mayarose

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

CH.7 [ มึงไปไหนมา ]

ชื่อตอน : CH.7 [ มึงไปไหนมา ]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.5k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ธ.ค. 2560 15:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CH.7 [ มึงไปไหนมา ]
แบบอักษร

หลังจากที่ไลค์เดินลับสายตาไป คิ้วหนาของเคนได้แต่ขมวดมุ่นด้วยความสงสัย

........... คุยกลับใครวะ...........

เคนตั้งท่าจะเดินตามไป แต่ท๊อปผู้จัดการวงก็เรียกเอาไว้ซะก่อน

"เคน มึงจะไปไหน มึงมาเลยๆ ถึงคิวมึงแล้ว นี่กูยังไม่ได้บ่นมึงเลยนะเนี่ย เทคของมึงตอนนั้นกำลังจะจบแล้วแท้ๆ เสือกเดินออกเลยต้องถ่ายใหม่เลยไงละมึง มาเลยๆ" 

เคนโค้งเป็นการขอโทษหลายครั้งแล้วจำใจเดินไปถ่ายทำในส่วนของตัวเองต่อ ทั้งพีซและบลู ที่กำลังดูการถ่ายทำของเคน ดูรู้เลยว่า ใจของเจ้าตัวไม่ได้อยู่กับกล้องหรือแม้สถานที่แห่งนี้เลยแม้แต่น้อย เพราะทั้งสติและหัวใจของมันน่ะคง วิ่งออกไปตามหาเมียมันที่เดินหนีไปตั้งนานแล้ว........

"สงสารไอ้เคนหว่ะพีซ นี่เป็นเพราะกูอีกรึป่าวเนี่ยยย พวกมันถึงโกรธกัน" บลูพูดด้วยเสียงอันเศร้าสร้อย พีซลูบหัวคนตัวเล็กเบาๆเป็นเชิงปลอบใจ

"ไม่หรอก อย่าคิดมาก" 



................

เมื่อการถ่ายทำของวันนี้สิ้นสุดลง

(หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะที่ กรุณาติดต่อใหม่ภายหลังค่ะ)

"ทำไม แม่งโทรไม่ติดวะ!!" 

ระหว่างทางที่ทั้ง 4 คนกำลังเดินทางกลับที่พัก เคนก็เอาแต่กดโทรศัพท์ โทรออกหาไลค์ที่หายไปตั้งแต่ตอนนั้น

ถึงเขาจะรู้จากพี่ท๊อปแล้วว่า ไลค์โทรมาบอกแล้วว่า ออกไปธุระกับเพื่อน แต่นั้นแหละประเด็นใหญ่เลยทีเดียว

.....ออกไปกับเพื่อน ใครละเพื่อนอ่ะ?....

.....ไปที่ไหนไปทำอะไร เมื่อไหร่จะกลับ...

และ ... ทำไมต้องไป.....????

พีซที่นั่งอยู่ข้างๆกันมองเคนกดโทรศัพท์จนเขารู้สึกมึนหัวไปหมดคงเป็นเพราะพยายามมองนั้นแหละว่าเพื่อนกำลัง โทรหาใคร แต่มีเหรอที่พีซคนนี้จะไม่รู้ แต่ที่กำลังเพ่งมองจนจะเมารถตายอยู่เนี่ย เพราะอยากรู้ว่าเคนมันกำลังทำบ้าอะไรของมันกับโทรศัพท์

ดูท่ามัน ทำอย่างกับต้องการจะกดให้มันพังไปกันข้างนึง

"เฮ้ยยยยยย พอแล้วไอ้ห่า" พีซดึงมือถือออกมาจากมือของเคนทันที

"อะไรของมึงวะ เอาคืนมา" เคนขมวดคิ้วใส่ ใช่สิตอนนี้ไม่ใช่เวลากวนตีนของมึงนะพีซ เขากำลังเครียดอยู่ 

(เมียหาย)

"มึงนั้นแหละ อะไรของมึง ของฟรีรึไงโทรศัพท์เนี่ย กดแม่งจะพังตายห่า" 

พีซยัดโทรศัพท์ของเคนลงกระเป๋าของตัวเองทันทีแล้วทำเป็นนั่งไม่รู้ไม่ชี้

"ไอ้เชี่ยพีซ....เอามา" แม้เคนจะพยายามขอคืนแค่ไหนพีซก็ทำเป็นไม่ได้ยิน ^3^ แถมยังผิวปากโชว์อีกตะหาก

"ก็ได้ กูเอาอีกเครื่องโทรก็ได้วะ" แล้วเคนก็เปิดกระเป๋าสะพายค้นหาโทรศัพท์อีกเครื่อง 

พีซเห็นอย่างนั้นก็เลยคว้ากระเป๋าทั้งใบของเคนมาทันที

หมับ!! 

เมื่อคว้ามาได้ก็กอดแน่น ถึงเคนจะพยายามยื้อแย่งแค่ไหนก็ไม่เป็นผล

"เอามา คืนมา ไอ้พีซ"

"ไม่ ไม่ ไม่ กูไม่คืน" 

"กูจะเอา ของกู มึงก็ต้องคืนกูสิ"

"เอ๊ะ กูบอกว่า ไม่ ไม่ ไม่"

"แม้งเอ้ยยยย ย" เคนสบถอย่างหัวเสีย 

เขาพึงศรีษะกับพนักพิงอย่างเหนื่อยใจยกมือขึ้นมาบีบขมับตัวเองเล็กน้อย ตอนนี้เข้ากำลังปวดหัวไปหมด ไม่รู้จะทำยังไงดี 

พีซเห็นเคนเงียบไปพักใหญ่แล้วจึงโยนกระเป๋าคืนให้พร้อมกับโทรศัพท์ที่ยึดมา

"จะมาคืนอะไรตอนนี้ กูคงไม่มีอารมณ์จะโทรแล้ว" เคนด่ากลับทันที แต่ก็เป็นแค่เสียงที่เยียบเย็น

"ก็เพราะกูรู้ไงว่าถ้ามึงโทรไปตอนนั้น เกิดต่อสายติดขึ้นมา มึงคงโดนปลายสายด่าเพราะอารมณ์มึงนี่แหละ" 

พีซจ้องหน้าเคนนิ่ง เขาสังเกตได้ว่าเพื่อนคงกำลังทำเป็นเฉย แต่จริงๆแล้วคงเครียดมากสินะ 

.....ก็ไม่อยากให้มึงโทรไปอารมณ์ร้อนใส่ไลค์เท่านั้นเอง เดี๋ยวจะพากันทะเลาะไปใหญ่โต.....

"พีซ~ กูหิวอ่ะ แวะหาไรกินก่อนได้มั๊ย" บลูส่งเสียงอ้อนวอนมาจากทางด้านหลังของรถทำให้พีซก็อดที่จะตามใจไม่ได้

"เดี๋ยวแวะหาไรกินกันก่อนแล้วกัน ไอ้หมูอ้วนมันหิว น่ะ " พีซชะโงกหน้าไปบอกพี่ท็อปที่ขับรถอยู่ 

"โอเค ได้เลยจะว่าไปกูก็หิวๆอยู่เหมือนกัน" 

"เดี๋ยวจอดส่งผมก่อนที่บ้านแล้วกันพี่ ผมปวดหัวอยากพักมากกว่า" เคนบอกกับท็อปด้วยน้ำเสียงเซ็งๆ

สายตาของเขามองออกไปนอกหน้าต่างรถอย่างไร้จุดหมาย สมองของเขาเอาแต่คิดเรื่องเดิมๆที่ทำให้เขาปวดหัว

"ไม่กินไรหน่อยเหรอวะ เดี๋ยวก็ป่วยหรอกมึง" เคนไม่ได้หันกลับมาสบตากับพีซที่กำลังถามเขาอย่างเป็นห่วงสักนิด

เขาแค่หลับตาลงหนีการตอบคำถามใดๆทั้งสิ้น

รถแล่นมาจอดหน้าบ้านพักของวง เคนเปิดประตูลงไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ 

ทุกคนบนรถพากันเหนื่อยใจไปตามๆกัน แต่จะไปบังคับให้เคนทำโน่นทำนี่ก็เท่านั้น มันไม่ทำหรอก ดื้อจะตายไป

เคนยืนมองรถของพวกเขาที่แล่นออกไปจนลับตา ในขนะที่เขากำลังจะเดินเข้าบ้านพัก ก็มีรถสีขาวราคาแพงคันนึงแล่นเข้ามาจอด 

และบุคคลที่เขาพยายามโทรหาแทบตายก็ลงมาจากรถคันนั้น

.....รถใคร?......

ไลค์โบกมือบอกลาคนในรถเรียบร้อยก็ตั้งท่าจะเดินเข้าบ้านพัก เดินผ่านเคนที่เขาอุส่าห์ทำเป็นมองไม่เห็นก็กระชากแขนเขาอย่างแรงจนไลค์ร้องออกมา

 "โอ๊ยยย!!"

"มึงไปไหนมา?" เจ้าของเสียงทุ้มเอ่ยถามขึ้นมือก็บีบข้อมือบางไว้แน่น

"เรื่องของกู" ไลค์ตอบกลับไปอย่างไม่พอใช่ ก็เขาจะไปพอใจได้ยังไงล่ะอยู่ๆก็มาทำอะไรรุนแรงกับเขาแบบนี้

"เรื่องของมึงงั้นเหรอ ? เดี๋ยวนี้มันไม่มีเรื่องของเราแล้วรึไงวะ"  เสียงตะคอกของเคนทำให้ไลค์หมดความอดทนทันที

"มึงเป็นบ้าอะไรของมึงเนี่ย เคน!!" ไลค์เองก็ตะโกนใส่หน้าเคนกลับไปเสียงดังไม่แพ้กัน 

"เพราะกูเป็นห่วงมึงไงไลค์..กูถึงเป็นแบบนี้" เพราะประโยคนี้ที่เคนพูดออกมาทำให้ไลค์หันหน้าหนีทันที

"กูโตแล้วไม่ต้องให้ใครมาคอยตามเป็นห่วง" ไลค์ตอบกลับด้วยเสียงที่อ่อนลง 

แต่นั้นก็ไม่ได้ทำให้เคนอารมณ์เย็นลงได้เลย กลับทำให้โกรธเพิ่มมากขึ้นไปอีกด้วยซ้ำไป

"มึงมานี่ โตแล้วใช่มั๊ย เก่งนักใช่มั๊ย " 

เคนกึ่งดึงกึ่งลากไลค์เข้าบ้านพักอย่างยากลำบาก เพราะไลค์เอาแต่ขัดขืนอยู่ตลอดเวลา เคนเปิดประตูแล้วเหวี่ยงไลค์เข้าไปแล้วจัดการปิดประตูอย่างรวดเร็ว 

"โอ้ยย ย" ไลค์ที่ไม่ทันตั้งหลักล้มลงบนพื้นอย่างจัง เคนเหวี่ยงกระเป๋าของตัวเองทิ้งอย่างไม่ใยดี เขายืนมองไลค์ที่นั่งก้มหน้านิ่งอยู่ที่พื้นอย่างสงสัย

"เป็นอะไรขึ้นอีกละ" คำถามนี้เกิดขึ้นในสมองของเคนตลอดวันนี้

"อย่ามาสนใจ มึงไปไกลๆเลย!!!"  ไลค์ออกปากไล่เสียงดังเพราะตอนนี้เจ้าตัวก็เริ่มจะโกรธคนตรงหน้าขึ้นมา

จริงๆบ้างแล้ว

 "เอาแต่ไล่ๆๆ กูอยู่ตลอด เพื่ออะไรไลค์" ไลค์ไม่ได้ตอบเพียงแต่หันหน้าหนี เคนนั่งลงตรงหน้าไลค์ที่หันหน้าหนียกมือขึ้นดึงคางมน บังคับให้หันมาเผชิญหน้ากับตน 

 "โอ้ยยย ย กูเจ็บนะ" ไลค์ร้องออกมา สายตาก็จ้องหน้าเคนอย่างไม่พอใจ 

เพราะเคนไม่เพียงแค่บังคับให้เขาหันมาแต่มือหนายังบีบคางเขาแน่นจนรู้สึกเจ็บไปหมด

"แค่นี้มึงเจ็บเหรอ วันนี้กูเจ็บกว่ามึงเป็นล้านเท่า" ใช่วันนี้เขาต้องเจ็บปวดเพราะการกระทำของไลค์มาทั้งวัน 

 "คนอย่างมึงมันจะไปเข้าใจอะไรเคน..." ไลค์พูดออกมาทั้งน้ำตา เขารู้นะว่าวันนี้เขาอาจทำตัวไม่ดี แต่เขาก็มีเหตุผลของเขา พอได้เห็นน้ำตาของไลค์ไหลออกมา มันทำให้สติที่หลุดไปของเคนกลับคืนมาบ้าง 

 แต่เป็นเพราะไลค์กล่าวหา ว่าเขาไม่เคยเข้าใจอะไรในตัวไลค์เลย เพราะไลค์พูดแบบนี้ สติที่เพิ่งกลับมาเมื่อครู่ก็หายวับไปทันที

 "เพราะกูไม่เข้าใจมึงงั้นเหรอ มึงถึงต้องไปหาใคร คนอื่นที่สามารถเข้าใจมึงได้!!" 

ไลค์แสดงสีหน้าเบื่อหน่ายและอยากจบสถานการณ์แบบนี้ลงสักที 

"ใช่!!! พอใจรึยัง" ไลค์ตะโกนใส่หน้าเคนอีกครั้งก่อนจะนิ่วหน้าด้วยความเจ็บจากแรงบีบของเคนที่เพิ่มมากขึ้นตามอารมณ์โกรธ  

"ยัง!!!!" เคนพูดสั้นๆแล้วจัดการอุ้มไลค์ขึ้นแล้วพาไปที่เตียงทันที

 "ปล่อยกูนะเคน" ไลค์ร้องโวยวาย ทั้งทุบตบตีเคนที่กำลังเดินอยู่ไม่หยุด

 เมื่อถึงที่หมายเคนโยนไลค์ลงบนเตียงอย่างไม่สนใจเลยว่าไลค์จะเจ็บมั๊ย

"โอ้ยย ย!!! มึงจะบ้ารึไง อยู่ดีจะปล่อยก็ปล่อย" ไลค์พอโดนปล่อยให้เป็นอิสระก็โวยวายทันที 

"ก็มึงอยากให้ปล่อยไม่ใช่รึไง" เคนยิ้มเยาะเย้ยไลค์อย่างสะใจ ทั้งสองคนต่างคนต่างจ้องหน้ากันไม่มีใครพูดอะไร  

"สรุปว่ามึงไปกับใครมา" เป็นเคนที่ทำลายความเงียบลงอีกครั้ง

 "........" มีแต่ความเงียบ ไลค์เลือกที่จะไม่ตอบอะไรอีก 

"กูถามไม่ได้ยินรึไง!!!!" เคนตะคอกถามพร้อมกับตามขึ้นเตียงไปเขย่าไหล่ไลค์อย่างแรงเพื่อเร่งเอาคำตอบ

ไลค์ถึงกับน้ำตาคลอด้วยความตกใจ เคนไม่เคยทำอะไรรุนแรงแบบนี้กับเขา 

"............."

 "ทำไมไม่ตอบ!!! รึว่าที่มึงตั้งใจปิดเรื่องของเรากับใครต่อใคร เพราะตัวมึงนั่นแหละอยากจะมีใครอีก !!!!!" 

 พูดจบริมฝีปากหนาก็ก้มลงกดจูบลงบนริมฝีปากบางอย่างไม่สนใจความรู้สึกของอีกคนเลย

"อื้อ~ อื้อ~"

ไลค์พยามผลักดันคนตรงหน้าออกไปแต่ก็ไม่เป็นผล มือบางทุบไหล่เคนไม่ยั้ง 

"หยุดดิ้นซะที มึงรู้มั้ยว่ามึงมันน่ารำคราญ" มือหนาเลยรวบจับข้อมือทั้งสองข้างของไลค์เอาไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียว ก่อนจะก้มลงกดจูบลงบนริมฝีปากบางอีกครั้ง

 ผลั๊ก!!!! ไลค์ที่พยายามขัดขืน ใช้เท้าทั้งสองข้างถีบเข้าไปที่ท้องของเคน ทำให้เคนกระเด็นออกไปยังขอบเตียงทันที ไลค์อาศัยจังหวะนั้นเพื่อที่จะลุกหนี แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ทัน

 "จะไปไหน!!!!!!" เคนที่โดนถีบไปเมื่อครู่ รีบพลิกตัวกลับมาแล้วคว้าตัวไลค์มากดลงบนที่นอนอีกครั้ง เขาเลือกที่จะนั่งคร่อมทับไลค์เอาไว้เพื่อไม่ให้หนีได้อีก 

"ปล่อยยยยยกูนะเคน !!!!!"


.................................................


MAYA : จบตอนแล้วจ้าาาาาาา  เคนจะดุๆเนอะตอนนี้ >< เจอกัน NC . ตอนหน้านาจา

ช่วยกันคอมเม้นนาจาจะได้รู้นาจาว่ามีคนติดตามอ่านจะได้อัพต่อ รักนะรีดเดอร์

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น