จิงโจ้น้อย
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 16

คำค้น : yaoi,drama

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.3k

ความคิดเห็น : 32

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ธ.ค. 2560 07:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 16
แบบอักษร

ตอนที่ 16

              ทุกอย่างยังคงเป็นไปตามเดิม...

            อู่เค่อก็ยังคงเป็นอู่เค่อคนเดิมที่ทำตัวเฉยชากับทุกสิ่งและกิจวัตรประจำวันของเขาก็คือการลงต้นไม้และพืชผักในสวน แถมมีสิ่งที่เพิ่มเข้ามาในหัวก็คือคำบอกรักที่เขาคิดว่าจอมปลอมยังคงวนเวียนอยู่ทุกครั้งและมันก็ทำให้เขานอนไม่หลับแทบทุกคืน

            และสิ่งที่ไม่เหมือนเดิมอีกอย่างก็คือเสี่ยวติง...ที่ชอบมาป้วนเปี้ยนและตามติดตลอดราวกับว่าถ้าปล่อยให้คลาดสายตานิดเดียวอู่เค่ออาจจะหายไป...

            ร่างสูงไม่ยอมไปทำงานแถมเวลาหยิบจับสิ่งใดก็ต้องมาช่วยแทนทุกครั้งทั้งๆที่ไม่ได้ขอ พอเขาผละออกไปทำอย่างอื่นก็ยังตามมาดึงดันยุ่งเกี่ยวทุกวันจนรู้สึกรำคาญ หากแต่ก็ไม่อยากจะเอ่ยอะไรมากนักจนกระทั่งวันนี้เขาเริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว!

            ตอนนี้พวกเขาทั้งสองคนอยู่ในสวนที่ปลูกผักมากมายและตอนนี้อู่เค่อก็กำลังจะเก็บผักที่ปลูกจนโตเรียบร้อยพร้อมประกอบอาหารเพื่อไปให้พวกแม่ครัวในบ้าน ทั้งๆที่แอบหนีออกมาตอนที่อีกฝ่ายออกไปชำระกายที่ห้องแล้วแต่ก็ยังมิวายเห็นร่างที่คุ้นเคยกำลังสาวเท้าไวๆเดินมาทางที่เขายืนอยู่ ทันใดนั้นปากก็อดจะบ่นกับตัวเองเบาๆมิได้

            “หวังว่าจะไม่มาแย่งข้าทำอีกนะ” เพราะแค่นี้ก็ราวกับว่าเขาไม่มีค่าอะไรอยู่แล้ว

            “ข้าจะทำแทนเจ้าเอง” นั่นประไร ยังไม่ทันขาดคำก็ถูกดึงมีดในมือออกไป

            “พอได้แล้ว!”

            “ทำไมเจ้าต้องมาแย่งข้าทำทุกเรื่อง แล้วทำไมต้องมาตามข้าเวลาที่ข้าเดินไปไหนมาไหนอีก เจ้าไม่ต้องห่วงหรอก ข้ารับใช้ก็เดินทั่วบ้าน อย่างไรเสียข้าก็ไม่มีทางหนีออกไปจากบ้านเจ้าได้อยู่แล้ว!”

            “เดี๋ยว! อู่เค่อ!” ร่างสูงรีบขว้างมีดในมือที่เพิ่งแย่งมาทิ้งลงพื้นไปพร้อมคว้าแขนผอมซูบของคนที่กำลังจะเดินหนีเขาออกไปอีกแล้ว

            “เจ้ากำลังเข้าใจข้าผิดนะ ข้าไม่ได้ไม่ไว้ใจ เจ้าจะออกไปไหนก็ได้แต่ต้องบอกข้าก่อน” อู่เค่อเบือนหน้าหนีอย่างไม่ต้องการจะฟัง

            “แล้วที่ข้าตามเจ้าตลอดก็เพราะข้าเป็นห่วง อยากอยู่ใกล้เจ้า คนเป็นผัวก็อยากอยู่ใกล้เมียตนเองมันก็ไม่เห็นจะเป็นเรื่องแปลกอันใด แล้วที่ข้าแย่งเจ้าทำตลอดก็ช่วงนี้เจ้าผอมลงมากเสียจนเวลาที่ยืนด้วยกันแล้วกายเจ้าต้องลม ข้าก็กลัวเจ้าจะเป็นลมล้มลงไป...” เอ่ยพลางมองคนรักตรงหน้าของตนที่ผอมลงอย่างน่าใจหายตั้งแต่แต่งงานกันมา เสี่ยวติงรู้...ว่าเพราะอะไรที่ทำให้ทุกวันนี้อู่เค่อนั้นราวกับว่าเป็นแค่ร่างกายที่ดูอ่อนแอเช่นนี้

            รู้...ว่าเพราะอะไร...และรู้...ว่าเพราะใคร

            แต่จะให้ปล่อยอีกฝ่ายไปก็ไม่มีวันเช่นกัน!

            ร่างสูงที่กำลังแย้มยิ้มด้วยใบหน้าที่อ่อนโยนจับร่างของคนตรงหน้าให้หันมาและประคองใบหน้าที่ยังคงทำหน้าเฉยชาปนฉุนเฉียวให้มองสบสายตาของตน เขาทันเห็นดวงตาที่ชะงักของอีกฝ่ายชั่วครู่ที่เห็นรอยยิ้มของเขา

            “ข้าเคยบอกเจ้าแล้วไม่ใช่หรือ ว่าข้ารักเจ้า”

            “…”

            “ต้องให้ข้าทำอย่างไรเจ้าถึงจะยอมรับรักของข้า แล้วเราจะได้อยู่กันอย่างมีความสุขเสียที” ให้ทำอย่างไรเขาก็จะทำ ไม่ต้องมีลูกก็ได้ แค่มีคนตรงหน้านี้อยู่ด้วยกัน

            “ข้า...ไม่เชื่อเจ้า ข้าไม่มีวันเชื่อเจ้า ปล่อยข้า!” ราวกับเสียสติอู่เค่อโวยวายออกมาทั้งยังพยายามดันตัวอีกฝ่ายออกทั้งๆที่แรงแทบจะไม่มี ใบหน้าที่ซูบตอบ แขนขาที่ราวกับเหลือแต่กระดูก ทุกสิ่งทุกอย่างที่อู่เค่อเป็นอยู่มันทำให้เสี่ยวติงปวดใจ

            “ปล่อยข้า ข้าไม่เชื่อเจ้า เจ้ามันเลว ออกไปเสีย!”

            “ปล่อย! อุ๊บ!” เมื่ออีกฝ่ายเอาแต่พูดซ้ำไปซ้ำมาราวกับไม่มีสติ ร่างสูงจึงจัดการปิดปากนั้นด้วยการจูบลงไป เขาพยายามสอดลิ้นเพื่อเกี่ยวพันชิมความหวานจากอีกฝ่ายหากแต่ไม่เป็นผล เมื่อเจ้าของที่ไม่ยินยอมเอาแต่พยายามหลีกหนี จวบจนกระทั่งคล้ายจะสู้ไม่ไหวแล้วเสี่ยวติงก็รับรู้ได้ว่าร่างที่เขากำลังกอดนั้นอ่อนเรี่ยวแรงลง

            เสี่ยวติงยังคงตักตวงความหวานหอมที่โหยหาอยู่อย่างไม่รู้จักจบสิ้น เพราะตั้งแต่ที่บอกรักอีกฝ่ายออกไปก็ผ่านมาเกือบสองสามวันแล้ว...และมันก็มากพอสำหรับความคิดถึง ร่างสูงอยู่ที่บ้านตั้งแต่วันนั้นและที่ทำเช่นนี้ได้ก็เพราะเขาไปขอลาพักจากฮ่องเต้หยางเจี๋ย แน่นอนว่าอีกฝ่ายก็ถามว่าทำไมเพราะตั้งแต่เป็นองครักษ์มา เสี่ยวติงไม่เคยขอลาพักมาก่อน และเมื่อเอ่ยความจริงออกไปว่าเขาจะเดินหน้าง้อคนรักของตน ฮ่องเต้หยางเจี๋ยก็มิว่าอะไรแถมยังทรงบอกให้ลาพักได้ตามต้องการ

            เพราะเขารู้...ว่าการที่คนรักไม่เข้าใจกันมันเจ็บปวดแค่ไหน

            เสี่ยวติงเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ เมื่อลิ้นของอีกฝ่ายไม่ตอบสนองทั้งๆที่เขาทั้งรัดทั้งดูดเต็มแรง และเมื่อผละออกมาก็พบว่าอู่เค่อสลบไปแล้ว!

            “อู่เค่อ!” เขารีบพาคนที่ไม่รู้สึกตัวอุ้มขึ้นพร้อมสาวเท้ายาวๆเข้าไปในบ้านทันที!

            ข้าจะทำอย่างไรกับเจ้าดี!

            .

            .

            .

            .

             .

“ร่างกายอ่อนเพลียมากจากการอดนอน ตายังเหลืองอีกต่างหาก ร่างกายก็ผอมเกินกว่าปกติ เจ้าต้องดูแลเขาให้ดีกว่านี้” เสี่ยวติงพยักหน้ารับคำของแพทย์ประจำตระกูลซึ่งถือว่าเป็นท่านลุงที่เขาให้ความเคารพนับถืออย่างยิ่ง เขาให้คนไปตามมารักษาอาการของอู่เค่อ

“ถ้าเขายังคงเป็นแบบนี้อีกต่อไป ข้าเกรงว่าจะไม่รอด อวัยวะภายในของเขาอ่อนแรงมาก แถมดูท่าแล้วจิตใจของเขาก็ราวกับว่าไม่มีพลังชีวิตเหลือ”

“…”

“ถ้าเจ้าไม่ดูแลคนรักของเจ้าให้ดี ก็ปล่อยเขาไปเสีย ถึงอย่างไรชายกับชายก็ไม่ใช่สิ่งที่ธรรมชาติให้มาคู่กัน”

“ข้าเข้าใจขอรับท่านลุง แต่ข้าคงปล่อยเขาไปไม่ได้ ข้าจะดูแลเมียข้าให้ดี”

“ข้าไม่ห้ามสิ่งที่เจ้าคิดหรอกนะเสี่ยวติง แต่เจ้าก็ดูแลเขาให้ดีๆล่ะ”

“ขอรับ”

“นี่คือยาบำรุงทั้งหมด ชงกับน้ำร้อน แล้วก็ให้ดื่มหลังกินข้าวทุกมื้อ ข้าจะกลับแล้ว เจ้ามิต้องไปส่ง อยู่ดูแลเมียเจ้าให้ดีเถอะ”

“ขอบคุณมากขอรับ” เสี่ยวติงโค้งขอบคุณพร้อมกับพยักหน้าให้คนรับใช้แถวนั้นเดินไปส่งแทนตน

ดวงตาที่อ่อนแสงลงเหลือแต่ความกังวลหันกลับมามองร่างบนเตียงอย่างเศร้าใจ ร่างสูงทรุดตัวลงข้างเตียงพร้อมจับมือที่เล็กกว่ากว่าเขาขึ้นมากุมไว้ที่อก

“ข้าต้องทำเช่นไร อู่เค่อ บอกข้าที”

ร่างหนานั่งเฝ้าคนรักจนกระทั่งผล็อยหลับไป และหลังจากนั้นไม่นานคนบนเตียงก็ค่อยๆกระพริบตาขึ้นมาพร้อมมองไปคนข้างๆที่ยังคงกุมมือของเขาไว้ ดวงตาของเขามีน้ำตาคลออยู่อย่างอดสู ริมฝีปากเอ่ยขึ้นเบาๆแต่สิ่งที่พูดออกมานั้นล้วนออกมาจากใจ

“เจ้าไม่ต้องทำอะไร แล้วปล่อยให้ข้าตายไปเถอะ”

ถึงจะพูดเช่นนั้นแต่กลับบีบมือของอีกฝ่ายที่กุมมือของเขาอยู่เบาๆอย่างไม่รู้ตัว

ชิงหนี่ว์ค่อยๆเลื่อนสายตาออกมาจากคนที่อยู่ในห้อง หญิงสาวยิ้มมุมปากเมื่อได้ยินสิ่งที่พูดในห้องทั้งหมดตั้งแต่ที่อู่เค่อได้รับการตรวจอยู่ ร่างกายอ่อนแองั้นหรือ หึ! ถ้าเช่นนั้นสิ่งที่เธอกำลังวางแผนอยู่ผลของมันคงดีกว่าที่คาดไว้สินะ ทันใดนั้นร่างน้อยก็เดินออกมาจากที่ตรงนั้นพร้อมก้าวเข้าไปในห้องที่เธอขออาศัยชั่วคราว ลงนั่งที่โต๊ะก่อนที่เขียนจดหมายบางอย่างส่งไปให้ถึงพ่อของตนทันที

ใช่แล้ว! ที่แท้จริงแล้วเธอกับท่านพ่อมิได้ทะเลาะกันแม้สักนิด สิ่งที่เอ่ยมาทั้งหมดมันคือเรื่องโป้ปดที่จะทำให้ได้เข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ เพื่อรอเวลา...

เวลาที่จะได้กำจัดมัน! และเธอจะได้แต่งงานกับท่านพี่เสี่ยวติงเสียที!

ตอนนี้มันก็ถึงเวลานั้นแล้ว!

ความคิดเห็น