Mogami Aki

ขอฝากติดตามผลงานด้วยครับ วันละ 1 Like 1 Comment เป็นกำลังใจด้วยครับ ^^

ตอนที่ 22 การละเล่นของเด็กสาว

ชื่อตอน : ตอนที่ 22 การละเล่นของเด็กสาว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.2k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ธ.ค. 2560 18:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 22 การละเล่นของเด็กสาว
แบบอักษร

‘!!!!?????’

เมื่อผมเดินผ่านทางแคบๆ ของตรอกซอยในโรงเรียน ผมกลับรับรู้ได้ถึงอะไรบางอย่าง

‘พลังนี้มัน’

หัวของผมหันไปยังทางแคบๆนั้นและได้พบกับสิ่งที่ทำให้ผมค่อนข้างแปลกใจ

ฮืม ฮืม~~~~~ ฮืม ลา ลา ลา

มันเป็นเสียงฮัมเพลงที่เพราะที่สุดที่ผมเคยได้ยินมา ภาพของเด็กสาวในชุดสีขาวคนหนึ่งกำลังบังคับลูกไฟดวงน้อยๆของเธอ

ไอ้ลูกไฟนั่นแหละ....ที่เป็นปัญหา

ผมลอบมองการละเล่นของหญิงสาวที่อายุประมาณ 9-10 ปีกำลังเล่นลูกไฟอยู่พร้อมกับฮัมเพลงไปด้วย เสียงร้องของเธอทำให้ผมหยุดหายใจไปชั่วขณะ

รอยยิ้มของเธอนั้นเหมือนกับทุ่งดอกไม้ หน้าตาของเธอเองก็น่ารักจนไม่ว่าจะดูยังไงหากโตมาต้องสวยอย่างแน่นอน ผมสีบลอนด์ของเธอที่ยาวจนเกือบจะแตะพื้น

แต่ว่า เธอช่างไม่ระวังตัวเสียเหลือเกิน.........

การใช้พลัง ‘เวทย์’ อย่างโจ่งแจ้งในโรงเรียนแบบนี้ไม่ใช่เรื่องที่ดีเสียเท่าไหร่นัก เธอเป็นใครกันแน่? รูปร่างของเธอไม่ควรจะมาอยู่ที่โรงเรียนมัธยมด้วยซ้ำ?

ในขณะที่ผมกำลังครุ่นคิดเรื่องเหล่านี้  ‘เด็กสาว’ คนนั้นก็สังเกตได้ถึงตัวของผมพอดี ด้วยดวงตาสีเขียวที่หาได้ยากยิ่งของเธอ

‘…………’

‘………..’

เธอพูดอะไรไม่ออก ผมก็เช่นกัน มีแต่เสียงหวิวๆของสายลมเท่านั้นที่คอยส่งเสริมบรรยากาศในตอนนี้

“ว ว่าไง?”

“..............”

ผมทักทายเธอออกไปเป็นภาษาไทยก่อนที่จะยิ้มให้กับเธอ แต่ดูเหมือนว่าปฏิกิริยาของเด็กสาวคนนี้จะไม่ได้อยู่ในสภาวะที่ดีนัก ดวงตาของเธอเริ่มมีน้ำใสๆออกมาก่อนที่เธอจะร้องออกมา

“แงงงงงง ด โดนเห็นแล้ว ! อลิซโดนคนอื่นเห็นแล้ว แงงงง!”

เธอระเบิดเสียงร้องออกมาดังลั่นเป็นภาษาฝรั่งเศส ผมที่เห็นเด็กร้องไห้ก็ได้แต่ทำตัวไม่ถูก แม้จะมีความสามารถที่เหลือล้นก็จริง แต่ให้มาเจอสถานการณ์แบบนี้มันก็ออกจะเกินเลยไปซักหน่อย ผมได้แต่วิ่งไปหาเธออย่างรวดเร็วพร้อมกับพูดปลอบใจเธอ

แงงงงงงงงงงง...........

“อ่ะ ม ไม่ร้องน้า โอ๋ๆ พี่ชายไม่บอกใครแน่ๆ ไม่ร้องนะ ไม่ร้อง....”

ผมพูดภาษาฝรั่งเศสไปตามสัญชาตญาณพร้อมกับลูบหัวเด็กสาวที่ตัวสูงประมาณเอวของผมไปด้วย

‘ทำไมตอนยังไม่ได้รับความสามารถมายังไม่เคยเจอแบบนี้เลยฟ้ะ!’

“ฮึก... พ พูดจริงๆนะ พ พี่ชายจะไม่บอกใครจริงๆนะ?”

เธอใช้แขนของเธอเช็ดน้ำตา แม้เสียงของเธอจะยังสะอื้นไปบ้าง แต่การพูดของผมก็ดูเหมือนว่าจะทำให้เธอใจเย็นลง

“อืม! พี่ชายไม่บอกใครหรอก สัญญาเลย!”

ผมพูดพร้อมกับชูนิ้วก้อยขึ้นมา ถึงแม้ว่าการกระทำดังกล่าวจะดูเด็กไปบ้าง แต่นี่ก็คือวิธีที่แสดงให้เห็นถึงการสัญญาของเด็กๆหล่ะนะ

“อื๊ม! พี่ชายใจดีที่สุดเลย!”

เธอพูดขึ้นมาพร้อมกับใช้มือน้อยๆของเธอชูนิ้วก้อยเล็กๆขึ้นมาเกี่ยวกับนิ้วของผมไว้ เธอยิ้มออกมาจนเห็นฟันสีขาวของเธอ คราบน้ำตาที่เกาะอยู่ที่ขอบตาได้ลอยหายไปกับสายลมอ่อนๆ แต่อยู่ๆก็รู้สึกถึงมนุษย์ที่กำลังพุ่งมาพร้อมกับถือมีด

“จะทำอะไรกับคุณหนูกันแน่เหรอคะ?”

เธอเอามีดเล็กๆขึ้นมาจ่อที่คอของผม พร้อมกับใช้น้ำเสียงที่ดูกดดันในการพูดกับผม ถึงแม้ผมจะรู้อยู่แล้วก็เถอะ แต่ดูเหมือนว่าเธอเองมีเจตนาที่จะปกป้องเด็กสาวคนนี้เพียงเท่านั้น

“โซอี้ อย่านะ! พี่ชายคนนี้เป็นคนดีนะ!”

เด็กสาวที่อยู่ข้างหน้าร้องเตือนให้หญิงสาวที่อยู่ข้างหลังผมอย่างสุดเสียง

“ขออภัยค่ะ คุณหนู แต่ว่า.......”

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ ไม่งั้นอลิซจะโกรธนะ!”

“ข เข้าใจแล้วค่ะ........”

เสียงของเด็กสาวที่ตระโกนออกมา บ่งบอกถึงความเอาแต่ใจของเธอ หญิงสาวที่อยู่ข้างหลังของผมค่อยๆถอนมีดออกลำคอของผมอย่างช้าๆ

“ขอประทานโทษค่ะ ดิฉันมีนามว่าโซอี้ เป็นเมดส่วนตัวของคุณหนูตระกูล เลโอฮาร์ท แห่งฝรั่งเศสค่ะ”

หญิงสาวที่เมื่อครู่พึ่งเอามีดจ่อคอผมอยู่นั้น ก้มหัวขอโทษพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ เธอสวมชุดเมดสีขาวดำ ใส่ผ้าคาดผมสีขาว ผมของเธอเป็นสีดำเหมือนกับชุด และยังใส่แว่นอีกด้วย หน้าตาของเธอเองก็จัดว่าสวยสุดยอดสมกับเป็นชาวต่างชาติ แต่กลับพูดไทยได้คล่องชะมัด

“ไม่เป็นไรครับ พอดีมีเรื่องเกิดขึ้นนิดหน่อย......”

ผมพูดออกมาเป็นภาษาฝรั่งเศส เพื่อให้เธอไม่ต้องมานั่งตีความภาษาไทยเป็นภาษาของเธอ เธอเบิกตากว้างเพียงแค่เสี้ยววิก่อนที่จะกลับมาทำหน้าตาเหมือนเดิม

เหมือนเคยเห็นที่ไหนแฮะ.....

“พ พอดีว่าอลิซกำลังฝึกใช้พลังแล้วพี่ชายมาเห็นพอดี ต แต่พี่ชายสัญญาแล้วว่าจะไม่บอกใคร ใช่ไหมคะ?”

เด็กสาวที่ดูเหมือนว่าจะชื่ออลิซพูดขึ้นมาแทรกในระหว่างบทสนทนาของเรา คำพูดของเธอเต็มไปด้วยความสำนึกผิด

“ค คุณหนูคะ! ดิฉันเคยเตือนแล้วนะคะ! ว่าอย่าให้คนอื่นเห็นเด็ดขาดนอกจากตระกูลของเราและคนใน ‘ฝ่ายของเรา’ ครั้งนี้ดิฉันจะทำโทษคุณหนูโดยการอดขนมมื้อเที่ยงค่ะ!”

“งื๊อออ~~~~~”

เมื่ออลิซได้ยินคำว่าอดขนม หน้าตาของเธอก็ดูหมองลงทันใด พร้อมกับครางเสียงอันแสนน่ารักออกมา

“ต้องขอโทษด้วยค่ะ ท่าน.......”

“ทีครับ ยินดีที่ได้รู้จัก”

“ท่านทีสินะคะ ตามกฎของตระกูลเราแล้ว จะต้องกำจัดคนนอกที่ล่วงรู้ความลับของเราค่ะ แต่ว่า... ดูเหมือนครั้งนี้จะสุดวิสัยไปจริงๆ.......”

ถึงขั้นกำจัดเลยเหรอ? โหดร้ายชะมัด

“อ เอ่อ.... ม ไม่เป็นไรครับ ครั้งนี้เองก็สุดวิสัยไปจริงๆนั่นแหละ แต่ว่าสัญญาเลยครับว่าจะไม่บอกใครแน่นอน!”

ผมพูดขึ้นมาเพื่อให้พวกเธอสบายใจขึ้น ผมเองก็ก้มหัวให้กับพวกเธอพร้อมกับจะเดินออกไปทุกเมื่อ การยุ่งกับเรื่องพวกนี้มันมัวแต่จะทำให้ชีวิตลำบากเปล่าๆ

“เกรงว่าจะไม่ได้ค่ะ........”

โซอี้พูดขึ้นมา ก่อนที่ร่างกายของเธอจะกลายเป็นภาพเบลอ เธอฉุดกระชากตัวของผมไปยังห้องๆหนึ่ง เวทย์ลมเหรอเนี่ย?

‘ห้องนี้มัน.........’

“ค่ะ ห้องนี้เป็นห้องภายในตึกวิทยาศาสตร์ค่ะ”

มันเป็นห้องเดียวกับที่พี่สาวผู้จัดการร้านมาส่งขนม หรือว่าคนที่บอกว่าเพื่อนก็คือคุณโซอี้เหรอ?

“มู่ว อุตส่าจะเดินเล่นต่อกับพี่ชายแท้ๆ โซอี้ใจร้ายจัง”

อลิซกล่าวขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแง่งอนหน่อยๆ ก่อนจะทำแก้มป่องหน้าบีบ

“คุณหนูคะ! ตอนนี้คุณหนูต้องฟังด้วยค่ะ จะได้ไม่ทำผิดอีกครั้ง โปรดเข้าใจด้วยค่ะ ขอประทานโทษค่ะท่านที เชิญนั่งก่อนค่ะ”

โซอี้ดันแว่นขึ้นก่อนจะกล่าวตักเตือนอลิซ  พร้อมกับผายมือไปยังโซฟาให้ผมนั่งลงไป

“ฮึบ!”

แต่เมื่อผมนั่งลงไปแล้ว อลิซเองก็กระโดดขึ้นมานั่งบนตักของผมตามต่อ

จะบอกว่าเริ่มติดกับผู้ชายที่พึ่งเจอกันเหรอเนี่ย?

“ช่วยไม่ได้นะคะ.... ท่านทีคะดิฉันอยากให้ท่านทีสัญญากับทางเราว่าจะไม่แพร่งพรายเรื่องนี้เป็นอันขาดค่ะ”

โซอี้ที่ยืนอยู่ข้างหน้าของผมกล่าวออกมา

“สัญญาครับ ผมไม่บอกใครแน่นอน”

ผมกล่าวออกมาด้วยแววตาที่ดูมุ่งมั่น ถึงจะบอกคนอื่นไปก็ไม่ได้อะไรอยู่ดี ดีไม่ดีโดนหาว่าเป็นบ้าอีกต่างหาก

“แววตานั้น.... ดิฉันสัมผัสได้ค่ะ ขอโทษที่ทำให้เสียเวลานะคะ”

โซอี้ยิ้มออกมาพร้อมกับก้มหัวลงให้กับผมแสดงมารยาท แววตาของเธอดูเบาลง 

“มีอีกเรื่องที่อยากจะทราบจากท่านทีซึ่งเป็นนักเรียนของโรงเรียน xx ค่ะ ไม่ทราบว่าพอจะให้ข้อมูลได้ไหมคะ?”

แต่อยู่ๆก็เหมือนกับเธอนึกอะไรได้ เธอกล่าวขึ้นมาทันที

“น นั่นก็ขึ้นอยู่กับคำถามครับ”

“อยากจะถามเกี่ยวกับเรื่องของ ‘บุรุษผมเงินปริศนา’ ค่ะ”

หืม ก็นึกอยู่ว่าทำไมถึงมาที่นี่..... จริงๆแล้วมาเรื่องนี้เองเหรอ

“ผมเองก็ไม่ทราบรายละเอียดมากหรอกครับ ช่วงนั้นชุลมุนมากจริงๆ คนที่เหลืออยู่ในโรงเรียนก็มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น.....”

“อย่างนั้นเองเหรอคะ ขอบคุณสำหรับข้อมูลค่ะ”

เธอค้อมหัวลงอีกครั้ง

“ตอนนี้ก็ดูเหมือนคนอื่นๆจะเริ่มเรียนกันแล้วหน่ะครับ ขอตัวก่อนนะครับ”

ผมพูดขึ้นมาพร้อมกับยิ้มไปให้ทางอลิซที่กำลังนั่งตักของผม

“เอ่อ..... คุณหนูครับ…”

“ไม่ค่ะ! พี่ชายต้องอยู่เล่นกับอลิซจนกว่าจะพอใจค่ะ!”

แม้จะยังเด็ก แต่ก็ดูเหมือนว่าจะถูกตามใจมาเหมือนกันสินะ เห้อ.......

ผมได้แต่ยิ้มไปทางคุณโซอี้ที่ยืนอยู่ เธอเองก็ถอนหายใจออกมาเหมือนกัน พร้อมกับทำหน้าเหมือนกับจะขอร้องผมให้อยู่กับคุณหนูของเธอ

“เอ่อ.... ก็ได้ครับ แต่พี่ชายให้ถึงแค่ตอนเย็นนะ”

ผมพูดออกมาอย่างปลงๆ ก่อนที่จะมีข้อความในหัวเด้งขึ้นมา

‘ระบบ : เปิดรูท อลิซ เลโอฮาร์ท ค่ะ’

[ได้รับความสัมพันธ์จาก อลิซ 30 ค่ะ]

[ท่านได้รับ♥ จากอลิซ ]

คำอธิบาย : เธอเป็นคุณหนูแห่งตระกูลเลโอฮาร์ทแห่งฝรั่งเศส จากคำบอกเล่าของเธอ ดูเหมือนว่าตระกูลนี้จะใช้เวทย์มนต์เป็นหลัก

‘ระบบ : เปิดรูท โซอี้ ค่ะ’

[ได้รับความสัมพันธ์จาก โซอี้ 5 ค่ะ]

[ท่านได้รับ♥ จากโซอี้]

คำอธิบาย : เธอเป็นเมดที่ถูกฝึกมาจากตระกูลเลโอฮาร์ท เวทย์ของเธอคือลม และดูเหมือนว่าจะมีความสัมพันธ์ฉันมิตรกับเอเนลี่

ข้อความและคำอธิบายที่เด้งขึ้นมานั้น พอจะทำให้ผมสรุปได้ว่า เธอทั้งสองคนมาจากฝรั่งเศส ส่วนเป้าหมายของพวกเธอนั้นก็คือผมแน่นอน ส่วนว่าทำไมเธอถึงมีความสัมพันธ์กับโรงเรียนนี้จนเข้ามาอยู่ได้นั้น ผมเองก็ยังไม่ทราบเหมือนกัน และสิ่งที่ผมสงสัยที่สุดคือ....

“งืมมมม~~~~~~~”

ผมได้แต่คิดไปเรื่อยเปื่อย พร้อมกับลูบหัวอลิซที่นั่งอยู่บนตักไปด้วย......................






มาแล้ววววว อุตส่าสัญญาว่าจะลงไม่เกินบ่ายสาม แต่ไม่ทันครับ ถึงบ้านก็เกือบ 4 โมงพอดี 

สอบวัดระดับ N3 ครั้งนี้ก็ปั่นหัวไปไม่น้อยเหมือนกันโดยไวยกรณ์นั้นค่อนข้างจะหัวหมุนเลยทีเดียวครับ 

เดี๋ยวเย็นนี้จะเขียนให้เพิ่มอีกตอนนะครับ

ขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนที่ยังรอนะครับ ><

ยังไม่ตาย และ ยังไม่หายไปไหนจ้าาา >//<

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}