nawa

สวัสดีค่ะ ถ้าใครหลงเข้ามาแล้วอย่ากดผ่าน ลองอ่านสักตอนก่อนนะคะ นิยายของNawa อินดี้ที่ไม่ได้มีดีแค่เรื่องลึกลับ

ชื่อตอน : หนทางรอด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.4k

ความคิดเห็น : 35

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ธ.ค. 2560 23:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หนทางรอด
แบบอักษร

บทที่57

ทุกคนต่างมองหน้าพิมพลอยเป็นตาเดียวหลังจากหญิงสาวพูดจบ การพักค้างคืนในนครอาถรรพ์แห่งนี้เป็นเรื่องอันตรายมาก แต่การที่ต้องแบกคนเจ็บผ่านป่าเพลิงมรณะไปก็อันตรายมากเช่นกัน เกรอะอาจเสียชีวิตกลางทางหรือไม่ก็ทุกคนที่อยู่ที่นี่ก็ต้องตายในป่าอาถรรพ์นี้กันหมด นรินทร์คิดถึงระยะทางที่เดินทางผ่านมาแล้วก็อดวิตกกังวลไม่ได้ ป่าเพลิงมรณะยังมีอีกหลายสิ่งหลายอย่างที่พวกเขาไม่รู้ นายทหารหนุ่มก้มมองดูใบหน้าซีดเซียวที่นอนแน่นิ่งของเกรอะและพรรคพวกทุกคนที่ต่างอ่อนเพลียและอิดโรย อูซอมีแผลถูกคมเขี้ยวกัดที่ต้นขาถึงเจ้าตัวจะบอกว่าไม่เป็นไรมากแต่นรินทร์ก็สังเกตุเห็นอูซอจับที่ต้นขาอยู่บ่อยครั้ง คะฉิ่นก็แขนหักส่วนสตรีเพศเพียงผู้เดียวในกลุ่มก็ยังมีอาการเจ็บที่สะโพก มีเพียงเขาผู้เดียวที่ยังดูพอที่จะแข็งแรงกว่าคนอื่นแม้จะดูอ่อนเพลียไปบ้าง แต่เขาแค่คนเดียวจะสามารถปกป้องคนในหมู่คณะทั้งหมดให้อยู่รอดปลอดภัยได้จริงหรือ?

"ผมก็เห็นด้วยกันพิมพลอยว่าเราควรพักที่นี่ก่อนจนกว่าเกรอะจะฟื้น"นรินทร์บอกออกไปหลังจากคิดถี่ถ้วนแล้ว

"แต่ฉันว่าที่นี่มันอันตราย"อูซอแย้งขึ้น

"ฉันก็เ​ห็นด้วยกับหมอนะพี่เราควรพักที่นี่กันสักคืนก่อน ฉันเข็ดกับไอ้ป่าเพลิงมรณะนั้นจนฉันคิดว่าฉันจะตายซะแล้ว"คะฉิ่นพูดอย่างหวาดหวั่นเมื่อนึกถึงครั้งที่เกือบตายเพราะพื้นธรณีสูบลงดำกองใบไม้หน้าไป

"ถ้างันเราต้องหาที่พักที่มันดูปลอดภัยและตั้งรับสถานการณ์ได้แน่นหนากว่านี้"อูซอยอมจำนนในคะแนนเสียงข้างมากถึงจะรู้ว่าในนครร้างนี้มันอันตรายแต่ชายหนุ่มก็คิดดหาทางป้องกันไว้เผื่อ

"ฉันกับคะฉิ่นจะไปเดินดูรอบๆเพื่อหาที่พักแถวนี้หน่อย นายทหากับหมอเพักอยู่ที่นี่แหละ "

"ให้ฉันไปด้วยดีกว่าคะฉิ่นแขนยังเจ็บอยู่"

"อย่าเลย นายทหารรออยู่ที่นี่แหละฉันจะไปดูถ้ำที่พวกคะฉิ่นโพล่ออกมาด้วยว่าพวกเราจะใช้เดินกลับหมู่บ้านได้ไหม"อูซอพูดจับปืนขึ้นมาถือแล้วพยักหน้าให้คะฉิ่นเดินนำไป

พิมพลอมองร่างของคนทั้งสองเดินหายลับไปที่ชายป่าพุ่มไม้หนา หนทางที่เป็นทางไปถ้ำที่เธอกับคะฉิ่นเดินจากมา แสงอาทิตย์ที่ส่องสว่างและคนที่อยู่ข้างกายทำให้พิมพลอยรู้สึกอุ่นใจ หญิงสาวหันมองนายทหารหนุ่มที่นั่งเช็คอาวุธปืนและลูกกระสุนให้พร้อมใช้อยู่ข้างๆ นรินทร์เหมือนรู้ว่าถูกคนตัวเล็กจ้องมอง เขาจึงเงยหน้าขึ้นสบตาดวงกลมโตคู่สวยที่มองมาอยู่ ชายหนุ่มยิ้มหวานส่งกลับไปให้พร้อมลูบศีรษะของหญิงสาวเบาๆแล้วดันลงให้นอนซบบนตักของเขา พิมพลอยล้มตัวลงนอนอย่างว่าง่ายเธอเองก็รู้สึกเหน็ดเหนื่อยและเมื่อยล้าเต็มทนถึงเธอจะเผลอหลับไปเมื่อช่วงใกล้รุ่งสางบ้างแล้วแต่ก็เป็นการหลับอย่างหวาดระแวงกึ่งหลับกึ่งตื่น ต่างจากตอนนี้ที่มีชายหนุ่มที่คอยอุทิศตักแทนหมอนทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยและไว้วางใจที่จะฝากชีวิตไว้กับเขาได้

อูซอกับคะฉิ่นเดินแหวกพุ่มไม้หนาผ่านเข้ามาจนถึงโคนต้นไม้ใหญ่ คะฉิ่นชี้ให้อูซอดูรากของต้นไม้บริเวณที่ตนและพิมพลอยนอนพักเมื่อคืนแล้วรีบเดินนำไปยังปากถ้ำที่เป็นเวิ้งกลางพอสมควร แสงอาทิตย์สาดส่องเข้ามาในถ้ำแสดงให้เห็นซากศพของมนุษย์ไหม้ดำงอหงิกขดอยู่ที่พื้นบางส่วนของร่างยังมีกลุ่มควันสีขาวที่เกิดจากความร้อนลอยขึ้นมา อูซอใช้ไม้เขี่ยซากศพของอาเชเพื่อพิจารณาดูอย่างปลงสังเวช ทั้งสองช่วยกันนำศพของอาเชไปฝังด้านนอกถ้ำ แล้วก็กลับเข้ามาสำรวจรอบๆถ้ำอีกรอบ

"ไอ้คะฉิ่น เอ็งบอกว่าเอ็งเดินในถ้ำทะลุมาที่นี่จากที่ที่เอ็งตกลงมากับหมอพิมใช่ไหม"

"ใช่จ้ะพี่ ฉันกับหมอคลำทางกันมาเรื่อยก็มาโพล่ที่นี่แหละ แต่ดูเหมือนทางเดินในถ้ำมันจะลึกลงไปใต้ดินนะ"

"แล้วในถ้ำเป็นยังไงบ้างมีอันตรายอะไรไหม"

"ไม่นะพี่ จะมีก็แต่ทางที่พวกฉันปืนขึ้นมาจะชันนิดหน่อยกะไอ้พวกนกมีหูหนูมีปีกในถ้ำกลิ่นขี้มันรุนแรงเหลือเกิน"คะฉิ่นเล่าถึงระหว่างทางที่เดินลอดใต้ถ้ำมา

"แล้วเอ็งบอกว่าวิญญานไอ้ผีดิบมันพุ่งเขาไปในถ้ำ วิญญานไหมยังจะอยู่ในนั้นไหม"

"ฉันไม่แน่ใจเหมือนกันพี่แต่ที่แน่ๆมันคงทำอะไรพวกเราไม่ได้หรอกถ้าไม่มีร่างสิงสถิตย์ ไม่อย่างนั้นวิญญานมันจะลอยหนีจากร่างไปหรอ"คะฉิ่นพูดขึ้นมาอย่างพาซื่อแต่ก็คงจะจริงดังว่า อูซอมองรอบถ้ำอีกครั้งการเดินทางรอดถ้ำไปคงมีอันตรายน้อยกว่าเดินย้อนไปทางป่าเพลิงมรณะเป็นแน่ เพราะเจ้าผีดิบก็พาพิมพลอยใช้เส้นทางนี้แสดงว่าใต้ถ้ำจะต้องไปโพล่ที่ไหนสักแห่งใกล้ๆหมู่บ้านแน่นอน ติดอยู่อย่างเดียวก็คือวิญญานไอ้ผิดดิบที่มันลอยหายไปในถ้ำว่ามันจะดักเล่นงานหรือไม่

"ไป คะฉิ่นรีบกลับไปบอกนายทหารกับหมอว่าเราจะเดินผ่านถ้ำกลับหมู่บ้านกัน"อูซอร้องบอกมองลึกเข้าไปในถ้ำแม้ไม่รู้ว่าหนทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไร


ขอโทษผู้อ่านที่มาช้าด้วยนะคะ ช่วงนี้ผู้เขียนทำงานหนักเฝ้าไข้เลี้ยงปากท้องตัวเองอยู่ค่ะ เข้าใจทุกคนนะคะว่าอยากอ่านแต่ผู้เขียนก็ต้องทำงานหลักด้วยไม่ได้ว่างงานเหมือนช่วงก่อนที่ลงให้ทุกวัน งานเขียนผู้เขียนแต่งด้วยใจทำไปโดยไม่ได้อะไรตอบแทนแค่ผู้อ่านชอบก็ดีใจ แต่ถ้าผู้อ่านคนไหนจะไม่อ่านต่อก็ไม่เป็นไรนะคะ ต่างคนก็ต่างมีเหตุผลของตนเองเนอะไม่ว่ากัน เนื้อเรื่องยังอีกยาวนะคะไม่ใช่อีกสองสามตอนจบแน่นอนขอบคุณผู้อ่านท่านที่ยังติดตามอ่านกันอยู่นะคะ จะพยายามหาเวลามาแต่งต่อให้ ขอบคุณจากใจหวังว่าจะเข้าใจผู้เขียนนะคะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น