สายไหมสีชมพู

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Bad Friend 13

คำค้น : ซัน,อุ้มอิ้ม,เพื่อน,Bad Friend

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.1k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ม.ค. 2561 22:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Bad Friend 13
แบบอักษร

Bad Friend 13


" แกทำแบบนี้ทำไมวะ " ฉันเอ่ยออกไปด้วยความไม่พอใจ แต่เเทนที่อีกคนจะพูดออกมาเขากลับทำเพียงแค่ยืนมองฉันนิ่งๆพร้อมกับถอนหายใจออกมา 


" แกไม่ได้คิดอะไรกับฉันก็ปล่อยฉันไปสิวะ แกจะให้ฉันอยู่แบบนี้ไปทำไมวะ ให้ฉันเป็นเมียน้อยแกหรือไง!!! " ฉันเอ่ยออกไปด้วยความหงุดหงิดเต็มที่  


"  ฉันปล่อยแกไปไม่ได้ " คำพูดที่ซันเอ่ยออกมาทำใหเฉันขมวดคิ้วยุ่งทันที เหอะ!! เเค่ปล่อยฉันไปมันจะอยากตรงไหนเพราะยังไงมันก็มียัยดรีมอยู่เเล้วจะเก็บฉันไว้ทำไม


" ทำไมวะ แค่ปล่อยฉันไปจากเรื่องบ้าๆนี่มันจะยากตรงไหน " ฉันเอ่ยออกไปด้วยความโมโห ถึงฉันจะชอบมันมากเเค่ไหนแต่ฉันก็ไม่ชอบหรอกนะที่ต้องมาอยู่ในสถานะเเบบนี้ มันไม่ต่างจากฉันเป็นเมียน้อยเลยด้วยซ้ำ


" มึงก็ชอบกูไม่ใช่หรอวะ มันก็ดีเเล้วไม่ใช่หรอเเบบนี้ ให้กูปล่อยมึงไปกูทำไม่ได้หรอกแต่จะให้กูทิ้งดรีมกูก็ทำไม่ได้เหมือนกัน " ซันเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เเสดงออกมาถึงความหนักใจแต่ประโยคที่มันเอ่ยออกมาฉันถึงกับกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ทำได้เเค่เพียงปล่อยให้น้ำตามันไหลออกมาช้าๆ มันรู้มาตลอดเลยสินะว่าฉันรู้สึกยังไงกับมัน เเต่เหมือนมันเลือกที่จะมองข้ามความรู้สึกของฉันไป


" ถึงกูจะชอบมึงก็ไม่ได้เเปลว่ากูจะรับสถานะเเบบนี้ได้หรอกนะ ฮึก " ฉันเอ่ยออกไปก่อนที่จะล้มตัวนั่งลงบนเตียงอีกครั้งเเล้วร้องไห้ออกมาอย่างหนักพร้อมกับก้มหน้าลงยกมือปิดหน้าตัวเอง 


" อุ้ม... " ฉันได้ยินซันเอ่ยเรียกชื่อฉันออกมาด้วยน้ำเสียงเเผ่วเบา เเต่สมองฉันตอนนี้มันไม่พร้อมที่จะรับรู้อะไรอีกเลย คำถามมากมายถาโถมเข้ามาในหัวของฉัน จนยากที่จะเเบกรับมันเอาไว้


พึ่บ เเรงกอดรัดจากทางด้านหลังทำให้ฉันปล่อยน้ำตาไหลออกมามากกว่าเดิม


" กูขอโทษ " เสียงของคนข้างหลังเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับกอดรัดร่างของฉันเอาไว้เเน่น ฉันไม่ได้เอ่ยอะไรออกไปและร่างกายก็ไม่ได้ปฎิเสธิอ้อมกอดนี้อีกด้วยทั้งที่อยากจะดิ้นให้หลุดเเต่ร่างกายกลับไม่ทำอย่างที่ใจคิด


" รอกูก่อนได้ไหม " เเม้ว่าน้ำเสียงจากคนข้างหลังที่เอ่ยออกมานั้นจะเบาสักเเค่ไหนเเต่ก็ไม่ได้เบาจนที่ฉันจะไม่ได้ยิ้นมัน


5 ชั่วโมงต่อมา 


ไม่รู้ว่าฉันร้องไห้ไปนานเเค่ไหนเเต่รู้สึกตัวขึ้นมมาอีกทีก็พบกับตัวเองที่นอนอยู่บนเตียงเเล้วพร้อมกับอ้อมเเขนเเกร่งที่ว่างพาดไว้บริเวนเอวของฉันเเละใบหน้าของคนใจร้ายที่ซุกอยู่ตรงคอของฉัน เฮ้อออ ฉันควรที่จะให้โอกาสมันไหม หรือฉันควรที่จะถอยออกมา 


" อื้มมมม " เสียงของคนข้างหลังที่ดังขึ้นมาพร้อมกับเเรงกอดรัดที่เพิ่มขึ้นทำให้ฉันรีบหลับตาลงทันทีเพราะไม่อยากให้มันรู้ว่าฉันตื่นเเล้ว


ฟอดดดด เมื่อจมูกคมฝังลงบนเเก้มของฉันพร้อมกับฝ่ามือหนาที่ลูบผมของฉันอยู่ทำให้ฉันเกร่งทันทีเพราะทำอะไรไม่ถูก 


" ขี้เซาจริงๆ " ประโยคที่ถูกเอื้อนเอ่ยออกมาพร้อมกับอ้อมกอดอุ่นทำให้ฉันรู้สึกดีไม่น้อยเเต่ไม่นานก็ต้องสลัดความคิดนี้ออกไปเพราะอ้อมกอดนี้ไม่ได้มีฉันเพียงคนเดียวที่เป็นเจ้าของ 


Truuuuuuu 


เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นมาทำให้เเขนเเกร่งปล่อยฉันออกจากอ้อมกอดเเละไม่นานก็รู้สึกได้ถึงว่าร่างสูงได้ลุกออกจากเตียงไปเเล้วเเละเสียงโทรศัพท์นั้นมันไม่ใช่ของฉัน 


" ว่าไงครับ " ทันที่ที่เสียงโทรศัพท์เงียบลงก่อนที่เสียงของคนที่อยู่ร่วมห้องกับฉันจะเอ่ยขึ้นมา เเค่ฟังจากน้ำเสียงที่นุ่มนวลฉันก็เดาได้ไม่ยากว่าปลายสายคือใคร


" พี่มาทำธุระที่ต่างจังหวัดครับ " เเม้จะไม่รู็ว่าอีกคนเอ่ยอะไรออกมาเเต่เพียงเเค่ฉันได้ยินน้ำเสียงที่เอ่ยออกมาน้ำฉันก็เเทบที่จะทนไม่ไหวก่อนที่จะใช้มือทั้งสองข้างปิดหูเอาไว้ทันที ฉันไม่อยากได้ยินไม่อยากรัลรู้อะไรอีกเเล้ว มันบอกให้ฉันรอมันให้ฉันรอไปทำไมวะรอไปอย่างไม่มีจุดมุ่งหมายหรอ มันจะทำร้ายฉันไปถึงไหนกัน


โซ่ Talk  


" อีกสองสามวันพี่ก็กลับเเล้วครับ " ผมเอ่บออกปลายสายออกไป เเม้ว่าน้ำเสียงที่เอ่ยออกไปจะดูนุ่มนวลเเต่ก็เเฝงด้วยความลำคารเช่นกัน เดี๋ยวนี้ดรีมทำตัวน่าเบื่อ ชอบโทรจิกไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนหรือเเม้กระทั่งตอนผมอยู่กลับเพื่อนจนผมเริ่มที่จะเบื่อ


( กลับมาเลยไม่ได้หรอคะไว้ค่อยไปทำธุระวันอื่นก็ได้หนิ ) ผมได้เเต่ถอนหายใจออกใาด้วยความเบื่อหน่าย เธอเอ่ยคำนี้มาหลายครั้งเเล้วครับเพียงงเพราะอยากให้ผมไปงานวันเกิดเพื่อนเธอกับเธอคืนนี้ 


" พี่ว่าพี่พูดหลายครั้งเเล้วนะ เเค่นี้นะครับ "ติ้ด เอ่ยจบผมก็กดตัดสายทันทีก่อนที่จะปิดเครื่อง ผมไม่หน้าหลงผิดไปยุ่งกับเธอตั้งเเต่เเรกเลยจริงๆ


ผมหมุนตัวเดินกลับเข้ามาในห้องหลังจากที่วางสายเพื่อที่จะดูอีกคนที่นอนอยู่ในห้องของผม


" ตื่นเเล้วหรอ " ผมเอ่ยขึ้นหลังจากที่เปิดประตูเข้ามาก็เจอกับอุ้มอิ้มที่นั่งหน้างออยู่บนเตียง แต่ก็ถามเเปลกๆเธอนั่งอยู่นั่นคงจะหลับอยู่มั้ง


" หิว " เธอไม่ตอบผมเเต่กับเอ่ยอีกประโยคออกมาเเทน ที่นั่งหน้างออย่างกับปลาทูนี่คือหิวหรอวะ


" จะกินอะไร " ผมถามออกไปเพราะรู้ว่าเธอชอบกินอาหารทะเล เเละเมื่อผมถามออกไปเธอก็ตาลุกวาวทันที


" ปู หอย กุ้ง เอาทุกอย่างที่มันอร่อย " เธอเอ่ยออกมา ผมได้เเต่ส่ายหัวน้อยๆอย่างไม่เข้าใจนี่จะให้ผมคิดเองหรอวะ ก็คงต้องเป็นอย่างนั้นสินะ


" งั้นรอเเปบ " ผมเอ่ยออกไปก่อนที่จะออกมาโทรสั่งเเม่บ้านให้จัดอาหารมาให้ตามที่สั่ง


อุ้มอิ้ม Talk 


ฉันนั่งมองเเผ่นหลังของไอ้ซันที่เดินหันหลังออกจากห้องไปพร้อมกับถอนหายใจออกมา ต่อให้ฉันขัดขืนมันต่อไปก็ไม่เป็นผลฉันก็จะปล่อยมันไปไม่สนใจมันอยากทำอะไรก็เชิญฉันเบื่อที่จะสู้รบกับมันเเล้วค่ะ 


เเอ๊ดดดด เสียงประตูที่ถูกเปิดเข้ามาจากทางด้านนอกทำให้ฉันต้องหันกลับไปสนใจมันอีกครั้ง 


" ไปอาบน้ำก่อนเลย เสื้อผ้าเตรียมไว้ให้เเล้วอยู่ในตู้ " ซันเอ่ยจบฉันจึงพยักหน้าเข้าใจก่อนที่จะเดินเข้ามาในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำทันที

.

.

คิดถึงฉันไหมคนดี ใครคิดถึงไรท์กับพี่ซันคนเลวช่วยเม้นให้ไรท์หน่อยน้าาาา


1เม้น1กำลังใจ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น