Mogami Aki

ขอฝากติดตามผลงานด้วยครับ วันละ 1 Like 1 Comment เป็นกำลังใจด้วยครับ ^^

ตอนที่ 25 คำขอจากคุณเมดสาว

ชื่อตอน : ตอนที่ 25 คำขอจากคุณเมดสาว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.9k

ความคิดเห็น : 28

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ธ.ค. 2560 21:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 25 คำขอจากคุณเมดสาว
แบบอักษร

หลังจากที่ผมตอบรับข้อเสนอของเธอแล้ว พี่สาวเองก็ดูจะดีใจไม่น้อย

“ข ขอบคุณนะน้องที♥”

จุ๊บ~~~

“!?”

สิ่งที่เธอทำมันทำให้ผมคาดไม่ถึง เธอกระชากตัวผมไปอย่างรุนแรง สิ่งที่ผมคิดได้ในตอนแรกก็คือ หน้าของผมจะไปซุกอยู่ที่ภูเขาทั้งสองลูกเสียอีก แต่เกินคาด...........

“น นั่นหน่ะ First Kiss ของพี่สาวเลยนะ♥”

เธอถอนปากของเธอออกจากปากของผม พร้อมกับใบหน้าที่แดงหน่อยๆ เธอพูดพร้อมกับใช้นิ้วชี้ของเธอแตะไว้ที่ปาก ความหวานจากปากของเธอให้ความรู้สึกของช็อกโกแลต ถึงผมจะเคยมีประสบการณ์จูบมาบ้างก็เถอะ.......

“พี่สาวครับ..คือว่า....”

บรรยากาศแบบนี้ก็ควรจะหนักใจอยู่บ้าง ผมควรจะพูดตอบกลับเธอไปบ้าง

“เรียกว่าพี่แอนนาสิน้องที! ถึงวันที่จะไปหาเพื่อนของพี่จะเรียกพี่สาวแบบนั้นจะถูกจับได้เอานะ....”

เธอกระซิบข้างหูของผมเบาๆ ก่อนที่จะวิ่งเข้าห้องครัวด้วยความเขินอายเหมือนกับตอนเที่ยงเป๊ะๆ

“อ้อ น้องที พี่สาวคนนี้จะบอกว่าพรุ่งนี้ร้านหยุดน๊า~~~”

เธอตระโกนออกมาจากในห้องครัว

“หยุดเหรอ? ก็ดีเหมือนกันแฮะ.......”

........................................................................................................

ผมได้บอกลิซ่าเกี่ยวกับเรื่องนี้เมื่อกลับไปถึงที่บ้าน เธอนั้นทำแก้มป่องหน่อยๆน่าบีบเหมือนกำลังงอนผมอยู่

แต่พอผม ‘ง้อ’ ไปแค่คืนเดียวเธอก็กลับมาสดใสร่าเริงเหมือนเดิม

พอเช้าวันใหม่ ก็ทำตามกิจวัตรประจำวันเหมือนเดิม การไปโรงเรียนก็เป็นเหมือนเดิม อาจจะพูดได้ว่าหลังจากผ่านอีเว้นท์ใหญ่ในตอนนั้น มันทำให้ชีวิตผมกลับมาสงบสุขได้ในแบบที่ควรจะเป็น บางทีความสงบสุขนี้อาจจะเป็นสัญญาณของอะไรบางอย่างก็ได้

“เป็นอะไรเหรอคะที?”

ผมที่กำลังคิดอะไรเพลินๆขณะเดินไปที่ตึกสีฟ้าซึ่งเป็นสถานที่รวมตัวนั้นก็ถูกลิซ่าทักขึ้นมา

“แค่...คิดอะไรเพลินๆนิดหน่อยหน่ะครับ”

ผมตอบกลับเธอไปพร้อมกับยิ้มออกมาเล็กๆ เธอเองก็ยิ้มกลับตอบผมมา

เมื่อได้เห็นรอยยิ้มของเธอแล้ว บางที...ผมอาจจะคิดมากไปเองก็ได้

ตืดดด~~~~~

เสียงสั่นของโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของผมดังขึ้นมา ผมหยิบมันขึ้นมาดูอย่างรวดเร็ว

โย : วันนี้ไม่สบายหว่ะ ฝากลาครูให้หน่อย

ข้อความจากไอ้โยผ่าน Messenger นั้นทำให้ผมถอนหายใจออกมา วันนี้ก็ว่างๆอยู่ด้วย ตอนเย็นไปหาหน่อยก็แล้วกัน

ผมกับเธอเดินมาถึงตึกที่เป็นสถานที่รวมตัวกันของนักเรียนโรงเรียนของเรา จากนั้นจึงแยกกันไปตามห้องเรียนของแต่ละคน

การเรียนเองก็ไม่ได้สร้างปัญหาอะไรให้กับผมมากนัก ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คสถานการณ์บ้านเมืองตามภาษาเด็กนักเรียนทั่วไป

ข่าวเรื่องบุรุษผมสีเงินเองก็ดูจะเบาลงหน่อยๆแล้ว อาจจะมีวิดีโอจากนักข่าวที่ไปทำข่าวที่นั่นเป็นระยะๆมาให้เห็นแต่ก็ใช่ว่าจะต้องใส่ใจอะไรให้มากนัก

จนมาถึงตอนเที่ยง

“อ๊ะ เธอนั่นเอง มานี่หน่อยสิจ๊ะ”

หน้าที่ตกแต่งเพียงเล็กน้อย กับเรียวขาอันสวยงามของเธอที่สามารถเรียกความสนใจของผู้ชายได้ไม่ยาก เป็นครูออยนั่นเองที่เรียกผมด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“นี่จ่ะ อาจารย์ศิลป์ฝรั่งเศสฝากมาให้เธอหน่ะ”

สิ่งที่เธอส่งมาให้ผมคือตารางกิจกรรมที่เราต้องทำร่วมกับนักเรียนชาวฝรั่งเศสที่จะมาถึงอีก 2 อาทิตย์หน้านี้

“อาจารย์เขาบอกว่าถ้ามีเรื่องสำคัญอะไรจะโทรมาแจ้งให้ทราบนะคะ”

“ขอบคุณมากครับ”

ผมกล่าวขอบคุณเธอ ความจริงแล้วก็อยากจะเข้ารูทของเธออยู่หรอก แต่จะเข้ายังไงนี่สิ.....

เธอหันหลังพร้อมกับเดินออกไป กระโปรงขาสั้นที่รัดก้นอันอวบอึ๋มของเธอจนเหมือนแตงโมลูกใหญ่ก็สะบัดไปมา

อืม.....สุดยอดไปเลยแฮะ นอกจากหน้าอกจะใหญ่แล้วยังมีก้นที่เซ็กซี่นั่นอีก

ผมลอบมองก้นของเธอไปชั่วขณะพร้อมกับจะเก็บภาพนี้เอาไว้เป็นความทรงจำ ผมหันหน้าเดินทางเพื่อไปยังร้านสะดวกซื้อเหมือนเมื่อวานทันที

“อ๊ะ....”

“อ๊ะ.......”

บางทีอาจจะเป็นเพราะค่าความสัมพันธ์มันเยอะเกินไปก็ได้ทำให้ระบบมันดึงผมเข้าหาคนที่ไม่อยากเจอหน้าในโรงเรียนนี้อย่างที่สุดหล่ะนะ

“ท ทีเหรอ? เป็นไงบ้าง? ไม่คิดเลยว่าจะเจอกันที่นี่นะ”

เป็นเสียงของเธอที่กล่าวออกมา ปากของเธอเผยรอยยิ้มน้อยๆ พร้อมกับเผยแววตาที่ดูเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด

[ระบบจะทำการดำเนินการเข้าสู่โหมดเนื้อเรื่องของ นิภาพร ท่านต้องการหรือไม่?]

เสียงของระบบแจ้งเตือนดังขึ้นมาจากสติสัมปชัญญะของผม ปลุกให้ผมตื่นจากความเงียบ บางทีการที่มีทักษะดีๆก็ไม่อาจจะทำให้จิตใจสงบลงได้เมื่อเจอเรื่องแบบนี้

ผมตอบปัดปฏิเสธไปพร้อมกับรวบรวมความนึกคิดใหม่

“ก็ สบายดี....แล้วเธอหล่ะ?”

เป็นคำพูดห้วนๆที่ผมกล่าวออกมา การรักษาน้ำใจของเธอบางทีอาจจะทำให้เธอไม่ต้องคิดมากเรื่องของผมก็ได้

เธอเผยรอยยิ้มอย่างโล่งใจออกมา ใบหน้าที่เหมือนกดดันในตอนแรกก็พลันรู้สึกผ่อนคลายลง

“ง งั้นเหรอ? ฉันเองก็...สบายดีเหมือนกัน”

[ระบบจะทำการดำเนินการเข้าสู่โหมดเนื้อเรื่องของ นิภาพร ท่านต้องการหรือไม่?]

เป็นเสียงของระบบที่ดังขึ้นอีกครั้งราวกับมันจะทำให้ผมตอบตกลง ซึ่งก็เป็นเหมือนเดิม ผมปัดปฏิเสธ

“อืม...ได้เวลาแล้วสิ ไปก่อนนะ”

ผมอยากจะให้การสนทนานี้จบลงอย่างรวดเร็วที่สุด ก่อนมันจะกลายไปเป็นเรื่องดราม่าได้

“ด เดี๋ยวก่อน.......”

เธอพูดออกมาเสียงดังเล็กน้อยจนทำให้ร่างของผมที่เตรียมจะเดินออกไปต้องหยุดลง

“ค คือว่า....... ถึงเรื่องนั้นจะทำให้ความสัมพันธ์แย่ลงก็เถอะ.... แต่ว่า”

เธอเหมือนกับกำลังจะขอร้องอะไรบางอย่าง แต่คล้ายมันจะติดอยู่บนปลายลิ้นของเธอ

“อย่างน้อยก็ขอเป็นเพื่อนบน Facebook ได้ไหม?”

มันเป็นคำขอที่ดูเหมือนจะง่ายไปหน่อย

ระบบ : รูท นิภาพร อรุณภักดี

1.ได้สิ [ได้รับค่าความสัมพันธ์ +2]

2...........[เสียค่าความสัมพันธ์ -0]

3.ไม่ได้หรอก[เสียค่าความสัมพันธ์ -0]

มันเป็นตัวเลือกง่ายๆ ที่ไม่ว่าผมจะเลือกตอบยังไงก็จะไม่เสียความสัมพันธ์ พอผมเห็นตัวเลือกแบบนี้แล้วก็สงสารเธอขึ้นมาทันที ดูเหมือนว่าเธอจะเตรียมใจกับการถามคำถามนี้มาพอสมควร

“...........ได้สิ แต่รับไม่รับก็อีกเรื่องนะ”

ผมพูดแบบนี้พร้อมกับเดินออกหันหลังกลับไป สายลมที่พัดผ่านข้างหลังของผมเองก็ทำให้ภาพที่เธอเห็นนั้นมันตราตรึงในใจของเธอ

“อ อื๊ม~~~”

[ได้รับค่าความสัมพันธ์ รวมเป็น 72 ค่ะ]

[ได้รับ♥ จาก นิภาพร]

บางทีสิ่งที่ผมได้พูดกับเธอในวันนี้อาจจะทำให้ความสัมพันธ์กับเธอขึ้นมาเล็กน้อย.....หวังว่าหล่ะนะ

..............................................................................................

“สวัสดีค่ะ ท่านที”

ขณะที่ผมกำลังเดินเรื่อยเปื่อยอยู่นั้น ก็ถูกเสียงของคนๆหนึ่งทักขึ้นมาจากข้างหลัง เมื่อผมหันหลังกลับไป เธอก็ค้อมตัวลงเป็นการทักทาย เธอคนนั้นก็คือคุณโซอี้นั่นเอง ดูเหมือนว่าเธอจะใช้พลังเวทย์ในการเคลื่อนที่มาหาผมด้วย

“อ่า สวัสดีครับ”

ดูเหมือนว่าแค่มาอยู่ในโรงเรียนนี้แค่ 2 วันก็เจอเรื่องที่ไม่คาดฝันหลายเรื่องแฮะ เรื่องของคุณโซอี้กับคุณหนูก็เช่นกัน

“วันนี้เองก็ขออภัยในการรบกวนด้วยนะคะ”

“รบกวน?”

ผมถามเธอออกไปอย่างสงสัย

“คุณหนูอยากเจอท่านทีค่ะ เห็นคุณหนูเป็นแบบนั้นแล้วดิฉันเองก็.......”

ระบบ : รูท โซอี้

1.ตกลงครับ [ได้รับค่าความสัมพันธ์ +1ได้รับค่าความสัมพันธ์(อลิซ) +1]

2.วันนี้คือ..... [เสียค่าความสัมพันธ์ -0 เสียค่าความสัมพันธ์(อลิซ) -1]

สงสัยความเอาแต่ใจของคุณหนูเองก็ทำให้คุณโซอี้ลำบากนะ เห็นเป็นเด็กดีแบบนั้นแต่ก็ดื้อเงียบแฮะ อย่างน้อยมันก็ไม่ส่งผลกับการเรียนของผมเท่าไหร่นัก การตอบตกลงให้เธอเบาใจขึ้นก็อาจจะเป็นเรื่องที่ดีที่สุดในตอนนี้ก็ได้

“ถ้าไม่เป็นการรบกวนจนเกินไป...ก็ได้ครับ”

[ได้รับค่าความสัมพันธ์ รวมเป็น 9 ค่ะ]

………………………………………………………………………….

“อ๊ะ พี่ชาย~~~~!”

เสียงอันร่าเริงของเด็กสาวเทพธิดาตัวน้อย ได้ดังขึ้นมาเมื่อผมเปิดประตูเข้าไปในห้องภายในตึกวิทย์ เธอที่กำลังควบคุมไฟสีเขียวอยู่รอบๆตัวนั้นก็พลันสลายพลังเวทย์นั้นไปพร้อมกับวิ่งมาหาผมด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม

[ได้รับค่าความสัมพันธ์ รวมเป็น 46 ค่ะ]

เธอวิ่งจนมาหยุดอยู่ข้างหน้าของผม เธอเผยรอยยิ้มจนเห็นฟันสีขาวของเธอ ดวงตาสีเขียวของเธอเองก็ดูจะเปล่งประกายขึ้นมาเช่นกัน ผมคุกเข่าลงข้างหน้าของเธอพร้อมกับทักทายเธอด้วยการลูบหัวเบาๆ

“สวัสดีครับ คุณหนู”

งืม~~~~~~~

เธอหลับตาลงพร้อมกับซึมซับความอบอุ่นจากมือของผม ผมสีบลอนด์ของเธอเองก็นุ่มมากๆ สมกับเป็นคุณหนูจากประเทศฝรั่งเศสจริงๆ

“สวัสดีค่ะ”

จุ๊บ♥

เธอกล่าวทักทายผมพร้อมกับหอมไปที่แก้มผมหนึ่งครั้ง การหอมแก้มครั้งนี้เองก็เหมือนจะไปปลุกอะไรบางอย่างที่อยู่ในตัวของผม คงไม่ใช่สิ่งนั้นสินะ........

“คุณหนูคะ ทำแบบนั้นกับคนอื่นมัน....”

คุณโซอี้เองก็ดูเหมือนจะตกใจอยู่ไม่น้อย เธอเริ่มที่จะกล่าวเตือนคุณหนูผู้น่ารักน่ากอดของเธอ

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ..... ยังไงอลิซกับพี่ชายก็ต้องแต่งงานกันอยู่แล้ว เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปใช่ไหมคะ?”

ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นคำพูดที่ควรจะออกมาจากเด็กอายุ 9-10 ปีรึเปล่า หากเป็นคนนอกมาเห็นฉากนี้คงจะอมยิ้มเป็นแน่ แต่พอผมฟังสิ่งที่เธอพูดว่า ‘ตลอดไป’ แล้วมันทำให้ผมรู้สึกแปลกๆอย่างบอกไม่ถูก

“น นั่นสินะครับ แต่ว่า คุณหนูต้องโตกว่านี้ก่อนเนาะ”

“มู่วววววววววว”

“ช่วยไม่ได้สินะคะ....แต่ก็เอาเถอะค่ะ ยังไงแล้วก็เป็นความต้องการของคุณหนู”

คุณโซอี้ก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา คงจะเป็นเรื่องที่หนักใจเธอพอสมควรนั่นแหละ

ผมกับคุณโซอี้ช่วยกันเล่นกับคุณหนูตั้งแต่บ่ายโมง อาจจะเป็นเพราะทักษะการพูดของผม ที่ทำให้ค่าความสัมพันธ์มันพัฒนาค่อนข้างไว

บางทีการไม่มีความกดดันก็อาจจะทำให้ทักษะของผมใช้งานได้แบบมีประสิทธิภาพก็ได้

“อืม....ตอนนี้แล้วเหรอเนี่ย ถ้าอย่างนั้นคุณโซอี้กับคุณหนู ผมขอตัวก่อนนะครับ”

ผมมองดูเวลาผ่านทางโทรศัพท์พอดูเหมือนว่ามันจะได้เวลาแล้วผมก็ขอตัวกลับทันที วันนี้เองก็ต้องไปเยี่ยมไอ่โยที่นอนป่วยอยู่ที่บ้านอีก

“อื๊ม~ พี่ชายอย่าลืมมาเล่นกับอลิซอีกนะคะ!”

“ถ้าเช่นนั้น ดิฉันขอออกไปส่งท่านเองค่ะ”

ผมกล่าวลาพร้อมกับเดินออกไป โดยมีคุณโซอี้เดินออกมาส่งด้วย

“แค่ตรงนี้แหละครับ ขอบคุณมากนะครับ”

“เอ่อ....ท่านทีคะ คือว่า..........”

“ครับ?”

ใบหน้าที่เรียบเฉยของคุณโซอี้พลันทำหน้าหนักใจขึ้น หรือว่าเธอจะพูดอะไรเกี่ยวกับคุณหนูอย่างนั้นเหรอ?

“ดิฉันมีเรื่องจะขอร้องค่ะ........”

“ถ ถ้ามันไม่เหนือบ่ากว่าแรงหล่ะนะครับ”

ดูเหมือนว่าเธอจะมีแววตาที่เบาลงนิดหน่อยแล้ว

“คือว่า.......วันเสาร์นี้.......”

“ครับ?”

แม้แต่คุณโซอี้ก็ยังมีเรื่องลำบากใจถึงขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?

“ช่วยแกล้งเป็นคนรักของฉันทีค่ะ........”

ระบบ : รูท โซอี้

1.ตกลงครับ [ได้รับค่าความสัมพันธ์ +5]

2.ม ไม่ได้ครับ! [เสียค่าความสัมพันธ์ -0 และ โซอี้จะไม่กลายเป็นหญิงที่ท่านจีบได้]


สิ้นคำกล่าวของเธอ เสียงลมหวิวๆก็พัดไปจนผมได้ยินในหูทั้งสองข้าง.......


อะไรมันจะโป๊ะเชะขนาดนั้นวะ! 





มีคำถามมาว่า ค่าความสัมพันธ์ กับค่า ♥​ แตกต่างกันยังไง

ต้องบอกก่อนครับ ว่าค่าความสัมพันธ์ในเรื่องนี้ ไม่ใช่ความสัมพันธ์แบบ ชอบ หรือว่าอยากครอบครองเพียงอย่างเดียว แต่มันรวมถึง ความสัมพันธ์แบบอื่นๆด้วย เช่นหากถูกช่วยชีวิตไว้ก็จะได้ค่าความสัมพันธ์ที่ขึ้นมาแบบผู้มีพระคุณ ส่วนค่า♥​ เองคือค่าความรักครับ หากเปรียบเทียบง่ายๆ ค่าความสัมพันธ์มันคือ Critical Rate ที่ยิ่งมีเยอะๆมันจะทำให้ได้หัวใจง่ายขึ้นประมาณนั้นครับ ><



เมื่อวานไม่ได้ลง ต้องขอโทษด้วยนะครับ เมื่อวานพาคุณพ่อกับคุณแม่ของไรท์ไปเลี้ยงข้าวเอง

ช่วงนี้อากาศเริ่มหนาวขึ้นแล้วอย่าลืมดูแลสุขภาพกันด้วยนะครับ

ดูเหมือนว่าไรท์เองก็เริ่มจะเป็นหวัดแล้วสิ T-T

ถ้าชอบอย่าลืม Comment เป็นกำลังใจกันด้วยนะครับ ><

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}