ไรท์เอ็ม
email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ลด 15% เมื่อซื้อเป็นชุด

ชื่อตอน : บทที่ 16 ESCAPE

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 24.2k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มี.ค. 2562 13:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 8,469
× 117,270
แชร์ :
บทที่ 16 ESCAPE
แบบอักษร

LURE 16 - ESCAPE (หลบหนี)

นาว

NowPart_

เวลา 23:40


ตอนนี้ร่างของผมกำลังถูกใครคนหนึ่งนอนกอดไว้อยู่จากทางด้านหลัง ซึ่งไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นใคร รู้สึกเหมือนมันจะนอนหลับไปแล้วด้วย เพราะลมหายใจเย็นๆที่พ้นออกมารดต้นคอของผมมันก็ถี่ลงแล้ว


วันนี้ผมต้องหนีมันไปให้ได้ ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม พรุ่งนี้ก็วันอาทิตย์ด้วย งานผมจะต้องทำให้เสร็จ จะมานอนให้มันเอาอยู่ในห้องของมันไปตลอดไม่ได้ 


"ใจเย็นๆนาว..." ผมพูดบอกตัวเองในใจก่อนที่จะค่อยๆแกะมือของไอ้กิวที่มันกอดผมอยู่ออก ถึงมันจะแน่นๆไปหน่อยแต่ก็ใช่ว่าจะแกะออกไม่ได้ 


พอหลุดออกจากการกอดของมันแล้วผมก็ค่อยๆลุกขึ้นลงจากเตียงอย่างช้าๆ 


พรึ่บ!


"เฮือก..." ผมสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงคนขยับตัว พอหันไปมองก็เห็นว่าเป็นไอ้กิวที่มันเปลี่ยนท่านอนเป็นท่าอื่น หัวใจผมเต้นสั่นจนมันแทบจะระเบิดออกมา...


"ไอ้บ้าเอ๊ย..." ผมได้แต่สบถด่าคนตัวสูงในใจ ก่อนที่จะรีบเดินไปเอาของที่เตรียมไว้รวมถึงโทรศัพท์


ก่อนที่จะได้นอนผมก็ได้เตรียมของหรืออุปกรณ์ต่างๆของผมไว้ รวมทั้งดูว่ากิวมันเอาคีย์การ์ดไว้ตรงไหน ดีที่วันนี้ผมทำรายงานให้มันเสร็จเร็วก็เลยทำเป็นแกล้งหลอกมันว่าเหนื่อยแล้วก็ขึ้นมานอนตั้งแต่สองทุ่มกว่าๆ มันก็เลยขึ้นมานอนกอดผมไว้ จะว่าหลอกก็คงจะไม่เชิงหรอกครับ เพราะผมก็รู้สึกเหนื่อยๆจริงๆ มันก็ใช้อย่างกับผมเป็นทาส เห็นว่าเป็นผู้ชายด้วยกันก็เถอะ แต่ก็ไม่คิดที่จะเห็นอกเห็นใจคนอื่นเลยรึไง


"...." หลังจากที่เตรียมตัวที่จะหนีเสร็จแล้ว ผมก็เดินมาหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องมองเข้ามาก็เห็นร่างของไอ้กิวที่นอนกอดผ้าห่มอยู่ ห้องมืดๆ พอมองเห็นใบหน้าหล่อๆของมันเนื่องจากแสงที่ส่องเข้ามาจากทางระเบียงมันส่องเข้ามากระทบ มันก็ทำให้หัวใจของผมรู้สึกแปลกๆ


ทำไมถึงรู้สึกกลัว...


รู้สึกผิดที่จะทำแบบนี้...


"บ้าบอนาว..." ผมสะบัดความคิดเพ้อเจ้อของตัวเองทิ้งก่อนที่จะรีบเดินไปหยิบเอาคีย์การ์ดที่ผมเห็นก่อนที่จะนอน ซึ่งมันก็ยังอยู่ที่เดิมนั่นก็คือบนตู้ข้างเตียงนอนฝั่งของไอ้กิว มองดูเวลาในโทรศัพท์ตอนนี้มันก็เกือบจะเที่ยงคืนแล้ว ไอ้ฟิกส์มันก็ยังไม่โทรเข้ามาสักที


แกร๊ก...


ผมค่อยๆเปิดประตูห้องนอนออกพร้อมกับหันไปมองที่ไอ้กิวเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะปิดประตูไว้แล้วก็ตรงไปที่ประตูห้อง พอใช้คีย์การ์ดเปิดประตูผ่านออกมาได้แล้ว ผมก็วางคีย์การ์ดไว้ที่พรมเช็ดเท้าในห้อง ก่อนที่จะปิดล็อกประตูไว้เบาๆ


"นายผิดเองที่ทำให้ฉันเกลียด..." ผมพูดถึงคนที่อยู่ในห้องก่อนที่จะรีบเดินตรงไปยังประตูลิฟต์แล้วก็ลงไปยังชั้นล่าง...


..


..


ตื้ดดดด...


ในระหว่างที่ผมกำลังเดินออกมาจากคอนโด โทรศัพท์ที่อยู่ในมือมันก็สั่นขึ้นมา แต่พอเห็นว่าเป็นไอ้ฟิกส์ที่โทรเข้ามา ประจบกับที่เห็นมันยืนอยู่หน้าคอนโดพอดี ผมก็จึงไม่กดรับ แล้วก็รีบวิ่งเข้าไปหามัน


"ไอ้ฟิกส์..." ผมเรียก มันก็จึงหันมามองพร้อมกับเก็บโทรศัพท์


"นาว..."


"มึง... กู..." ทำไมพอเห็นหน้าเพื่อนแล้วผมอยากจะร้องไห้ออกมา มันก็เข้ามาจับมือของผมไว้


"สภาพมึงดูโทรมจังวะ..." มันถาม


"เฮ้อออ..." ผมถอนหายใจออกมาแรงๆ จะไม่ให้ผมดูโทรมได้ยังไงละ ก็ดูไอ้คนที่อยู่บนห้องสิ แล้วอีกอย่างตอนนี้ผมก็กำลังใส่เสื้อยืดของมันที่ตัวใหญ่กว่าตัว กางเกงก็เป็นกางเกงนอนขายาวของมันอีก อย่าพูดถึงเสื้อผ้าของผมเลย ล่าสุดที่ใส่มาก็เป็นชุดนักศึกษา ซึ่งมันก็ขาดไปหมดแล้ว...


"คงต้องคุยกันยาวเลยว่ะ... แต่กูว่ารีบไปเถอะ..." ไอ้ฟิกส์มันพูดก่อนที่จะรีบดึงมือผมให้เดินไปตาม พอมาถึงก็เห็นเป็นรถแท็กซี่คันหนึ่งจอดอยู่


"ไม่มีใครช่วยกูได้นอกจากคันนี้แล้วมึง..." มันพูด 


"เออๆ" ผมก็เข้าใจ เพราะคนอย่างมันก็ไม่มีเพื่อนคนไหนพอที่จะสนิทแล้วก็ให้ความช่วยเหลือได้หรอก ก็แม่งสนิทกันแค่สองคน พอขึ้นมาบนรถมันก็บอกให้พี่คนขับรถขับตรงไปที่คอนโดของผมทันที...


..


..


20 นาทีผ่านไป


รถแท็กซี่ที่ผมนั่งอยู่ก็เข้ามาจอดที่บริเวณหน้าคอนโดของผม หลังจากที่ไอ้ฟิกส์มันจ่ายตังค์เสร็จ มันก็พาผมขึ้นไปบนห้อง ตอนที่อยู่บนรถผมก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาเลยสักคำ รู้สึกแปลกๆ หวั่นๆกลัวๆ มันคิดอะไรไม่ได้เลยตอนนี้ ผมก็ได้แต่หวังว่าพอกลับไปถึงห้อง สมองของผมมันคงจะไม่เครียดอีกแล้ว


"มึงโอเคใช่ไหม?" ไอ้ฟิกส์มันหันมาถามผมขณะที่อยู่ในลิฟต์ ผมก็เอาแต่ยืนกอดกระเป๋าของตัวเองด้วยความรู้สึกต่างๆมากมาย


"อือ..." ผมตอบ ก่อนที่ประตูลิฟต์จะเปิดออกแล้วก็พากันเดินตรงออกไป


แกร๊ก...


พอเข้ามาในห้องผมก็รีบเดินเข้าไปทรุดตัวนั่งลงที่โซฟาทันที ไอ้ฟิกส์มันก็ปิดประตูก่อนที่จะเดินเข้ามาหา แล้วก็นั่งลงที่โซฟาอีกฝั่ง ผมเอนตัวลงนอนที่โซฟานุ่มๆพร้อมกับหลับตาลงแล้วก็นึกถึงสิ่งที่ตัวเองกำลังทำอยู่ ทั้งๆที่ก็ไม่ได้เป็นฝ่ายผิด แต่ทำไมกลับรู้สึกไม่ดีที่ได้หนีอีกคนออกมาโดยที่ไม่ได้บอกกล่าว...


"จะบอกกูได้ยัง..." เสียงขอไอ้ฟิกส์ดังขึ้น ผมก็จึงลืมตาขึ้นมามองเพดานห้องก่อนที่จะดันตัวลุกขึ้นมานั่ง


"อือๆ" หลังจากนั้นผมก็พยายามเล่าเรื่องทุกๆอย่างตั้งแต่วันที่ไปเข้าค่ายจนถึงวันนี้ให้ไอ้ฟิกส์มันฟัง ซึ่งมันก็เป็นเรื่องของผมกับไอ้กิว ผมเล่าทุกๆเรื่องโดยที่ไม่ได้ปิดบัง รวมถึงเรื่องที่มันทำร้ายร่างกายผมแล้วก็มีอะไรกันกับผมด้วย


ติ๊กต๊อก ติ๊กต๊อก...


เสียงนาฬิกาที่ติดอยู่บนผนังห้องดังขึ้นเป็นระยะๆ จนตอนนี้เวลามันก็ล่วงเลยมาจนจะถึงตีสองแล้ว


"...." พอพูดจบไอ้ฟิกส์มันก็ได้แต่ขมวดคิ้วมองมาที่ใบหน้าของผม


"กูผิดหรอ?" ผมถาม


"มึงแม่งไปทำร้ายความรู้สึกของมันก่อนไหมว่ะ..." ไอ้ฟิกส์มันพูด


"...." ผมก็จึงนั่งนิ่งเงียบ ที่มันโกรธแล้วก็ทำร้ายผมก็เพราะว่ามันโกรธที่ผมไปอ่อยมัน พอได้กันเสร็จแล้ว ผมก็ทำเป็นออกห่างหรอ? หรือว่าผมจะเป็นฝ่ายที่ผิดจริงๆ


"หึ... ถ้าได้กูไปแล้ว... มึงอย่ามาเสียใจทีหลังนะ..."


อึก...


พอนึกถึงคำพูดในตอนแรกก่อนที่ผมจะมีอะไรกันกับมัน มันก็ทำให้ผมรู้สึกจุกขึ้นมาทันที ไม่ใช่ว่ามันจะไม่ได้เตือนผม แต่กลับเป็นผมเองที่ใช้นิสัยแรดๆร่านๆที่เคยชินกับการที่ใช้กับผู้ชายคนอื่นมาใช้กับมัน


"มึงอยากตายรึไง?"


"อ่อยกูหรอ? คิดถูกแล้วใช่ไหม?" 


"....." พอลองนึกๆดูทุกครั้งที่ไอ้กิวมันเคยพูดบอกออกมา มันก็ทำให้ผมถึงกับยกมือขึ้นมาจับหน้าของตัวเองไว้ด้วยความเครียด 


"นาวเอ้ย..." ไอ้ฟิกส์มันพูดออกมา


"มึงอยู่เป็นเพื่อนกูก่อนได้ไหม... กูกลัว..." ผมพูด


"อือๆ" ไอ้ฟิกส์มันก็ตอบตกลง


ในใจของผมตอนนี้มันหวั่นๆ รู้สึกเหมือนว่ามันกำลังจะมาเอาคืน นี่เรื่องบ้าๆที่มันกำลังเกิดขึ้นอยู่ตอนนี้มันเกิดจากผมหรอ? เกิดจากตัวของผมเองที่ทำนิสัยแบบนี้น่ะหรอ ผมผิดไปแล้วจริงๆใช่ไหม


..


เวลา 3:00


ในห้องนอน


ทั้งๆที่ไอ้ฟิกส์มันก็นอนหลับไปตั้งนานแล้ว แต่ผมกลับยังนอยไม่หลับมัวแต่คิดถึงหน้าของใครอีกคนตลอด ไม่รู้ว่าถ้ามันตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอร่างของผม มันจะเป็นยังไง


"ฉันควรทำยังไง..."


"ควรจะพูดขอโทษเนื่องจากตัวฉันเองที่เป็นคนผิด"


"หรือควรโกรธที่นายทำร้ายร่างกายของฉัน..."


..


..


WriterPart_


วันอาทิตย์ เวลา 9:30


"...." กิวตอนนี้ที่กำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ที่ระเบียงห้อง ตื่นมาก็ไม่เห็นคนตัวเล็กที่เขานอนด้วยเมื่อคืน โคมไฟที่อยู่บนหัวเตียงมันก็จึงถูกโยนลงไปจนมันแตกอยู่ที่พื้น แต่พอแม่บ้านจะเข้ามาทำความสะอาดมันก็จึงถูกเก็บกวาดออกไปจนหมด


พูว~


ควันบุหนี่ถูกพ้นออกไปยังบรรยากาศด้านนอกระเบียง เขาเครียดบวกกับอารมณ์โกรธจัดจนต้องมายืนสูบบุหรี่จนหมดไปแล้วเกือบห้าหกมวน


"หึ..." ร่างสูงสบถออกมา ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่รู้หรอกนะว่านาวจะแอบหนีเขา เพราะว่าเมื่อวานมันก็ทำตัวแปลกๆ แต่เขาก็ดันเหนื่อยจนเผลอหลับไปซะก่อน


"ถือว่าปล่อยให้กระต่ายมันออกไปชมนกชมไม้..." กิวพูดออกมาก่อนที่จะเขี่ยก้นบุหรี่ทิ้งแล้วก็เดินเข้าไปในห้องน้ำ ในเมื่อนาวอยากที่จะหนี เขาก็จะให้หนี เพราะถ้าเขาต้องการที่จะทำโทษคนที่แอบหนีไปตอนไหน ก็อย่ามาร้องไห้เสียใจอ้อนวอนเขาทีหลังก็แล้วกัน...


..


..


..


1 วันผ่านไป


NowPart_


วันจันทร์เวลา 17:30


"เป็นอะไรของมัยวะ?" หลังจากที่วันนี้ได้ไปเรียนผมก็แอบกลัวไอ้กิวจนต้องอยู่ตัวติดกันกับไอ้ฟิกส์ตลอด แต่มันกลับไม่เป็นไปอย่างที่ผมคิด ไอ้กิวมันไม่มองมาที่ผมเลยแม้แต่นิด ขนาดช่วงเวลาเผลอๆที่เดินผ่านกัน มันก็มองมาที่ผมด้วยสายตานิ่งๆ แค่แป๊บเดี๋ยวแล้วก็หันหน้าหนี ต่างกับผมที่กลัวจนตัวสั่น


ในห้อง...


"หรือว่ามันจะไม่สนใจเราแล้วจริงๆ" ผมพูดออกมาคนเดียว แต่ก็ดีแล้วไม่ใช่หรอ จะได้ไม่มีใครทำร้ายเราอีก


"....." ทำไมรู้ใจมันเต้นแปลกๆ


"โอ๊ยยยยย..."


"เบื่อตัวเอง..." ผมอุทานออกมาก่อนที่จะรีบเดินเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า...


..


..

กิว

GeewPart


"วันพุธปิดจนถึงวันอาทิตย์..." 


"จะทำให้มึงทรมานยังไงดีนะ..." ผมที่ตอนนี้กำลังนั่งกินเหล้าอยู่คนเดียวในห้อง พยายามคิดวิธีที่จะทรมานคนตัวเล็กที่มันแอบหนีไป วันนี้ไปเรียนแค่เห็นหน้ามันผมก็อยากที่จะพุ่งเข้าไปกระชากมันมาขังไว้แล้ว แต่ก็ได้แต่พยายามเก็บอารมณ์ไว้


แค่พรุ่งนี้


แล้วผมจะได้จับมันมาขังไว้จนมันลืมบรรยากาศที่อยู่นอกห้องไปเลย...



EMMA HEARTFILIA

​เริ่มอัพ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น