Queen.P
facebook-icon

ติดตามไรท์กดที่คำว่าQueen.Pเลยน้า 🖤เรื่องนี้เป็นเรื่องราวของ พี&เพลิน นะคะ 🖤ต่อมาจากเรื่อง KING OF ENGINEER เมียวิศวะ (พายุ&ปลายฝน) 🙏🏻ไรท์ขอขอบคุณนักอ่านทุกๆคนที่ติดตามกันมาตลอดน้า😘

ชื่อตอน : PRINCE CHAPTER 04

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 63k

ความคิดเห็น : 83

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ธ.ค. 2560 19:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 6,000
× 0
× 0
แชร์ :
PRINCE CHAPTER 04
แบบอักษร

PRINCE CHAPTER 04

เหอะ อะไรกันนี่เขาไม่ได้ยินที่ฉันพูดรึไงว่าจะเรียกคนขับรถมารับเนี่ย หุ้วว ช่างเถอะยังไงนายบ้านี่ก็ไม่เคยฟังอะไรใครอยู่แล้วหนิ

" เรื่องของเธอดิ..ฉันจะไปส่ง "

" แต่ฉันไม่ไปกับนาย โอเคนะ! "

" พูดไม่รู้เรื่อง? " นายบ้านี่นอกจากจะดื้อด้านแล้วยังจะตีมึนหาว่าฉันพูดไม่รู้เรื่องด้วยเหรอเนี่ย เหอะ ใครกันแน่ที่พูดไม่รู้เรื่องย้ะ ฉันก็พูดชัดเจนขนาดนี้แล้ว

" นายนั่นแหละพูดไม่รู้เรื่อง..ฉันก็บอกอยู่ว่าไม่ต้องไปส่ง ไม่เข้าใจรึไง?! "

" ไม่... " พีตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ สายตาคู่นั้นจับจ้องมาที่ฉันนิ่งๆราวกับไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับคำพูดฉันเลยสักนิด

เฮ้อ ฉันว่าขืนฉันยืนเถียงกับนายนี่ต่อไปมีหวังฉันต้องเป็นบ้าแน่ๆอะ..และพอคิดได้อย่างนั้นฉันจึงรีบหันหลังเดินหนีจากเขามาทันที ทว่าฉันยังเดินไปได้ไม่ถึงสามก้าวเลยด้วยซ้ำ


หมับ!!


" ว้าย! นะนี่!นายจะอะไรกับฉันนักหนาเนี่ย "

ฉันถึงกับโวยวายออกมาทันทีที่จู่ๆพีก็ตามมาคว้าข้อมือฉันเอาไว้เฉยเลยน่ะสิ ฉันเงิยหน้าขึ้นมองร่างสูงตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิด และความไม่เข้าใจในการกระทำของเขา

" มานี่... "

พีตอบกลับมาสั้นๆก่อนจะออกแรงดึงให้ฉันเดินตามเขาไป เฮ้อ ก็ใช่ว่าฉันจะไม่ขัดขืนพีนะ แต่คือตัวฉันแค่นี้จะไปสู้แรงผู้ชายอย่างเขาได้ยังไงหละ..จริงมั้ย

แล้วระหว่างทางเราก็ฉุดกระชากลากถูกกันอยู่พอควรเลยหละ แต่สุดท้ายแล้วพีก็เอาฉันมายัดไว้ในรถเขาจนได้อะ ตอนนี้ฉันเลยได้แต่นั่งหงุดหงิดอยู่ในใจเงียบๆเท่านั้น

" ไปกินเบียร์เป็นเพื่อนหน่อย... "

จู่ๆนายตัวร้ายจอมเอาแต่ใจก็พูดขึ้นมาดื้อๆ จากนั้นเขาก็ขับออกรถออกจากผับมาเลยทันที..ทำอย่างกับฉันตกลงว่าจะไปกับเขาแล้วงั้นแหละ

" ฉันเลือกได้รึไง นายลากฉันมาแล้วหนิ - - "

" หึ... "

[Pee Talk]

จริงๆที่ผมบอกว่าจะไปส่งเธอนั่นมันแค่ส่วนหนึ่งของเหตุผลเท่านั้น แต่ก็ช่างมันเถอะเพราะยังไงผมก็ลากเธอมายัดไว้ในรถแล้วไง..ผมยอมรับนะว่าผมก็สนใจเพลินอยู่ไม่น้อยเลย

เธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ทำให้ผมเป็นแบบนี้ เป็นแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ที่ผ่านมาผมไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหนเลยจริงๆ ทุกคนเป็นแค่ของเล่น แค่ที่ระบาย..ไม่ได้อยู่ในสายตาผมสักนิด

แตกตางไปจากเธอคนนี้โดยสิ้นเชิง..ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน แต่ผมรู้สึกว่าผมอยากอยู่กับผู้หญิงนิสัยแบบนี้หวะ ผู้หญิงที่ไม่ต้องเรียบร้อยมากเหมือนผ้าพับไว้

ผู้หญิงที่ก้าวร้าวบ้างตามสถานการณ์ไม่ใช่คะขาทำเป็นเรียบร้อยต่อหน้าคนอื่น ผู้หญิงที่เข้มแข็งไม่ยอมคน อ่อนแอบ้างเป็นบางเวลา..และถ้าเทียบกับผู้หญิงทุกคนที่ผมเคยเจอมาแล้ว

แม่งไม่มีคนไหนเหมือนเพลินเลยสักคน..ผมถึงได้บอกไงว่าเธอต่างจากคนอื่น และเพราะแบบนั้นหละมั้งผมถึงได้สนใจ


ณ Beer Bar

23:30 น.

ตอนนี้ผมพาเพลินมานั่งดื่มเบียร์สดกันที่ร้านประจำของผมครับ และพอดื่มเสร็จก็ว่าจะไปส่งเธอเลยไง เพราะถ้าไปช้าแล้วไอ่พายุรู้ว่าผมฉุดน้องมันมาแบบนี้..มันอาจจะฆ่าผมก็ได้ แม่งยิ่งหวงๆน้องอยู่

" จะเอากี่แก้ว? "

" เฮ้อ..เรื่อยๆก็ได้ แค่ไหนแค่นั้น "

เธอตอบผมกลับมานิ่งๆ ไม่ได้หงุดหงิดหรือแวดๆใส่ผมเหมือนที่ทำทุกครั้ง..แต่ไอ่คำว่าเรื่อยๆของเธอนี่คือจะกินไปเรื่อยๆจนกว่าจะเมาเลยเหรอวะ หึ ใจถึงดีหนิ

" อื่ม... "

ครับ..จากนั้นเราต่างก็นั่งดื่มเบียร์ไปเรื่อยๆอย่างที่เพลินบอกนั่นแหละ..แต่พอผ่านไปได้สักพักคนตัวเล็กข้างๆผมก็เริ่มที่จะเปิดปากพูดกับผม หลังจากนั่งเงียบมานาน

" นายชอบมาที่นี่เหรอ? "

" นานๆที... "

" แล้วทำไมวันนี้พาฉันมา? ทำไมถึงจะไปส่งฉัน? " เพลินรัวคำถามมาแบบติดๆ พลางหันมามองหน้าผมอย่างรอคอย และคาดหวังกับคำตอบของผม

" ...แค่อยากอยู่ด้วย "

" แหนะ! นายชอบฉันอะดิ >< "

" ก็ไม่แน่... "

" ฮ่าๆ นายเลิกเป็นเสือให้ได้ก่อนเถอะ แล้วค่อยมาชอบฉัน " คนตัวเล็กพูดออกมาแบบมึนๆ ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างออกมาทันที..ทำเอาผมค้างไปต่อไม่ถูกเลยเว้ย แม่งทำไมต้องมาขี้อ่อยตอนเมาด้วยวะ

" หึ... " ที่เธอบอกว่าจะให้เลิกเป็นเสือนี่ท่าจะยากหวะ..ผมยังสนุก ยังอยากอยู่แบบนี้ไปก่อน ทว่าอีกใจผมก็อยากอยู่กับเธอด้วยไง..ไอ่เหี้ยเอ้ยสองใจสัสๆ

ผมได้แต่นั่งมองหน้าเธอนิ่งๆพลางคิดไปในใจอย่างนั้น..ตอนนี้ผมว่าเธอคงเริ่มจะเมานิดๆละหวะ แต่ยังดีนะที่คุยรู้เรื่องอยู่ไม่ไปอาละวาดฟังร้านเขา

" เมายัง? "

" คิดว่านะ... "

เธอตอบผมกลับมาเบาๆ พลางก้มๆเงิยๆเหมือนจะก้าวลงจากเก้าอี้บาร์ แต่คือขาแม่งสั้นไงยืดจนสุดแล้วมันยังไม่แตะพื้นเลยเถอะ..ไม่เข้าใจว่าตอนแรกเธอปีนขึ้นมายังไงวะ

" ขาสั้นงี้คงลงได้อยู่หรอก - - "

" ถ้าฉันลงไปได้นายโดนแน่! " เพลินโวยสวนผมกลับมาทันทีที่ผมไปทักเธอเรื่องขาสั้น..แต่แม่งก็สั้นจริง ตัวก็เตี้ย สูงได้แค่อกผมเอง..ถึงร้อยหกสิบเซ็นรึเปล่าก็ไม่รู้

ผมได้แต่ส่ายหัวไปมากับท่าทีของเพลิน ก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาเธอที่กำลัวพยายามจะลงจากไอ่เก้าอี้บาร์นั่น แต่ลงไม่ได้สักที

" มานี่มา... "

" ไม่ต้อง! ลงเองได้! "

หลังจากที่ผมยื่นมือไปหวังให้เธอจับไว้แล้วค่อยๆก้าวลงมา..แต่เปล่าเลยยัยเตี้ยนี่ยังคงดื้อจะลงเองแถมยังกล้าปฏิเสธน้ำใจที่ผมไม่ค่อยจะมีให้ใครอีกด้วย

" ดื้อจังวะ! " ผมสบถออกมาอย่างหงุดหงิดใจ ก่อนจะจัดการอุ้มเธอลงมาทันที ไม่สนว่าใครจะมอง ไม่สนว่าเธอจะห้ามผมด้วย


ฟื้บ!!


หมับ!!


" กลับได้ละ.. " พอผมอุ้มเพลินลงมาได้ปุ๊บก็เหมือนกับว่าเธอจะเหว๋อไปหน่อยๆ ผมจึงตัดสินใจคว้ามือยัยเตี้ยนี่ไว้แล้วจูงให้เดินตามผมมาที่รถเลย


[Plern Talk]

00:05น.

เฮ้อจริงๆฉันว่าฉันก็สูงแล้วนะ แต่ทำไมนายบ้านั่นถึงมาว่าฉันเตี้ยได้ละเนี่ย โอ้ย!หงุดหงิด! จริงๆต้องไปโทษอีเก้าอี้บาร์นั่นมากกว่า ไม่รู้จะทำสูงไปหนลงก็ยากเหลือเกิน

แต่ฉันอึ้งไปอยู่ไม่น้อยเลยนะตอนทีพีอุ้มฉันลงมาอะ..คือฉันไม่คิดว่าเขาจะทำอะไรแบบนี้น่ะสิ เห็นเย็นชาๆอย่างนั้นก็นึกว่าทำอะไรเพื่อคนอื่นไม่เป็นซะอีก

และตอนนี้ฉันก็เข้ามานั่งอยู่บนรถพีแล้วหละ ยอมรับเลยว่ามึนหัวสุดๆ ไม่ต้องถามเลยว่ามาที่รถยังไง..นายบ้านั่นจูงมาค่ะ ไม่รู้จะใจร้อนไปไหน

" ใส่เสื้อดีๆ... " จู่ๆน้ำเสียงเย็นยะเยือกของนายตัวร้ายก็เอ่ยทักฉันอีกครั้งหลังจากนิ่งเงียบมานาน ทำเอาฉันต้องหันไปแวดๆใส่เขาทันที

" ยุ่งหน่า! "

ฉันพูดพลางส่งสายตาอาฆาตไปให้เขาด้วย เหอะ เมื่อกี้ยังไม่เคลียร์เลยนะที่มาว่าฉันขาสั้นอะ ดูยังไงว่าขาสั้นย้ะแบบนี้เขาเรียกว่าตัวเล็กโว้ย! มาขาสั้นบ้าบอคอแตกอะไร

" ...ก็นมมันออก " พีตอบกลับฉันด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูอ่อนโยนลงอีกระดับนึงเลยก็ว่าได้..เพราะคงเห็นว่าฉันอารมณ์ไม่ดีอยู่ละมั้ง

แล้วชุดที่ฉันใส่มันเป็นเสื้อรัดรูปเกาะอกเอวลอย แบบที่ว่าก้มทีก็เห็นไปถึงไหนต่อไหนแน่นอนอะนะ..แต่คือมันก็ยังมีเสื้อคลุมที่ใส่ทับอยู่ไง ถึงมันจะปิดอะไรได้ไม่ค่อยมิดชิดก็เถอะ

ซึ่งจริงๆสิ่งที่พีพูดมันก็เหมือนจะหวังดีนะ ที่แบบว่าเออกลัวฉันจะไม่เรียบร้อยไรงี้ แต่มันไม่ใช่อย่างนั้นน่ะสิ..เพราะฉันดันเหลือบไปเห็นสายตาของพีเข้าซะก่อน

สายตาที่มันทอประกายความเจ้าเล่ห์ออกมาให้เห็นได้อย่างชัดเจนนั่น มันทำให้ฉันอดคิดไปในใจไม่ได้เลยจริงๆว่าพีคงจะมองนมฉันอยู่แล้วหละสิไม่ว่า..เหอะ

" นมไหน..นมเนี่ยอะเหรอ ? :) "

ฉันจงใจตีหน้าซื่อทำเป็นใสๆไม่เข้าใจว่าสิ่งที่พีพูดหมายถึงอะไร พลางเอ่ยถามเขาไปแบบแกล้งโง่กันสุดๆ ก่อนจะใช้นิ้วจิ้มๆไปตรงเนินอกที่มันโผล่พ้นชุดนั่นออกมาด้วย

" อย่าอ่อย... "

" เปล่าอ่อย..ฉันแค่ถามเอง :) "

ฉันพูดพลางหันไปหาเขา และยังคงตีมึนแกล้งอ่อยพีอยู่โดยไม่ได้สนใจคำขู่จากเขาเลยแม้แต่น้อย หึ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงใสๆทำตัวนางเอกเหมือนคนอื่นหรอกนะ ฉันร้ายเป็น อ่อยเป็น และแรดเป็น

" ...เธอร้ายนะ "

" ..... "

" แต่ไม่เท่าฉัน... "

พีพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ ก่อนจะค่อยๆหันกลับมามองหน้าฉันเงียบๆ ซึ่งการกระทำนั้นทำเอาฉันหวั่นใจอยู่ไม่น้อยเลยจริงๆ แต่ก็ช่างเถอะฉันไม่ได้กลัวเขาอยู่แล้วหนิ

" ฉันยังไม่ได้ร้ายใส่นายเลยนะพี :) "

" เหรอ? "

" ใช่..อื้อ!! "

ทว่าความปีกกล้าขาแข็งของฉันในตอนนั้น มันก็ได้นำพาภัยอันตรายเข้ามาหาตัวฉันเองเสียแล้ว เพราะจู่ๆพีที่กำลังมองหน้าฉันอยู่ก็โน้มตัวเข้ามาใกล้ๆ

ก่อนจะฉกชิมริมฝีปากบางของฉันไปในทันที..เขาสอดมือดันท้ายทอยฉันให้เงิยขึ้น ริมฝีปากหนาของพีจะบดจูบลงมาอย่างหนักหน่วง และย้ำทุกสัมผัส


ตึกๆ ตึกๆ ตึกๆ


" อื้มม.. " ริมฝีปากร้อนฉ่านั่นลากไล่ไปมาบนริมฝีปากฉันอย่างช่ำชอง..

ผู้ชายร้ายกาจคนนี้ทำเอาให้สมองฉันขาวโพลนไปหมดแล้วจริงๆ ใบหน้าฉันร้อนเห่อ หัวใจเต้นแรงมากกับการกระทำของเขา

แต่ทว่าจู่ๆพีก็เปลี่ยนรสสัมผัสของจูบนี้ให้มันร้อนแรงขึ้นตามอารมณ์ที่ร้อนรุ่มอยู่ภายใน และแล้ว..มันก็ไม่ใช่จูบแบบปากแนบปากที่แสนจะธรรมดาอีกต่อไป

เมื่อพีขมเม้มริมฝีปากของฉันเบาๆ ก่อนจะสอดแทรกปลายลิ้นเปียกชื้นนั่นเข้ามาในโพรงปากของฉัน พลางตวัดลิ้นร้อนนั่นไปมา

ราวกับว่าเขากำลังพยายามควานหาความหวานในปากเล็กของฉันยังไงอย่างนั้น..รสจูบนั่นมันหนักหน่วงและค่อยๆร้อนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ ทว่าตัวฉันเองก็ตอบรับรสสัมผัสที่พีมอบให้เป็นอย่างดี

ไม่มีท่าทีว่าจะปฏิเสธเขาแต่อย่างใด เฮ้อ นี่ฉันเคลิ้มจนไม่ผลักพีออก หรือฉันแรดกันแน่นะ...คำถามเหล่านั้นวนเวียนอยู่ในใจของฉันเงียบๆ แต่ฉันก็ยังคงจูบตอบเขาเหมือนเดิมอยู่ดี..ไม่รู้ว่าทำไม

---------------------------------------

#พีจ๋าาาอย่าทำน้องง โอ้ยตายๆใครร้ายกว่าใครไรท์แยกไม่ออกแล้วนะ เคมีแรงสมกันจริงๆคู่นี้

❤️คนละ 1 คอมเม้นเถอะน้าไรท์รออ่านอยู่❤️

ความคิดเห็น