BLACK​ SHADOW​

เมื่ิอเขา ลีโอ อีเม​อร์สัน​ ผู้​ชายที่ขึ้นชื่อเรื่องความอารมณ์​ร้าย ขี้โมโห และแสนจะจริงจัง รู้ว่ามีคนมาลูบคมโดนนำรูปของเขาไปเป็นพระเอกนิยายออนไลน์!! การลากตัวสาวน้อยนักเขียนนิยายตัวดีมาลงทัณฑ์​ด้วยไฟสวาทสุดร้อนแรงจึงเริ่มขึ้น ...Shadow Black...

ตอนที่ 2 เธอจะใช่คนนั้นรึเปล่า??

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 เธอจะใช่คนนั้นรึเปล่า??

คำค้น : อ่านฟรี,เจ้าพ่อ,NC,ฟรี

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 74.2k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 05 พ.ย. 2561 13:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 เธอจะใช่คนนั้นรึเปล่า??
แบบอักษร

'♪หมีแพนด้าหมีแพนด้าหมีแพนด้าหมีๆ หมีแพนด้าเขาว่าน่ารัก ผมนี้ชักชักอยากจะเห็น♪'

เสียงริงโทนโทรศัพท์ของมิ้มมันดังขึ้นทำให้เธอละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ไปมองปรากฏว่าสายที่โทรเข้ามานั้นคือ ดาด้าเพื่อนสาวสมัยมัธยมของเธอนั้นเอง

"จ้าว่าไงด้ามีอะไรรึเปล่า"

'มิ้มฉันเซ็งเธอช่วยออกมาดื่มเป็นเพื่อนแก้เซ็งกับฉันหน่อยสิ'

"ตอนเที่ยงนี้น่ะ!! "

เธอเหลือบตาไปมองมุมล่างขวาของหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ระบุเวลาว่าตอนนี้มันเป็นตอนเที่ยงเศษๆ

'ไม่ได้เหรอ มิ้มไม่ว่างงั้นเหรอ'

"เปล่างั้นเจอกันร้านเดิมในอีกสามสิบนาทีนะ"

'โอเค แล้วเจอกันนะ ตื้ด'

"ให้ตายสิ ยัยด้ามันเป็นอะไรมาอีกละเนี่ย"

เธอกับดาด้ารู้จักกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมจนถึงตอนนี้ถึงแม้เธอจะจบมหาวิทยาลัยไปแล้วแต่ความเป็นเพื่อนของเธอกับดาด้ามันไม่เคยจางหายไป ต่างจากเพื่อนที่มหาลัยพอเรียนจบต่างก็แยกย้ายไม่ติดต่อกันมาอีก

"คุณหนูจะไปไหนคะ"

เสียงเรียกจากป้านิ่มเมื่อเห็นว่าเธอแต่งตัวในชุดกระโปรงน่ารักพร้อมกับสะพายกระเป๋าเหมือนกำลังจะไปที่ไหนสักแห่ง

"คือ มิ้มจะออกไปหาเพื่อนนะคะ"

"ให้ป้าไปด้วยนะคะ"

"เอิ่ม ไม่เป็นไรค่ะ"

"แต่ว่า"

"มิ้มจะรีบไปแล้วรีบกลับค่ะ"

เธอเข้าใจดีว่าที่ป้านิ่มหรือแม่นมของเธอต้องทำแบบนี้คงไม่พ้นคำสั่งจากพี่ชายของเธอซึ่งมิ้มก็ไม่เข้าใจว่าจะหวงอะไรนักหนา

"แน่ใจนะคะ ว่าคุณหนูจะรีบไปรีบกลับ ไม่งั้นคุณแม็กต้องฆ่าป้าแน่เลย"

"จ้าๆ ป้านิ่มก็พูดเกินไปงั้น มิ้มไปนะคะ จะรีบไปรีบกลับ"

ณ.ร้านคาเฟ่แห่งหนึ่ง

ร่างชายหนุ่มวัยเกือบสามสิบที่ใส่ชุดสูทที่ดูแล้วขัดกับอากาศของประเทศไทยเป็นอย่างมากกำลังสะกดรอยตามผู้หญิงคนหนึ่งตามคำสั่งนายท่านของเขา

"อุ๊ย ขอโทษค่ะ"

ร่างของหญิงสาวในเสื้อยืดกางเกงยีนรีบขอโทษเมื่อเธอเดินชนกับใครคนหนึ่งจนทำให้ไอศกรีมที่เธอซื้อมามันเลอะเสื้อของเขา แล้วตกลงพื้นอย่างน่าเสียดายทั้งที่เธอเพิ่งจะกินไปได้คำหนึ่ง

"....."

"ให้ฉันเอาเสื้อของคุณไปซักให้ไหมคะ ถือเป็นการขอโทษ"

ร่างบางถามอีกครั้งเมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบงันเอาแต่มองไอศกรีมที่หล่นลงพื้น

"คุณจะอ่อยผมหรอ"

"ห้ะ!! อะไรนะคะ"

"อ้าวหูตึงหรอกหรอ"

คำพูดเรียบๆ แต่แสนร้ายกาจมันทำให้ร่างบางถึงกับหน้าขึ้นสี

อีคอนไม่คิดจะสนใจผู้หญิงตรงหน้าในเวลานี้หรอกเพราะงานที่เขาต้องทำมันสำคัญกว่า แต่ดีที่เป้าหมายของเขาไม่ได้เคลี่อนที่ไปไหนแล้ว

"คุณต่างหากที่กำลังยั่วฉัน"

"คุณคิดอย่างงั้นหรอ"

"ใช่ฉันคิดว่าใช่แน่ๆ "

อีคอนมองร่างบางที่ยื่นหน้ามองเขาอย่างไม่ยอมแพ้ ให้ตายสิเขานี้น่ะยั่วเธอ

"ผมไม่ชอบยั่วใครโดยวิธีปัญญาอ่อนแบบนี้ ผมชอบแทงให้หลับแล้วค่อยจับเวลาตื่น"

"กรี๊ด!! ไอผีทะเล ทุเรศสิ้นดี ตกลงฉันไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบอะไรสินะ"

"หึ ผมพูดอย่างงั้นหรอ"

"เออ ถึงนายไม่พูดฉันก็เข้าใจแบบนั้น ขอตัว แล้วอย่าได้เจอกันอีก"

อีคอนมองร่างบางที่เดินกระเเทกส้นเท้าแบบไม่สนใจไยดีอะไรอีกเลย หลังจากเธอพูดเองเออเองเสร็จสับ

"เป็นอะไรไป ด้าทำหน้าเหมือนเดินตกส้วมแบบนั้นอ่ะ"

มิ้มถามออกไปหลังจากเพื่อนสาวที่เธอนัดนั่งลงตรงข้าม เมื่อเห็นใบหน้าที่ไม่รับแขกแบบนี้ทั้งที่เธอควรจะอารมณ์ดีขึ้นเพราะตอนเธอมาถึงได้โทรหาดาด้าซึ่งเธอบอกว่าเธอขอไปซื้อไอศกรีมที่ร้านตรงข้ามหน่อยแต่กลับมาไงมันอารมณ์ไม่ดีขนาดนี้หรือว่าไอศกรีมบูด

"มันยิ่งกว่าตกส้วมอีกแต่ช่างมันเถอะฉันไม่อยากจะพูดถึงมัน"

"แล้วมีเรื่องอะไรรึเปล่าด้าถึงได้อยากดื่มกลางวันแสกๆ "

"เฮ่อ ก็เหมือนเดิมและมิ้ม"

มิ้มนั่งมองเพื่อนสาวที่นั่งถอนหายใจแล้วทำหน้าเหมือนพร้อมจะลาโลก คงไม่ใช่เรื่องอะไรหรอกนอกจากดาด้าจะตกงาน เพราะโดยนิสัยที่จู้จี้จุกจิกจนเกินงามมันเลยกลายเป็นว่าเธอทำให้เจ้านายรำคาญนั้นเอง

"สั่งอาหารไหม"

"เธอสั่งเลย ฉันขอดื่มอะไรเย็นๆ แล้วกัน"

"งั้นเอาน้ำแข็งมาแทะเล่นไหม"

"เดี๋ยวเถอะมิ้ม ฉันไม่ใช่กระต่ายน่ะ"

"จ้าๆ แต่ฉันว่ามันไม่น่าจะใช่กระต่ายน่ะ"

อาหารจำนวนสามสี่อย่างได้นำมาเสิร์ฟพร้อมกับเครื่องดื่มน้ำผลไม้อีกห้าแก้วหลังจากที่เธอและเพื่อนสาวของเธอได้สั่งไป

"นี่ด้า จะกินแต่น้ำผลไม้เลยเหรอ"

"อืมใช่ พอกินแล้วมันทำให้ฉันใจเย็นและหาทางออกได้น่ะ"

หลังจากที่มิ้มนั่งดื่ม (น้ำผลไม้) กับดาด้าได้ไม่นานเธอก็ขอไปทำธุระ นั้นคือหางานใหม่โดยที่มิ้มเองแทบปรับอารมณ์ตามเพื่อนสาวของเธอไม่ทัน

"อ้าวแบตหมดเหรอเนี้ย"

มิ้มก้มหยิบโทรศัพท์ของเธอขึ้นมาจากกระเป๋าเธอคิดจะโทรหาให้พวกลูกน้องของพี่เเม็กนั่มมารับสักหน่อยแต่คงเพราะว่าเธอเอาแต่แต่งนิยายจนลืมสนใจโทรศัพท์ของเธอไปซะสนิทเลย

หญิงสาวเลือกที่จะเดินเล่นเพราะเธออุดอู้อยู่ในห้องของตัวเองทั้งวัน อยากสูดอากาศบริสุทธิ์ซะบ้าง แต่เนื่องจากวันนี้เป็นวันอาทิตย์คนเลยบางตากว่าที่ควรจะเป็นบวกกับร้านค้าหลายร้านก็ไม่เปิดบริการอีก

"ใครน่ะ!! "

ร่างบางหันไปข้างหลังเมื่อเธอรู้สึกเหมือนมีใครเดินตามแต่พอหันไปมองกลับไม่พบอะไร หรือจะเป็นผี จากที่ค่อยๆ เดินกลายเป็นเท้าน้อยๆ ค่อยๆ ก้าวเท้าวิ่ง

"อุ๊บ อ่อย อั้น อ้ะ"

ความรู้สึกเหมือนโดนมือปริศนานำผ้ามาปิดปากปิดจมูกกลิ่นฉุนของน้ำยาอะไรสักอย่างเข้ากระทบกับประสาทรับกลิ่นของเธอเข้าอย่างจัง ร่างบางพยายามใช้มือจิกมือใหญ่ที่ใช้ผ้าปิดปากเธออยู่ แต่เธอขัดขืนได้ไม่นานสติของเธอก็ค่อยเลือนหายไป

ณ.คฤหาสน์หรู

"อีคอนแกแน่ใจน่ะว่านี้คือคนที่ฉันต้องการ"

ลีโอมองร่างบางที่เมื่อ สิบนาทีที่แล้วโดนอีคอนแบกพาดบ่าแล้ววางไว้กลางห้องโถงใหญ่ทั้งที่โซฟาก็มี ร่างบางที่อายุน่าจะแค่ ยี่สิบต้นๆ สวมชุดกระโปรงลายลูกไม้น่ารัก และผมยาวสลวยสีน้ำตาลเข้มบวกกับใบหน้าที่สวยงามเลยทีเดียวในสายตาของลีโอ

"คิดว่าอย่างงั้นนะครับ เพราะเป็นผู้หญิงคนเดียวที่เดินออกมาจากบ้านของไอแม็กนั่มและดูจากการแต่งตัวก็คงไม่น่าใช่แม่บ้าน"

เวลาผ่านไปจนย่างเข้าตะวันตกดินลิโอที่นั่งบนโซฟามองร่างบางที่นอนหลับไม่มีสติอยู่บนพื้นก็หมดความอดทนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

"ไปเอาน้ำมา"

"จะเอาน้ำเย็นหรือน้ำอุ่นครับ"

"โอ๊ย!! ฉันไม่ได้จะเอามาดื่มจะเอามาสาดใส่ผู้หญิงคนนี้ให้ตื่นขึ้นมาสักที่โว้ย"

อิอิ อีคอนเป็นคนตลก ขอบคุณสำหรับนักอ่านทุกคนที่เข้ามาอ่านและกดถูกใจให้ผมนะครับมันเป็นกำลังใจให้ผมได้อย่างมากฝากผลงานเรื่องนี้ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะครับ

และขอโทษที่ไม่ได้มาอัพพอดีผมติดทำโปรเจ็กอยู่ด้วยถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดเดี๋ยวผมมาอัพตอนค่ำๆ ให้อีกตอนน่ะครับ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}