ปนิตา / มุมลับ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : โดนเต็ม ๆ

คำค้น : ปราบพยศบงการรัก, ผู้ปกครอง, เด็กในอุปการะ, ปนิตา

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 466

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ธ.ค. 2560 13:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โดนเต็ม ๆ
แบบอักษร

            “เธอเข้าใจอะไรง่าย ๆ อย่างนี้ก็ดี เอ้านี่! ในซองนี้เป็นเงินเดือนเดือนหน้าของเธอ ส่วนค่าเทอมเท่าไหร่เธอก็แจ้งที่คุณอายุทธ์เหมือนเดิม เขาจะจัดการโอนให้เธอเอง”  ชายหนุ่มล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทด้านใน หยิบซองสีขาวออกมายื่นส่งให้หญิงสาวตรงหน้า

            “ไม่เป็นไรค่ะ ดิฉันขอไม่รับ เพราะว่ามะรืนนี้ดิฉันก็จะกลับน่านแล้ว ที่นั่นดิฉันไม่มีความจำเป็นต้องใช้เงินทำอะไรมากมาย เงินเก็บก็ยังพอมีอยู่ด้วยค่ะ นอกจากเรื่องนี้แล้ว คุณมีอะไรจะคุยกับดิฉันอีกหรือเปล่าคะ”  นิลุบลปฏิเสธที่จะรับเงิน ส่งผลให้ชายหนุ่มรู้สึกเสียหน้า แถมประโยคของเธอยังขัดหูเขาอีกด้วย มือใหญ่ตรงเข้าคว้าลำแขนเรียวเล็ก ดึงร่างบางของหญิงสาวในอุปการะเข้ามาประชิดร่างหนาของเขา

            “เก่งดีนี่สาวน้อย อวดดีใช้ได้ แต่เธอกำลังทำให้ฉันอยากรู้ว่าเธอมีดีอย่างที่พยายามอวดอยู่หรือเปล่า” มหรรณพก้มลงพูดใส่หน้านิลุบลที่แหงนเงยขึ้นมาสบตาเขาอย่างไม่คิดกลัวเกรง จนชายหนุ่มนึกแปลกใจ ไม่คาดคิดว่าเด็กจากบ้านพักเด็กกำพร้าจะมีความแกร่งกล้าถือดีและมั่นอกมั่นใจในตัวเองได้ถึงเพียงนี้

            “คุณจะทำอะไรฉัน?”

            “ก็พิสูจน์ไงว่าเธอมีดีอะไรบ้าง” มหรรณพพูดจบก็ค่อย ๆ โน้มใบหน้าหล่อเหลาเข้าหาใบหน้าที่ไม่ได้แต่งแต้มด้วยสีสันจากเครื่องสำอางค์ หมายจะเชยชิมความหอมหวานจากกลีบปากบางที่ขยับเจื้อยแจ้วส่งเสียงขัดหูเขา แต่แล้ว...

            พลั่ก! / “โอ๊ย!”

            มหรรณพร้องได้แค่นั้นเพราะจุกจนพูดไม่ออก ตัวงอกำกล่องดวงใจของตัวเองหน้าดำหน้าแดง เพราะเจอแทงเข่าเข้าตรงเป้าพอดี

            “คุณมันไม่ใช่สุภาพบุรุษเหมือนกับคุณพ่อวิลลี่ ไม่ได้ใจดีเหมือนคุณแม่จิตตรา ถ้าการที่คุณต้องมาอุปการะฉันต่อ เป็นความลำบากใจของคุณมาก ก็ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ต้องก็ได้ เพราะเท่าที่คุณพ่อคุณแม่ของคุณส่งเสียเลี้ยงดูฉันมาถึงขั้นนี้ ฉันก็รู้สึกเกรงใจและซาบซึ้งในบุญคุณของท่านทั้งสองมากแล้ว หากว่ามีอะไรจะให้ฉันทำเพื่อเป็นการตอบแทนในบุญคุณของท่านได้ ฉันก็ยินดี คุณสามารถบอกผ่านคุณลุงยุทธ์ไปได้ ถ้าฉันทำได้ ฉันจะรีบจัดการให้ทันทีเลยค่ะ วันนี้ฉันต้องขอตัวก่อน สวัสดีค่ะ” นิลุบลพูดใส่ชายหนุ่มเป็นชุด ก่อนที่จะหันหลังเดินไปยังประตูตั้งใจจะออกจากห้อง โดยไม่คิดที่จะหันกลับมาเหลียวแลชายหนุ่มที่ยังคงยืนเสียศูนย์อยู่กลางห้อง

            “เอ้า! หนูบัวจะกลับแล้วเหรอ” เสียงทักทายจากสุรยุทธ์ดังขึ้น ในขณะที่เขากำลังจะยกมือเคาะประตูห้องประธานบริษัท แต่ยังไม่ทันได้เคาะเพราะประตูถูกเปิดออกเผยให้เห็นนิลุบลเสียก่อน

            “ค่ะ! คุณลุงยุทธ์ บัวกำลังจะกลับแล้วค่ะ สวัสดีนะคะ” หญิงสาวตอบกลับหน้านิ่ง ไหว้ลาแล้วเดินตรงไปที่ลิฟต์ ปล่อยให้สุรยุทธ์มองตามไปด้วยความงุนงง เพราะปกติที่ได้เจอกันหญิงสาวจะเป็นคนยิ้มแย้มแจ่มใส

            “อ้าว! แล้วคุณมหรรณพเป็นอะไรครับนั่น ทำไมหน้าแดง ตัวงออย่างนั้นล่ะ” ทนายความและที่ปรึกษาของบริษัทส่งเสียงทักท่านประธานเมื่อเดินเข้ามาเห็นสภาพของชายหนุ่มในห้อง ก่อนจะเริ่มผูกเรื่องกับสิ่งที่ได้เห็น

            มหรรณพต้องเกาะโต๊ะยึดเป็นหลัก แล้วค่อย ๆ ยืดตัวขึ้น

            “ผะ..ผมโอเค คุณอามีอะไรหรือเปล่าครับ” ชายหนุ่มพยายามปรับเสียงให้เป็นปกติ

            “คือผมว่าจะมาคุยกับคุณแล้วก็หนูบัวด้วย แต่ว่าหนูบัวก็รีบกลับไปซะแล้ว”

            “ครับ แล้วคุณอาจะคุยเรื่องอะไรเหรอครับ?”

            “คือผมได้ยินจากคุณมนว่าคุณจะให้รับเลขาฯ ใช่ไหมครับ?”

            “ใช่ครับ ผมว่าถึงเวลาที่จะต้องรับมาแทนคนเดิมแล้ว เพราะงานคุณมนจะหนักไป ทั้งช่วยงานคุณอาณรงค์ฤทธิ์แล้วยังจะต้องมาช่วยงานผมอีก”

            “ผมก็เห็นด้วยนะ แล้วก็อยากจะลองถามหนูบัวดูด้วย ว่าสนใจหรือเปล่า เพราะเห็นว่าเทอมหน้าหนูบัวต้องฝึกงานแล้ว จำได้ว่าเธอเคยถามหาที่ฝึกงานอยู่น่ะครับ คุณมหรรณพอาจจะจ้างเลขาหลักสักคน แล้วก็ให้หนูบัวมาเป็นผู้ช่วยเลขาฯ อีกทีก็ได้นะครับ คุณคิดว่ายังไงครับ?” ประโยคคำถามปลายเปิดของสุรยุทธ์ ทำให้มหรรณพสายตาเป็นประกายขึ้นมา เพราะเห็นช่องทางที่จะเอาคืนสาวแสบได้

            “ก็ดีเหมือนกันนะครับ ผมไม่มีปัญหา”

            “ถ้าอย่างนั้น ผมจะได้ลองไปคุยกับหนูบัวดู”

            “ครับ คุณอา” มหรรณพยกยิ้มมุมปาก แววตาเจ้าเล่ห์อย่างคนที่มีแผนการเกิดขึ้นอีกครั้ง ซึ่งนั่นก็ไม่ได้พ้นสายตาของคนที่ผ่านโลกมามากอย่างสุรยุทธ์ไปได้

            นิลุบลนั่งรถเมล์มาถึงประตูน้ำ ก็รีบโทรหาพิมพ์ลักษณ์ ถามว่าตอนนี้อยู่ตรงจุดไหน เมื่อรู้พิกัดของเพื่อนเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวก็รีบเดินไปหา ด้วยหวังว่าเพื่อนคงทำให้เธออารมณ์ดีขึ้น

            “เฮ้ย! ไอ้บัว ทำไมทำหน้าอย่างกับคนเหม็นตดตัวเองอย่างนั้นวะ” พิมพ์ลักษณ์เอ่ยทักทันทีที่ได้เห็นเพื่อนเดินหน้าหงิกเข้ามาในร้านกาแฟ

            “ไม่ได้เหม็นตดตัวเองเว้ย แต่เหม็นขี้หน้าคนต่างหากล่ะ”

            “ใคร? ใครมันทำให้แกเหม็นขี้หน้าได้วะ แสดงว่าต้องโคตรเก่งเลย ฮ่าฮ่า”

            “เก่งอะไรล่ะ บ้าต่างหาก”

            “ใครวะแก”

            “จะใครล่ะ ก็สุดหล่อของแกไงไอ้พิมพ์ นิสัยทุเรศผิดพ่อผิดแม่จริง ๆ เลย”

            “ขนาดนั้นเลยเหรอวะ นี่ฉันยังนั่งอ่านข่าวกอสซิปของเขาอยู่เลยนะเนี่ย ดูดิ” พิมพ์ลักษณ์หันหน้าจอโทรศัพท์ให้นิลุบลดู “ข่าวเขาบอกว่า คุณมหรรณพ หรือ ลูก้า โคนเซอร์ ทายาทหนึ่งเดียวของตระกูลโคนเซอร์ ผู้ก่อตั้งบริษัทรับเหมาก่อสร้างชื่อดัง มีสาวเดินเคียงข้างแล้ว ซึ่งคนนี้น่าจะเป็นตัวจริง”

            “คนบ้าอะไรวะชื่อ รูอ้า โคตรเซ่อ”

            “แค่ก...แค่ก...” พิมพ์ลักษณ์ถึงกับสำลักน้ำที่กำลังยกดื่มทันทีที่ได้ยินประโยคของเพื่อนรัก “แกน่ะสิบ้าไอ้บัว เขาชื่อลูก้าร์ โคนเซอร์ ไม่ใช่รูอ้า โคตรเซ่อ แคะหูครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่วะแก ขี้หูเต็มแล้วนะ ไปเอาออกอีกได้แล้ว”

            “ก็มันได้ยินอย่างนั้นนี่หว่า”

            “แล้วมันยังไงวะแก คุณลูก้าร์เขาทำอะไรให้ แกถึงได้หน้าตูมมาขนาดนี้”

            “อึ๋ยยย! อย่าไปพูดถึงมันเลย แค่คิดก็ยี้แล้ว แกอย่าถามให้ภาพมันขึ้นมาวนอยู่ในหัวฉันอีกได้ป่ะ คนยิ่งอยากจะลืม ๆ อยู่” นิลุบลบอกเพื่อนสาว ก่อนจะชวนเพื่อนออกไปเดินหาซื้อของที่ต้องการ “แก..ฉันว่าเราไปซื้อของกันเลยดีกว่าว่ะ เดี๋ยวได้ของฝากไม่ครบทุกคน”

            “เออ ๆ ไปสิ” พิมพ์ลักษณ์ตอบรับ

            สองสาวเดินออกจากร้านกาแฟ มุ่งตรงไปยังแหล่งช้อปปิ้งเสื้อผ้าราคาย่อมเยาว์ ระหว่างที่กำลังเดินอยู่ นิลุบลก็ชวนเพื่อนคุย เกี่ยวกับการหางานพิเศษทำ

            “ไอ้พิมพ์ กลับมาจากน่าน ฉันอยากได้งานพิเศษทำว่ะ แกมีไอเดียอะไรบ้างหรือเปล่าวะ”

            “ทำไมอ่ะ แกจะกลับมาตอนใกล้เปิดเทอมไม่ใช่เหรอ แล้วจะเอาเวลาที่ไหนไปทำงานพิเศษวะ ปีหน้าเรียนหนักด้วยนะเหลือแต่วิชาหิน ๆ ทั้งนั้น แล้วไหนจะฝึกงานอีกล่ะ มันเกิดอะไรขึ้น บอกเพื่อนมาตรง ๆ เลยไอ้บัว”

            ตื๊ดดดด...ตื๊ดดดด...

            นิลุบลยังไม่ทันได้ตอบคำถามของเพื่อน เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขัดขึ้นเสียก่อน หญิงสาวล้วงมือลงกระเป๋าหยิบโทรศัพท์เครื่องเก่าขึ้นมากดรับ

ความคิดเห็น