ใบละบาท

นิยายเรื่องนี้มีบางตอนที่รุนแรงและฉากต้องห้าม ไม่เหมาะสมสำหรับผู้อ่านที่อายุต่ำกว่า 25 ปี ต้องใช้วิจารณญาณในการอ่านสูง

ชื่อตอน : ไรท์ไม่อิน???

คำค้น : ใบละบาท

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 39.2k

ความคิดเห็น : 92

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ธ.ค. 2560 21:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไรท์ไม่อิน???
แบบอักษร


บทนี้เอามาให้อ่านเฉยๆนะ ถ้ามาทางนี้ไรท์จะแต่งไง มันไม่อินจริงๆ​

"ครับ ขิงอยากได้อะไร"ผมผละออกเช็ดน้ำตาตัวเองแล้วตั้งใจฟังว่าเธอจะพูดอะไรต่อ

"ทำไมไม่เปิดไฟ"เธอบอกมองตรงออกไปสายตาลอย หมายความว่าไง?

"ขิงมองไม่เห็นพี่หรอ"ผมกลืนน้ำลายลงคอ รู้สึกเหมือนรางร้าย อย่างเป็นอย่างที่ผมคิดเลยขอร้อง

"...."เธอส่ายหัวน้องๆแทนคำตอบ สายตามองตรงออกไป

"...."ผมสตั้น มันอาจจะเป็นผลข้างเคียงที่เธอหลับไปหลายวัน ผมปลอบตัวเอง

"....ปวดหัว โอ้ยยย ปวดหัว ฮือออ"ยัยเต้าหู้จืดนิ่งไปสักพักก็เอามือกุมขมับร้องอย่างเจ็บปวด

"หมอ!!! หมอ!มาเดียวนี้"พอเห็นแบบนั้นผมก็รีบกดเรียกหมอทันที ใจผมเต้นระรัวไปหมด ทำไมเป็นแบบนี้

ผลัก!!

พรึ่บ พรึ่บ

"ขอทางหน่องครับ"ทั้งหมอและพายบาลกรูกันเข้ามาในห้อง 

ผมหลบทางให้หมอมองดูอยู่ห่างๆด้วยหัวใจที่เต้นรัว อย่าเป็นอะไรเลยนะขิง ขอร้อง

"น้ำคนไข้ไป CT Scan ด่วน"หมอตรวจยัยเต้าหู้จืดแค่ครูเดียวก็สั่งพยาบาล

"ค่ะ"พยาบาลรับทราบ และทุกคนก็พาร่างเล็กออกไป พร้อมกับหมอ ผมรีบเดินตามไปติดๆอย่างเป็นห่วง ทำไมต้องทำ CT Scan ด้วย น้ำขิงจะเป็นอะไรมากมั้ย 

ผ่านไปสามสิบนาทีหมอก็ออกจากห้องเชิญผมเข้าไปคุยอีกห้อง ส่วงร่างบางถูกเข็นกลับไปที่ห้องพักฟื้น 

"....เนื่องด้วยสมองคนไข้ถูกกระทบกระเทือนอย่างหนักส่งผลให้คนไข้ไม่สามารถมองเห็นได้ แต่มีทางรักษา แต่ก็เพื่อใจไว้ด้วยนะครับเพราะบางเคสก็สูญเสียการมองเห็นไปตลอดการ"หมอมองหน้าผมแล้วนิ่งไปก่อนจะพูดออกมา 

ผมเดินออกจากห้องมาด้วยความล่องลอย น้ำขิงมองไม่เห็น ทำมันต้องเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นด้วย ทำไมต้องซวยซ้ำๆซ้อนๆผมไม่เข้าใจ พระเจ้ากำลังเล่นตลกกับผมงั้นหรอ 

ผมเดินมานั่งหน้าห้องพักฝื้นของน้ำขิง ผมยังทำใจเดินเข้าไปเห็นน้ำขิงสภาพนั้นไม่ได้ ไม่! มันไม่น่าเกิดขึ้น ให้น้ำขิงจำผมไม่ได้ตลอดไปดีกว่าที่น้ำขิงจะมองไม่เห็นแบบนี้ 

"กรูฟ มานั่งอะไรตรงนี้ลูก"เสียงมามี้ดังขึ้น ผมเงยหน้าขึ้นมองแล้ววิ่งไปกอดมามี้ ผมแทบไม่มีแรงเหลือแล้ว ไม่มีแล้วจริงๆ

พรึ่บ

"เป็นอะไรกรูฟโดนน้องไล่หรอ มี้ได้ข่าวว่าน้องฟื้นแล้วเลยรีบมา"มามี้กอดตอบลูบหลังปลอบถามด้วยความเป็นห่วง 

"น้ำขิง....มองไม่เห็นครับ"ผมบอกมี้ด้วยเสียงสั่นเท่า ทั้งที่กอดมี้อยู่

"โอ้ย ฉันจะเป็นลม"มามี้ยกมือขึ้นจับหัวตัวเองเหมือนจะเป็นลมอย่างที่บอก 

"นลิน! เข้าไปคุยกันในห้อง"แด๊ดวิ่งเข้ามารับมี้แล้วพาเดินเข้าไปนั่งพักที่ห้องพักฟื้นของน้ำขิง 

"แล้วมีทางรักษามั้ย"พอมี้ตั้งสติได้ มี้ก็ขมวดคิ้วถามอย่างจริงจัง

"มีครับ แต่หมอบอกว่าบางคนก็สูญเสียการมองเห็นไปตลอดการ"ผมบอกมี้ตามที่หมอบอก

 "แล้วกรูฟจะทิ้งน้องมั้ย ถ้าเกิดน้องมองไม่เห็นตลอดชีวิต"

"ไม่ครับผมไม่มีวันทิ้งน้ำขิงอีกแล้ว ผมจะดูแลน้ำขิงเองครับมี้"ผมบอกออกไปอย่างแน่วแน่ ผมไม่มีวันทิ้งยัยเต้าหู้จืดของผมอีกแล้วไม่มีวัน 

"งั้นก็ดี"

****

"ออกไปปปป ฮือออออ อึกๆ"น้ำขิงร้องให้โวยวายไล่ผมออกจากห้องตั้งแต่รู้ว่าตัวเองมองไม่เห็น 

"ไม่ครับพี่ไม่ไป พี่จะดูแลขิง"ผมส่ายหน้ามองร่างบางที่โวยวายอยู่บนเตียง 

"สะใจนายแล้วใช่มั้ย ฮือออ ฉัน อึกๆ มองไม่เห็น ฮืออออ"

"พี่ขอโทษขิง เพราะพี่ขิงถึงเป็นแบบนี้"ผมโทษตัวเอง ใช่เรื่องทั้งหมดเพราะผม ผมเอง!

......

"ขิงกินข้าวนะจะได้กินยา"ตอนนี้ผมกำลังป้อนข้าวน้ำขิง แต่เธอไม่ยอมไม่ว่าผมจะพูดอะไร

"ไม่! เอาออกไปนะฉันไม่กิน"เธอโวยวาย ปัดมือไปทั่วเพื่อไม่ให้ผมป้อน 

เธอร้องให้ฟูมฟายตั้งแต่รู้ว่าตัวเองมองไม่เห็นมาพักใหญ่แล้ว ผมเห็นแล้วก็สงสารจับใจ 

"ไม่กินแล้วขิงจะกินยาได้ไง ไม่อยากมองเห็นหรอครับ"ผมกล่อมพูดชักแม่น้ำทั้งห้า 

"ก็อยากมองเห็น ฮือออออ"ยัยเต้าหู้เบะปากแล้วร้องให้ 

พรึ่บ

"ไม่ร้องนะครับ เดียวขิงก็มองเห็น กินข้าวนะจะได้กินยา"ผมลุกขึ้นไปกอดร่างบ้างที่นั่งร้องให้ตาลอยอยู่บนเตียง ทำไมไม่เป็นผมนะที่เป็น ทำไมต้องเป็นน้ำขิงด้วย 

ไรท์ไม่อินกับบทนี้ ตามที่รีดเรียกร้องมานะ พยายามแต่งอยู่2วัน มันไม่อินจริงๆ แต่งต่อไปไม่ได้ ต้องขอโทษด้วย บทนี่เอามาให้อ่านว่ามันเป็นำงเฉยๆนะ 


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น