี่มาว่าคบใครอยู่" คอปเตอร์ถามกลับไปเสียงเครียดอีกครั้ง


"ไม่มี" บัสตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงจริงจัง คำตอบของบัสทำให้ร่างสูงโล่งใจขึ้นมาแต่ก็ยังไม่อยากจะเชื่อ เพราะสิ่งที่ได้ยินมามันไม่ใช่แบบนี้ คอปเตอร์เงียบอยู่กับความคิดของตนเอง


"ตกลง ไปได้ยินอะไรมาล่ะ" บัสถามกลับไปด้วยความสงสัย เพราะเขารู้จักนิสัยของคนตรงหน้าดี


"ก็...เปล่าหนิ" คอปเตอร์บ่ายเบี่ยงตอบออกไปใบหน้าหล่อเริ่มคลายลง บัสจ้องหน้าคมเข้มอย่างจับผิด


"พี่ คอป เตอร์" บัสเรียกคอปเตอร์เน้นเสียงทีละคำ คอปเตอร์กลอกตาหนีสายตากดดันของบัส


"ซีบอก" คอปเตอร์ตอบออกมาโดยที่ไม่กล้าสบตาคนตรงหน้า บัสหน้าเหวอไปนิด


"ไอ้ซีเนี่ยะนะ" บัสถามออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ คอปเตอร์พยักหน้านิดๆ


"ยังไง ไปคุยกันตอนไหน" บัสถามออกมาด้วยความอยากรู้


"ก็... ซีเล่าให้แซนฟัง ว่า...มีรุ่นพี่ส่งข้อความหาบัสตอนที่บัสไปแข่งบอล แล้วก็น่าจะเป็นรุ่นพี่ในเครื่องกล" คอปเตอร์เล่าออกมาเสียงเรียบพร้อมกับมองบัสนิ่งๆ บัสนิ่งไปนิดก่อนจะนึกขำในใจ


"หึ~" บัสกลั้นขำไว้ไม่อยู่ทำให้มีเสียงเล็ดลอดออกมาพร้อมกับใบหน้าอมยิ้ม


"ตกลงเรื่องจริงใช่มั้ย" คอปเตอร์ถามขึ้นมาเสียงเรียบ ทันทีที่เห็นใบหน้าอมยิ้มของบัสทำให้คอปเตอร์หน้าเครียดลงอีกครั้ง บัสพยายามกลั้นขำไม่ตอบอะไร


"บัส" คอปเตอร์เรียกบัสเสียงเครียด


"จะว่าจริงก็จริง" บัสพยายามควบคุมน้ำเสียงตอบออกไป


"มันเป็นใคร! ไอ้คนที่ส่งข้อความหาบัสมันเป็นใคร! ปีไหน!" คอปเตอร์เริ่มตะคอกถามออกมา เขาไม่ได้ตั้งใจจะตะคอกใส่บัส แค่เก็บอารมณ์หงุดหงิดที่มีคนมากระตุกหนวดเสืออย่างเขาไม่ไหว บัสกลั้นขำจนแก้มจะปริ ซึ่งบัสดูออกว่าคนตรงหน้าไม่ได้โมโหใส่เขา


"บัส!" คอปเตอร์เรียกบัสเสียงเครียด บัสยิ้มออกมานิดๆ อย่างห้ามไม่อยู่


"ถ้าบอกแล้วพี่จะทำไรพี่เค้า" บัสถามขึ้นมาเสียงเรียบแต่แววตาเจ้าเล่ห์ คอปเตอร์นึกสงสัยกับคำถามของบัส ซึ่งปกติแล้วบัสน่าจะโวยวายไม่ให้เขาเข้ามายุ่งเรื่องส่วนตัว แต่ด้วยความหงุดหงิดและความหวงของร่างสูงจึงตอบออกไป...


"กระทืบแม่ง!!" คอปเตอร์โวยวายออกมาด้วยความโมโห


"ฮ่ะ ฮ่าๆ" บัสหลุดขำออกมา เพราะกลั้นเอาไว้ไม่อยู่จริงๆ คอปเตอร์มองบัสด้วยความหงุดหงิด บัสรีบเก็บเสียงของตนเอง


"กระทืบเลยหรอ ไม่แรงไปเหรอ" บัสแกล้งถามออกไปเสียงเรียบ


"พี่หวงของพี่ แค่นี้มันน้อยไป!" คอปเตอร์บอกความรู้สึกของตนเองออกไปอย่างลืมตัว บัสที่ได้ยินถึงกับนิ่งไปนิดก่อนจะหน้าขึ้นสี


"ตกลงมันเป็นใคร!" คอปเตอร์ถามกลับไปเสียงเข้ม บัสเม้มปากนิดๆ ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนมือเข้าหาคนตรงหน้าก่อนจะใช้นิ้วชี้แตะที่กลางหน้าอกของร่างสูง คอปเตอร์นิ่งไปนิด


"ฮ...ฮะ?" คอปเตอร์อึกอักถามออกมา บัสไม่กล้าสบตากับร่างสูงได้แต่มองปลายนิ้วที่อยู่บนหน้าอกของคนตรงหน้า


"กะ...ก็...ก็พี่นั้นแหละ" บัสอึกอักบอกออกมาใจเต้นโครมคราม คอปเตอร์หน้าเหวอไปนิด ความโมโหความหงุดหงิดหายไปตอนไหนก็ไม่รู้ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความรู้สึกที่บรรยายออกมาไม่ได้


"คนที่ซีบอก... คือ พี่งั้นหรอ" คอปเตอร์ถามเพื่อความแน่ใจ


"อ..อืม" บัสตอบออกมาในลำคอ


"แล้ว ทำไมซีถึงบอกว่าเป็นรุ่นพี่ในเครื่องกลล่ะ" คอปเตอร์ถามขึ้นมาด้วยความสงสัย


"ก็พี่ส่งมาเองหนิว่า 'ถอดเสื้อทำไม' แสดงว่าคนที่ส่งมาต้องอยู่ที่นี่" บัสอธิบายออกมาแต่ในใจกลับเต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะ คอปเตอร์พยักหน้าเข้าใจ


"แล้ว...ทำไมถึงคิดว่าเป็นรุ่นพี่ล่ะ ทำไมไม่คิดว่าเป็นเพื่อน" คอปเตอร์ถามออกมาด้วยความสงสัยอีกครั้ง บัสเลิ่กลั่กเล็กน้อย


"พี่ตั้งชื่อเล่นไว้หนิ จริงๆ ซีน่าจะรู้ด้วยซ้ำว่าเป็นพี่นะ" คอปเตอร์พูดขึ้นมาด้วยความสงสัย


"ก็..." บัสตัดสินใจขยับไปหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างหมอนก่อนจะขยับกลับมา บัสเปิดเข้าไลน์พร้อมกับเลื่อนเข้าไปที่หน้าข้อความของเขากับคอปเตอร์ก่อนจะหันหน้าจอให้คอปเตอร์ดู


"พี่ อ้วน แว่น เอา แต่ ใจ" คอปเตอร์อ่านชื่อของตนเองที่บัสบันทึกเอาไว้


"นี่!! ทำไมตั้งชื่อพี่แบบนี้ แสบนักนะ" คอปเตอร์โวยวายออกมาไม่จริงจังนักก่อนจะหยิกแก้มบัสเบาๆ หนึ่งทีเป็นการหยอกล้อ บัสดิ้นไปมานิดๆ


"โอ๊ย.....เจ็บนะ" บัสร้องออกมาก่อนจะเอามือถูแก้มตัวเองหลังจากที่คอปเตอร์ปล่อยมือออก


"เปลี่ยนเลยนะ พี่อ้วนแว่นตรงไหน แล้วว่าพี่เอาแต่ใจหรอ ลงโทษซะดีมั้ยฮ้ะ" คอปเตอร์บอกออกมาไม่จริงจังนักก่อนจะเลื่อนมือลงไปจั๊กจี้เอวบัส บัสใช้มือทั้งสองข้างดันหน้าอกของคนตรงหน้าเอาไว้


"ฮ่าๆ หยุดดดดด ฮ่าาา พอแล้ว... จะเปลี่ยนให้เดี๋ยวนี้แหละ ฮ่าๆๆ" บัสดิ้นขลุกขลักพร้อมกับบอกและหัวเราะลั่นออกมา


"จะแกล้งพี่อีกมั้ย" คอปเตอร์ถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่สุดจะมันเขี้ยว


"ฮ่ะๆๆ ไม่แล้ว ฮ่า" บัสยอมจำนนตอบออกมา


"จะดื้อกับพี่อีกมั้ย ฮื้ม..." คอปเตอร์ถามขึ้นมาอย่างเป็นต่อ


"มะ..ไม่ครับ ไม่ทำแล้ว ฮ่าๆๆๆๆ" บัสตอบรับออกมา คอปเตอร์หยุดจั๊กจี้เอวบัสก่อนจะเอาปลายนิ้วเกลี่ยไรผมชื้นเหงื่อของบัสที่นอนหอบเหนื่อย



จุ๊บ~



"รู้มั้ย ว่าพี่ใจหายวูบ" คอปเตอร์จูบหน้าผากมนของคนตรงหน้าก่อนจะพูดออกมาเสียงนุ่ม บัสหน้าร้อนผ่าวนิ่งไปนิด


"อย่าแกล้งพี่แบบนี้อีกนะ เข้าใจมั้ย" คอปเตอร์ขอออกมาเสียงนุ่ม บัสรู้สึกหัวใจพองโตขึ้นมากับท่าทีอ่อนโยนของคนๆ นี้


"อืม" บัสตอบรับออกมาอย่างขัดเขินก่อนจะพูดประโยคถัดมา


"อย่าลืมไปกระทืบด้วยล่ะ" บัสบอกออกไปอย่างกวนๆ คอปเตอร์ยกยิ้มนิดๆ


"กวนหรอ ฮื้ม.." คอปเตอร์พูดออกมาเสียงนุ่มพร้อมกับเอื้อมมือไปขยี้ผมบัสไปด้วย บัสยิ้มออกมาด้วยความรู้สึกอุ่นวาบในอก


"พี่อยากถามอีกเรื่องได้มั้ย" คอปเตอร์บอกออกมาเสียงเรียบ บัสเงยหน้าขึ้นมามองก่อนจะเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม


"จะบอกรึเปล่าล่ะ" คอปเตอร์ถามขึ้นมาอีก บัสทำหน้างงนิดๆ


"อะไรอ่ะ ถ้ารู้ก็จะบอก" บัสถามกลับไปด้วยความอยากรู้ คอปเตอร์มองบัสนิ่งๆ


"เมื่อตอนเย็น ตกลงไอ้ต้าร์มันพูดอะไร" คอปเตอร์ถามขึ้นมาเสียงจริงจัง บัสนิ่งไปนิด เขาตั้งใจจะไม่พูดเรื่องนี้เพราะเขากลัวว่าต้าร์จะมีปัญหา จึงพยายามเลี่ยงที่จะตอบ


"แล้วทำไมถึงยอมให้มันกอด" คอปเตอร์ข่มอารมณ์พูดออกมา เพราะเขาไม่อยากทำให้บรรยากาศตรงนี้ตึงเครียด


"คือ... มันเป็นเรื่องส่วนตัว..." บัสพูดออกมาเสียงอ่อนแต่ยังไม่ทันจะจบประโยค


"เลิกพูดได้มั้ย คำว่าเรื่องส่วนตัวน่ะ" คอปเตอร์พูดแทรกขึ้นมาด้วยความเจ็บปวด เมื่อบัสมีเรื่องที่บอกเขาไม่ได้และใช้คำว่าเรื่องส่วนตัวมากั้นเอาไว้


"ก็....." บัสพยายามจะอธิบายออกมา คอปเตอร์หน้าเครียดลงที่คราวนี้บัสปากแข็งไม่ยอมบอกอะไรเขาเลย และยิ่งเป็นเรื่องของต้าร์ที่เขาเห็นเต็มสองตาว่ากอดหมอนข้างของเขา


"มันมาแตะต้องคนของพี่ บัสจะให้พี่รู้สึกยังไง" คอปเตอร์บอกออกมาน้ำเสียงจริงจัง บัสนิ่งไปนิด


(คนของพี่...แบบไหนล่ะ) บัสใจเต้นตึกตักที่ได้ยินคำๆ นี้ ก่อนจะคุยกับตัวเองในใจ


"พี่ไม่ใช่อากาศนะ" คอปเตอร์พูดย้ำออกมาอีก บัสลังเลที่จะพูดออกไป อีกใจเขาก็ไม่อยากให้ร่างสูงต้องมาคิดมากหรือรู้สึกไม่ดี เพราะเขาไม่ได้คิดอะไรกับเรื่องของต้าร์เลย


"ไม่อยากพูด ก็ไม่เป็นไร นอนเถอะ" คอปเตอร์แสร้งพูดออกมาพร้อมกับขยับตัวนอนหันหลังให้กับบัส เพราะเขาเห็นท่าทีลังเลของบัสซึ่งต่างจากตอนแรกที่ดูใจแข็ง เขาจึงใช้มุกเดิมๆ ที่จะทำให้บัสยอมพูดออกมา ทันทีที่คอปเตอร์หันแผ่นหลังให้ บัสรีบคว้าเสื้อของคอปเตอร์จากด้านหลังมาขยำเอาไว้เหมือนกับกลัวว่าคนตรงหน้าจะไม่หันมาอีก


"สัญญาก่อนว่าจะไม่โกรธ" บัสพูดขึ้นมาเสียงอ่อน คอปเตอร์แอบยกยิ้มโดยที่บัสไม่เห็น


"อืม" คอปเตอร์ตอบรับในลำคอ


"สัญญาก่อนว่าจะไม่ว่าอะไร" บัสบอกออกมาอีก ตั้งแต่เมื่อไรกันที่ความนิ่งเฉยของบัสได้หายไปกลายเป็นความรู้สึกแคร์คนตรงหน้าขึ้นมา


"อืม" คอปเตอร์ตอบรับในลำคอ


"สัญญาก่อนว่าจะไม่....." บัสกำลังจะขอออกมาอีกแต่ก็มีเสียงแทรกขึ้นมา


"พี่จะฟังเฉยๆ บอกมาเถอะ" คอปเตอร์พูดแทรกขึ้นมา บัสสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ


"ต้าร์มาสารภาพ...ว่า...ชอบบัส" คอปเตอร์ตาโตขึ้นมาที่ได้ยินคำตอบของบัสก่อนจะรีบหันขวับกลับมาหาบัส บัสลอกแลกมองคอปเตอร์ที่กำลังจ้องเขาเขม็ง


"ไหนสัญญาว่าจะไม่โกรธไง" บัสบอกออกมาเสียงแผ่ว


"พี่ไม่ได้โกรธบัส แต่พี่โมโหคนอื่น" คอปเตอร์บอกออกมาเสียงเข้ม บัสผลุบตาลง


"ก็เหมือนกันนั่นแหละ" บัสอุบอิบพูดออกมา คอปเตอร์มองบัสนิ่งๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมายาวๆ อย่างต้องการระงับอารมณ์ ก่อนจะชะงักเมื่อนึกขึ้นได้ว่าต้องถามอะไรต่อ


"แล้ว...ตอบมันไปว่าไง" คอปเตอร์ถามขึ้นมาพร้อมกับลุ้นรอคำตอบ


"ช่างมันเถอะ มันไม่มีอะไร" บัสบอกปัดออกมา เพราะเขาคิดว่ามันไม่มีอะไรสำคัญ คอปเตอร์มองบัสนิ่งๆ อย่างต้องการคำตอบ


"จะไม่ให้เรียกว่า 'เอาแต่ใจ' ได้ยังไงล่ะ" บัสพึมพำบ่นออกมาแต่ร่างสูงก็ได้ยิน คอปเตอร์พยายามทำใจให้นิ่งตามสัญญาที่ให้ไว้กับคนตรงหน้า


"เออๆ ต้าร์บอกว่าขอเป็นแค่เพื่อน" บัสบอกออกไปเพราะต้องการตัดความรำคาญ ร่างสูงขมวดคิ้วขึ้นอย่างงุนงง


"ทำไมอะ" คอปเตอร์ถามกลับไป


"ก็...มันบอกว่ารู้อยู่แล้วว่าบัสมีใครในใจ" บัสเผลอพูดออกไปไม่ทันได้คิด บัสชะงักกับคำพูดของตนเอง คอปเตอร์ก็เช่นกัน


"ใคร!" คอปเตอร์รีบถามขึ้นมาแต่ในใจก็หวั่นว่าจะมีคู่แข่งเพิ่มขึ้นอีก


"มะ..ไม่รู้ ต้าร์มันพูดของมันเอง" บัสอึกอักบอกออกไปตามที่คิดพร้อมกับวูบวาบที่หน้าอก คอปเตอร์มองบัสอย่างไม่อยากจะเชื่อ แต่ก็ไม่อยากจะเซ้าซี้ถามอะไรมากในตอนนี้ เพราะเขาก็รู้ดีว่าเขาก้าวก่ายบัสมามากแล้ว


"พอๆ นอน เดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องไปเก็บของกลับอีก" บัสตัดบทออกมาก่อนจะขยับผ้าห่มให้เข้าที่เข้าทางแล้วแสร้งหลับไปด้วยหัวใจที่เต้นตึกตึก คอปเตอร์ถอนหายใจออกมายาวๆ ก่อนจะฝืนใจนอน



หมับ~



"อะ...อะไรอีก" บัสที่ไม่ได้หลับถามขึ้นมาทันทีที่มีแขนแกร่งของคนข้างๆ มาพาดเอวของเขาเอาไว้


"หมอนข้าง" คอปเตอร์บอกออกมาเสียงนุ่มพร้อมกับกระชับกอดให้แน่นขึ้นอีกครั้ง ทั้งสองนอนจมอยู่กับความคิดของตนเองก่อนจะผล็อยหลับไป

.

.

.

.

เสียงคลื่นกระทบฝั่งแว่วออกมาให้ได้ยินในตอนเช้าตรู่ คอปเตอร์ตื่นขึ้นมาก็เห็นว่าคนข้างๆ ยังหลับตาพริ้มอยู่ เขานอนมองบัสอยู่นิ่งๆ สักพักก็คิดได้ว่าควรจะรีบปลุกให้บัสกลับห้องพักก่อนที่ใครจะมาเห็น บัสตื่นขึ้นมาตามที่ร่างสูงเรียกก่อนจะจัดแจงแปรงฟันด้วยแปรงสีฟันที่ทางที่พักเตรียมไว้ให้ คอปเตอร์และบัสล้างหน้าล้างตาพอให้สดชื่นก่อนจะเตรียมตัวแยกกันกลับห้อง



"ไหนๆ ก็มาทะเลทั้งที พี่คิดว่า..." คอปเตอร์พูดขึ้นมาขณะที่เดินออกมาจากห้อง บัสหันมามองนิ่งๆ


"ถ่ายรูปด้วยกันหน่อยมั้ย" คอปเตอร์พูดชวนขึ้นมา บัสนิ่งไปนิด



หมับ~



คอปเตอร์ไม่รอฟังคำตอบจากบัส เขาคว้าข้อมือของบัสให้เดินตามไปที่ชายหาด บัสเดินไปตามแรงฉุดแต่ในใจของเขากลับคิดอะไรให้วุ่นวายไปหมด เขารู้สึกสับสนในความสัมพันธ์ระหว่างเขากับคนตรงหน้า



(เหมือนเราเป็น.......) เสียงของบัสดังขึ้นมาในหัวของบัสแวบหนึ่ง


(จะบ้าหรอ พี่น้องล่ะมั้งพี่น้อง) บัสขัดแย้งขึ้นมาในใจของตนเอง บัสคิดอะไรฟุ้งซ่านไปเรื่อยเปื่อยจนมาหยุดอยู่ริมทะเลตอนไหนก็ไม่รู้


"บัส ขยับเข้ามาสิ" คอปเตอร์เรียกบัสเสียงเรียบ บัสยังคงตกอยู่ในความคิดของตนเอง


"บัส" คอปเตอร์เรียกบัสเสียงดังขึ้น บัสสะดุ้งโหยงพร้อมกับหลุดออกจากความคิด


"ฮื้อ" บัสเหลอหลาถามกลับไปในลำคอ


"คิดอะไรอยู่ ฮื้ม" คอปเตอร์ถามกลับไป


"ขยับมานี่สิ" คอปเตอร์บอกออกไปอีกครั้ง บัสหันซ้ายหันขวา


"เช้าขนาดนี้ไม่มีใครตื่นมาหรอก เร็วสิ เดี๋ยวเพื่อนก็ตื่นพอดี" คอปเตอร์บอกออกมาเมื่อเข้าใจว่าบัสกังวลอะไร บัสเม้มปากนิดๆ ก่อนจะขยับเข้าหาร่างสูง คอปเตอร์เอามือโอบไหล่ของบัสเอาไว้ บัสมองมือหนาที่กำลังโอบไหล่ของเขา


"มองกล้องสิ" คอปเตอร์เรียกสติของบัสกลับมา บัสหันมามองกล้องที่หน้าจอมือถือนิ่งๆ คอปเตอร์ยกยิ้มที่มุมปากนิดๆ ก่อนจะกดถ่ายรูปสองสามรูป บัสทำท่าจะเดินออกจากวงแขนแกร่ง


"อีกรูปนะ" คอปเตอร์พูดขึ้นมาเสียงนุ่ม บัสยอมยืนนิ่งๆ


"ยิ้มหน่อย" คอปเตอร์บอกออกมาอีก บัสมองหน้าจอมือถือนิ่งๆ ก่อนจะยิ้มที่มุมปากนิดๆ ซึ่งเหมือนกับไม่ได้ยิ้ม


"หนึ่ง...สอง..." คอปเตอร์นับเลขขึ้นมาบอกสัญญาณ บัสยืนนิ่งกับยิ้มฝืนๆ ของตนเอง



ฟอด~~~~~~



"เห้ย" บัสสะดุ้งเฮือกขึ้นมาที่คนข้างๆ เปลี่ยนจากการนับสามเป็นหอมแก้มของเขาฟอดใหญ่พร้อมกับกดถ่ายรูปรัวๆ



พลั่ก~



"พี่แม่ง เล่นอะไร ถ้าใครมาเห็นจะทำยังไง" บัสที่ได้สติรีบผลักร่างสูงให้ออกห่างด้วยใบหน้าขึ้นสีระเรื่อ ก่อนจะหันซ้ายหันขวาก่อนจะโวยวายกลบเกลื่อนออกมา


"หึ~ เห็นสิดี" คอปเตอร์ลอยหน้าลอยตาพูดออกมาพร้อมกับกดดูรูปที่ถ่ายเอาไว้


"ลบเลย" บัสโวยวายออกมาหน้าร้อนผ่าวที่เห็นภาพในมือถือของร่างสูง เป็นรูปที่เขากำลังหน้าเหวอในขณะที่คนข้างๆ หันปลายจมูกมาชนแก้มของเขา


"เรื่องอะไร" น้ำเสียงเจ้าเล่ห์ของคอปเตอร์บอกออกไปอย่างไม่ใส่ใจ


"ลบเลยนะ" บัสบอกกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้ที่รูปน่าอายยังคงอยู่


"เดี๋ยวลบน่า ไป กลับไปห้องพักได้และ เย็นนี้รอที่หน้าคณะนะเดี๋ยวพี่ไปรับ" คอปเตอร์บอกปัดออกไปก่อนจะจับไหล่บัสจากด้านหลังให้เดินกลับไปยังห้องพักของคณะรับน้อง

.

.

.

"ไปไหนมาวะไอ้เตอร์" แซนทักขึ้นมาเมื่อคอปเตอร์เปิดประตูเข้ามาที่บ้านพักที่แซนจองไว้ คอปเตอร์นิ่งคิดหาคำตอบ


"เอ่อ...กู..ไปร้านเหล้าแถวนี้แหละไม่ได้ดื่มนาน เลยหลับคาโต๊ะ" คอปเตอร์โกหกออกมาหน้าตาย ซึ่งแน่นอนว่าเหล่าเพื่อนๆ ทั้งสามคนไม่คิดจะเชื่อในคำพูดของเขา


"แต่หน้ามึงเบิกบานเป็นจานดาวเทียม อย่างกับไปได้พลังจากสาวที่ไหนมา" ไม้บอกออกมาตามที่เห็น เพราะท่าทางของคอปเตอร์ไม่เหมือนคนเพิ่งสร่างเมาเลยสักนิด คอปเตอร์ยกยิ้มมุมปากนิดๆ ที่ตนเองถูกเพื่อนจับได้เสียแล้วว่าโกหก


"ของงี้ใครเค้าบอกกันวะ" คอปเตอร์ยักไหล่ก่อนจะบอกออกไปอย่างไม่ใส่ใจ ชายหนุ่มทั้งสามต่างมองมาที่คอปเตอร์อย่างจับผิดแต่ก็ไม่ได้คิดจะถามอะไร เพราะคิดว่าคอปเตอร์คงทำนิสัยแบบเมื่อก่อนที่เพื่อนๆ ต่างก็เคยชินเสียแล้ว

.

.

.

"ไปไหนมาวะมึง เมื่อคืนไม่ได้กลับมานอนนี่หรอวะ" ต้าร์ถามขึ้นมาในขณะจัดกระเป๋ากันอยู่ในห้องพักกับโค้กและวิทย์


"นอนห่าไรล่ะ แม่งทิ้งให้กูนอนคนเดียว" โค้กโวยวายออกมาไม่จริงจังนัก เพราะเขากับบัสได้นอนห้องเดียวกัน ซึ่งต้าร์กับธีร์นอนอีกห้องนอนแต่อยู่ในห้องพักเดียวกัน


"เอ่อ...กูไปนั่งเล่นไพ่ห้องรุ่นพี่มาอะ ง่วงเลยเผลอหลับ" บัสเลิ่กลั่กโกหกออกไป ซึ่งคนที่ฟังต่างก็มั่นใจว่าบัสไม่ได้พูดความจริง เพราะต่างก็รู้กันอยู่ว่าบัสโกหกไม่ได้


"แต่คอมึงมีรอยนะ" โค้กแซวขึ้นมาตามที่เห็น


"คนที่ส่งข้อความมาเมื่อวานสินะ" ต้าร์พูดสมบทขึ้นมาอย่างรวดเร็ว


"ตกลง...ไปไหนกับใครมา" โค้กถามขึ้นมาอีกครั้งเพราะจับโกหกของบัสได้ และอยากจะแกล้งเพื่อนอีกด้วย


"หะ...เห้ย...ไม่ได้ไปไหนจริงๆ อยู่ห้องรุ่นพี่ไง" บัสพยายามบอกออกไปอีกครั้ง ชายหนุ่มทั้งสามต่างมองมาที่บัสอย่างไม่อยากจะเชื่อก่อนจะรัวคำถามออกมา


"พี่คนไหน"


"พี่ปีไร"


"ห้องไหน" วิทย์ โค้ก และต้าร์ถามขึ้นมารัวๆ ซึ่งจริงๆ แล้วทั้งสามคนไม่คิดจะยุ่งเรื่องส่วนตัวของบัสสักเท่าไร แค่อยากจะแกล้งคนที่กำลังลนลานเพราะมีความลับกับเพื่อนเท่านั้น บัสนิ่งไปนิดไม่รู้จะพูดอะไร


"โดนต้อนเป็นไก่เลยเพื่อนกู" ต้าร์พูดทำลายความเงียบขึ้นมาเป็นเชิงล้อเลียน


"พวกมึงแม่ง" บัสโวยวายออกไปไม่จริงจังนัก


"แล้วตกลงนี่รอยจากใคร" โค้กถามขึ้นมาอีกครั้ง


"รอยอะไร มึงไม่ต้องมาแกล้งกูเลย" บัสอึกอักพูดออกมาพร้อมกับขยับคอเสื้อไปด้วย เขาพยายามเก็บอาการและสีหน้าให้นิ่งเข้าไว้


"วันนี้ของจริง" ต้าร์บอกออกไปเสียงเรียบแต่ก็ไม่ได้คิดจะอยากรู้เรื่องส่วนตัวของเพื่อน


(เชี่ย ทำไมต้องทำให้เป็นรอยวะแม่ง) บัสบ่นร่างสูงอยู่คนเดียวในใจพร้อมกับเอามือลูบคอไปด้วย


"ระ...รอยบ้าไร ตัวไรกัดล่ะมั้ง มาต่างจังหวัดแมลงเยอะจะตาย" บัสโกหกออกไปแต่ใบหน้ากับขึ้นสีนิดๆ แน่นอนว่าไม่มีใครเชื่อกับคำโกหกของบัส


"เหรอ!!" โค้ก ต้าร์ และวิทย์ พูดประชดออกมาพร้อมกัน


"เออดิ แม่ง กูไปอาบน้ำและ" บัสเสียงดังกลบเกลื่อนก่อนจะหาหนทางแยกออกไปจากสถาณการณ์ตรงนี้


"แต่เมื่อคืนกูเห็นมึงไปกับ......." โค้กพูดขึ้นมาเพราะต้องการจะแกล้งให้บัสหลุดพูดออกมา


"มะ..มึงเห็นหรอ" บัสติดกับดักของโค้กเข้าอย่างจัง ชายหนุ่มทั้งสามพากันส่ายหน้าให้กับความลนลานของบัส


"โถ่ไอ้เชี่ยบัส" วิทย์บอกออกมาอย่างเหนื่อยใจ บัสนิ่งไปนิดเมื่อคิดได้ว่าโดนเพื่อนหลอกเข้าให้


"เค้ารู้จุดอ่อนของมึงกันทั้งโลกแล้วมั้ง" ต้าร์ซ้ำเติมขึ้นมาอีกคน


"แม่ง! ไอ้เชี่ยโค้ก" บัสโวยวายว่าโค้กกลับไปพลางคิดว่าสักวันเพื่อนคงต้องรู้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับร่างสูงแน่ ซึ่งตัวบัสเองก็ยังไม่แน่ใจในสถานะของตนเองสักเท่าไรนัก


"ฮ่าๆๆๆๆๆๆ" เพื่อนๆ ของบัสต่างพากันหัวเราะให้กับหน้าบูดบึ้งแต่แก้มขึ้นสีของบัส บัสไม่รู้จะหาทางออกให้ตนเองยังไงก็หนีเข้าห้องน้ำเตรียมตัวอาบน้ำกลับมหาวิทยาลัย

.

.

.

.


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น