ไรท์เอ็ม
email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ลด 15% เมื่อซื้อเป็นชุด

บทที่ 17 - THE PENALTY (Sm)

ชื่อตอน : บทที่ 17 - THE PENALTY (Sm)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 26.4k

ความคิดเห็น : 43

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มี.ค. 2562 13:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 9,894
× 140,315
แชร์ :
บทที่ 17 - THE PENALTY (Sm)
แบบอักษร

LURE 17 - THE PENALTY (บทลงโทษ)

NowPart_


วันอังคารเวลา 16:50


แปลกเกินไปแล้วนะ นี่มันก็สองวันผ่านมาแล้ว ไอ้กิวมันยังไม่เข้ามายุ่งกับผมเลย ไม่ใช่ว่าผมอยากให้มันเข้ามายุ่งหรอกนะ แต่ก็แอบที่จะสงสัยไม่ได้เลย มันจะไม่แปลกไปหน่อยหรอที่อยู่ดีๆคนแบบมันก็พยายามออกห่างไม่ยอมเข้ามายุ่งกับผม


"หยุดยาวนี้มึงจะไปไหนไหม?" ไอ้ฟิกส์มันหันมาถามผม เพราะวันพรุ่งนี้เป็นวันพุธ มหา'ลัยจะปิดให้เนื่องในวันสำคัญบางอย่าง ซึ่งจะหยุดตั้งแต่วันพุธเป็นต้นไปจนถึงวันอาทิตย์ แต่ก็มีอาจารย์หลายคนได้สั่งงานไว้ค่อนข้างเยอะพอสมควร


"ไม่รู้ว่ะกูคงจะนั่งทำงานอยู่ในห้อง เบื่อก็ค่อยออกไปเดินเล่น" ผมพูดบอกไอ้ฟิกส์ ตอนนี้พวกผมสองคนกำลังเดินลงมาจากตึกว่าจะพากันกลับห้องเลย


"อ๋อๆ งั้นกูขอไปทำธุระก่อนนะ" ไอ้ฟิกส์มันพูด ผมจึงหยุดขมวดคิ้วมองหน้ามัน


"...." มันก็จึงหยุดพร้อมกับเลิกคิ้วมองหน้าผมกลับ


"พักนี้มึงมีอะไรปิดบังกูอยู่รึเปล่า?" ผมถามมันออกไป


"ก็ไม่นะ..." มันพูด


"อ๋อ..." ผมตอบออกไป ถึงจะรู้ว่าไอ้ฟิกส์มันทำตัวแปลกๆไปจากเดิมก็เถอะ


ผลั่ก!


"โอ๊ย..." ผมอุทานออกมาเสียงไม่ดังมากเมื่ออยู่ดีๆก็มีคนเดินมาชนไหล่จากทางด้านหลังอย่างแรงจนผมเกือบจะเสียหลักล้ม แต่พอเห็นเสี้ยวหน้าของคนที่เดินชนพร้อมกับกำลังเดินตรงไปโดยที่ไม่หันมามอง มันก็ทำให้ผมรู้สึกชะงัก


"กิว..." ผมอุทานชื่อของคนที่เพิ่งเดินผ่านไปออกมาเบาๆ


"มึงว่ามันตั้งใจชนมึงไหมวะ?" ไอ้ฟิกส์มันถาม


"...." แต่ผมกลับเอาแต่มองตามหลังของมัน ด้วยความรู้สึกต่างๆ รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเลย 


"มึงรีบไปทำธุระเถอะ..." ผมหันมาพูดบอกไอ้ฟิกส์ มันก็จึงพยักหน้าก่อนที่จะโบกมือลา แล้วก็เดินออกไป ผมก็หันไปมองตามหลังของไอ้กิวสักพัก ก่อนที่จะทำเป็นไม่สนใจแล้วก็รีบเดินออกไปนอกมหา'ลัย


..


..


เกือบจะ 20 นาทีผ่านไป ตอนนี้รถแท็กซี่ก็เยอะนะ แต่ทำไมถึงเต็มตลอด เสียเวลามากๆเลย คนก็เยอะจนน่ารำคาญ 


"นายๆ" อยู่ดีๆก็มีเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งเรียกชื่อของผมขึ้นมา ผมก็จึงหันไปมองก่อนที่จะเลิกคิ้ว


"มีคนฝากมาให้อ่ะ" เธอพูดผมก็จึงขมวดคิ้วเข้าหากันก่อนที่จะรับขึ้นมาดู


"ขอบคุณนะ..." ผมพูดบอก เธอก็ยิ้มให้ก่อนที่จะเดินออกไป 


WriterPart_


'ลืมสมุดเลคเชอร์ไว้ที่ห้องรึเปล่านาว เราเก็บเอาไว้ให้แล้วนะ มาเอาที่โรงจอดรถของตึกคณะหน่อย อีก 15 นาทีเราจะกลับบ้านแล้ว รีบๆหน่อยนะ... จากเพื่อนร่วมคลาส"


พออ่านข้อความที่ถูกเขียนอยู่บนกระดาษเสร็จ นาวก็จึงขมวดคิ้วเข้าหากันก่อนที่จะรีบค้นหาสมุดเลคชอร์ของเขาที่อยู่ในกระเป๋าสะพายข้างทันที


"เฮ้ย... ลืมได้ไงเนี่ย..." ร่างบางสบถออกมาเบาๆก่อนที่จะรีบลุกขึ้นเดินตรงกลับไปยังตึกคณะของเขาทันที ด้วยความที่เพื่อนบอกว่าเดี๋ยวอีกไม่นานก็จะกลับบ้าน นาวก็จึงรีบเร่งฝีเท้าตรงไปยังโรงจอดรถของตึกคณะของเขา โดยที่เขาไม่ได้นึกคิดหรือว่ารู้สึกแปลกใจอะไรเลย


ไม่นานคนตัวเล็กก็เดินมาถึงโรงจอดรถ แต่มันกลับไม่มีใครเลยสักคน รถก็เริ่มที่จะเหลือน้อยขึ้นเรื่อยๆ


"ไหนอ่ะ..." นาวพูดออกมาเบาๆก่อนที่เขาจะค่อยๆมองหาเพื่อนร่วมคลาสที่เก็บสมุดเลคเชอร์ของเขาไว้


"หาสมุดอยู่หรอ?" เสียงทุ้มที่แสนจะคุ้นหูดังขึ้น มันก็จึงทำให้นาวหันหน้าไปมองทันที และพอเห็นว่าเป็นใครมันก็ทำให้เขาถึงกับชะงักทำหน้าตกใจกลัว


"กิว..." ร่างบางเรียกชื่อของคนตัวสูงตรงหน้าออกมาเบาๆ ก่อนที่เขาจะหันหาทางหนี


หมั่บ!


"อึก... ไอ้กิวปล่อย..." ไม่ทันให้คนตัวเล็กได้วิ่งหนี ร่างของนาวก็ถูกกิวพุ่งเข้ามาจับต้นแขนพร้อมกับบีบไว้อย่างแรง


"โอ๊ยยยย... เจ็บ" นาวเบ้หน้าหนีด้วยความเจ็บปวด ตอนนี้สายตาของคนตรงหน้ามันก็นิ่งๆเย็นชาจนเขารู้สึกกลัวไปหมด


"วันหยุดห้าวัน... ไปอยู่กับกูดีไหม?" 


"หึ..." กิวพูดก่อนที่จะกระตุกยิ้มเหมือนกับคนโรคจิตๆออกมา นาวรู้ทันทีว่าเขาต้องไม่รอดแล้วแน่ๆ


..


..


30 นาทีผ่านไป


และมันก็เป็นจริงแบบที่เขาคิด มันเป็นเหมือนที่เขาสังหรณ์ใจไว้ไม่มีผิด


อึก!


ร่างของคนตัวเล็กถูกโยนอัดขึ้นไปบนที่เตียงนอน พร้อมกับกิวที่เดินออกไปนอกห้องเพื่อที่จะไปหยิบสิ่งของหลายอย่างที่เขาเตรียมไว้เพื่อที่จะทรมานคนอย่างนาว ร่างบางพอเห็นว่ากิวเดินออกไปนอกห้องเขาก็จึงจะวิ่งออกไปตาม กว่าจะมาถึงห้องได้ เขาก็เจ็บปวดไปหลายจุดพอสมควร


"อ๊ะ!" อยู่ดีๆกิวก็โผล่เข้ามาขว้างทางของเขาไว้ที่หน้าประตูห้องนอน พร้อมกับกล่องลังขนาดใหญ่ที่มันเต็มไปด้วยสิ่งของที่เขาเห็นแล้วก็ถึงกับใจหาย


"ไม่นะกิว..." นาวพูดออกมาด้วยสีหน้าที่เหมือนกับคนจะร้องไห้


"อยู่กับกู..." กิวพูดออกมาเสียงเรียบ



"ฮึก... ไม่... มึงมันโรคจิต!" นาวตะโกนด่าคนตัวสูงออกมา


หมั่บ!


"อึก!"


แต่ว่าทุกอย่างมันก็สายเกินไปที่เขาจะหนีให้พ้นจากคนคนนี้เสียแล้ว...


..


..


ร่างเปลือยเปล่าของคนตัวเล็กที่ตอนนี้กำลังนอนสั่นกลัวอยู่บนที่นอนกำลังถูกล่ามโซ่ที่มีขนาดไม่หนักมากแต่มันมีความยาวพอๆที่จะทำให้สามารถเดินไปรอบๆห้องได้ มือสองข้างก็ถูกจับมัดไว้ด้วยกัน


"ฮึก... ทำไม..." นาวร้องไห้ตัวสั่นมองร่างของคนตัวสูงที่ยืนมองดูผลงานที่เขาได้ทำไว้อยู่ที่หัวเตียง สายตาที่เย็นชาเหมือนกับไม่ได้มีความสึกสงสารคนตัวเล็กเลย เขาได้เตรียมพร้อมทุกๆอย่างไว้เลย เพราะต้นสนก็ได้ย้ายออกไปอยู่กับมาร์ค มันก็จึงทำให้ห้องๆนี้เป็นห้องของเขาเพียงคนเดียวโดยสมบูรณ์...


"อย่าร้องไห้ดิ..." คนตัวสูงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงปกติ


"เก็บเอาไว้ร้องตอนที่กูจับมึงกระแทกไม่ดีกว่าหรอ..." กิวพูดพร้อมกับค่อยๆถอดเสื้อผ้าของเขาออกจนร่างเปลือยเปล่าของเขาปรากฏ นาวก็หันหน้าหนีทันที 


"ฮึก... มึงมันไม่ใช่คน... มึงมันโรคจิต..." นาวพูดด่าคนที่กำลังค่อยๆขยับขึ้นมาบนเตียง


พรึ่บ!


"อึก! เฮือก!" ร่างของนาวถูกพลิกควำอย่างกะทันหันพร้อมกับมือหนาที่กดศีรษะของเข้าไว้กับพื้นเตียงนอน จนใบหน้าของเขาแนบชิด ขยับไปไหนมาไหนไม่ได้


เพี๊ยะ!


ร่างสูงใช้มือตีไปที่สะโพกอวบเสียงดังลั่นจนทำให้นาวร้องไห้ออกมา พร้อมร้อยมือที่เริ่มแดงขึ้น...


"มาทำให้กูรัก กูหลง..."


"แล้วคิดจะหนีกูไปหรอ?" ร่างสูงพูดออกมาพร้อมกับจับแท่งร้อนของเขารูดขึ้นรูดลง นาวก็พยายามขยับเท้าของเขาจนมันได้ยินเสียงโซ่กระทบพื้นดังขึ้นมา ถึงจะถูกล่ามไว้แค่ขาข้างเดียว แต่มันก็ทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองไม่ใช่คนแล้วตอนนี้ เขาเหมือนกับสัตว์เลี้ยงของคนตัวสูง สัตว์เลี้ยงที่มีไว้ให้กิวปลดปล่อย


สวบ!


"ฮึก... เอาออกไป!" ร่างบางร้องตะโกนลั่นห้องเมื่อสิ่งของขนาดใหญ่ถูกแทงเข้ามาที่ช่องทางของเขาเข้า ศีรษะก็ไม่สามารถที่จะขยับไปไหนมาไหนได้เพราะถูกกดไว้อยู่


อึก!


"อื้อออ... เลว..." นาวครางออกมาทั้งน้ำตา เขาจะด่าคนที่กำลังกระแทกเขาอยู่ ออกมามากแค่ไหนมันก็ไม่ได้ทำกิวหยุดการกระทำอันโหดร้ายนี้ได้เลย


สวบ...


สวบ!


"ซี้ด... ยังแน่นอยู่เลย..." กิวร้องครางออกมาอย่างพอใจ เขามองดูท่อนดุ้นของเขาที่มีขนาดใหญ่มันกำลังผุดเข้าผุดออกจากช่องทางสีสดอย่างเมามันส์


"อ่าาาห์... กูเกลียด... มึงงง... อื้อ..." นาวครางออกมาไม่เป็นเสียง ข้อมือทั้งสองข้างที่ถูกรัดไว้ด้วยกันโดยเชือกมันก็แดงเป็นเส้นเนื่องจากถูกเชือกบาด ข้อเท้าถูกล่ามโซ่มันก็ระบมไปหมด


กึก...


"อ๊าาาก! ฮึก..." อยู่ดีๆกิวก็กดหลังของของลงทำให้สะโพกของเขาแอ่นขึ้นมา แถมร่างสูงยังก้มลงไปกัดที่แผ่นหลังของเขาจนมันเลือดไหลซึมออกมา


"เจ็บ... โอ๊ย!" แรงกระแทกมันยังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆไม่มีหยุด


ร่างกายร่างเล็กร่างนี้มันถูกทรมานจนแทบจะขาดใจตาย เสียงคราง เสียงร้องไห้ดังก้องกังวาลไปทั่วเซลล์โสตประสาท แก่นกายขนาดใหญ่ที่มีน้ำไหลเยิ้มออกมามันก็ทำงานแทงเข้าแทงออกที่ช่องทางฟิตรัดไม่ขาดสาย 


"อื้อออ..." คนที่ร้องครางออกมาอย่างพอใจก็มีความสุขจนแทบจะตัวลอย แต่อีกคนกลับทรมานจนร่างแทบจะแตกออกเป็นเสียงๆ


"อ่าห์... อ่าาาหหห์" ไม่นานท่อนลำขนาดใหญ่มันก็ปลดปล่อยน้ำขาวขุ่นเข้าไปในช่องทางรักของนาว และมันก็เยอะจนไหลย้อนออกมาเป็นทาง


"ฮึก... ฮ๊าาา.. กูจะฆ่ามึง..." นาวร้องไห้พร้อมหายใจหอบออกมา เขาแทบจะขาดใจตาย ร่างกายมันรู้สึกเหนื่อยจนแทบจะสลบ ขนาดผ่านไปแค่น้ำเดียว เขาโกรธคนตัวสูงมากๆตอนนี้ ถ้าเขาฆ่ากิวได้เขาก็พร้อมที่จะฆ่า


"กูรักมึงนะนาว..." กิวพูดออกมา


"ปล่อยกูไปเถอะกิว กูขอโทษ... กูจะไม่มายุ่งกับมึงอีกแล้ว..." นาวพูดอ้อนวอนบอกคนที่ยังเสียบท่อนลำคาไว้ที่ร่างของเขาอยู่


อึก...


"โอ๊ย! เอาออกไป ฮืออ..." อยู่ดีๆกิวก็กระแทกเข้ามาอย่างแรงจนเขาร้องออกมา


"อยู่กับกูได้ไหม..." กิวพูดกระซิบข้างหู


"...." คนตัวเล็กหมดคำที่จะพูดจริงๆ เขายอมแล้ว ถ้าจะทรมานเขาแบบนี้ก็ฆ่าเขาไปเลยเถอะ แค่นี้เขาก็เจ็บปวดพอแล้ว...


..


..


..


ผ่านมานานแค่ไหนกิวก็ไม่คิดที่จะหยุด เขาได้แก้เชือกออกให้คนที่ยอยหมดแรงให้เขากระแทกแล้วตอนนี้ นาวก็ได้แต่นอนนิ่งๆพร้อมกับครางออกมา เขาไม่มีแรงที่จะไปขัดขืนอะไรทั้งนั้น...


"อ่าาาาาห์..." กิวจับไปที่สะโพกอวบพร้อมกับจับให้มันแอ่นขึ้นมาก่อนที่จะกระแทกเข้าไปเน้นๆ กลายต่อหลายครั้งมันก็มีเสียงโซ่กระทบพื้นห้องด้วย เนื่องจากมันถูกล่ามมาจากด้านล่างเตียง


"สนุกไหม"


"มึงสนุกไหมนาว.." ไร้เสียงตอบโต้ นาวได้แต่กัดผ้าปูที่นอนไว้... เขาเจ็บปวดไปทั่วร่างกาย จนตอนนี้เริ่มที่จะไม่ไหวแล้ว... 


น้ำรักที่ปลดปล่อยออกมาไม่รู้ว่ากี่ครั้ง กลิ่นมันก็คละคลุ้งไปทั่วห้อง ไหนจะกลิ่นเลือดที่เกิดจากการฉีกขาดของช่องทางของเขาอีก


เจ็บปวดจนไม่มีอะไรที่จะพูดออกมาอธิบายเป็นคำพูดได้


คนคนนี้มันไม่ใช่คน มันเป็นปีศาจ


ปีศาจร้ายที่เขาอยากที่จะกำจัด


"อ่าาาห์..." นาวครางออกมาด้วยความเหนื่อย จนแทบจะสิ้นใจ


ไม่ไหว...


ผมไม่ไหวแล้ว...


เปลือกตาของนาวค่อยๆปิดลง พร้อมกับหมดสติไปในที่สุด...


..


..


1 ชั่วโมงผ่านไปไวเหมือนโกหก


ร่างของตัวเล็กกำลังนอนตะแคงข้างพร้อมกับมีน้ำสีขาวขุ่นปนแดงที่ค่อยๆไหลออกมาจากช่องทาง คนตัวสูงตอนนี้ก็กำลังยืนมองดูผลงานของเขาอยู่ตรงหน้า ด้วยสายตาที่เย็นชาไร้ความรู้สึก


ร่างที่เต็มไปด้วยรอยแดง รอยช้ำที่มันเป็นของของเขา


เขาพร้อมที่จะทรมานคนคนนี้


ให้ถึงที่สุด...

EMMA HEARTFILIA

love me like you do 

Love love love me like you doooooo

Goodnight 😁

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น